Θωμάς Κοροβίνης: Αν ήμουν μαύρος
Ένα ποίημα

Θωμάς Κοροβίνης: Αν ήμουν μαύρος

Με αφορμή την ρατσιστική δολοφονία του Φλόιντ στην Αμερική, ο γνωστός συγγραφέας απέστειλε στη LIFO το εξής ποίημα.

 

Αν ήμουν, μαύρος, αράπης, μπλάκ,
και με κοπανούσαν,

θα με κάνανε ακόμη πιο μαύρο

και θα μαύριζα κι εγώ με τη σειρά μου τα μούτρα τους

με τις μαύρες ζουμερές μου γροθιές.

Να γίνουν μαύρα, κατράμι.

Να τους βλέπουν και να παίρνουν δρόμο.

Αν ήμουν αραπόσκυλο του κλότσου,

θα τους τάραζα στις δαγκωματιές του μπάτσου εδώ κι εκεί αλυχτώντας.

-Με ακούς, απ' τον ουρανό, Μαχάλια Τζάκσον,

ωραία μου θεά;

Όχι δε βολεύομαι μόνο με σπιρίτσουαλς.

Θέλω το αίμα μου πίσω-.

Αν ήμουν σκούρος, αφρικάνερ, έγχρωμος,

και μ' είχανε για δείγμα προς αποφυγήν,

και μ' ανακάτευαν μέσα στις δεήσεις τους σε εκκλησίες προτεστάντικες

και με καταριόνταν στις προσευχές μέσα στα θολά τους όνειρά ("απόστρεψον το πρόσωπόν σου από των αμαρτιών μου, Κύριε, Κύριε"),

τότε,

-οκαζιόνε ντάτα-,

θα τους έκανα κι εγώ το σουλούπι τρικολόρε.

Εγώ, ο σκυλάραπας.

Αν ήμουν μπλάκυ, γεννημένος στις όχθες του Μισισσίππυ,

τα «ελεύθερα» χέρια μου θα τα βάραιναν σκουριασμένες αλυσίδες,

το σβέρκο μου ατσάλινος λαιμοδέτης,

τη ράχη μου αόρατα τσουβάλια με καλαμπόκι.

Αν ήμουν Αφροαμέρικαν,

και πλανιόμουν στους βίαιους μαχαλάδες

του Χάρλεμ

και μου είχαν

φυλακίσει τον παππού,

βιάσει τη γιαγιά,

ξεφτελίσει τον πατέρα,

τι να έκανα;

θα τους "γαμούσα κι εγώ τη μάνα"

με την αράπικη ανοικονόμητη φύση μου

-παντιέρα ρόσα-

ακούγοντας

σαν παιάνα

σε μια φρενίτιδα εξοργισμού

το δαιμονισμένο σαξόφωνο του Τσάρλι Πάρκερ.

Γιατί είμαστε σπορές σκλάβων εμείς

σε φυτείες με σιτάρι και ζαχαροκάλαμο,

μαύροι πίσσα κάτω από ήλιο καυτό

σκυμμένοι πάνω από βαμβακιές και καπνά

-οι γιοί του αφέντη επάνω μου ξεχαρμάνιαζαν

μου 'χε πει μια γριά ξεδοντιάρα-

-Μα έχουμε και λευκούς που μας αγαπούν.

Γι' αυτό και η ιέρεια Τζάνις Τζόπλιν

όσο μεγάλωνε τόσο άσπριζε

και όλο τραγουδούσε αδειάζοντας τα σωθικά της

σαν τυραννισμένη, αδικαίωτη μαύρη--.

"Οφθαλμόν αντί οφθαλμού" δε λέει η Βίβλος;

Και Λευκόν αντί Μαύρου!

Σκληρό αλλά δίκαιο!

Γιατί έχουμε κι εμείς ένα παρακατιανό Θεό να προσκυνάμε κρυφά.

Ντερτιλή,

αχθοφόρο αιώνων πόνου κι βασανισμών,

τελετάρχη σ' έναν αχαρτογράφητο τεκέ στα σοκάκια της Νέας Ορλεάνης.

Με μια όμορφη, καλοσυνάτη ψυχή.

Μα αν τον πειράξουν.......

τον μαύρο, ολόμαυρο, μαύρο σαν την Κόλαση.....

Ανθρωποφάγο!

 

Απόψεις
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια