«Όλοι νομίζουν πως ξέραμε τα πάντα. Δεν ξέραμε τίποτα - ήταν ένα επτασφράγιστο μυστικό»... Φωτ.: Blackbox Film & Medienproduktion
Άνθρωποι

Η γραμματέας του Γκέμπελς, σήμερα 105 ετών, σπάει τη σιωπή της

Η Brunhilde Pomsel δούλευε στην καρδιά της ναζιστικής προπαγάνδας και τώρα αφηγείται όσα έζησε και εξηγεί γιατί δε νιώθει μεταμέλεια

 

«Σπάνια τον βλέπαμε τα πρωινά» λέει η Brunhilde Pomsel με κλειστά τα μάτια, καθώς θυμάται το παλιό αφεντικό της. «Ανέβαινε τα σκαλιά του μικρού του παλατιού κοντά στην Πύλη του Βραδεμβούργου όπου στεγαζόταν το τεράστιο Υπουργείο Προπαγάνδας του, κι ήταν σα μικρός δούκας όπως περνούσε τη βιβλιοθήκη για να φτάσει στο πανέμορφο γραφείο του.» 

 

Χαμογελά με την ανάμνηση της εικόνας, και μιλά για το πόσο κομψή ήταν η επίπλωση, για την χαλαρή ατμόσφαιρα στο χώρο που η ίδια και άλλες πέντε γραμματείς δούλευαν, για τα νύχια του Γκέμπελς που ήταν πάντα άψογα περιποιημένα.

 

«Δεν τον βλέπαμε πολύ μέχρι να φύγει απ' το γραφείο, όταν και ερχόταν να μας μιλήσει, να ακούσει τις ερωτήσεις μας και να μάθει ποιοι τον είχαν καλέσει. Μερικές φορές έρχονταν τα παιδιά του για επίσκεψη και ήταν πολύ ενθουσιασμένα που έβλεπαν τον πατερούλη τους στη δουλειά. Ήταν πολύ ευγενικά και καθώς πρέπει και μας χαιρετούσαν με χειραψία.» 

 

Η Pomsel δίνει μία απ' τις πρώτες και πιθανότατα την τελευταία εκ βαθέων συνέντευξη της ζωής της. Στην ηλικία των 105, και έχοντας χάσει από πέρσι την όρασή της, λέει πως νιώθει ανακουφισμένη που οι μέρες της είναι μετρημένες. «Στο λίγο που μου έμεινε -κι ελπίζω να είναι μέρες ή μήνες και όχι χρόνια- απλά εύχομαι να μη ξαναγίνουν όσα έγιναν τότε, αν και υπάρχουν και σήμερα φρικιαστικά συμβάντα... Ευτυχώς που δεν έχω παιδιά, και δε χρειάζεται να ανησυχώ επιπρόσθετα για όσα γίνονται.» 

 

Γιατί λοιπόν σπάει τη σιωπή της, μιλώντας στον Guardian; «Πάντως όχι για να καθαρίσω τη συνείδησή μου» τονίζει. 

 

Αν και παραδέχεται πως ήταν στην καρδιά της μηχανής προπαγάνδας των Ναζί -ήταν υπεύθυνη να μαγειρεύει (προς τα κάτω) τους αριθμούς των νεκρών Γερμανών στρατιωτών αλλά και να παραφουσκώνει τον αριθμό των Γερμανίδων που είχαν βιαστεί απ' τον Κόκκινο Στρατό- περιγράφει την όλη εμπειρία ως «μια απλή δουλειά».

 

Το ντοκιμαντέρ "A German Life" που περιέχει την αφήγησή της παίχθηκε πρόσφατα στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Μονάχου. Αυτός είναι και ο λόγος που δέχεται να «απαντήσει ευγενικά» τις ερωτήσεις μου. «Μου είναι σημαντικό, βλέποντας το φιλμ, να αναγνωρίσω το είδωλό μου στον καθρέφτη, ώστε να καταλάβω τι έκανα λάθος», λέει. «Αλλά αλήθεια, δεν έκανα τίποτα παραπάνω απ' το να δακτυλογραφώ σε μια γραφομηχανή που ήταν στο γραφείο του Γκέμπελς». Εξηγεί πως φέρθηκε απλώς όπως φέρθηκαν και όλοι οι υπόλοιποι Γερμανοί. 

 


 

«Όσοι σήμερα λένε ότι θα όρθωναν το ανάστημά τους και θα αντιστεκόντουσαν στους Ναζί, μπορεί να το πιστεύουν ειλικρινά, όμως είμαι σίγουρη πως αν βρίσκονταν εκεί δεν θα έκαναν και πολλά». Μετά την άνοδο του Ναζιστικού Κόμματος «όλη η χώρα έμοιαζε να έχει μαγευτεί από ένα ξόρκι», επιμένει. «Παραδέχομαι πως τότε ήμουν μάλλον απολιτίκ, αλλά να ξέρετε πως αν είχα τον ιδεαλισμό της νιότης και τους πήγαινα κόντρα, δεν αποκλείεται να κατέληγα με σπασμένο το λαιμό μου...».

 

Θυμάται όταν της έδωσαν το φάκελο της ακτιβίστριας Sophie Scholl, που εκτελέστηκε για εσχάτη προδοσία το 1943 επειδή μοίραζε αντιπολεμικά φυλλάδια στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου: «Μου είπε ένας απ' τους ειδικούς συμβούλους του Γκέμπελς να βάλω το φάκελο στο χρηματοκιβώτιο και να μην του ρίξω ούτε μία ματιά. Ήμουν πολύ ικανοποιημένη που με εμπιστευόταν κι έτσι δεν τον κοίταξα - η επιθυμία μου να τιμήσω την εμπιστοσύνη του ήταν δυνατότερη απ' την περιέργειά μου να διαβάσω το φάκελο». 

 

Η Pomsel λέει πως μεγάλωσε με σιδερένια, πρωσική πειθαρχία. Ο πατέρας της, όταν επέστρεψε απ' τις μάχες του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τους απαγόρευσε να έχουν δοχεία νυχτός στα δωμάτια. Η ίδια ήταν 7 ετών τότε: «Αν θέλαμε να πάμε στην τουαλέτα το βράδυ θα έπρεπε να βγούμε έξω και με γενναιότητα να αγνοήσουμε τις κακές μάγισσες και τα σατανικά δαιμόνια, ή ό,τι άλλο φοβόμασταν, ώστε να πάμε να κάνουμε την ανάγκη μας.» Τα αδέρφια της και αυτοί έπρεπε να υποστούν και ξυλοφόρτωμα απ' τον πατέρα τους όταν τον παράκουγαν: «Αυτό καθόρισε όλη τη ζωή μου, κι αυτή η πρωσική αίσθηση καθήκοντος με ακολούθησε μέχρι σήμερα». 

 

Ήταν 31 ετών και δούλευε ως καλοπληρωμένη γραμματέας του κρατικού ραδιοφώνου -μια θέση που μπόρεσε να πάρει μόνο όταν έγινε μέλος του ναζιστικού κόμματος πληρώνοντας συνδρομή- όταν κάποιος την πρότεινε για μετάθεση στο Υπουργείο Προπαγάνδας το 1942. «Κολακεύτηκα, γιατί ήταν μια επιβράβευση που ήμουν η πιο γρήγορη δακτυλογράφος του ραδιοφωνικού σταθμού». Η αμοιβή της μαζί με τα αφορολόγητα επιδόματα άγγιζε τα 275 μάρκα - μια μικρή περιουσία σε σύγκριση με τους μισθούς των φίλων της.

 

Ο Γκέμπελς, όπως τον θυμάται, ήταν «κοντός αλλά καλοδιατηρημένος gentleman» που φορούσε «κοστούμια φτιαγμένα απ' τα καλύτερα υφάσματα και είχε πάντα ένα ελαφρύ μαύρισμα. Είχε πολύ περιποιημένα χέρια - πιθανότατα έκανε μανικιούρ κάθε μέρα», λέει γελώντας με τη σκέψη.

 

Μιλά για το πώς η ζωή της σπιρτόζας, κοκκινομάλλας Εβραίας φίλης της Eva Löwenthal έγινε πολύ πιο δύσκολη όταν ανέβηκε στην εξουσία ο Χίτλερ. Η Pomsel επίσης σοκαρίστηκε όταν συνελήφθη ένας τρομερά δημοφιλής εκφωνητής του ραδιοφωνικού σταθμού, που στάλθηκε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης ως τιμωρία επειδή ήταν γκέι. Αλλά λέει πως, κατά τα άλλα, ζούσε μέσα «σε μια γυάλα», χωρίς να ξέρει και πολλά για όσα έκαναν οι Ναζί στους αντιπάλους τους: 

 

«Το ξέρω πως κανείς δε μας πιστεύει σήμερα. Όλοι νομίζουν πως ξέραμε τα πάντα. Δεν ξέραμε τίποτα - ήταν ένα επτασφράγιστο μυστικό». Παραδέχεται άραγε πως ήταν αφέλεια να πιστεύει πως όλοι οι Εβραίοι που είχαν εξαφανιστεί, όπως και η φίλη της η Eva, είχαν απλώς σταλεί σε εγκαταλελειμμένα χωριά που έπρεπε να επικοιστούν; «Μα το πιστεύαμε όλοι, μας έμοιαζε τελείως πειστικό» λέει. 

 

Όταν το διαμέρισμα που μοιραζόταν με τους γονείς της καταστράφηκε σε βομβιστική επιδρομή, η γυναίκα του Γκέμπελς η Μάγκντα, την βοήθησε και της χάρισε κι ένα μεταξένιο κοστούμι από σπάνιο μαλλί. «Ποτέ δεν είχα κάτι τόσο σικ όσο αυτό, ούτε πριν, ούτε έκτοτε», λέει. «Ήταν και οι δύο πολύ καλοί μαζί μου.»

 

 Ο Γκέμπελς, όπως τον θυμάται, ήταν «κοντός αλλά καλοδιατηρημένος gentleman» που φορούσε «κοστούμια φτιαγμένα απ' τα καλύτερα υφάσματα και είχε πάντα ένα ελαφρύ μαύρισμα. Είχε πολύ περιποιημένα χέρια - πιθανότατα έκανε μανικιούρ κάθε μέρα», λέει γελώντας με τη σκέψη. «Βασικά δεν υπήρχε τίποτα να του προσάψεις». Τον λυπόταν μάλιστα επειδή κούτσαινε λίγο, «πράγμα που αντιστάθμιζε με το να είναι λίγο υπερόπτης».

 

Λίγες ήταν οι φορές που είδε την άλλη πλευρά του Γκέμπελς, του ανθρώπου που έκανε το ψέμα τέχνη για να πετύχει τους δολοφονικούς σκοπούς των Ναζί. Λέει πως ένιωσε τρομοκρατημένη όταν τον είδε, λες κι έβλεπε άλλο άνθρωπο, στη σκηνή του Sportpalast του Βερολίνου να δίνει την διαβόητη πολεμική ομιλία του τον Φεβρουάριο του 1943. Η ίδια και μια συνέδελφός της κάθονταν σε καλές θέσεις, πίσω ακριβώς απ' την Μάγκντα Γκέμπελς: «Ούτε ο καλύτερος ηθοποιός δεν θα μπορούσε να μεταμορφωθεί έτσι, από πολιτισμένος και συμπαθής άνθρωπος σε εξωφρενικό, καβγατζή νταή... Στο γραφείο είχε μια ευγένεια και κομψότητα, και το να τον βλέπω εκεί -σαν νάνο που ωρύεται!- ήταν σοκαριστικό». 

  

Ήταν την επομένη των γενεθλίων του Χίτλερ το 1945, όταν η ζωή της όπως την ήξερε άλλαξε για πάντα. Ο Γκέμπελς και οι βοηθοί του διατάχθηκαν να συναντήσουν τον Χίτλερ στο καταφύγιό του, το λεγόμενο Führerbunker. Ήταν οι τελευταίες μέρες του πολέμου. «Ένιωσα λες και κάτι μέσα μου πέθαινε» λέει η Pomsel. «Μεγάλη μας έννοια τότε ήταν να έχουμε αρκετό αλκοόλ. Ήταν απαραίτητο για να μπορέσουμε να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας.»

 

Προσπαθεί να θυμηθεί τη σωστή σειρά των γεγονότων: Πρώτα ήρθε ο βοηθός του Γκέμπελς, ο Günther Schwägermann στις 30 Απριλίου και τους ανακοίνωσε πως ο Χίτλερ είχε αυτοκτονήσει. Μια μέρα έγινε το ίδιο, μόνο που τώρα είχε αυτοκτονήσει ο Γκέμπελς... «Τον ρωτήσαμε: "Η σύζυγός του είναι καλά; Τα παιδιά;" Μας απάντησε "Ναι". Τα είχαμε εντελώς χαμένα.» 

 

«Ήταν και οι δύο πολύ καλοί μαζί μου.» Η Μάγκντα και ο Γιόσεφ Γκέμπελς, μαζί με τον Χίτλερ

 

Αυτή και οι συνάδελφοί της γραμματείς ξεκίνησαν τότε να κόβουν τα πανιά των λευκών σάκων με τρόφιμα που είχαν, και έφτιαξαν μια μεγάλη λευκή σημαία για να παραδοθούν στους Ρώσους. Όταν συζήτησαν την τακτική που θα ακολουθούσαν όταν θα τις συνελάμβαναν, η Pomsel ξεκαθάρισε στις συναδέλφους της πως θα έλεγε την αλήθεια: «Δούλεψα ως στενογράφος στο Υπουργείο Προπαγάνδας του Γιόζεφ Γκέμπελς.» 

 

Καταδικάστηκε σε φυλάκιση πέντε ετών και βρέθηκε σε διάφορα ρωσικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, μέσα στο (και γύρω απ' το) Βερολίνο. «Δεν ήταν ρόδινα τα πράγματα» λέει μιλώντας για εκείνα τα χρόνια και δεν θέλει να προσθέσει ούτε λέξη παραπάνω. Επιμένει πως μόνο όταν επέστρεψε σπίτι της έμαθε για το Ολοκαύτωμα, (που αποκαλεί «το ζήτημα των Εβραίων»). 

 

Σύντομα ξανάρχισε τη ζωή της, κάνοντας περίπου αυτό που έκανε και πριν: Βρήκε δουλειά ως γραμματέας στο κρατικό ραδιόφωνο, και σταδιακά η καριέρα της πήρε ανοδική πορεία. Βρέθηκε μάλιστα να είναι η ιδιαιτέρα γραμματέας του Διευθυντή Προγράμματος και έζησε μια προνομιακή ζωή με μεγάλο μισθό, μέχρι το 1971, όταν συνταξιοδοτήθηκε στα 60 της έτη...

 

Η Pomsel λέει πως μεγάλωσε με σιδερένια, πρωσική πειθαρχία που την ακολούθησε σε όλη της τη ζωή
  

Όμως θα περνούσαν έξι ολόκληρες δεκαετίες απ' το τέλος του πολέμου, πριν τολμήσει να ψάξει τι είχε απογίνει στην Εβραία φίλη της Eva. Όταν το Μνημείο του Ολοκαυτώματος εγκαινιάστηκε το 2005, η Pomsel ταξίδεψε, απ' το σπίτι της στο Μόναχο, για να το δει από κοντά. «Πήγα στο κέντρο πληροφοριών και τους είπα ότι είχα μια αγνοούμενη φίλη. Τους ζήτησα να ψάξουν για μία Eva Löwenthal.»

 

Ο υπάλληλος έψαξε τα αρχεία, και σύντομα ανακάλυψε το όνομα της φίλης της. Είχε σταλεί στο Άουσβιτς τον Νοέμβριο του 1943 και ανακηρύχθηκε νεκρή το 1945. 

 

«Η λίστα των ονομάτων στο μηχάνημα όπου βρήκαμε την Eva, ήταν ατελείωτη. Έβλεπες τα ονόματα στην οθόνη, και κατέβαινες και κατέβαινες, χωρίς σταματημό...» λέει, και γέρνει πίσω το κεφάλι της, και με τα ακροδάχτυλα του χεριού της αγγίζει, αμήχανη, το κολιέ της...

 

 

_____________

Συνέντευξη στην Kate Connolly για τον Guardian

50 Σχόλια
12
avatar
Ανώνυμος/η 16.8.2016 | 11:45
καλυτερα να μη μιλαγε καθολου. πιο τιμιος ειναι ο αμετανοητος φασιστας απο τον "δεν ηξερα , δεν ειδα, δεν ακουσα"
avatar
Ανώνυμος/η 16.8.2016 | 16:19
και οι πιο πολλοι γερμανοι ηταν του ''δεν γνωριζαμε'' . θα ελεγα ο πιο επικινδυνος ναζι ειναι αυτος που κρυβει οτι του αρεσει ο ναζισμος.
avatar
Ανώνυμος/η 16.8.2016 | 18:06
εγω καταλαβαινω οτι ακομα της αρεσει ο ναζισμος. κατα τα αλλα απαρνειται ουσιαστικα την ευθυνη της οτι ηταν απλως εν ερμαιο. γιαυτο θεωρω οτι η συνεντευξη της δεν εχει να προσφερει τιποτα. ειναι ενδομυχα σαν να αποζηταει και τον οικτο. αν ελεγε ναι κυριοι γουσταρα και γουσταρω και δε μετανιωνω , τουλαχιστον θα ξεραμε ποια ειναι η θεση της και η αξια της. τωρα ειναι σαν να λες α τη.ναζιστουλα δεν καταλαβαινε.μωρε η κακομοιρα. υπουλος τροπος απαγκιστρωσης απο την ιστορικη ευθυνη.
avatar
Ανώνυμος/η 16.8.2016 | 18:10
@πλουτο: Ενω, θες να πεις, οι "πιο πολλοι γερμανοι" ηταν στα στρατοπεδα συγκεντρωσης και βασανιζαν/σκοτωναν κοσμο;
annibas 17.8.2016 | 14:09
Ναι. Γιατί όλοι στην Γερμανία ήταν φασίστες και όλοι στην Ελλάδα αντιστασιακοί. Η συγκεκριμένη ήταν βολεμενη γραμματέας του Γκεμπελς. Αυτό λέει. Αυτό όμως δεν την κάνει στέλεχος στα ss ή της γκεσταπο. Η Sophie Scholl ήταν από τις γνωστές περιπτώσεις ανθρώπων που δεν λουφαξαν και έχασαν τη ζωή τους. Αν και όλοι ήταν το λιγότερο χεσμ@@@#@. Τώρα πόσα στελέχη της γκεσταπο και των ss βρήκαν δουλειά στις μυστικες υπηρεσίες των συμμάχων που μισιούνται είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα.
mr. pinkeyes 17.8.2016 | 15:02
Πες τα χρυσόστομη ψαρόσουπα..
Η τύπισσα αναφέρεται με την ίδια έμφαση

στο μανικιούρ του Γκέμπελς - κ μάλιστα εκτενέστερα -
και στο ότι ήταν λαοπλανος δολοφόνος κτλ υποκριτής που μεταμορφωνόταν σε κάποιον άλλον στο γραφείο ή στις ομιλίες !

Άσε δε την ευγένεια κ τις χειραψίες!! Το δε συνολακι που της χάρισαν, τι να πω, φαίνεται πως κατά τη γνώμη της η αβρή αυτή χειρονομία αθωώνει πανηγυρικά αμφότερους από κάθε έγκλημα!!....
λυπάμαι για την ασυνειδησία της κ για το ότι ζει στον κόσμο του μανικιουρ, από τον οποίο βέβαια αναμφίβολα συμμετείχε με περισσή ως φαίνεται ελαφρότητα αλλά και περηφάνια στα εγκλήματα που έγιναν





avatar
boxer 17.8.2016 | 22:15
Για το 90% των Ελλήνων, που στην Κατοχή - και στη Χούντα - ΔΕΝ πήραν μέρος στην Αντίσταση και λούφαξαν κοιτώντας τη ζωούλα τους θα πεις τίποτα?
avatar
Ανώνυμος/η 17.8.2016 | 23:28
Boxer, απο που ακριβως προκύπτει οτι "το 90% τω Ελλήνων δεν πήραν μέρος στην εθνική αντίσταση"΄;
-Το Ελληνικό αντάρτικο μαζί με το Γιουγκοσλάβικο ήταν τα δύο ισχυρότερα στην κατοχή.
-Οι Έλληνες υπάλληλοι κατέβηκαν σε μαζικές απεργιές (στις οποίες προσχώρησαν και οι χωροφύλακες) διεκδίκησαν και πέτυχαν τη ματαίωση των πολιτικών επιστρατεύσεων. Μέγας άθλος αν αναλογιστεί κανείς πως η γερμανική εντολή έλεγε "όποιος κατέβει θα τουφεκίζετε".
-Σύσσωμη η Ελλάδα έστειλε τα παιδιά της στην Αλβανία. Υπάρχουν χιλιάδες αιτήσεις εθελοντών. Ανάμεσα τους σπουδαίοι καλλτέχνες,λογοτέχνες, ποιητές.
- Η μάχη της Κρήτης έχει μείνει στην ιστορία ως θρυλική. Στο νησί δεν υπήρχε μεγάλη δύναμη στρατού κι οι αόπλοι κρητικοί επιτέθηκαν στους εισβολείς με πέτρες και ξύλα! Συνολικά 1990 είναι οι νεκροί γερμανοί στρατιώτες. Το νησί έπεσε τελικά μετά απο μια ολόκληρη εβδομάδα
-κι ενώ οι χώρες της Ευρώπης πέφταν στα δόντια του άξονα η μια μετά την άλλη η φτωχή Ελλαδίτσα βάσταξε με τα οχυρά της 21 μέρες( τόσες χρειάστηκαν απο την εκδήλωση της επίθεσης μέχρι την κατάληψη της Αθήνας)
-Σχεδόν σε όλες τις πρωτεύουσες οι κατακτητές βρίσκαν κοινό που τους υποδεχόταν με ιαχές. Τη μέρα της κατάληψης η Αθήνα ήταν έρημη πόλη. Η επισημη εκκλησία αρνήθηκε να παραβρεθεί στη 'σεμνη τελετή' κι ο λαός των Αθηνών κλειδώθηκε στα σπίτια του όχι απο φόβο αλλά απο περιφρόνηση.
-Τα σαμποτάζ κι ο ανατινάξεις γεφυριών (κυρίως στη Μακεδονία) έπαιξαν κομβικό ρόλο στο μη ανεφοδιασμό του Ράιχ στο Σταλιγκραντ
- Περίπου 5000 έλληνες στρατιώτες συμμετείχαν στη μάχη του Ελ Αλαμέιν στην Αίγυπτο.
-Καθημερινά λειτουργούσαν συσσίτια απο εθελοντές φυσικά
-Μέχρι 10χρονα παιδιά γράφαν συνθήματα σε τοίχους

Κι όλα αυτά ενώ δεκάδες χωριά κάηκαν μαζί με τους κατοίκους τους, χιλιάδες άνθρωποι βασανίστηκαν και χιλιάδες πέθαιναν απο την πείνα. Και παρόλα αυτά οι Έλληνες στο σύνολο τους έδειξαν απίστευτη γενναιότητα. Η αντίσταση ήταν καθολική. Τα ολίγα σκουλήκια που συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς είναι αμελητέα ποσότητα.
Τώρα για τη Χούντα θα συμφωνήσω αλλά έτσι κι αλλιώς κακως τα ταυτίζεις είναι δύο εντελώς διαφορετικές συνθήκες
avatar
boxer 18.8.2016 | 09:57
Δεν αναφέρθηκα στον πόλεμο, αλλά στην Κατοχή.
avatar
Ανώνυμος/η 18.8.2016 | 14:13
κι εγώ στην κατοχή αναφέρομαι. Οι απεργίες γίνανε μέσα στην κατοχή. Χιλιάδες Έλληνες πήγαν με ότι μέσο βρήκαν στην Αιγυπτο όχι για να σώσουν τα τομάρια τους αλλά για να συνεχίσουν να πολεμούν. Περίπου ένα εκατομμύριο ήταν οι πολίτες που συμμετείχαν στην παράνομη ψηφοφορία για να αναδειχθεί η λεγόμενη "Κυβέρνηση του βουνού". Κάτω απ τη μύτη των Γερμανών. Ούτε αυτό το νούμερο μας λέει κάτι; Δεκάδες ήταν τα σαμποτάζ σε γέφυρες και πολεμικά υλικά. Πολλά πραγματοποιήθηκαν με ουσιαστική στήριξη των κατοίκων των χωριών στους αντάρτες. Δεκάδες χιλιάδες Ιταλοι στρατιώτες αφημένοι στην τύχη τους απ την κυβέρνηση τους μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας προτίμησαν να ενωθούν με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ παρά να παραδοθούν ως αιχμάλωτοι πολέμου ( κι αυτό είναι στοιχείο που κάτι λέει). Πολλοί Έλληνες ρισκάραν τη ζωη τους και κρύψανε Εβραίους, Ιταλούς, Άγγλους.
Η Ελλάδα έδωσε πρώτη το σύνθημα αντίστασης στην Ευρώπη όταν ο Ντε Γκολ σχεδόν παρακαλούσε τους Γάλλους να αντισταθούν, ο Τσόρτσιλ παρακολουθούσε ανήμπορος την επέλαση του Χίτλερ κι η Αμερική σφύριζε αδιάφορα. Το αντάρτικο αναπτύχθηκε ταχύτατα κι ο ρόλος του στη νίκη των συμμαχων ήταν σημαντικός.
Προφανώς δεν πήραν όλοι τα όπλα να βγουν στα βουνά αλλά ως εθνική αντίσταση εννοούμε και όσους συνέβαλλαν απ τη σκοπιά τους κ δεν κάναν τα γλυκά μάτια στον κατακτητή γα ένα πιάτο φαι.
Έχοντας διαβάσει αρκετά για την αντίσταση στην Ευρώπη κατά τον ΒΠΠ μπορώ να πω πως παράδειγμα σαν της Ελλάδας δε βρήκα. Κατά τη γνώμη μου μαζί με το Έπος της Αλβανίας, η Εθνική Αντίσταση είναι οι πιο λαμπρές σελίδες της χώρας μας τον προηγούμενο αιώνα.
Ο τρόπος που εξελίχθηκαν τα πράγματα στη χώρα μας κατά τον Ψυχρό πόλεμο συντέλεσε δυστυχώς στην εθνική άγνοια σε ότι αφορά την αντίσταση. Φτάνει μόνο να πούμε πως για περίπου σαράντα χρόνια το αντάρτικο θεωρούνταν συμμοριτοπόλεμος απ το επίσημο κράτος. Μέχρι τις μερες μας τα σχολικά εγχειρίδια δεν αναφέρονται με λεπτομέρειες στην αντίσταση. (Σε αντίθεση ας πούμε με τ Γαλλία που δεν έκανε κ σπουδαία πράματα αν αναλογιστεί κανείς το μέγεθος και τη δύναμη της χώρας).
Αν κάποιος ενδιαφέρεται να μελετήσει τα της αντ΄στασης κυκλοφορεί ένα σπάνιο ντοκουμεντο ντοκιμαντέρ (παραγωγή της ΕΡΤ) " Το χρονικό της Εθνικής Αντίστασης" . Είναι κάμποσα επεισόδια που τα αφηγούνται οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές όλων των παρατάξεων και δίνει μια σαφέστατη εικόνα για το τι ακριβώς γινόταν στην Κατοχή. Κυκλοφορούν επίσης σημαντικά άρθρα στην έγκυρη σελίδα " η μηχανή του χρόνου".
avatar
boxer 18.8.2016 | 21:31
@nitsa καλή μου, μην αναμασάς σε παρακαλώ τα παραληρήματα του Ριζοσπάστη. Και μην εξισώνεις τα βάσανα που πέρασε ο λαός με την Αντίσταση. Το ότι χιλιάδες πέθαναν ή εκτελέστηκαν ή βασανίστηκαν δεν σημαίνει ότι έκαναν Αντίσταση. Για κάθε έναν αντιστασιακό εκτελεσμένο, αντιστοιχούσαν είκοσι εκτελεσμένοι άμαχοι.
Σύμφωνα με το ΚΚΕ ένας υπερβολικός αριθμός Ελλήνων δηλαδή 1.800.000 άτομα ήταν μέλη του ΕΑΜ. Δηλαδή ένας στους τέσσερις. Κάθε οικογένεια θα έπρεπε να είχε έναν τουλάχιστο στην αντίσταση. Δεν συνέβη όμως αυτό. Οι μαχητές όμως, αυτοί που πραγματικά έκαναν αντίσταση έφτασαν τους 150.000 μετά βίας.
Αν υπήρχαν 1.800.000 αντιστασιακοί δεν θα είχε μείνει γερμανικό ρουθούνι.
Ακόμα και έτσι, 150.000 μαχητές δεν είναι αμελητέο νούμερο, είναι στρατός κανονικός και λογικά θα έπρεπε να είχαν τσακίσει τους Γερμανούς, κάτι όμως που δεν έκαναν. Οι επιθέσεις περιορίζονταν σε μακρινά χωριά και περιπόλους που έφερναν τρομακτικά αντίποινα στους άμαχους. Μόνο ο Γοργοπόταμος ήταν μια θεαματική επίθεση και αυτή μακρυά από τα κέντρα διοίκησης των Γερμανών. Δεν γίνεται λοιπόν σύγκριση μεταξύ του Ελληνικού και του Γιουγκοσλαβικού αντάρτικου, είναι η μέρα με τη νύχτα.
Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων δεν πήρε μέρος στην αντίσταση, κάθισε και πείνασε, μαρτύρησε, βασανίστηκε γιατί ακριβώς δεν αντιστάθηκε.
Τέλος, οι νεκροί Γερμανοί από τις μάχες με τους αντιστασιακούς μετά βίας ξεπερνούν τις 6.000, αν ο λαός σύσσωμος έπαιρνε τα όπλα θα τους είχαν εξοντώσει όλους. Η Ελλάδα είχε 7.500.000 πληθυσμό τότε. Αν το 50% τουλάχιστον έπαιρνε τα όπλα ή αντιστεκόταν με άλλους τρόπους ή πήγαινε στην Αίγυπτο ή οτιδήποτε άλλο, τότε θα συμφωνούσα μαζί σου.
Με τα νούμερα που σου παρέθεσα - και έψαξα για να τα βρω - τελικά αποδεικνύεται ότι έκανα λάθος στον αρχικό συλλογισμό μου. Το ποσοστό του λαού που δεν αντιστάθηκε δεν ήταν 90%, αλλά μεγαλύτερο.
Herod the Great 27.8.2016 | 09:01
Την αντίσταση των κουμουνιστών που έπερναν με τη βία μικρά παδιά για να τα στρατολογήσουν ;

Αντί για αντίσταση θα προτιμούσα επανάσταση από όλους όχι από καπιλευτές συμβόλων!
avatar
tktk 16.8.2016 | 15:01
Τι ειρωνία αυτοί που αφαίρεσαν τόσες ζωές, έζησαν τόσο πολύ
avatar
Loysi 17.8.2016 | 20:30
Και δεν τους βασανίζουν και ερινύες! Αυτό για μένα είναι τρομακτικό.
avatar
Ανώνυμος/η 29.8.2016 | 18:39
Αυτά περί 'θείας δικής' ή ότι όλοι μετανοουν είναι ευσεβείς πόθοι δυστυχώς.

Όπως επίσης καλό είναι να ξέρουμε ότι υπάρχει μια μερίδα ατόμων που σκέφτεται έτσι . Που μένει στους τύπους, στην φαινομενική ευταξια και την αδυναμία να συναισθανθουν τους άλλους.
ΘΩΡΗΚΤΟ 6.9.2016 | 11:05
Δεν υπάρχει θεία δίκη, ούτε μετάνοια.
Αν δεν πιστεύεις στο θεό, τι θεία δίκη να λάβεις καταρχήν!
Εστιάζω σε αυτό για να δείξω πόσο αφήνουμε τα πράγματα σε μια υπεράνω δύναμη, σε κάτι αναπόδεικτο και αμφίβολο, προκειμένου να ικανοποιηθεί το θυμικό μας σε ότι πεποίθηση έχουμε δημιουργήσει για κάτι στη ζωή μας και να επιβεβαιωθεί το "αίσθημα δικαιοσύνης" με το οποίο έχουμε γαλουχηθεί.
Όταν μεγαλώνεις λοιπόν με μια λυκούργεια παιδεία ή πρωσική πειθαρχία όπως το αφηγείται και η ίδια, θα κλέψεις και θα σκοτώσεις και θα αδιαφορήσεις και θα φροντίσεις μόνο να επιβιώσεις...
Διότι αυτό είναι το πρότυπό σου κι επέλεξες να ΜΗΝ ΒΓΕΙΣ ΕΞΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ, όπως η Scholls ας πούμε, ή να αλλάξεις.
Επομένως, εαν έχεις ευσεβείς πόθους ή προσδοκίες, ούτε εσύ ρισκάρεις στη ζωή σου, θες να αλλάξεις ή να προχωρήσεις παραπέρα.
Έχεις παραδώσει αυτή την εξουσία σε κάτι άλλο.....
Αλήθεια πάντως, ενδιαφέρον το όνομα που έχεις επιλέξει Ατέρμονη Ανία!
Η Ανία είναι αδερφή της Αδράνειας και ξαδέρφη της Τρυφηλότητας.
Και ατέρμονη επειδή δεν έχει διέξοδο?

Ας κρίνουμε μόνο τους εαυτούς μας.
Αυτή η γυναίκα τόσο μπορούσε να κάνει.
Αν έχει τύψεις ή όχι και γιατί...εκείνη το ξέρει και η ζωή που έζησε.
Εγώ θα λειτουργούσα αλλιώς, εσύ αλλιώς, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.
Η Γενναιότητα δεν μετριέται μόνο μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα κι η άφεση αμαρτιών δεν είναι θέμα των άλλων!
Αυτά.
ενα.ροζ.κουνελι 16.8.2016 | 15:06
Απορώ πραγματικά που παίρνει dislikes η ψαρόσουπα. Πόσο χυδαία μπορεί να είναι αυτή η συνέντευξη/ντοκυμαντέρ αλήθεια? Το μόνο θετικό είναι ότι σκιαγραφείται από πρώτο χέρι το προφιλ τέτοιων αμετανόητων σκουπιδιών της κοινωνίας, για να έχουμε και οι υπόλοιπ@ μια ολοκληρωμένη εικόνα.
«Αλλά αλήθεια, δεν έκανα τίποτα παραπάνω απ' το να δακτυλογραφώ σε μια γραφομηχανή που ήταν στο γραφείο του Γκέμπελς». Εξηγεί πως φέρθηκε απλώς όπως φέρθηκαν και όλοι οι υπόλοιποι Γερμανοί.
Αντιλαμβανόμαστε πόσο επικίνδυνα είναι αυτά τα λόγια? Πιο επικίνδυνα από τραμπουκο-απειλές φασισταριών, διότι αυτά είναι λόγια του κοινού, καθημερινού ανθρώπου, που όταν του υποβληθεί η παραμικρή μορφή εξουσίας (εξουσία είτε με μεγάλο "Ε" που απορρέει από το άνωθεν πολιτκό καθεστώς είτε με μικρό "ε", ακπορυσταλλώσεις της οποίας απαντούνται στη βαρετή καθημερινότητά μας κατά το φουκωικό έργο) μεταβάλλεται απευθείας σε ευάλωτο γρανάζι της και μάλιστα χαρωπό, καθώς αισθάνεται υπεύθυνο και ενστερνίζεται κατα μέρος και επιβάλλει κατα συνέπεια τη δική του προσωπική, τιποτένια εξουσία.
Πραγματικά ανατριχιαστική συνέντευξη, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως στο μόνο σημείο που φέρεται να ενθουσιάζεται αυτό το υποκείμενο και να δείχνει κάποιο συναίσθημα γενικότερα είναι εκεί που αναφέρει τη χλίδα του υπουργείου, τη κοκεταρία του Γκέμπελς και το συνολάκι που της χάρησε η Μάγκντα. Αηδία μόνο...
avatar
Ανώνυμος/η 16.8.2016 | 18:16
σε ευχαριστω ροζ κουνελι. να με προσεχεις ομως γιατι στο παρελθον 2-3 φορες εχω κατηγορηθει ως ναζιστρια! γιαυτο τωρα ειμαι μια ψαροσουπα χωρις ψαρι με βιολογικο αλατονερο, βασει της αγιας πολιτικης ορθοτητας. γιατι αν απο μια ψαροσουπα αφαιρεις το ψαρι, γιατι να μη μπορεις να αφαιρεσεις και απο την πραγματικοτητα την αληθεια της.
avatar
Ανώνυμος/η 16.8.2016 | 18:40
προτεσταντικη λογικη. σημασια εχει ο σκοπος και οχι το μεσον. Ας νικησουμε και ας αησουμε καποια εκατομυρια πτωματα πισω.
avatar
Paradiper Dü 17.8.2016 | 20:55
Το «προτεσταντική λογική» φαντάζομαι το λέτε χωρίς να το πολυσκεφτείτε. Διότι αν το καλασκεφτόσασταν θα βλέπατε ότι δεν έχει νόημα.
επιπλέω 16.8.2016 | 17:09
Σήμερα παρά την αρκετά ελευθερη και πολύπλευρη ενημέρωση του ίντερνετ, βλέπουμε τόσους παραπλανημένους πολίτες απο ελεεινούς πολιτικούς, ελεεινά κομματα... Τότε τι πρόσβαση λέτε να είχαν στα πραγματικά συμβάντα; Νομιζω οτι ο λογος που ενοχληστε οι περισσότεροι είναι γιατι βλέπετε έναν απλό ανθρωπο (όπως εσείς) που παραπλανήθηκε απο τα οσα έλεγαν οι Κυβερνώντες. Είναι βολικό να νομίζουμε οτι όλοι οι ακόλουθοι και οι εργαζόμενοι του Χιτλερ ήταν συνειδητοποιημένοι κακοί, αλλά εμείς βλέπουμε την ιστορία εκ των υστέρων και έξω απο τον χορό πολλά τραγούδια λέγονται...
avatar
mimikos 18.8.2016 | 03:22
Δηλαδη εσυ πιστευεις αυτο που ειπε,οτι δεν ανοιγε τους φακελους που περνουσαν απ τα χερια της για να μη προδωσει την εμπιστοσυνη τους,ακομα και αν δεν το μαθεναν ποτε;Ζήσε στο συννεφακι σου και ασε εμας τις κακες κατινες να καταριομαστε
επιπλέω 18.8.2016 | 17:43
Δεν ξέρω αν άνοιγε τον φάκελο & δεν με ενδιαφέρει γιατι ελάχιστη σημασία έχει. Οταν σήμερα βγαίνουν στην φόρα σκάνδαλα τεράστια και με στοιχεία (οχι απλά φημες) για το Χ πολιτικο πρόσωπο ή κόμμα και οι οπαδοί εθελοτυφλούν ή πιστευουν οτι είναι συκοφαντίες(!) την στιγμή που βομβαρδίζονται αλλεπάληλα απο άρθρα, ρεπορτάζ, αποδείξεις σε εφημερίδες, τηλεόραση, ίντερνέτ... Οταν αυτοί εξακολουθουν να μην αλλάζουν γνώμη, τι σε κάνει να πιστευεις οτι μια κλεφτή ματιά σε έναν φάκελο θα έκανε την διαφορά; Μάλλον εσύ ζεις σε πιο ροζ συννεφάκι απο 'μένα...
avatar
Μανόλης 19.9.2016 | 23:56
Κι όμως... «Αυτό καθόρισε όλη τη ζωή μου, κι αυτή η πρωσική αίσθηση καθήκοντος με ακολούθησε μέχρι σήμερα». Νομίζω ότι έχει άμεση σχέση αυτό με την «κοινοτοπία του κακού» που διατυπωσε η Χάνα Άρεντ.
Maggie 16.8.2016 | 17:15

«Όσοι σήμερα λένε ότι θα όρθωναν το ανάστημά τους και θα αντιστεκόντουσαν στους Ναζί, μπορεί να το πιστεύουν ειλικρινά, όμως είμαι σίγουρη πως αν βρίσκονταν εκεί δεν θα έκαναν και πολλά».

Καλα μην είσαι και τόσο σίγουρη. Αλλά λενε οσοι πεθαναν για την αντίσταση και χάρις σε αυτους ειμαστε ελευθεροι. Σταματήστε να δίνετε βήμα στους ναζι.
Ο Νοών... νοείτω 17.8.2016 | 14:42
Αυτό που ανέφερε η Brunhilde Pomsel, το οποίο δικαιολογείται πλήρως δεν το κατανόησες. Προφανώς αναφέρεται στη βαθειά εσωτερική κοινωνικοπολιτική κατάσταση της τότε Γερμανίας όταν άρχισε να εδραιώνεται στο ευρύ κοινωνικό υποσυνείδητο η ναζιστική αντίληψη περί των πραγμάτων. Για όσους συνειδητά δεν την υιοθέτησαν, τους νίκησε ο τρόμος.

Πάρε παράδειγμα τη σημερινή κατάσταση. Ποιός τολμά να αντισταθεί και να αντιταχτεί στην (τεχνητή) κατάσταση που βιώνουμε; Το άδικο επικρατεί ΠΑΝΤΟΥ και η προπαγάνδα της... οικονομικής κρίσεως καλά κρατεί. Δεν αναφέρομαι μόνο στη χώρα μας, αλλά γενικότερα. Σε όλο αυτό πρόσθεσε και την δυτική θρησκοπολιτισμική προπαγάνδα, «οι κακοί μουσουλμάνοι (οπωσδήποτε κακοί...) - οι καλοί χριστιανοί» που ξεκίνησε μετά από το τρομοκρατικό γεγονός των διδύμων πύργων το 2001 και τα τελευταία χρόνια αρχίζει να μεγεθύνεται σε εξαιρετικά ανησυχητικό βαθμό.

Να αναφέρω κάτι που έχει ιδιαίτερη σημασία. Ο παγκόσμιος πλούτος συγκεντρώνεται κλιμακωτά, από τους οικονομικά ισχυρούς προς τους δυνατότερους φτάνοντας στην κορυφή των ισχυρών του πλούτου και διαχειρίζεται από το 1% (ένα τοις εκατό)!!!
Πάντα γινόταν (η διαχείριση του πλούτου από τους λίγους) αλλά τα τελευταία 20 χρόνια η κατάσταση ξέφυγε από τον έλεγχο με τα γνωστά επακόλουθα. Οι πολιτικές οικονομικής λιτότητας, οι οποίες αντικειμενικά ΔΕΝ δικαιολογούνται βάσει των πραγματικών-ρεαλιστικών κοινωνικών συνθηκών ΜΗ εκτάκτων αναγκών, μόνο στους αδαείς και τους τρομοκρατημένους μπορούν να επιβληθούν (όπως και πράττεται).

Λόγω πολύ στενών επαφών με την Γερμανία για πολλά χρόνια, γνωρίζοντας πολύ καλά την κατάσταση εκεί, όπως και την γερμανική ιδιοσυγκρασία, να αναφέρω το εξής.
Ογδόντα χρόνια πριν (1935), ήταν επόμενο με τα δεδομένα της εποχής εκείνης, η γερμανική προπαγάνδα να είναι απολύτως επιτυχημένη καταφέρνοντας να χειραφετήσει το κοινό αίσθημα, σχεδόν σε απόλυτο βαθμό.
Για να κατανοηθεί πόσο ισχυροί είναι οι μηχανισμοί έλεγχου της κοινωνικής μάζας, σήμερα αν ρωτήσετε τους Γερμανούς, στο μεγαλύτερο ποσοστό τους, θα σας απαντήσουν πως εκείνοι είναι οι καλοί, οι επιτυχημένοι (με τα όσα «παράπλευρα»-φυσιολογικά προβλήματα τους) και όλοι οι υπόλοιποι είναι οι λάθος, οι οποίοι θα πρέπει να ακολουθήσουν κοινωνικοοικονομικά το παράδειγμα της Γερμανίας, εάν θέλουν να επιτύχουν και εκείνοι... Πίσω δεν κάνουν με τίποτα και ούτε πρόκειται.
Εκφράζομαι με πλήρη και βαθιά επίγνωση της γερμανικής, σημερινής πραγματικότητας.

Ο Ζίγκμουντ Φρόιντ, πατέρας της ψυχολογίας, στο βιβλίο του η ψυχολογία των μαζών και η ανάλυση του εγώ, αναλύει τα βασικά χαρακτηριστικά της ψυχολογίας των κοινωνιών αναφέροντας πως οι μάζες διακατέχονται από τα αρχέγονα ένστικτα του ανθρώπου τα οποία ως επί το πλείστον είναι βίαια, επιθετικά και σεξουαλικά. Αυτές οι δυνάμεις μπορεί να οδηγήσουν τις κοινωνίες στο χάος. Ακόμη ισχυριζόταν ότι οι μάζες είναι χειραγωγίσιμες, είναι εύπλαστες κι ότι μπορείς να αγγίξεις τις επιθυμίες και τους φόβους τους και να τους χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου.
annibas 17.8.2016 | 15:59
Είναι ένα ωραίο βιβλίο που το λένε του Νταν Φρανκ που ρο λένε Μεσάνυχτα. Μας λέει πόσο αντίσταση έκαναν διάσημοι Γάλλοι. Βέβαια εδώ στην χώρα των ηρώων ένα τέτοιο βιβλίο θα ήταν άχρηστο γιατί όλοι έκαναν αντίσταση. Εκεί ψηλά στον ουρανό βέβαια ο Σελίν κλαίει και λέει "αν ήμουν Έλληνας θα ήμουν τιμημένος αντιστασιακος και όχι προδότης ". Γιατί εμείς δεν είχαμε καμιά δίκη για προδοσία. Πέρα από αυτές για έσχατη προδοσία αυτών που πολέμησαν τους Γερμανούς.
WLGFQ 16.8.2016 | 18:12
Έχω την εντύπωση πως σχολιαστές και πλήθος βαθμολογητών των σχολίων ενοχλούνται στην πραγματικότητα, όχι από αυτήν καθ’ αυτήν την συνέντευξη ή την ίδια την Brunhilde Pomsel, αλλά από την αλήθεια που εκφράζει.
Φυσικότατο: είναι μια αλήθεια που εξοργίζει-πονά-ενοχλεί-σοκάρει-θλίβει ανάλογα με τον αναγνώστη.
Το ζήτημα είναι να μπορέσει κάποιος να δεχτεί πως τα πράγματα –ΔΥΣΤΥΧΩΣ- ήταν έτσι όπως τα περιγράφει η Brunhilde Pomsel. Εξαιρετικά δύσκολο για πολλούς που δεν αντιλαμβάνονται πως ο πλανήτης ολόκληρος έχει αλλάξει επίπεδο συνειδητοποίησης σε σχέση με οτιδήποτε σχετικό.
Είμαι σίγουρος πως παρόμοια σχόλια θα διαβάσουμε, μετά από κάποια χρόνια, κάτω από τη συνέντευξη κάποιου «γραμματέα» μεγαλοστελέχους π.χ. της Boco Haram ή του ISIS.
avatar
Μοργιαννίδης Θεόδωρος 16.8.2016 | 21:59
Ως Ιστορικός και άνθρωπος που έχω μελετήσει (και εξακολουθώ να μελετάω τον 2 ΠΠ και τον Ναζισμό).
Ισχύει αυτό που αναφέρεις ότι παρά πολύ Ναζί κατέφυγαν στην "αγκαλιά" της Δύσης σε αντάλλαγμα να τους "βοηθήσουν" δίνοντας τους ένα είδος "τεχνογνωσίας" και φυσικά για να σβήσουν το κακό τους όνομα, (μερικά ονόματα μόνο: Ράινχαρντ Γκέλεν, πρώην αρχηγός των Μυστικών υπηρεσιών των Ναζί στο Ανατολικό Μέτωπο - μεταπήδησε στους Δυτικούς βοηθώντας τους να χτίσουν τις Μυστικές υπηρεσίες στο Δυτικό τμήμα της Κατεχόμενης Γερμανίας. Οτο Σκορσένι: Αξιωματικός των SS και ειδικού σώματος των Αλεξιπτωτιστών, μεταπολεμικά εκπαίδευσε τις πρώτες ειδικές δυνάμεις του Ισραήλ - ειρωνεία έτσι. Και ο κατάλογος είναι ατελείωτος και μπορώ να γράφω για μέρες ).

Η "κυρία" γραμματέας, δεν μπορεί να είναι αθώα ούτε να πει κανένας ότι είναι άμοιρη ευθυνών διότι απλά ήταν μια γραμματέας, απ' την στιγμή που ξέρεις και ο εγκέφαλος σου καταγράφει (δια της μνήμης) όλα όσα περνάνε από τα χέρια σου διαπιστώνεις εύκολα τι σου γίνεται. Το ότι η ίδια λέει σε ένα σημείο "Παραδέχομαι πως τότε ήμουν μάλλον απολιτίκ, αλλά να ξέρετε πως αν είχα τον ιδεαλισμό της νιότης και τους πήγαινα κόντρα, δεν αποκλείεται να κατέληγα με σπασμένο το λαιμό μου" κάτι το οποίο μας δείχνει την ελαφρότητα και το IQ των ανθρώπων που επιλέγονταν για να βρίσκονται σε τέτοιες θέσεις εκείνη την εποχή, διότι για όσους δεν το γνωρίζεται ο Γκέμπελς ήταν λιαν εφιέστατος άνθρωπος σε αντίθεση με την πλειοψηφία των Ναζί και ήξερε καλά πως να δημαγωγεί και να "παρασύρει" τα πλήθη. Το ότι ήταν απολιτίκ κλπ και το ζήτημα του IQ και αυτό δεν την βγάζει από το θέμα ότι ήταν άμοιρη ευθυνών. Οτάν ξέρεις τι λέει αυτό που σου δίνουν στα χέρια σου είσαι Νο1 ένοχος, άρα για εμένα το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει (αν ήταν άνθρωπος) να βρει έναν τρόπο να τερματίσει την ζωή της όσο πιο νωρίς γινόταν καθώς η γνώση που κουβάλαγε μέσα στο μυαλό της και την μνήμη της ήταν τόσο Μαύρη που θα έπρεπε να την έχει τερματίσει αυτοστιγμεί, απ' την ώρα που συνδειτοποιούσε τι είχε και τι περνούσε απ' τα χέρια της. Αλλά αυτό υπό προϋπόθεση ότι ο οποιοσδήποτε στη θέση του είναι πρώτα απ' όλα άνθρωπος

Να σταθώ σε 2 τελευταία πράγματα:
1. Η εν λόγο κυρία όπως και όλες οι Γυναίκες και όσοι δούλεψαν σε θέσεις "γραφείου" εκφέρανε το επιχείρημα του "απλού γραφειοκράτη που εκτελεί διαταγές και η στρατιωτική ηγεσία της χώρας τους θα τους καθάριζε αν έπαιρναν προτοβουλία να κάνουν το αντίθετο" - τέτοιο παράδειγμα ήταν ο Άιχμαν. Κι όμως σ' αυτήν της έδωσαν μεταπολεμικά δουλεία (1970 ) και μισθό και τα πάντα, τον Άιχμαν τον καθάρισαν δια της συνοπτικής διαδικασίας διότι το Ισραήλ είπε με απλά λόγια: - χέστηκα ότι είσαι γραφειοκράτης, έχεις γνώση και ξέρεις, και παρ αυτά δεν ρίσκαρες το τομάρι σου έναντι των εκατομμυρίων ... άρα κρεμάλα . Αυτή έζησε έως τα 105, με συνταξή από 2 διαφορετικά γερμανικά κράτη αμέσως μετά τον πόλεμο...

2. Αναφέρει στο τέλος του άρθρου το εξής: «Η λίστα των ονομάτων στο μηχάνημα όπου βρήκαμε την Eva, ήταν ατελείωτη. Έβλεπες τα ονόματα στην οθόνη, και κατέβαινες και κατέβαινες, χωρίς σταματημό...» λέει, και γέρνει πίσω το κεφάλι της, και με τα ακροδάχτυλα του χεριού της αγγίζει, αμήχανη, το κολιέ της...
Είναι αποδεδειγμένο ότι οι Γερμανοί με τους Εβραίους είχαν "καλές" σχέσεις προπολεμικά, και μάλιστα σε αρκετές των περιπτώσεων είχαν επιχειρήσεις από κοινού. Ο Hitler ουσιαστικά έδωσε την ευκαιρία στους Γερμανούς να καρπωθούν τα κέρδη που έβγαζαν οι Εβραίοι, ώστε να χτίσει το "αιώνιο" Γ' Ράιχ ... Η " Γραμματέας " που παίζει με το κολιέ της βλέποντας το όνομα της Φίλης της, δεν παίζει μόνο αμήχανα για αυτό το κολιεδάκι της αλλά και διότι είναι 80% (για να μην πω περισσότερο) σίγουρο ότι απ' την θέση της κατέδωσε και έγραψε στους καταλόγους και άλλους ανθρώπους που θεωρούσε "επικίνδυνους" για το Ράιχ για να γίνει Αρεστή και να κρατήσει την θέση της μέσα στο σύστημα του ναζιστικού Γραφειοκρατισμού, αλλά και διότι για πρώτη φορά στην ζωή της ένιωσε ότι μπορεί να έχει τρόπους να κόψει τα νήματα μιας ή περισσότερων ζωών... τόσο απλά.
avatar
Loysi 17.8.2016 | 20:42
Πόσο δίκιο έχεις!
Ο Νοών... νοείτω 18.8.2016 | 13:29
Εσύ ιστορικέ και άνθρωπε που μελετάς τον 2ΠΠ και το Ναζισμό, καλό θα ήταν -το καταλαβαίνεις άλλωστε- πριν κρίνεις (γιατί διακρίνω εμπάθεια στο κείμενό σου, που δεν σου δικαιολογείται από ιστορικό), να παρακολουθήσεις ολόκληρη την συνέντευξη της Brunhilde Pomsel και μετά να κρίνεις. Εδώ διαβάσαμε ένα πολύ μικρό, αποσπασματικό κομμάτι της. Και φυσικά, μεγάλη σημασία έχει η οπτική παρακολούθηση της και όχι η γραπτή.

Η φράση της, για την συνέντευξη που έδωσε, «Πάντως όχι για να καθαρίσω τη συνείδησή μου», έχει πολύ μεγάλη σημασία.

Η Γερμανία εκείνα τα χρόνια και όχι μόνο γαλούχησε, ανάθρεψε μία γενιά ιδιαίτερα σκληρών ανθρώπων. Σκληρότητα και πραγματισμός που διαχρονικά εμπεριέχεται στην γερμανική ιδιοσυγκρασία. Ένα χαρακτηριστικό τους που ισχύει και σήμερα σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο.

Πέραν της ιστορικής μελέτης, η οποία αποτελεί μόνο την ακριβή-χρονολογική αναφορά, αποτύπωση και τεκμηρίωση των ιστορικών γεγονότων και μόνο αυτό, πέραν αυτού και εφόσον τα γεγονότα είναι επαληθευμένα από την ιστορική, επιστημονική μελέτη, τότε σειρά παίρνουν άλλοι ειδικοί -και όχι οι ιστορικοί (το σημαντικότατο έργο τους ολοκληρώνεται σε ένα σημείο)- να μελετήσουν και να ερμηνεύσουν κοινωνιολογικά, ψυχολογικά, ανθρωπολογικά αυτά τα ακριβή ιστορικά στοιχεία. Κάτι που ΔΕΝ αποτελεί κομμάτι του ιστορικού... (Οι απόψεις περί αυτού διίστανται).

Έχει πολύ μεγάλη σημασία να κατανοήσουμε το πως ανατράφηκαν και ανατρέφονται, από παιδιά ακόμη, ολόκληροι λαοί.
Ένα χειροπιαστό, σημερινό παράδειγμα για να καταλάβουμε πόσο μεγάλη σημασία έχει το πως ανατρέφονται οι διάφορες γενναίες, ενιαίων αλλά και ετερόκλητων κοινωνιών, είναι το χάσμα κατανόησης της σύγχρονης δυτικής κουλτούρας προς την ανατολική κουλτούρα και το αντίστροφο. Το ανησυχητικό είναι η συντήρηση του χάσματος αυτού εκ μέρους των δυτικών κοινωνιών, ενώ επί της ουσίας υπάρχει η δυνατότητα κατανόησης, άρα και σημαντικός περιορισμός των φοβιών που δημιουργεί η νοητική απόσταση. Το γεγονός πως στις συνειδήσεις μεγάλου μέρους των δυτικών κοινωνιών ότι οι μουσουλμάνοι είναι ως επί το πλείστον «κακοί» και αιμοδιψείς, διαμόρφωση μιας ευρείας αντιλήψεως, κυρίως, μέσω της χρήσης των μέσων ηλεκτρονικής και έντυπης, μαζικής ενημέρωσης και όπως διαπιστώνεται μέχρι και προσφάτως και μέσα από την σχολική εκπαίδευση (κάτι που τα τελευταία χρόνια λόγω της ετερόκλητης, πολυπολιτισμικής διαμόρφωσης και σύνθεσης των δυτικών κοινωνιών τείνει να αλλάξει σε μία αντικειμενικότερη-ανθρωπιστική προσέγγιση, κυρίως λόγω της βιωματικής επαφής με το «διαφορετικό»), με βάσει το παράδειγμα αυτό, σε κοινωνίες όπου η προσέγγιση της πληροφορίας όχι μόνο δεν απαγορεύεται αλλά αποτελεί την βάση της ελευθερίας που διέπει τον δυτικό κόσμο, παρά ταύτα η αντίληψη των «κακών» μουσουλμάνων καλά κρατεί και μάλιστα ισχυροποιείται, είναι εύκολο να κατανοήσουμε, βάσει των εκ συνθηκών τεχνολογικά περιορισμένων μορφών διάδοσης της πληροφορίας εκείνα τα χρόνια, άρα και της ευκολότερης συστημικής χρήσης και διαχείριση της, συμπεριλαμβανομένης και της εκπαίδευσης (αυτού του λεπτού και ευαίσθητου τομέα), πόσο δε από απολυταρχικά καθεστώτα, χρησιμοποιώντας τα στο έπακρο στοχεύοντας το υποσυνείδητο, διαμορφώνοντας αργά και σταθερά ιδέες, αντιλήψεις και απόψεις για τον θρησκευτικό, πολιτικό, ιδεολογικό, επιστημονικό τομέα και πολλούς άλλους τομείς, πόσο δύσκολη είναι η αντικειμενική αυτογνωσία και η κατανόηση λανθασμένων συμπεριφορών και αντιλήψεων ως μη φυσιολογικών, ανθρώπων που γαλουχήθηκαν από συγκεκριμένα κοινωνικοπολιτικά, κυρίως ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΚΑ συστήματα.
Κοινωνιολογικά και ανθρωπολογικά έχουν τεράστια σημασία όλες αυτές οι ζωντανές διηγήσεις γεγονότων από ανθρώπους που τα έζησαν, όχι τόσο της ιστορικής-χρονολογικής, «στυγνής» αποτύπωσης τους, όπου φυσικά και αυτό είναι σπουδαίο, όσο για την κατανόηση της ανθρώπινης υπόστασης και συμπεριφοράς, ατομικής και συλογικής, υπό συγκεκριμένες συνθήκες, ομαλές ή μη, άλλων εποχών.

Υ.Γ.: Πολύ φοβάμαι ότι το απόφθεγμα του Καρλ Μαρξ, «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα», ισχύει.
Και αν ανατρέξουμε στην σύγχρονη παγκόσμια ιστορία μας, μικρότερων και μεγαλύτερων γεγονότων, θα διαπιστώσουμε ότι την... δεύτερη φορά την περάσαμε και πάμε για τρίτη...

..ίσως περάσαμε και την τρίτη...!
avatar
boxer 19.8.2016 | 01:23
E καλά μη τρελαίνεσαι με το "ιστορικός". Στην Ελλάδα διαβάζεις δυο βιβλία και βαφτίζεσαι ιστορικός. Γράφεις και σε κανα-δυο blog και γίνεσαι και ειδήμων.
avatar
Ανώνυμος/η 16.8.2016 | 22:16
@ 8bf88a17
---------------------
οχι καλε μου ανθρωπε. οσοι γερμανοι ηταν ΜΕΣΑ στα στρατοπεδα απλα ηταν Γερμανο-Εβραιοι. Οι γνησιοι γερμανοι που ηταν μεσα απλα ΕΞΟΝΤΩΝΑΝ.
avatar
Ανώνυμος/η 17.8.2016 | 02:56
Αλλα και γνήσιοι Πολωνοι ηταν "απεξω",ας μην ξεχνιομαστε.
Και,Πλουτο,ηταν ΚΑΙ από μεσα γνήσιοι Γερμανοι. Γερμανοι "απροσαρμοστοι",Γερμανοι Γκευ,Γερμανοι Αναρχικοι,Γερμανοι Αριστεροι κ.λ.π..
avatar
Ανώνυμος/η 17.8.2016 | 11:02
Αλλα για τους Αριους γερμανους δεν ηταν άριοι γερμανοι δηλαδη γνησιοι γερμανοι. και οι γνησιοι απλα εξοντωναν ΟΛΟΥΣ τουσ αλλους.
avatar
Ανώνυμος/η 17.8.2016 | 11:04
πως τους ξεφυγαν οι γνησιοι πολωνοι; φοβερο ισως τωρα τους εξοντωσουν.ποτε δεν ειναι αργα. Απλα σιχαμα
avatar
Ανώνυμος/η 17.8.2016 | 14:39
Καλε δεν τους "ξεφυγαν" οι Πολωνοι,συνεργατες ηταν.
Οσο για τους Γερμανους/θυματα,ηταν γνήσιοι Γερμανοι όπως κι αν τους εβλεπαν οι αλλοι.
(λεμε τωρα πως ΗΤΑΝ,οχι πως τα φαντασιωθηκε ο Γκεμπελς. Ο οποιος ηταν αναπηρος και ως τέτοιος συμφωνα με την ΔΙΚΗ ΤΟΥ θεωρια δεν μπορουσε να είναι γνήσιος Γερμανος. Η συνηθισμενη Φασιστικη σχιζοφρενεια).
avatar
Ανώνυμος/η 17.8.2016 | 23:52
Αλλα και γνήσιοι Πολωνοι ηταν "απεξω",ας μην ξεχνιομαστε. Πηγή: www.lifo.gr
;;;; Η Πολωνία πέρασε τα πάνδεινα στον πόλεμο κι αδυνατώ να καταλάβω το σχόλιο σας. Είναι γνωστό οι οι Γερμανοί θεωρούσαν τους Πολωνούς ζώα.

"Οι Γερμανοί συνέλαβαν 694.000 αιχμαλώτους και 217.000 οι Ρώσοι. Σύμφωνα με την ιδεολογική ανάλυση των ναζί, οι Πολωνοί στη νέα τάξη πραγμάτων ήταν κατώτερα όντα, στο επίπεδο των ζώνω και ο προορισμός τους ήταν να είναι οι σκλάβοι της Άριας φυλής. Γι αυτό και μία από τις πρώτες ενέργειες των Γερμανών ήταν να εξοντώσουν μαζικά το μορφωμένο πληθυσμό της χώρας και την πολιτική ελίτ, για να αποδεκατίσουν πνευματικά τον λαό της Πολωνίας.... "

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.mixanitouxronou.gr/i-isvoli-ton-nazi-stin-polonia-ke-i-enarxi-tou-v%CE%84-pagk-polemou-i-poloni-pou-proorizontan-gia-sklavi-tis-nea-taxis-antexan-19-imeres/

Δε μπορώ να καταλάβω γιατί γράφετε τέτοια παραπλανητικά κι εντελώς ανιστόρητα σχόλια
avatar
Ανώνυμος/η 18.8.2016 | 05:05
Νιτσα,
αφορμή για να γραψω αυτά τα "ανιστορητα" σχολια,σταθηκε μεταξυ αλλων το βιβλιο του Πολωνου Jan Tomasz Gross "Φοβος",που κυκλοφορησε το 2006 στην Πολωνια. Ο Gross μετα από πολυχρονη μελετη(των αρχειων της Πολωνιας) μας περιεγραψε ποια ηταν η καθημερινοτητα σε αυτην την χωρα από την Ναζιστικη Κατοχη και μετα.
Επισης: είναι γνωστο το γεγονος πως πολλοι Πολωνοι υποδεχτηκαν τους Γερμανους ως απελευθερωτες.
Πογκρόμ Πολωνων εις βαρος Εβραιων: 23.06.1941 στα περίχωρα της πολης Jedwabne,αμεσως μετα την εγκατασταση των Ναζιστων. Πολωνοι και Γερμανοι κυνηγάνε και σκοτωνουν 300 Εβραιους. Τους υπολοιπους 300/400 Εβραιους που κρυφτηκαν,τους ψαξανε και τους βρηκανε Πολωνοι. Στις 10.07.1941 τους μαζεψανε και τους καψανε ζωντανούς μεσα σε μια αποθηκη. Στις 16 και 17 Μαιου του 1949 εγινε Δικη εναντιον 22 Πολωνων για αυτην την υποθεση,οι 12 κριθηκαν ενοχοι.
4 Ιουλιου 1946,Kielce. Το μεγαλυτερο Πογκρόμ εναντιον Εβραιων μετα το τελος του Β Παγκοσμιου Πολεμου σημειωθηκε σε Πολωνικο εδαφος. Πολωνοι Πολιτες σκοτωσανε 40 Εβραιους στο Kielce. Ηταν επιζώντες που επιστρεψανε στα σπιτια τους μετα το τελους του Πολεμου. Η πλειοψηφια των 300.000 Εβραιων που ειχαν επισης επιζησει και επιστρεψει στην Πολωνια,μετα από αυτό φυγανε από την χωρα οριστικα.
Τα παραπανω και αλλα σχετικα εννοουσα όταν αναφερθηκα στους Πολωνους που ηταν "απεξω". Δεν ανεφερα πουθενα πως δεν θρηνησε θυματα η Πολωνια. Ουτε ισχυριστηκα πως τους εκτιμούσανε οι Γερμανοι. Γεγονος παραμενει,πως παρα πολλοι Πολωνοι εκμεταλλευτηκαν την παρουσια των Γερμανων για να εγκληματισουν εις βαρος των Εβραιων. Και πως αυτό συνεχιστηκε ακομη και μετα το τελος του Πολεμου.
avatar
Ανώνυμος/η 18.8.2016 | 05:13
Και το πιο περιεργο από όλα? Σημερα αμέτρητοι Πολωνοι στην Γερμανια ισχυρίζονται πως είναι..Γερμανοι.
Αβυσσος.
avatar
Ανώνυμος/η 18.8.2016 | 14:24
Δε διαφωνώ. Αλλά και πάλι τα παραδείγματα αυτά δε χαρακτηρίζουν το σύνολο του λαού που βρεθηκε υπο διπλή κατοχή στο στόμα των λεόντων. Τέτοια παραδείγματα υπάρχουν άλλωστε σχεδόν σε όλη την κεντρική κ βόρεια Ευρώπη. Η ένσταση μου έχει να κάνει με το ότι η Πολωνία συγκεκριμένα που αναφέρεις υπέφερε πραγματικά στα χέρια των Γερμανών. Είναι απο τις χώρες με τα περισσότερα θύματα. Τώρα αν οι σημερινοί Πολωνοί νιώθουν Γερμανοί είναι για γέλια διότι δεν έχουν καμιά εθνολογική συγγένεια( όπως ας πουμε οι Αυστριακοί) με τη Γερμανία. Πάνω σε αυτή τη διαφορετική εθνολογική προέλευση πατούσε άλλωστε ο Χίτλερ 'οταν τους αποκαλούσε ζώα.
avatar
carpe noctem 17.8.2016 | 00:07
Aυτή "η πρωσική αίσθηση καθήκοντος" μου έφερε στο μυαλό το πείραμα του Μίλγκραμ για την υπακοή.
http://www.iatropedia.gr/eidiseis/to-pirama-milgkram-pos-i-ipakoi-ginete-tifli-vinteo/32003/
GeroEko 17.8.2016 | 11:37
Ωστε οι Γερμανοί δίναν συντάξεις στα 60 στους ναζί, από τα αγύριστα κατοχικά δάνεια.
Μάλλον ζούσαν παραπάνω από τις δυνατότητές τους ε;
12
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια