Κανένα άτομο και καμία κοινωνική ομάδα, όμως, δεν έχει το δικαίωμα της καθαίρεσης συμβόλων, όσο δίκιο και αν έχει.
Β. Βαμβακάς

Η προοδευτική λογοκρισία

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να κρίνει και να αποδοκιμάζει αυτά που θεωρεί ότι τον αδικούν ή τον βλάπτουν. Κανένα άτομο και καμία κοινωνική ομάδα, όμως, δεν έχει το δικαίωμα της καθαίρεσης συμβόλων, όσο δίκιο κι αν έχει. ― ΠΕΙΤΕ ΜΑΣ ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΓΝΩΜΗ, ΣΤΑ ΣΧΟΛΙΑ.



TΟ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΖΗΤΗΜΑ της δημόσιας μνήμης, δηλαδή εκείνων των προσώπων ή των έργων τέχνης που πρέπει να μείνουν ως σημαντικά στη συλλογική συνείδηση μιας χώρας, ανέκυψε με μεγάλη ένταση τις τελευταίες μέρες, κυρίως με αφορμή τα δραματικά γεγονότα στις ΗΠΑ. Δεν είναι όμως κάτι εντελώς καινούργιο.

 

Πριν από το κατακρήμνισμα αγαλμάτων, πριν από το κόψιμο της κλασικής ταινίας Όσα παίρνει ο άνεμος από το HBO, κι άλλα συμβάντα «προοδευτικής λογοκρισίας» είχαν σημειωθεί πρόσφατα. Πριν από λίγους μήνες ένας πίνακας του 17ου αιώνα του Φλαμανδού ζωγράφου Φρανς Σνάιντερς με τίτλο «Η αγορά των πτηνών» στην αίθουσα του εστιατορίου του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ ζητήθηκε να κατέβει από vegan φοιτητές, επειδή παρουσίαζε «δολοφονημένα» πουλιά. Επίσης, δεν είναι πολύ καιρός που ραδιοφωνικοί σταθμοί στον Καναδά και τη Νέα Ζηλανδία αποφάσισαν να σταματήσουν να μεταδίδουν κομμάτια του Μάικλ Τζάκσον εξαιτίας των κατηγοριών που διατυπώνονται εναντίον του για αποπλάνηση ανηλίκων.


Τα παραδείγματα αυτά αποτελούν εκφάνσεις μιας «πολιτικής ορθότητας» που σε μεγάλο βαθμό έχασε το συνηθισμένο συντηρητικό της περίβλημα και φόρεσε το ριζοσπαστικό ή το εναλλακτικό. Γιατί, πράγματι, τα συμβάντα λογοκρισίας που σημειώνονται σήμερα έχουν διαφορετικούς φορείς και εκφραστές, αλλά δεν είναι καινούργια. Στο παρελθόν, πολιτική και θρησκευτική εξουσία κατά κύριο λόγο, τόσο υπό δημοκρατικά όσο και υπό ολοκληρωτικά καθεστώτα, έχουν δώσει πολλά δείγματα ελέγχου της συλλογικής μνήμης για το τι είναι σημαντικό και τι ωραίο.

 

 

Το να θεωρήσει κανείς με τα μάτια του 2020 τον Κολόμβο ή το Όσα παίρνει ο άνεμος εκδοχές (ίδιου) ρατσισμού και να τις αποκαθηλώσει χωρίς συζήτηση και συναίνεση είναι και ιστορικά άστοχο αλλά και κοινωνικά λοβοτομικό.

 

Το να μπορεί να επαναπροσδιορίσει κανείς τη συλλογική μνήμη προφανώς και είναι απόλυτο δικαίωμα, ίσως και μια θεμιτή ανάγκη των σύγχρονων κοινωνιών. Το να γίνει με όρους περιοριστικούς και μηδενιστικούς είναι αυτό που ξενίζει στη σημερινή συγκυρία, ειδικά σε χώρες της Δύσης, σε χώρες που δεν θέλουν να βλέπουν σκηνές αντίστοιχες του τζιχαντιστικού φανατισμού στην καταστροφή πολιτιστικών μνημείων.

 

Το να θεωρήσει κανείς με τα μάτια του 2020 τον Κολόμβο ή το Όσα παίρνει ο άνεμος εκδοχές (ίδιου) ρατσισμού και να τις αποκαθηλώσει χωρίς συζήτηση και συναίνεση είναι και ιστορικά άστοχο αλλά και κοινωνικά λοβοτομικό. Ειδικά σήμερα που ο καθένας μπορεί να ασκήσει όποια κριτική θέλει σε όποιον θέλει, το να προσπαθήσει να πλήξει με πραγματική βία τα σύμβολα της «άλλης πλευράς» μόνο σε έναν αλυσιτελή πόλεμο μπορεί να οδηγήσει. Σε αυτό που ο Πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν σωστά επισήμανε: «Η μάχη κατά του ρατσισμού δεν θα πρέπει να οδηγήσει σε επανεγγραφή της Ιστορίας με μίσος».

 

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να βλέπει, να ακούει, να κρίνει και να αποδοκιμάζει αυτά που θεωρεί ότι τον αδικούν ή τον βλάπτουν. Κανένα άτομο και καμία κοινωνική ομάδα, όμως, δεν έχει το δικαίωμα της καθαίρεσης συμβόλων, όσο δίκιο και αν έχει. Αυτό παραμένει υπόθεση της δημοκρατικά εκλεγμένης πολιτείας, ειδικά όταν μιλάμε για θέματα δημόσιας μνήμης και έκθεσης.

 

Σε κάθε περίπτωση, η αφαίρεση προσώπων, συμβόλων ή έργων του παρελθόντος από ένα παρόν αποστειρωμένο από τις «κακές» εκφάνσεις του χτες ελάχιστα μπορεί να συμβάλει στον ατομικό και συλλογικό αναστοχασμό. Στην κατανόηση του πώς φτάσαμε μέχρι εδώ, τους ποιες αλλαγές και κυρίως ποιες αντιφάσεις κρύβονται στην πορεία που μας έβγαλε στο σήμερα.


Ας πάρουμε λίγο το παράδειγμα της σύγχρονης μυθοπλασίας. Δεν υπάρχει κανένας πρωταγωνιστής, καμίας σύγχρονης δημοφιλούς αφήγησης στη λογοτεχνία, στον κινηματογράφο, στην τηλεόραση, που να είναι μονοσήμαντος. Από τους σούπερ ήρωες μέχρι τους ρεαλιστικούς χαρακτήρες της σύγχρονης οπτικοακουστικής κουλτούρας, το καλό και το κακό αναμειγνύονται, το τραυματικό και το θεραπευτικό μπερδεύονται, η σκοτεινή και η φωτεινή πλευρά δίνουν τη θέση τους σε αβέβαιες σκιές.

 

Κανένας (μετα-μοντέρνος) ελκυστικός ηρωισμός δεν είναι «καθαρός» από ηθικές, αισθητικές, εξουσιαστικές παρεκκλίσεις. Η μυθοπλασία έχει πιάσει το νόημα της πραγματικής ιστορίας. Οι άνθρωποι και οι κοινωνίες τους κρύβουν αντιφάσεις και συγκρούσεις, τίποτα δεν είναι διάφανο και απλό, τίποτα δεν μπορεί να είναι εξ ορισμού αθώο. Το ζητούμενο είναι να μπορείς να διακρίνεις τις διαφορές και να επιλέγεις τη δημοκρατικά θεμιτή πλευρά σήμερα. Όχι χθες.


Ας φανταστούμε έναν κόσμο χωρίς τον Οκτώβρη του Σεργκέι Αϊζενστάιν ή τα φιλοναζιστικά ντοκιμαντέρ της Λένι Ρίφενσταλ και άλλες προπαγανδιστικές δημιουργίες του παρελθόντος που εξύμνησαν τους ολοκληρωτισμούς της νεωτερικότητας. Ποιος μπορεί να στερήσει τις σημερινές γενιές από αυτές τις εμπειρίες-μαρτυρίες-αισθήσεις, επικαλούμενος μια αντικομμουνιστική ή αντιφασιστική ιδεολογία; Μήπως να απαγορεύσουμε και το Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο ως σεξιστικό τερατούργημα; Μήπως να δικαιώσουμε μεταχρονολογημένα τον εγχώριο αντιαμερικανισμό που τελετουργικά γκρεμίζει το άγαλμα του Τρούμαν; Πώς μπορούμε να αφαιρέσουμε από τα συλλογικά βιώματα και συναισθήματα στοιχεία που προσδιορίζουν, αλλά δεν καθορίζουν αναγκαστικά το ποιοι είμαστε σήμερα;


Η λογοκρισία παραμένει λογοκρισία με οποιαδήποτε κίνητρα και πρίσματα και αν συνδεθεί. Η προοδευτική λογοκρισία επαγγέλλεται έναν δικαιωματοκρατικό παράδεισο που θα απαλείφει τις συλλογικές μας μνήμες από πρότυπα και πρακτικές διακρίσεων. Είναι προφανής ο κίνδυνος μια νέας ολοκληρωτικής ηθικολογίας με αγγελικό πρόσωπο, όπως όλες οι προηγούμενες. Ακόμη πιο ορατός, όμως, είναι ο κίνδυνος αυτός ο επιθετικός προοδευτισμός να βάλει νερό στο αυλάκι της μισαλλοδοξίας και να αναδείξει νικητές αυτούς που ξέρουν να παίζουν το παιχνίδια αυτό στα δάχτυλά τους. Έτσι, η σανίδα σωτηρίας στον αποσταθεροποιημένο τραμπισμό μπορεί να έρθει ανέλπιστα από τους «εχθρούς» του.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

 

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σου με ένα κλικ.

Απόψεις

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Βανδάλισαν προτομή του Σαρλ ντε Γκολ στη Γαλλία: «Οπαδός της δουλείας»

ΔιεθνήΒανδάλισαν προτομή του Σαρλ ντε Γκολ στη Γαλλία: «Οπαδός της δουλείας»

15.6.2020
Συγκριτικά με τον άγριο μισογυνισμό, ο ρατσισμός στις παλιές ελληνικές ταινίες μοιάζει εντελώς της πλάκας

ΑπόψειςΣυγκριτικά με τον άγριο μισογυνισμό, ο ρατσισμός στις παλιές ελληνικές ταινίες μοιάζει εντελώς της πλάκας

12.6.2020
Διάγγελμα Μακρόν για ρατσισμό: Δεν απομακρύνουμε αγάλματα, δεν σβήνουμε την ιστορία

ΔιεθνήΔιάγγελμα Μακρόν για ρατσισμό: Δεν απομακρύνουμε αγάλματα, δεν σβήνουμε την ιστορία

15.6.2020
18 βιβλία στα ελληνικά για μια αντιρατσιστική βιβλιοθήκη

Βιβλίο18 βιβλία στα ελληνικά για μια αντιρατσιστική βιβλιοθήκη

14.6.2020
Αγάλματα ακούνητα, αμίλητα και αμφιλεγόμενα

ΑπόψειςΑγάλματα ακούνητα, αμίλητα και αμφιλεγόμενα

13.6.2020
Το λεξικό Merriam-Webster αλλάζει τον ορισμό του ρατσισμού - Μετά το email μιας μαύρης γυναίκας

ΔιεθνήΤο λεξικό Merriam-Webster αλλάζει τον ορισμό του ρατσισμού - Μετά το email μιας μαύρης γυναίκας

10.6.2020
Το άγαλμα του Ρόμπερτ Μίλιγκαν αφαιρέθηκε από το μουσείο του Λονδίνου - Μετά τις διαδηλώσεις για τη ρατσιστική βία

ΔιεθνήΤο άγαλμα του Ρόμπερτ Μίλιγκαν αφαιρέθηκε από το μουσείο του Λονδίνου - Μετά τις διαδηλώσεις για τη ρατσιστική βία

10.6.2020
Banksy: Τι θα κάνουμε με το άδειο βάθρο του δουλεμπόρου Κόλστον; «Ορίστε μια ιδέα»

ΠολιτισμόςBanksy: Τι θα κάνουμε με το άδειο βάθρο του δουλεμπόρου Κόλστον; «Ορίστε μια ιδέα»

9.6.2020
Αμερική, Αμερική, καλά μου λέγαν μερικοί πως είσαι χώρα, χώρα τραγική

ΑπόψειςΑμερική, Αμερική, καλά μου λέγαν μερικοί πως είσαι χώρα, χώρα τραγική

5.6.2020
Πέθανε – και το υποκείμενο νόσημα ήταν ο ρατσισμός και οι διακρίσεις

ΑπόψειςΠέθανε – και το υποκείμενο νόσημα ήταν ο ρατσισμός και οι διακρίσεις

5.6.2020
34 Σχόλια
12
Double Helix 18.6.2020 | 11:56
Η γνώμη μου είναι ότι τέτοιες ενέργειες δείχνουν άγνοια παρά διάθεση για καλυτέρευση του κόσμου. Το να αγνοείς/επικρίνεις τις συνθήκες στις οποίες αναφέρεται ένα έργο ή έζησε κάποια ιστορική προσωπικότητα είναι σαν να αγνοείς το ρού της ιστορίας: απλά δημιουργείς μια placebo αλήθεια κομμένη και ραμμένη στα μέτρα σου, μέχρι και αυτή να ξεχειλωθεί και να μην είναι πλέον ευδιάκριτο τι είναι αλήθεια και τι όχι. Η αλληλουχία των γεγονότων που μας έχουν φέρει ως εδώ, ειδικά στον δυτικό κόσμο όπου το επίπεδο ζωής είναι πολύ καλύτερο από πχ πριν 100 χρόνια, τα ανθρώπινα δικαιώματα πρωτεραιότητα και υπάρχει διάθεση για καλυτέρευση των συνθηκών πρέπει να είναι αντικείμενο μελέτης όχι απαγόρευσης. Το δεύτερο απλά αποσπά την προσοχή από τα πραγματικά προβλήματα και κάποια στιγμή ίσως και να εξισώσει αυτούς που το επιβάλουν με τους παλαιότερους δυνάστες. Πολύ εύστοχο άρθρο.
avatar
Γράφων 18.6.2020 | 12:27
Ο κοινωνικός αυτοματισμός, ή και αυτισμός, της λογοκρισίας του "άλλου" (με το πρόσχημα της ρητορικής μίσους, του ρατσισμού, του σεξισμού κοκ) που μας ήρθε ως μεθερμηνεία της νεομαρξιστικής ανάλυσης διά των liberal left των ΗΠΑ πέραν του ότι είναι τραγικά επικίνδυνος από μόνος του (αποστέωνοντας τον δημόσιο διάλογο στη γνώμη του ενός, στην εξ αποκαλύψεως αλήθειας, στο "ιένα είν' του Κόμμα" που έλεγε και ο μακαρίτης ο Τριανταφυλλίδης πριν γίνει κι αυτός το Κόμμα και πει στον Γλέζο "σκάσε") φέρνει και τα αντίθετα των επιδιωκωμένων αποτελέσματα.

Από την δικαιωματίστρια Χίλλαρυ που ήταν η καλύτερη σύμμαχος του Τραμπ στους αντίφα που πραγματικά κάνουν ό,τι μπορούν για να τον επανεκλέξουν και από τους εν Ελλάδι αναρχοχαρούμενους που δίνουν βούτυρο στο ψωμί κάθε λογής φασιστοειδούς στους συνδικαλοπατέρες που φέραν την ισοπέδωση των εργατικών δικαιωμάτων δια του πληθωρισμού αυτών.

Η ιστορία ξαναδιαβάζεται. Δεν ξαναγράφεται. Αλλά πως το έλεγε ο Όργουελ στο '84; Αυτός που ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν. Αυτός που ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον. Μην πούμε ποιοι ελέγχουν το παρόν διότι θεωρούν τους εαυτούς τους μειοψηφία και μάλιστα καταπιεσμένη.

avatar
Ανώνυμος/η 18.6.2020 | 17:55
Πολύ σωστά,επίσης στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή υπάρχουν κάτι πολύ χαρούμενοι νεοναζί ρατσιστές που θα μπορούν να απολάυσουν το αγαπημένο τους ρυζι χωρίς να υπομένουν τον "θείο" στην συσκευασία.Και αυτό θεωρείται νίκη απο τους ΒLΜ.
avatar
Ανώνυμος/η 18.6.2020 | 19:59
καταπληκτικό.
που μας ήρθε ως μεθερμηνεία της νεομαρξιστικής ανάλυσης διά των liberal left των ΗΠΑ.
στους αντίφα που πραγματικά κάνουν ό,τι μπορούν για να τον επανεκλέξουν
Πόσο γέλασα..
avatar
Γράφων 19.6.2020 | 07:06
Είστε τυχερός που γελάτε. Αυτό είναι σημάδι ότι ζείτε κάπου που αυτό επιτρέπεται.

Όχι για πολύ...

https://www.athensvoice.gr/world/655374_exallos-o-tzon-kliz-me-bbc-eiste-deiloi-kai-atolmoi

Monty Pythons, Benny Hill, Σεφερλής, ελληνικός κινηματογράφος. Όλα έχουν μπει στο στόχαστρο... Τίποτα δεν έχει μείνει.

Στο Όνομα του Ρόδου και στην πολιτική ορθότητα απαγορεύεται το γέλιο.
Φερόμενος 20.6.2020 | 11:34
Σαφώς και οι αντίφα κάνουν ότι μπορούν για τον Τράμπ. Υπάρχει κάτι που λέγεται "ψήφος αντίδρασης/οργής". Ευθύνεται σημαντικά για τις πολιτικές επιλογές του δυτικού κόσμου την τελευταία δεκαετία, και αγνοείται ως καίριος παράγων σχεδόν παθολογικά από την προοδευτική πτέρυγα.
avatar
Πέρκα 20.6.2020 | 09:45
σταματήστε, ειλικρινά. Δεν μπορώ να σταματήσω. Τα άλματα της σκέψης σας με ξεπερνούν.
avatar
Ανώνυμος/η 20.6.2020 | 22:21
Ναι... και η Σώτη φασίστας. Έτσι δεν λέει ο Δημητράς;

Κοιτάξτε να δείτε. Υπάρχει ένα τείχος. Αυτοί που χτίσαν αυτό του Βερολίνου, οι ίδιοι υποστηρικτές, σήμερα χτίζουν αυτό της λογοκρισίας. Της ασυνεννοησίας.

Κρατάνε για τον εαυτό τους τον ρόλο του καλού και του θύματος. Ενώ είναι αυτοί που με χίλια δυο άλλοθι είναι κατά της ελευθερίας. Της σκέψης και του λόγου.

Σε κάθε πρόβλημα η λύση είναι περισσότερη δημοκρατία. Θεσμοί και διαφάνεια. Όχι λογοκρισία και τσαμπουκάς.
avatar
AthanBXL 18.6.2020 | 12:30
Εξαιρετική προσέγγιση. Σας ευχαριστώ πολύ που με τόσο σαφή τρόπο περιγράφετε την παρανοϊκή κατάσταση που ζούμε, και συμφωνώ απόλυτα μαζί σας.

Να το πάω και παραπέρα: και η Ακρόπολη πρέπει να χτίστηκε με δούλους, όπως και οι Πυραμίδες της Αιγύπτου. Να τα βάλουμε και τα δύο μνημεία στο πλαίσιο της κριτικής πολιτικής ορθότητας, όπως και για τον statesman Περικλή, ο οποίος ανέχθηκε δουλεία και δούλους, να καθαιρέσουμε τον Μ. Αλέξανδρο γιατί προφανώς ήταν ένας ιμπεριαλιστής κλπ.

Με τα μάτια του 2020 να αναλύουμε τον 14ο ή τον 4ο αιώνα πΧ.
Μάλλον μόνο παραπλανητικό μπορεί να είναι.
Ευχαριστώ.
avatar
pane 18.6.2020 | 13:49
Δεν γίνεται αυτό για πρώτη φορά πάντως. Σε πολλές πρώην κουμμουνιστικές χώρες για παράδειγμα, η αποκαθήλωση συμβόλων του κουμμουνισμού είναι γεγονός. Σε κάποιες περιπτώσεις μοιάζει με πλήρη εξάλειψη της ιστορίας. Δεν το κρίνω, το αναφέρω. Όπως και με το έτσι θέλω επιβολή συμβόλων: και τι δεν ονομάστηκε "βενιζέλος" στην Ελλάδα σε μια δεδομένη εποχή, όχι άλλο λευτεράκη. Σίγουρα τα δικά μας μάτια είναι γαλουχημένα σε συγκεκριμένη οπτική που μας ξενίζει η σημερινή αλλαγή πχ να θεωρούμε τον Κολόμβο μέγα ερευνητή και πρωτοπόρο. Εγώ άλλαξα γνώμη πρόσφατα, όταν διάβασα το γράμμα που έστειλε στη βασίλισσά του για τους κατοίκους της Αϊτής. Έφριξα, δεν ήταν παρά τυχοδιώκτης που κυνηγούσε τον πλούτο και εναλλακτικούς δρόμους εμπορίου. Δεν είναι μόνο τα μάτια του 20ου αιώνα που βλέπει διαφορετικά τα πράγματα (αυτό αφορά μόνο τους λευκούς ευρωπαίους) αλλά και τα μάτια μιας ολόκληρης φυλής της εποχής του που εξαφανίστηκε εξαιτίας του. Ο Colston για παράδειγμα, μπορεί για τους Αγγλους του Μπρίστολ να ήταν ευεργέτης (δεν το ξέρω, το υποθέτω) αλλά για δεκάδες χιλιάδες αφρικανούς της ίδιας εποχής ήταν το μεγαλύτερο κάθαρμα που γνώρισαν ποτέ. Προσωπικά, είμαι κατά της αποκαθήλωσης γιατί αποτελούν ιστορικές μαρτυρίες, άλλοτε ντροπιαστικές, άλλοτε ευχάριστες κλπ αλλά πάντα πηγή γνώσης και σκέψης.
avatar
pane 18.6.2020 | 13:51
Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο θα πρέπει να έχει ένδειξη για πάνω από 18. Δεν είναι ταινία για παιδάκια, να βλέπουν ότι είναι οκ να χαστουκίζονται γυναίκες.
avatar
Γράφων 19.6.2020 | 11:40
Εγώ προτείνω να απαγορεύσουμε και την Αφροδίτη της Μήλου.

Είναι έμμεσο body shaming. Και women's objectification.

Προτείνω να απαγορεύσουμε και την ταινία "νόμος 4000" γιατί μας διδάσκει ότι μόνο οι άρρενες είναι παραβατικοί. Ο όρος τέντυ ΜΠΟΫ είναι σεξιστικός. Να το κάνουμε τέντυ @.
avatar
Ανώνυμος/η 20.6.2020 | 13:30
ποιος μίλησε για απαγορεύσεις; δεν ξέρετε ανάγνωση;
avatar
Γράφων 23.6.2020 | 11:21
ένδειξη για πάνω από 18 = απαγόρευση για ανήλικους.

Κάτι σκαμπάζω από ανάγνωση.

Αλλά η ουσία είναι αυτή:

"αυτό που λείπει συχνά είναι μια έντιμη και θαρραλέα αναγνώριση της πραγματικότητας: ότι μια ορισμένη Αριστερά δεν ανέχεται κανέναν άλλον κριτικό λόγο εκτός από τον δικό της."
"Με ενοχλεί, ιδίως, όταν στο όνομα του αντιφασισμού παράγεται ένας νέου τύπου ολοκληρωτισμός."

ΠΗΓΗ: https://www.lifo.gr/articles/opinions/219306/gia-mia-zoi-xoris-logokrisia

Υπάρχει πλήρης απαγόρευση στο όνομα μιας νέας ανάγνωσης των χρηστών ηθών; Προφανώς!
https://www.lifo.gr/now/media/278390/logokrisia-gia-to-gymno-tis-ntaril-xana-sti-gorgona

Disclaimer: είμαι κατά της δουλείας, του φυλετικού διαχωρισμού και υπέρ των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Αλλά διατηρώ το δικαίωμα στο να κρίνω μόνος μου, χωρίς παρένθετους ινστρούχτορες, τι είναι καλό και τι όχι.
avatar
ΜιχάληςΚ 18.6.2020 | 14:52
Με συγχωρείτε αλλά καμία λογοκρισία δε διακρίνω. Ποιος απαγορεύει σε ποιον να εκθειάζει το Λεοπόλδο του Βελγίου μέσω του γκρεμίσματος του αγάλματος του? Και ποιος μπορεί να επιβάλει να γίνεται σεβαστή κάποια απαγόρευση αν όχι το κράτος?Όχι απλώς θεσμικά αλλά κυρίως πραγματικά. Δε χρειάζεται να διαστρεβλώνονται οι έννοιες...
Εξάλλου ένα άγαλμα λειτουργεί ασφαλώς, συμβολικά ως μνήμη. Και βέβαια ως θετική εκδήλωση επιδοκιμασίας μίας μνήμης. Συμβαίνει συχνά δε να πρόκειται για επιβολή μιας "θετικής" μνήμης απέναντι στα θύματα - ενδεχομένως - όσων συμβολίζει ο μνημονευόμενος. Δεν μπορεί όμως στην πραγματικότητα - αν και μπορεί θεσμικά - να απαγορευτεί σε κανένα να σκέφτεται και να αξιολογεί. Δεν απαγορεύεται επίσης σε κανένα να μελετά την ιστορία και να καταλήγει σε συμπεράσματα. Όπως κάνουμε πχ όσοι πιστεύουμε, και μάλλον είμαστε συντριπτικά περισσότεροι, ότι η εξίσωση ναζισμού - κομμουνισμού είναι ιδεολογικό "ξέπλυμα" του πρώτου..
Νομίζω ότι αυτή η πρακτική - που δέχομαι ότι έχει και ανόητες εκφάνσεις - έχει αντικειμενικά το νόημα να προβληματιστεί κανείς για το ποιο είναι το συμβολιζόμενο κάθε αγάλματος, και αν αξίζει η μη την επιδοκιμασία. Ο Λεοπόλδος του Βελγίου πχ μπορεί να συνέβαλε ώστε οι κάτοικοι του Βελγίου να βελτιώσουν, τότε, τη ζωή τους. Αυτό πιθανότατα το έκανε εγκληματώντας με τον ειδεχθέστερο τρόπο σε βάρος των αποικιοκρατούμενων κογκολέζων. Επιδοκιμάζουμε τον τελικό απολογισμό? Αν ναι αδίκως γκρεμίστηκε το άγαλμα του. Αν όχι αδίκως τοποθετήθηκε.
Φαίνεται ότι μια σειρά γεγονότα τα τελευταία χρόνια έχουν οδηγήσει πολύ κόσμο στο να αρνηθεί ορισμένα "δεδομένα" που καλλιεργούσαν οι κυβερνήσεις και τα καθεστώτα στα οποία ζουν.Άρνηση η οποία μπορεί να καταλήξει σε συνολική αμφισβήτηση των ιδεολογικών και πολιτικών βάθρων αυτών των κοινωνικοοικονομικών σχηματισμών. Δεν αποκλείεται και να καταλήξει σε ένα "αναβάπτισμα" του υφιστάμενου με μια πιο αυταρχική μορφή. Νομίζω ότι κάθε δημόσια τοποθέτηση κρίνεται σ'αυτή τη βάση: αν τείνει προς τον αυταρχισμό ή προς την ελευθερία. Αν θέλει να απαγορεύσει τη δράση και τη συζήτηση ή αν θέλει να την απλώσει.
avatar
Ανώνυμος/η 19.6.2020 | 09:01
Εύστοχο σχόλιο, φοβάμαι όμως ότι δεχόμαστε ως δεδομένο το καλό status quo που απολαμβάνουμε, ξεχνώντας όλη την πορεία των πραγμάτων. Μπορεί να αναλογιστεί κανείς πως θα ήταν ο κόσμος αν δεν είχε πραγματοποιηθεί η ανακάλυψη της Αμερικής ή ο επεκτατισμός των Άγγλών; Φοβάμαι ότι οι περισσότεροι από εμάς θα παλεύαμε στα χωράφια με πέντε πεδιά στο σπίτι να πεινάνε.
avatar
Ανώνυμος/η 21.6.2020 | 15:00
Είναι πολύ μεγάλη η συζήτηση που ανοίγετε. Όμως έχει γίνει ήδη από τον 19ο αιώνα. Μία λογική "τίποτα να μη μείνει όρθιο", λόγω πχ της δουλείας, θα έπρεπε λογικά να οδηγήσει στο γκρέμισμα της Ακρόπολης. Δε συμφωνώ μ'αυτή τη λογική - η οποία εν τελεί παραγνωρίζει την αντικειμενοποίηση ορισμένων αντικειμένων, μνημείων δηλαδή η οποία φυσιολογικά έχει επισυμβεί μέσα στους αιώνες. Είπα και πάνω ότι ορισμένες "εκφάνσεις" είναι ανόητες. Επιμένω ωστόσο ότι ορισμένα ζητήματα αφορούν τη συγκυρία: αυτοί που γκρέμισαν τον Κολόμβο θέλαν , προφανώς, να εκφράσουν με συμβολικό τρόπο την αποδοκιμασία της δουλείας. Έστω κι αν ο Κολόμβος ο ίδιος μπορεί να μην είχε την παραμικρή σχέση με αυτή. Επίσης μια αποδοκιμασία του ιμπεριαλισμού - έστω και αν η έννοια η ίδια ήταν ανύπαρκτη το 15ο αιώνα.Και η αφορμή ήταν η εν ψυχρώ δολοφονία ενός ανθρώπου, που απ'ότι βλέπουμε είναι μια επαναλαμβανόμενη κατάσταση σ'ό,τι αφορά τους μαύρους στις ΗΠΑ, γεγονός που ( μαζί πιστεύω με τις άσχημες συνθήκες ζωής της πλειοψηφίας αυτών των πληθυσμών ) πυροδότησε αυτό το ξέσπασμα. Το ότι σπάνε τα αγάλματα, δείχνει μια, πρωταρχική ( και άρα με όλα τα ελαττώματα του "πρωτόγονου") πολιτικοποίηση αυτής της αντίδρασης, ήτοι μια κατάγνωση της ιστορικότητας ενός φαινομένου. Κανείς, επαναλαμβάνω, στα σοβαρά δεν μπορεί να αποδώσει ευθύνες στον Κολόμβο για τη δουλεία. Αλλά δεν είναι αυτό το ζήτημα. Το ζήτημα είναι αν έχουν δίκιο οι μαύροι στις ΗΠΑ ( ή οι λατίνοι) ότι υπάρχει ειδική εχθρική κρατική πολιτική σε βάρος τους. Προσωπικά, μολονότι πιστεύω ότι η φτώχεια και η εξαθλίωση δε γνωρίζουν χρώμα ( δεν είναι γενικά οι της "λευκής φυλής" όλοι πλούσιοι) φαίνεται όμως ότι είναι πολύ σπανιότερα περιστατικά τύπου can't breathe σ'ό,τι έχει να κάνει με τους άσπρους. Και εν τέλει αυτό το ξέσπασμα το επιβεβαίωσε.
avatar
pane 21.6.2020 | 19:04
ο κολόμβος συγκεκριμένα, σκλάβωσε τη φυλή της Αϊτής σκλάβωσε, βασάνισε, βίασε και σκότωσε. Δεν είναι ο κολόμβος αυτός που είδαμε στις ταινίες και οι λίγες κουβέντες στο σχολείο τον περιγράφουν στα αλήθεια.
https://www.mixanitouxronou.gr/ta-egklimata-toy-kolomvoy-poy-den-graftikan-pote-sta-scholika-vivlia-akrotiriaze-toys-antres-epairne-ta-10chrona-koritsia-os-sklaves-toy-sex-kai-erichne-ta-mora-os-trofi-sta-skylia/
avatar
lilbitter 18.6.2020 | 15:03
Οπως παντα χρεαζεται περισσοτερη εκπαιδευση.

Επειδη ομως ζουμε σε εναν κοσμο που το μονο που εχει σημασια ειναι το χρημα, εαν ενα σεβαστο ποσο του κοινου "απαιτει" το κατεβασμα/αλλαγη/λογοκρισια οπως θελετε πειτε το ενος οποιοδηποτε εργου (κοινο που μεταφραζεται σε χαμενο η κερδισμενο χρημα), τοτε η εκαστοτε επιχειρηση θα ακολουθησει χωρις κανεναν ενδοιασμο.
βλαχάκι (το) 18.6.2020 | 18:31
Αυτό είναι ένα σύμβολο:
https://auctions.webbs.co.nz/images/lot/3405/34055_0.jpg?1549857722
Αμφιβάλω αν την έκαναν ποτέ άγαλμα.
RemyRoland 18.6.2020 | 19:04
Το "black lives matter" εξελίσσεται όπως το "me too": κινήματα θεαματοποιημένα και υποκριτικά, που δεν έχουν πραγματικά αιτήματα ούτε προτάσεις για το πώς θα λυθούν τα κοινωνικά προβλήματα του ρατσισμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης. Αντί να προτείνουν ή να ζητούν πραγματικές πολιτικές και θεσμικές αλλαγές (πχ. να συσταθεί επιτροπή ψυχιάτρων / ψυχολόγων που να εξετάζει όλα τα μέλη του αστυνομικού σώματος, ώστε η αστυνομία να μην προσλαμβάνει βίαια άτομα ή άτομα με ψυχολογικά προβλήματα), έχουν μετατοπίσει το πρόβλημα στη σφαίρα του θεάματος, της μυθοπλασίας, και των celebrities, μετατρέποντάς το σε ένα ριάλιτι υποκριτικής πολιτικής ορθότητας. Κανένα ουσιαστικό ενδιαφέρον ή πρόταση για το πώς θα λυθούν τα πραγματικά προβλήματα. Όλες οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από το ποιους σταρ του χόλιγουντ πρέπει να καταργήσουμε για τις "προβληματικές" θέσεις και απόψεις τους και με ποιούς πρέπει να τους αντικαταστήσουμε.
bagle 20.6.2020 | 13:08
Από όσα είπες ,δεν ισχύει απολύτως τίποτα.
Διογένης Κυνικός 18.6.2020 | 20:34
Η έννοια ''προοδευτική λογοκρισία'' είναι από τη φύση της ανύπαρκτη: κάθε λογοκρισία είναι σκοταδιστική και οπισθοδρομική.
12
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια