Συγκέντρωση κατοίκων της Λέσβου έξω από το στρατόπεδο Κυριαζή,όπου βρίσκονται διμοιρίες ΜΑΤ που έχουν σταλεί από την Αθήνα, Τετάρτη 26 Φεβρουαρίου 2020 (EUROKINISSI/ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΚΟΥ)
Απόψεις

Τι ακριβώς συμβαίνει με το προσφυγικό/μεταναστευτικό στα νησιά του Β.Α. Αιγαίου

Τα κλειστά κέντρα, τα ψέματα και η πολιτική υποκρισία.

Πολλά ΜΜΕ τις προηγούμενες μέρες έγραφαν ότι οι κάτοικοι των νησιών του βορειοανατολικού Αιγαίου ξεσηκώθηκαν κατά των κλειστών κέντρων κράτησης προσφύγων και μεταναστών που ετοιμάζει η κυβέρνηση. Άλλα ΜΜΕ έγραφαν ή άφηναν να εννοηθεί ότι μπορεί να θέλουν ανοιχτά κέντρα. Είναι όμως έτσι ή πρόκειται για παρανόηση; 

 

Ο επικεφαλής των εξεγερμένων νησιωτών, ο περιφερειάρχης Κώστας Μουτζούρης (που εξελέγη ως “αντάρτης” της ΝΔ), τον περασμένο Νοέμβριο δήλωνε πως διεκδικεί  για την Λέσβο «τη δημιουργία μιας κλειστής δομής για περιορισμένο αριθμό μεταναστών,  σε θέση μη κατοικημένων περιοχών με ταυτόχρονη πλήρη εκκένωση του ΚΥΤ Μόριας και αποσυμφόρηση του νησιού». Τα ίδια διεκδικούσε αντιστοίχως και για για την Χίο και τη Σάμο. 

 

Το πρόβλημα είναι ότι οι κάτοικοι της Λέσβου, της Χίου και της Σάμου δεν θέλουν καθόλου νέες δομές. Ούτε ανοιχτές, ούτε κλειστές. Έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στην πολιτεία και δεν πιστεύουν κανέναν πολιτικό ό,τι και να τους πει.

 

Αυτά όμως, ήταν όσα περίπου έλεγε προεκλογικά και η Νέα Δημοκρατία. «Θέλω να είμαι απολύτως ξεκάθαρος σε αυτό» έλεγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στις 16/11/2017 στη Χίο. «Πρώτοι θέσαμε στο δημόσιο διάλογο την έννοια των κλειστών προαναχωρησιακών κέντρων. Αυτά δεν έγιναν ποτέ. Και δεν έγιναν, επειδή ακριβώς υπάρχει συγκεκριμένη ιδεολογική αντίδραση από έναν πυρήνα εντός του ΣΥΡΙΖΑ για τη λειτουργία τέτοιων κέντρων» υποστήριζε την περίοδο που ήταν στην αντιπολίτευση. Την ίδια περίοδο δεσμευόταν πως όταν αναλάβουν αυτοί την κυβέρνηση, όσοι δεν δικαιούνται άσυλο, θα φιλοξενούνται σε κλειστές δομές φιλοξενίας μέχρι να επιστραφούν στην Τουρκία.

 

Τότε, θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς, πού είναι το πρόβλημα; 

 

Το πρόβλημα είναι ότι οι κάτοικοι της Λέσβου, της Χίου και της Σάμου δεν θέλουν καθόλου νέες δομές. Ούτε ανοιχτές, ούτε κλειστές. Έχουν χάσει κάθε εμπιστοσύνη στην πολιτεία και δεν πιστεύουν κανέναν πολιτικό ό,τι και να τους πει.  

 

Παρότι ορισμένοι αναρωτήθηκαν, πού ήταν όλοι αυτοί οι εξεγερμένοι νησιώτες τα προηγούμενα χρόνια, ίσως κάποιοι δεν θυμούνται ότι δεν ξεσηκώθηκαν τώρα για πρώτη φορά. Τον Μάιο του 2018,  όταν ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας μιλούσε στο 14ο Περιφερειακό Συνέδριο Βορείου Αιγαίου, στη Μυτιλήνη, χιλιάδες κάτοικοι της Λέσβου αλλά και από τα άλλα νησιά, διαδήλωναν διαμαρτυρόμενοι, απαιτώντας «άμεση αποσυμφόρηση» των νησιών τους. Και είχαν δεχθεί και τότε αστυνομικές επιθέσεις με χημικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ  είχε μιλήσει για «λίγους ακροδεξιούς» και ο Αλέξης Τσίπρας έλεγε μπράβο στους κατοίκους, που έσωσαν την τιμή της Ευρώπης, διασώζοντας πρόσφυγες και φιλοξενώντας τους, όταν όλα τα άλλα κράτη σήκωναν φράχτες. 

 

Οι κάτοικοι των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου, περίμεναν από τη νέα κυβέρνηση να κάνει πράξη όσα υποσχέθηκε προεκλογικά, άλλα επτά μήνες μετά συνεχιζόταν η ίδια περίπου κατάσταση με τις ροές να αυξάνονται δραματικά, κάνοντας την κατάσταση ακόμα πιο ανυπόφορη για όλους, ντόπιους και ξένους. 

 

Τώρα πια,  δεν πιστεύουν κανέναν και απαιτούν να κλείσει η δομή της Μόρια, να φύγουν όλοι και να μην φτιαχτει καμία νέα δομή, καθώς έχουν πειστεί ότι οι νέες θα φέρουν ακόμα περισσότερους μετανάστες.  

 

Στην Λέσβο οι κάτοικοι αυτές τις μέρες, έλεγαν ότι το μόνο που συζητάνε είναι κλειστές δομές σε ακατοίκητα νησιά,  όπως τα Τοκμάκια. Μια συσταδα ακατοίκητων νησιων ένα μιλι ανοιχτά του Μανταμάδου. Στον χάρτη τα βρίσκει κανείς και ως Τομαρονήσια. 

 

Ο επικεφαλής των εξεγερμένων νησιωτών, ο περιφερειάρχης Κώστας Μουτζούρης, που εξελέγη ως “αντάρτης” της ΝΔ.

 

Οι κυβερνητικοί όμως,  τους απαντάνε ότι αυτό δεν είναι μία ρεαλιστική πρόταση και θα τους ακούσουν, μόνο αν τους πουν κάτι εφικτό που να γίνεται. 

 

Στο δίλημμα πάντως, ανοιχτό κέντρο ή κλειστό, οι ντόπιοι απαντούν κανένα νέο κέντρο. Σίγουρα όμως, δεν προτιμούν ανοιχτές δομές. Η κυβέρνηση μιλάει για μία νέα κλειστή δομή. Είναι όμως έτσι; 

 

Οι ντόπιοι πιστεύουν ότι ετοιμάζουν όχι απλώς άλλη μία δομή,  αλλά μία ολόκληρη πόλη 20.000 κατοίκων, αφού τόσοι στοιβάζονται στη Μόρια αυτή την περίοδο και πρέπει να μεταφερθούν. Δηλώνουν μάλιστα βέβαιοι ότι ο αριθμός των μεταναστών και προσφύγων θα συνεχίσει να αυξάνεται και στο τέλος θα χρησιμοποιούνται και οι νέες δομες και η Μόρια.  Επιπλέον, ενώ η κυβέρνηση μιλά για κλειστές δομές, αυτές που φτιάχνουν θα είναι ανοιχτές. Οι πρόσφυγες και οι μετανάστες θα μπορούν να μπαίνουν και να βγαίνουν από αυτές, με μία κάρτα, όπως έχει πει ο αρμόδιος αναπληρωτής υπουργός Γιώργος Κουμουτσάκος.

 

Πριν από λίγες μέρες οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας ενημερώθηκαν ότι στο εξής  πρέπει να τα αποκαλούν «κέντρα ελεγχόμενης διακίνησης». Όλο το προηγούμενο διάστημα όμως, είχαν καλλιεργήσει προσδοκίες για κλειστά κέντρα, τα οποία είναι ταυτισμενα με δομές σαν της Αμυγδαλέζας που φτιάχτηκε το 2012 από τον Μιχ. Χρυσοχοΐδη και αναπτύχθηκε το 2013 από τον Νίκο Δένδια, ο οποίος τον είχε διαδεχθεί στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.  'Ηταν τότε που η Άννα Βαγενά διαμαρτύρονταν για τους μετανάστες έξω από το θέατρο της στο Μεταξουργείο και η κυβέρνηση Σαμαρά οργάνωνε επιχείρηση σκούπα που την είχε ονομάσει «Ξένιος Ζευς», με στόχο τη σύλληψη και απομάκρυνση όλων των παράνομων μεταναστών από τις περιοχές του κέντρου της Αθήνας.Ο Συριζα εκείνη την εποχή  κατήγγειλε την Αμυγδαλέζα ως κολαστήριο και ο Νίκος Δένδιας έλεγε ότι είναι «από τα πιο σύγχρονα στρατόπεδα στην Ευρώπη».

 

Οι κάτοικοι των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου, στους οποίους όλοι αναγνωρίζουν ότι σήκωσαν δυσανάλογο βάρος, αισθάνονται ότι έχουν ξεπεράσει τα όρια των αντοχών τους. Πολλοί από αυτούς βάζουν πλέον και ζητήματα εθνικής ασφάλειας. Το κλίμα, ειδικά στην Λέσβο είναι ότι καμία νέα δομή δεν είναι αποδεκτή. Οι αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης προσπαθούν να συμβιβάσουν την κατάσταση, ζητώντας κλειστά κέντρα. Τελικά τα κέντρα που φτιάχνει η κυβέρνηση όμως, αν και τα λέει κλειστά, είναι ανοιχτά. Ανοιχτά κέντρα φιλοξενίας μεταναστών και προσφύγων θέλουν μόνο όσοι έχουν οικονομικά οφέλη και αν και είναι αρκετοί,  αποτελούν μειοψηφία. 

 

Ακόμα και ο Σύλλογος Γυναικών Μανταμάδου (του περίφημου αριστερού “κόκκινου” χωριού, που το αποκαλούσαν παλιά «Μικρή Μόσχα» με ανακοίνωση του αυτές τις μέρες ζητούσε:  «κανένα νέο hot spot, ούτε στο χωριό ούτε αλλού στο νησί». 

 

 

Απόψεις
1 Σχόλια
Ο Νοών... νοείτω 1.3.2020 | 13:07
Κάντε τον κόπο να διαβάσετε τη «Συνθήκη του Δουβλίνου Ι» («Δουβλίνο II» και «Δουβλίνο III») και αμέσως θα κατανοήσετε που εστιάζεται το πρόβλημα. Οι άνθρωποι που ψάχνουν διέξοδο για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, είτε προέρχονται (εννοείται!) από εμπόλεμες περιοχές, είτε όχι, δεν φταίνε σε τίποτα, εκμεταλλευόμενοι από οργανωμένα παρακρατικά κυκλώματα (δεν ενεργούν ανεξάρτητα και ελεύθερα...) διακίνησης μεταναστών, καθώς και επίσημων πολιτικών, σκόπιμων χειρισμών, πιέσεων και εκβιασμών (βλέπε Ερνοτγάν/Τουρκία!...).
Δεν γνωρίζω αν, όταν πρωτοσχεδιάστηκε η Συνθήκη του Δουβλίνου, αρχές του 1990, μπορούσε να προβλεφτεί το μεγάλο μεταναστευτικό πρόβλημα που αρκετά χρόνια μετά παρουσιάστηκε. Όμως αποτελεί απόρροια σκέψης και προβληματισμού το γεγονός πως οι προσπάθειες επανασχεδιασμού της αρχικής συνθήκης (Δουβλίνο Ι) ως Δουβλίνο ΙΙ & Δουβλίνο ΙΙΙ συνέχισαν να είναι ελλειπτικές και... κουτοπόνηρες, αποτρέποντας και απαγορεύοντας αυτομάτως την προώθηση (ακόμη και των ΝΟΜΙΜΩΝ / με πλήρη, επίσημα στοιχεία) μεταναστών/προσφύγων, αιτούντων ασύλου στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης οι οποίες συγκαταλέγονται στη συγκεκριμένη συνθήκη μπλοκάροντας τις μεταναστευτικές ροές αποκλειστικά στις χώρες της αρχικής εισόδου τους με αποκλειστική ευθύνη των χωρών αυτών για την διαχείριση τους, είτε κρατώντας τους, είτε με τον επαναπατρισμό τους (με τις αντίστοιχες οικονομικές ευλογίες/ενίσχυση της Ε.Ε. - μακριά από εκείνους να βρίσκονται βεβαίως, βεβαίως!...) αν και εφόσον αυτό είναι εφικτό, είτε λόγω έλλειψης επίσημων ατομικών στοιχείων/ταυτότητος, είτε λόγω εμπόλεμης κατάστασης στις χώρες τους.

Ένας από τους κύριους στόχους του Κανονισμού του Δουβλίνου είναι να αποτρέψει έναν αιτούντα από την υποβολή αιτήσεων σε πολλά κράτη μέλη (!!!). Ένας άλλος στόχος είναι να μειωθεί ο αριθμός των περιφερόμενων αιτούντων ασύλου, οι οποίοι γίνονται μπαλάκι από κράτος μέλος σε κράτος μέλος. ---> Η χώρα όπου ο αιτών άσυλο κάνει για πρώτη φορά αίτηση για άσυλο είναι υπεύθυνη είτε για την αποδοχή ή την απόρριψη του ασύλου, και ο αιτών δεν μπορεί να εκκινήσει τη διαδικασία σε άλλη δικαιοδοσία (!!).

Σε κάθε περίπτωση είναι απαράδεκτο και μόνο ως σκέψη, ο σχεδιασμός «κλειστών μεταναστευτικών δομών» ή... «Μακρόνησων» και «Γκουαντάναμο»!.... Οι άνθρωποι δεν έφυγαν από όπου έφυγαν για να κλειστούν σε φυλακές, γιατί περί αυτού πρόκειται, αλλά αναζητώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Να το λάβουμε σοβαρά υπόψιν μας αυτό, πρώτα απ΄ όλα, πριν πούμε μιλήσουμε για οτιδήποτε άλλο και μάλιστα εκ του ασφαλούς!...

Υ.Γ.: Ως χώρα, ως κοινωνία, μας κόψανε τους μισθούς, μας φτωχοποιήσαν και λακίσαμε (δικαίως) σε άλλες χώρες για καλύτερες συνθήκες διαβίωσης με μεγάλο ποσοστό, κυρίως νέων ανθρώπων και όχι μόνο, που παραμένουν εδώ να το σχεδιάζουν. Ούτε πόλεμο έχουμε, ούτε βιώσαμε κάποια τεράστια καταστροφή κι όμως ζοριστήκαμε! Με αυτό το κριτήριο ας συγκρίνουμε, σκεφτούμε και αναρωτηθούμε από ποιες συνθήκες προέρχονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι που αιτούνται άσυλο στην Ευρώπη και στον υπόλοιπο, ανεπτυγμένο δυτικό κόσμο. Οι περισσότεροι προέρχονται από χώρες όπου η ανθρώπινη ζωή και υπόσταση δεν είναι καν αυτονόητη!...
Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού