Έλληνες του εξωτερικού μας λένε τι είναι αυτό που τους λείπει από την Ελλάδα
Άνθρωποι

Έλληνες του εξωτερικού μας λένε τι είναι αυτό που τους λείπει από την Ελλάδα

Επτά Έλληνες που ζουν σε διάφορες χώρες του κόσμου μιλούν στο LiFO.gr για την Ελλάδα και όσα νοσταλγούν

Από το 2008 μέχρι σήμερα οι Έλληνες που έχουν φύγει στο εξωτερικό φτάνουν περίπου το μισό εκατομμύριο (427.000 με στοιχεία του 2016). Οι περισσότεροι αποφάσισαν να κάνουν αυτό το βήμα αναζητώντας μία καλύτερη προοπτική κυρίως στον επαγγελματικό τομέα.

 

Όπου κι αν βρίσκονται, όμως, στον κόσμο κουβαλούν μέσα τους κάτι από την Ελλάδα. Εικόνες, στιγμές, αναμνήσεις, μυρωδιές, αγαπημένα πρόσωπα.

 

Και κάθε φορά που μένουν μακριά για καιρό, η νοσταλγία γίνεται ένα μικρό, παλιρροϊκό κύμα που ανασύρει στην επιφάνεια όλα όσα τους συνδέουν με τη χώρα που μεγάλωσαν. Μπορεί, βέβαια, αυτό να μην συμβαίνει σε όλους.

 

Σε κάθε περίπτωση ζητήσαμε από επτά Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό να μας εξηγήσουν γιατί έφυγαν και τι είναι αυτό που τους λείπει περισσότερο.

 

Σάκης Πλάκας, Τσεχία

Από την Ελλάδα έφυγα τον Φεβρουάριο του 2014 με προορισμό το Μπρνό της Τσεχίας. Εργάζομαιν σαν unix/linux administrator σε μια από τις τοπ αμερικανικές εταιρίες που έχουν παράρτημα εδώ. Θα χαρακτήριζα την καθημερινότητά μου μάλλον συνηθισμένη.

 

Πηγαίνω στη δουλειά 4 φορές την εβδομάδα (έχω επιλέξει να δουλεύω 10ωρα ώστε να παίρνω μετά 3 μέρες ρεπό). Επίσης, έχω τη δυνατότητα να δουλεύω από το σπίτι όποτε το θελήσω. Τι κάνω μετά; Ε, διαβάζω, ή πηγαίνω για κανένα καφέ/μπίρα με τα παιδιά από τη δουλειά.

 

Αυτό που μου λείπει περισσότερο απ' όσα άφησα πίσω μου είναι οι φίλοι, η οικογένειά μου, η θάλασσα και το ότι έχεις πάντα κάτι να κάνεις, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Έφυγα για να κυνηγήσω μία καλύτερη ζωή και για να μην νιώθω πια άγχος για την επιβίωση.

 

Λένα Φουτσιτζή, Η.Π.A

Αυτό που μου λείπει από την Ελλάδα είναι οι φίλοι μου και η κοντινή μου οικογένεια. Πολύ αναμενόμενο, αλλά τελικά, μετά από έξι χρόνια στην Αμερική, συνειδητοποιώ ότι μόνο οι άνθρωποι μου λείπουν. Ούτε η θάλασσα, ούτε η σπανακόπιτα.

 

Ίσα ίσα, η μετανάστευση και τα ταξίδια μου έμαθαν ότι θάλασσες υπάρχουν κι αλλού, ίσως όχι σαν τις ελληνικές, αλλά ωραίες επίσης, και για τους ντόπιους γεμάτες άλλες ιστορίες. Σπανακόπιτα μπορεί να μην βρίσκω, αλλά βρίσκω και ανακαλύπτω τα φαγητά άλλου τόπου, με τα οποία μεγάλωσαν άλλοι άνθρωποι, και τους συγκινούν με τον ίδιο τρόπο, άσε που επιτέλους έκανα τον κόπο να μάθω να ανοίγω δικό μου φύλλο.

 

Όμως οι άνθρωποι που θέλω κοντά μου δεν υπάρχουν αλλού. Είναι μοναδικοί γιατί είναι οι δικοί σου άνθρωποι. Και όσο και να μειώνεται η απόσταση με το σκάιπ και το μέσεντζερ και το ίντερνετ γενικώς, λείπει η καθημερινότητα μαζί τους που επιτρέπει να μην ακούω μόνο την απάντηση στο «τι κάνεις;» αλλά να καταλαβαίνω τι κάνουν χωρίς να μου το λένε.

 

Η Ελλάδα μου είναι οι αγαπημένοι μου. Αν μπορούσα να τους φέρω εδώ, η χώρα μου θα ήταν το εδώ. Έτσι νομίζω.

 

 

Ελπίδα Τσιάβου, Αυστρία

Έφυγα από την πατρίδα μου για να βρω κάτι καλύτερο στον εργασιακό τομέα. Μία φίλη μου μίλησε για την Βιέννη (δεν μιλάω γερμανικά).


Ήταν μία απόφαση της στιγμής. Έκλεισα εισιτήρια και έφυγα. Από την πρώτη στιγμή ξεκίνησα να ψάχνω για δουλειά. Στάθηκα τυχερή και βρήκα αμέσως μία. Το σπίτι που ζω εδώ, η δουλειά που κάνω και οι άνθρωποι που συναναστρέφομαι είναι καλοί. Μπορεί να βρέχει συνέχεια αλλά υποφέρεται.

 

Στην Ελλάδα το πατρικό μου βρισκόταν μπροστά από θάλασσα και βουνό. Κάθε πρωί χαιρόμουν το οξυγόνο, τον ήλιο και τα χρώματα της. Αυτά μου λείπουν. Μαζί με την οικογένεια μου και την καλύτερη μου φίλη. Πίστευα ότι δεν θα ήταν τόσο δύσκολο, τώρα με το ίντερνετ αλλά δεν!! Από την Ελλάδα λοιπόν δεν μου λείπει ένα πράγμα αλλά πολλά, που δεν συνοψίζονται σε μία λέξη.

 

Μανώλης Κιαγιάς, Μεγάλη Βρετανία

Ήρθα στην Αγγλία πριν από 3 χρόνια. Αιτία ήταν μια αίτηση για δουλειά στην Αθήνα, η οποία όμως κατέληξε να με οδηγήσει αρχικά στο Ρετινγκ και πλέον στο Λονδίνο.

 

Η μετάβαση στο εξωτερικό μου παρέχει πολλές διαφορετικές εμπειρίες. Ωστόσο αυτή η αλλαγή πορείας δεν μπορεί σίγουρα να μου καλύψει τη ζεστασιά της οικογένειας και των φίλων. Και αυτό είναι που μου λείπει περισσότερο.

 

Τα οικογενειακά αράγματα με συγγενείς και φίλους, όπου το ψήσιμο της χοιρινής μπριζόλας- με συνοδεία τσίπουρου φυσικά- πρωταγωνιστεί, ενώ τα ρεμπέτικα και (σε σπέσιαλ περιστάσεις) τα κλαρίνα ολοκληρώνουν το σκηνικό.

 

Dina Pascal, DJ & PRODUCER DUO, Γερμανία

Είχα από μικρή μανία με τη μουσική, από τα εφηβικά μου χρόνια είχα εκπομπές στο ραδιόφωνο και κατά τη διάρκεια των σπουδών μου ξεκίνησα να παίζω DJ gigs. Αφού τελείωσα τη νομική και την άσκηση, αποφάσισα να μετακομίσω στη μουσική Μέκκα το Βερολίνο για 2 χρόνια για να κάνω το μεταπτυχιακό μου και να προσπαθήσω να παίξω και εκεί.

 

11,5 χρόνια μετά και είμαι ακόμα εδώ, ερωτεύθηκα την πόλη και τον πλέον σύζυγό μου Max με τον οποίο δημιουργήσαμε το κοινό μας project Local Suicide, χώθηκα στη μουσική σκηνή και ξ(έμεινα)! Τώρα εργάζομαι ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων στην εταιρία PR & Booking PullProxy και ως DJ.

 

Όσο και αν αγαπώ το Βερολίνο, η Ελλάδα μου λείπει πάρα πολύ. Εκτός από τα κλασικά (ο ήλιος, η θάλασσα, οι γεύσεις, η οικογένεια και οι φίλοι) αυτό μου μου λείπει κάθε μέρα είναι η χαλαρότητα που πλημμυρίζει τον αέρα, το πόσο απολαμβάνουν οι Έλληνες κάθε πτυχή της ζωής: από το φαγητό, τις συγκινήσεις και το γέλιο, ως τις παρέες, τον ελεύθερό τους χρόνο και τις διακοπές. Μου λείπει το πόσο εύκολη είναι η επικοινωνία ακόμα και με αγνώστους, το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο, η σημασία της φιλίας και της οικογένειας και η ζεστασιά των ανθρώπινων σχέσεων.

 

Η Ελλάδα είναι μέσα μου, από μακριά βλέπω μόνο τα καλά της και αναπολώ τις μικρές και απλές συνήθειες που μας κάνουν μοναδικούς.

 

Τζοάνα Τράφαλης, Η.Π.Α

Έχω γεννηθεί και έχω μεγαλώσει στις ΗΠΑ, αλλά από τότε που γεννήθηκα, κάθε καλοκαίρι επισκεφτόμουν την Ελλάδα. Αφότου τελείωσα το σχολείο αποφάσισα να έρθω να κάνω τις προπτυχιακές μου σπουδές και να δουλέψω λίγα χρόνια στην Ελλάδα. Έμεινα λοιπόν 6 χρόνια στην Αθήνα και τώρα έχω επιστρέψει στην Αμερική για τις μεταπτυχιακές μου σπουδές. Ανεμελιά. Αυτό που μου λείπει πιο πολύ από την Ελλάδα δεν είναι κάτι υλικής υπόστασης.

 

Εννοείται πως μου λείπει η θάλασσα, ο ήλιος, το σουβλάκι και το ούζο, αλλά πιο πολύ από όλα μου λείπει το συναίσθημα της ανεμελιάς που μου προσφέρει η Ελλάδα. Ίσως πολλοί Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό συμφωνούν ότι η Ελλάδα μπορεί να χαρακτηριστεί από ένα αίσθημα ανεμελιάς σε σύγκριση με την χώρα στην οποία μένουν.

 

Κατά την γνώμη μου στην Ελλάδα υπάρχει ένα κλίμα ανέμελο και χαλαρό. Ακόμη και όταν δούλευα, ένιωθα πιο ελεύθερη και ανέμελη από ότι νιώθω στην Αμερική. Η Ελληνική κουλτούρα δίνει προτεραιότητα στην καλοπέραση και όχι στην εργασία. Αυτό δημιουργεί πολλά προβλήματα, αλλά επίσης δημιουργεί και ένα γενικό συναίσθημα ανεμελιάς που υπάρχει σε λίγα μέρη στον κόσμο. Στην Ελλάδα νιώθω λιγότερο άγχος και περισσότερη ελευθερία.

 

Ορέστης Φακλαρής, Γαλλία

Η πόλη του φωτός. Προορισμός ονειρεμένος για πολλούς. Η καθημερινότητα είναι διαφορετική, άλλοτε σκληρή άλλοτε δημιουργική. Για τους ξενιτεμένους πάντως, μερικές εικόνες σαν αναμνήσεις, γεύσεις και ήχοι από τον τόπο τους, στέκονται μέσα τους σαν σημεία αναφοράς, φάροι που φωτίζουν το ταξίδι.

 

Πρωτοβρέθηκα στην πόλη του φωτός πριν από 13 χρόνια, μετά από ένα χρόνο σπουδών erasmus στη Γερμανία. Με ελάχιστα γαλλικά στην αρχή (είναι από τις στιγμές που μετανιώνεις γιατί δεν τα διάβαζες όταν παιδί σε έστελνε η μάνα σου στο γαλλικό ινστιτούτο...) τελείωσα τις μεταπτυχιακές σπουδές και το διδακτορικό. Με ένα πέρασμα από τη μακρινή Άπω Ανατολή ξαναβρέθηκα στην επαρχία της Γαλλίας και τελικά στο Παρίσι για να εργαστώ για το εδώ εθνικό ίδρυμα ερευνών (CNRS).

 

Έπειτα από τόσα χρόνια μακριά από την Ελλάδα, το πιο βασικό στοιχείο που λείπει είναι η οικογένεια και οι παιδικοί φίλοι. Υπάρχουν βέβαια και άλλα στοιχεία, όπως ο ήλιος, ή περισσότερο το φως, και η μυρωδιά με τη δροσιά της θάλασσας της Μεσογείου (διαφορετική από τον εδώ ωκεανό).

 

Το άκουσμα του τζιτζικιού το καλοκαίρι από τα πεύκα ή τις ελιές (μια χρονιά στις Σποράδες το ηχογράφησα ώστε να το ακούω στα ξένα), μια δροσερή κόκκινη φέτα καρπούζι, τα μοβ χυμώδη σύκα τον Αύγουστο από την πελώρια συκιά που φύτεψε ο παππούς κάποτε στον κήπο, τα ξεροτήγανα (ή κοινώς 'δίπλες') που κολυμπάνε στο μέλι και την κανέλα.


Φυσικά πάνω πάνω στη λίστα βρίσκεται η σπανακόπιτα της μαμάς, με φύλλο ηπειρώτικο, τέχνη ολόκληρη το άνοιγμά του, που μεταδίδεται από γενιά σε γενιά. Δυστυχώς η σπανακόπιτα δε συντηρείται πάνω από 2-3 μέρες στο ταπεράκι. Αυτό που συντηρείται καλύτερα είναι τα μουστοκούλουρα, τα οποία κάθε φορά που τα γεύομαι (με συνετή κατανάλωση μπορεί το απόθεμα να διαρκέσει μερικούς μήνες, ακριβώς μέχρι το επόμενο ταξίδι) μου φέρνουν στο νου μυρωδιές μούστου και μουσταλευριάς (ακόμα αναρωτιέμαι γιατί οι Γάλλοι, αν και με τόση παραγωγή κρασιού, δε χρησιμοποιούν τα παράγωγα του μούστου...).

 

Βέβαια, εδώ στα ξένα έχω βρει άλλα στοιχεία που δε βρίσκω στην Ελλάδα. Δε βιώνω μια ελληνική πραγματικότητα η οποία ίσως με απογοήτευε. Όταν όμως ζούμε μακριά λησμονούμε τα θλιβερά και αναπολούμε ό,τι μας ευχαριστεί και μας ταξιδεύει την ψυχή.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Nικόλαος Βεντούρας εχάραξεν

Άνθρωποι Nικόλαος Βεντούρας εχάραξεν

1.2.2020
Υπήρξε ο τεράστιος Βασίλης Χατζηπαναγής ο πιο αδικημένος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών;

Άνθρωποι Υπήρξε ο τεράστιος Βασίλης Χατζηπαναγής ο πιο αδικημένος ποδοσφαιριστής όλων των εποχών;

26.1.2020
Ονομάζομαι Θάνος Μούρραης Βελλούδιος και ουδέποτε έζησα ως φυτόν

Άνθρωποι Ονομάζομαι Θάνος Μούρραης Βελλούδιος και ουδέποτε έζησα ως φυτόν

28.12.2019
Πώς κατάφερε η RuPaul να γίνει μία απ' τις πιο επιδραστικές σούπερ-σταρ της δεκαετίας του '10

Άνθρωποι Πώς κατάφερε η RuPaul να γίνει μία απ' τις πιο επιδραστικές σούπερ-σταρ της δεκαετίας του '10

17.11.2019
Αναμνήσεις ενός εισαγωγέα λαθραίων κασετών από το Βερολίνο των ’80s

Άνθρωποι Αναμνήσεις ενός εισαγωγέα λαθραίων κασετών από το Βερολίνο των ’80s

9.11.2019
«Μείνετε αχόρταγοι, μείνετε τρελαμένοι!»: Η φιλοσοφία του Στιβ Τζομπς σε 4 λέξεις

Άνθρωποι «Μείνετε αχόρταγοι, μείνετε τρελαμένοι!»: Η φιλοσοφία του Στιβ Τζομπς σε 4 λέξεις

5.10.2019
Γλυκερία Μπασδέκη: «Έχω ειδικευθεί στις πτώσεις. Αξέχαστα ήταν!»

Άνθρωποι Γλυκερία Μπασδέκη: «Έχω ειδικευθεί στις πτώσεις. Αξέχαστα ήταν!»

28.9.2019
Ο βασιλιάς της Όπερας λεγόταν Λουτσιάνο, ήταν προληπτικός, ανοικονόμητος, ανεπανάληπτος

Άνθρωποι Ο βασιλιάς της Όπερας λεγόταν Λουτσιάνο, ήταν προληπτικός, ανοικονόμητος, ανεπανάληπτος

6.9.2019
Zαν Ζενέ «Οι άγγελοι κι εγώ είμαστε εξίσου φτωχοί»

Άνθρωποι Zαν Ζενέ «Οι άγγελοι κι εγώ είμαστε εξίσου φτωχοί»

2.9.2019
Η καθημερινή ζωή μου με τον Τσαρούχη. Από τον Γιώργο Ορφανό.

Άνθρωποι Η καθημερινή ζωή μου με τον Τσαρούχη. Από τον Γιώργο Ορφανό.

20.8.2019
16 Σχόλια
avatar
Ανώνυμος/η 3.7.2018 | 11:15
*Το ότι 500.000 Ελλήνων στο εξωτερικό σημαίνει και 4.500.000 λιγότεροι Έλληνες σε βάθος 50 χρόνων το αντιλαμβάλανόμαστε έτσι;

*Το 2070 η Ελλάδα θα μετράει 3.000.000 αυτόχθονες και 8-9.000.000 κατοίκους ασιατικής καταγωγής.
avatar
Βεβαιως 3.7.2018 | 13:24
@ Ενωνυμος/η
Δεν ειναι κι ασχημο, ετσι δεν ηταν παντα παντου;
avatar
Nikos Ni. 3.7.2018 | 15:32
παρακαλώ ορισε μου πώς αντιλαμβανεσαι το "αυτοχθονες"
yogirabbit 3.7.2018 | 16:55
Το 2070 δε θα ζεις Ανώνυμε... και όσο και να νομίζεις ότι οι στατιστικές είναι κάτι ενδιαφέρον, τι κάνεις τώρα με τη ζωή σου στη πόλη που ζεις μετράει όχι αν θα υπάρχουν Ελληνες ασιατικής καταγωγής στην Ελλάδα σε 55 χρόνια από τώρα.
avatar
Βεβαιως 3.7.2018 | 13:41
Η απαντηση εξαρταται απο πολλα, το ατομο, τη χωρα που πηγε, τις συνθηκες και σχεσεις που εφτιαξε στο χωρο που ζει, αν βλεπει τον εαυτο του σαν μεταναστη η ειναι συμμετοχος στη χωρα που ζει, μεταξυ αλλων. Εξαρταται επισης κι απ τν ενοια που ο καθενας δινει στη λεξη πατριδα, ακομα κι απο τη διαθεση της στιγμης.
Στην αρχη ενοιωθα οτι μου ελειπαν ολα, που ισσοροπουσα απο την εφεση να μαθω κατι καινουργιο. Μετα μερικα χρονια δε μου ελλειπε σχεδον τιποτα, μονο η μαννα. Τωρα, 43 χρονια μετα, μου λειπουν οι ριζες, που ομως εχουν αλλαξει, αυτες που αφησα πισω μου τρεφουν αγνωστο δεντρο.
Ο καθενας βρισκει αυτο που νομιζει πως ψαχνει και που μπορει. Που να σου εξηγω τωρα, οπως ειπε ο Μπιθικωτσης σε μια του συνεντευξη...
avatar
Ανώνυμος/η 3.7.2018 | 15:50
η μετανάστευση είναι τραύμα, τελεία και παύλα.

τα έχει πει πολύ ωραία, ο μοναδικός, αξεπέραστος κορνήλιος καστοριάδης
avatar
Άρης Κωνσταντινίδης 3.7.2018 | 16:19
Εμάς πάλι, εμάς που μείναμε εδώ στην Ελλάδα, μας λείπουν όλοι εκείνοι που έφυγαν. Οι άνθρωποι μας, τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, οι φίλοι μας. Και μας πικραίνει η γενεσιουργός αιτία του ξεριζωμού τους. Η κρίση! Αυτή η κρίση που δεν λέει να περάσει! Γιατί την διαιωνιζουμε με τις πράξεις μας και τις επιλογές μας!

Η μόνη μου ελπίδα για το μέλλον είναι να δω κάποτε αυτούς τους ανθρώπους να επιστρέφουν στον τόπο τους. Σε έναν τόπο που τότε πια θα ζει μια κάποια κανονικότητα. Και που δε θα χρειάζεται οι πολύτιμοι νέοι πολίτες μας να την εγκαταλείψουν για να αναζητήσουν κάπου αλλού τύχη. Ξερω, ζητάω πολλά μάλλον.....
Abby Abernathy 5.10.2019 | 21:26
Πλεον ομως δεν την εγκαταλειπουν για τα οικονομικα της μονο..απλα ηταν μια αφορμη. Δεν ξερουν τι πραγματικα πρεπει να εκτιμησουν εδω..
yogirabbit 3.7.2018 | 17:00
Αν ποτέ διαβάσει την απάντηση μου η Λένα, που μένει Αμερική όπως και εγώ, να ξέρει είναι σα να εξέφρασε απόλυτα τις σκέψεις μου για το τι μου λείπει στην Ελλάδα. Μοιραζόμαστε σχεδόν τα ίδια χρόνια εκτός Ελλάδας, και αυτό που με κρατάει ξύπνια τα βράδια δεν είναι ούτε η σπανακόπιτα ούτε τα καλά μπαρ της Αθήνας, αλλά ότι είχα τους "ανθρώπους" μου εκεί και αν όντως μπορούσα να τους φέρω όλους εδώ θα είχα μια πολύ διαφορετική ζωή.... ευχαριστώ για το άρθρο.
SMURFakos 3.7.2018 | 17:02
"Ίσως πολλοί Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό συμφωνούν ότι η Ελλάδα μπορεί να χαρακτηριστεί από ένα αίσθημα ανεμελίας σε σύγκριση με την χώρα στην οποία μένουν"
Ποιά ανεμελιά? Ανεμελιά έχουν σε χώρες που τα πράγματα λειτουργούν και ο κόσμος ευημερεί. Η Ελλάδα είναι η χώρα του άγχους, της αγωνίας και της ταλαιπωρίας για ο,τιδήποτε. Απ΄την ανέργια ή τις άθλιες συνήθκες εργασίας μέχρι τις Δημόσιες υπηρέσιες, νοσοκομεία, ανύπαρκτες υποδομές. Η άποψη της θυμίζει την "ρομαντική" διάθεση με την οποία βλέπανε τον τρίτο κόσμο οι απικοιοκράτες.
A guy somewhere north 3.7.2018 | 22:17
Ήρθα σε χώρα της βόρειας Ευρώπης λίγο πριν την κρίση. Πριν 10 χρόνια. Είμαι από τους τυχερούς που ήρθαν επειδή η εταιρία μου με έστειλε, και άρα δεν ήρθα με το ψυχολογικό και πρακτικό ζόρι του να ψάξω για δουλειά. Και αναγνωρίζω πως αυτό έχει διαφορά.

Όμως, ήδη από έφηβος και μετά ως φοιτητής, όταν πλέον καταλάβαινα τι συμβαινει γύρω μου, αποφάσισα πως θα έφευγα από την Ελλάδα με την πρώτη ευκαιρία.

Και δεν μου λείπει τίποτα. Μόνο η μάνα μου και λίγοι καλοί φίλοι ή συγγενείς. Δηλαδή άνθρωποι. Όχι η χώρα. Όπως πολύ εύγλωττα λέει και η Λένα από τις ΗΠΑ, δεν μου λείπει ούτε η θάλασσα ούτε η σπανακόπιτα. Σπανακόπιτα βρίσκω κι εδώ. Τη θάλασσά μας την ευχαριστιέμαι πολύ περισσότερο τώρα, όταν έρχομαι στην Ελλάδα το καλοκαίρι και την εκτιμώ πολύ περισσότερο, τη μυρωδιά της, τον ήχο της, τις αναμνήσεις των παιδικών χρόνων που μου ξαναφέρνει. Όχι όταν αήμουν στην Ελλάδα που πήγαινα στη θάλασσα σχεδόν αυτόματα, όταν είχα χρόνο, και ήταν μία από τις πολλές ενασχολήσεις, το στάνταρ, το αυτονόητο. Που, ο σημερινός Έλληνας τουλάχιστον, πάει και πάλι τις υποχρεώσιες του σκέφτεται. Το τι τον περιμένει. Βρίσκεται εκεί αλλά η μισή σκέψη είναι στα προβλήματα.

Και ναι, όπως λέει και η Λένα, μαθαίνω πως υπάρχουν κι αλλού θάλασσες, κυριολεκτικά και μεταφορικά, υπάρχουν και άλλα φαγητά, κι άλλες μυρωδιές, κι άλλες συνήθειες, κι άλλοι άνθρωποι. Και, μπορεί η χώρα μας να είναι πολύ όμορφη, κυρίως όπου δεν βάλαμε οι νεοέλληνες το χέρι μας, αλλά όχι, δεν είναι η ομορφότερη χώρα του κόσμου. Δεν υπάρχει "ομορφότερη χώρα του κόσμου". Λίγη αυτογνωσία και ταπεινότητα θα μας έκανε καλό, πιστεύω. Ούτε έχει την αποκλειστικότητα στις πανέμορφες θάλασσες η Ελλάδα. Πανεμορφες θάλασσες θα βρεις κι αλλού. Κυρίως όταν η δουλειά σου εκτιμάται και σε πληρώνει τόσα ώστε να ταξιδέψεις και να δεις όποια θάλασσα λαχταρήσεις, στην Ελλάδα ή όπου αλλού θεέλεις. Ελευθερία και ευτυχία είναι να έχεις την επιλογή.

Ναι, βρέχει εδώ. Και χιονίζει. Και λοιπόν; Πόσες φορές αισθάνθηκα ευτυχισμένος στην Αθήνα επειδή έχει ήλιο; Δεδομένος ήταν. Σχεδόν δεν τον πρόσεχα. Ο αρνητισμός της καθημερινότητας όμως με έτρωγε. Τα κορναρίσματα, το πρόβλημα του πάρκινγκ, η ανείπωτη ασχήμια και βρώμα της μικροαστικής γειτονιάς μου, η μούτζα που έτρωγα στο δρόμο, η αγένεια, οι συναλλαγές με τις υπηρεσίες. Πολλά είναι τα καλά της χώρας μας αλλά, για μένα, πιο πολλά τα αρνητικά. Με κυριότερο τον εγωκεντρισμό και μυθριδατισμό μας. Την αρχαιολαγνεία μας. Γιατί δεν τολμάμε να σκεφτούμε ποιοι είμαστε σήμερα. Και με τις σημερινές δουλειές και οικονομικές συνθήκες, ποια θάλασσα, ποια νησιά, ποια εστιατόρια; Και ο ήλιος, από ένα σημείο και μετά, δεν τρώγεται.

Εδώ έχω ποιότητα στην καθημερινότητά μου. Καθαριότητα, ευγένεια, αποτελεσματική δημόσια διοίκηση, σεβασμό των ικανοτήτων και της δουλειάς μου που αποτυπώνεται σε χρήματα και εργασιακή ασφάλεια.

Δεν μου λείπει, λοιπόν, η χώρα όπου το "ό,τι νά'ναι", το "θα δούμε", το "θα τη βρούμε την άκρη", το "κι άλλοι έτσι κάνουν", το "εγώ θα σώσω την Ελλάδα;", το "δε βαριέσαι", ανάγονται σε αξία. Απολαμβάνω όλα τα καλά της ως τουρίστας αλλά αντικατέστησα τη σπανακόπιτα με κάτι εξίσου νόστιμο. Και δνε κάνω παρέα όλο με Έλληνες. Θέλω να ακούω και άλλα πράγματα. Να μάθω από τις εμπειρίες άλλων. Να ακούσω και να δω πώς κάνουν τα πράγματα άλλοι.

Θαυμάζω όλα τα παιδιά που από επιλογή ή ανάγκη έμειναν πίσω και παλεύουν. Και δεν αμοίβονται σωστά, δεν ξέρουν τι τα περιμένει, αλλά χαμογελούν.
Όμως η χώρα μου δεν μου λείπει. Μου λείπει η χώρα της αξιοκρατίας, της πραγματικής δημοκρατίας, του καθολικά υψηλού επιπέδου παιδείας, της υγειούς και μη εμποδιζόμενης από το κράτος επιχειρηματικότητας, η χώρα της καθαριότητας, του σεβασμού στο περιβάλλον, του σεβασμού στο αστικό περιβάλλον, του μέτρου και της αρμονίας. Δεν είναι όμως αυτή η χώρα απ'την οποία έφυγα...
He-Man 3.7.2018 | 23:45
Ο τόπος,η χωρα,σαν εννοια ειναι μονο χώμα κ πετρες,κ κανα δεντρο,κ αν εχει κ ήπιο καιρο κ ωραιο ήλιο κ θαλασσα,καλως,αν δν εχει,παλι καλως.πατριδα την κανουν οι ανθρωποι της,προηγούμενοι,παρόντες κ επόμενοι.αυτο εχουμε να διαφυλάξουμε οι εναπομείναντες κ διορθώσουμε οτι στραβό ανέφερες.δυστυχώς,χωρις την βοήθεια μισού εκατομμυρίου των καλύτερων απο εμας.
A guy somewhere north 4.7.2018 | 00:19
Καταλαβαίνω τι λες.
Το παρήγορο είναι πως το μισό εκατομμύριο που λείπει είναι απ'όλα και όχι αναγκαστικά οι καλύτεροι. Ευτυχώς, πολλοί απ'τους καλύτερους έχουν μείνει στην Ελλάδα και είναι η ελπίδα της. Στους εδώ έχει και κάτι ρεμάλια που κάαααααθονται και εισπράττουν τα τοπικά επιδόματα.
Και βρίσκουν και το λάθος στις τοπικές κοινωνίες και τα τοπικά συστήματα! Αυτό, πάλι; :-) Παραπονιέται ο άλλος για το ένα ή το άλλο που δεν λειτουργεί όπως αυτός θα ήθελε, γιατί αυτός, βλέπεις, είναι απ'την Ελβετία! Ήθελα μια φορά να πω ενός που παραπονιόταν στο ΦΒ "έχει έναν υπάλληλο να εξυπηρετεί (όπως παραπονιέσαι) γιατί τα χρήματα δε φτάνουν για δεύτερο, καθότι πρέπει να πληρώνουν επιδόματα σε κάτι χαραμοφάηδες σαν εσένα. Ξέρουμε όλοι πώς ζεις, τουλάχιστον μην εκτίθεσαι δημόσια γιατί γίνεσαι περίγελως"!
Αλλά πού να τα πεις, λίγοι οι Έλληνες εδώ, θα γίνουμε μαλλιά κουβάρια, λες άσε το βλάκα στη βλακεία του.
Γι'αυτό σου λέω. Κάτι τέτοιοι έχουν φύγει μπόλικοι, και πάλι καλά να λες, για να μην τους πληρώνεις εσύ...
avatar
rap_girl 4.7.2018 | 00:17
Η ξενυτιά είναι σκληρή και ερχόμενη από το εξωτερικό ξέρω ότι πλέον δεν πρόκειται να ξαναφύγω... Μετά από χρόνια στο εξωτερικό κατάλαβα ότι καλύτερα με τα λίγα αλλα με τους ανθρώπους, την πόλη που μεγάλωσα και αγαπώ παρά με τα πολλά και εξωτερικό!
xouftalo 4.7.2018 | 12:15
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε πως από την χώρα, κυρίως, έφυγαν Έλληνες που ανατράφηκαν και μορφώθηκαν ως Ευρωπαίοι και βαρέθηκαν να ζουν σε ένα κράτος ελληναράδων. Είναι μια τακτική που την μαθαίνεις από μικρό παιδί: Στα οικογενειακά τραπέζια, στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στην ουρά του ΙΚΑ, στη θεία και τα ξαδέλφια σου, στους γείτονες, στους συνάδελφους. Μαθαίνεις συστηματικά να μην βλέπεις τον ελέφαντα, για να μην γίνεις κι εσύ ένα ζωντόβολο. Γιατί αυτό το ζωντόβολο ορίζει την ταυτότητα του Έλληνα. Απλά, μαθαίνεις να ζεις κάπως λαθραία ανάμεσα στις ρωγμές της άγνοιας και χυδαιότητας, και κάποια στιγμή αρνείσαι τον μιθριδατισμό (όπως είπε και κάποιος φίλος) και φεύγεις για να διαφυλάξεις την αξιοπρέπεια, την μορφωτική σου επένδυση και πάνω από όλα, την αισθητική σου. Και πας σε μια άλλη χώρα, που η πόλη δεν είναι βομβαρδισμένη, οι δρόμοι δεν κλείνουν ασταμάτητα, το Μετρό δεν ανήκει στους "εργαζόμενους" τις δημόσιες υπηρεσίες δεν τις ξέρεις γιατί τα κάνεις όλα από το ίντερνετ, άμα θες επιχείρηση το κράτος δε σε βλέπει ως εχθρό, και, και, και... Και οι περισσότεροι δεν είναι σαν εκείνους τους ελληναράδες που τους πήγαν στο όποιο Παρίσι να σπουδάσουν, και αντί να ανοίξουν όλες τις αισθήσεις και τα μυαλά τους στα καινούργια ερεθίσματα, έκαναν παρέα μόνο μεταξύ τους, σε κάτι μίζερες ελληνικές βραδιές, με βαριά ζεϊμπέκικα, Παντελίδη-με μόνο όνειρο πότε θα τα ξανακάνουν αυτά στο σκυλάδικο της πόλης τους, και τρεφόμενοι μόνο με ότι έστελνε η μαμά με το κούριερ. Από αυτή την Ελλάδα, θέλησαν να γλυτώσουν οι περισσότεροι. Και το οικονομικό ήταν μεν σοβαρό, αλλά δεν ήταν ο κύριος λόγος που πήραν των ομματιών τους. Και όσο για τον νόστο; Εγώ που ζω στην Ελλάδα και στην Αθήνα, δε θα κάνω, μάλλον, ούτε ένα μπάνιο, γιατί δεν έχω για διακοπές. Αυτοί, τουλάχιστον θα έρθουν για 20 μέρες και θα περάσουν καλά.

Το μόνο αρνητικό είναι πως φεύγοντας τα πιο ανοιχτά μυαλά, επιβραδύνουν τον αναπόφευκτο εκπολιτισμό μιας χώρας, που ακόμη, επιμένει να κοιτάει στην υποσαχάρια Αφρική, ανήκοντας μόνο από ένα γεωγραφικό καπρίτσιο στην Ευρώπη.
avatar
Pantala 18.7.2018 | 14:30
Θα γράψω κάτι πολύ προσωπικό, αλλά πιστεύω ότι δεν είμαι η μόνη που πέρασα κάτι τόσο δύσκολο..
Μεγάλωσα νομίζοντας ότι η έννοια της αξιοκρατίας είναι δεδομένη. Μου φαινόταν αυταπόδεικτο. Εχεις προσόντα, ανταμείβεσαι (χαχα!!).
Γεννήθηκα εδώ το '78, σπούδασα εδώ, δούλεψα έως και 16 ώρες την ημέρα "χτίζοντας" το βιογραφικό μου (έτσι νόμιζα στα 20!!). Τελείωσα 2 παν. σχολές δουλεύοντας. Ωσπου ήρθε η κρίση στον τομέα που με σπούδασε και τα πάντα διαλύθηκαν. Εχοντας επιλέξει την ανεξαρτησία μου, πληρώνοντας το νοίκι μου μόνη μου για χρόνια, το άγχος έγινε αϋπνία και η αϋπνία συνεχίστηκε για μήνες. Η καθημερινότητα έγινε βασανιστική και πέρασαν 2 χρόνια ώσπου να ζητήσω βοήθεια. Εννοείται πως εν τω μεταξύ η υγεία μου είχε γίνει ένα κουρέλι. Ναι είχα τους φίλους μου. Είμαι τυχερή που έχω δίπλα μου ανθρώπους διαμάντια. Ναι είχα την οικογένειά μου. Ευτυχώς! Ελα όμως που όταν η ψυχική υγεία γκρεμίζεται δεν τολμάς να μιλήσεις γι' αυτό. Δεν ξέρεις πώς. Νομίζεις ότι θα περάσει. Οτι τα έχεις όλα υπό έλεγχο. Σφίγγεις τα δόντια ειδικά αν δεν έχεις μάθει να ζητάς βοήθεια ή/και δεν έχεις ιδέα που να στραφείς! Το σημαντικότερο είναι πως δεν ξέρεις τι σου συμβαίνει.
Μέσα σε κατάσταση αγχώδους διαταραχής (τώρα το ξέρω) τελείωσα με άριστα 2 μεταπτυχιακά.Κοιτάζω πίσω και δεν ξέρω πως το έκανα! Η ανάγκη να επιβιώσω ήταν μάλλον. Και η βαθειά μου αγάπη για το αντικείμενο. Εβρισκα νόημα να ζω. Ημουν τυχερή και κέρδισα 2 υποτροφίες που με βοήθησαν. Ολα θα περνούσαν. Ολα θα γυρνούσαν στην κανονικότητα. Κι αν έβρισκα δουλεια, θα μου πέρναγαν όλα! Για χρόνια όμως έστελνα βιογραφικά και δεν μου απάντησε κανείς! Ποτέ! Εχετε ζήσει κι άλλοι την εμπειρία αυτη. Να ξυπνάς το πρωί και να λες "θα ψάξω. θα στείλω. Κάποιος θα μου απαντήσει!". Και να περνάνε έτσι 2 χρόνια! Κοιτώντας μία οθόνη η οποία δεν μιλά, δεν απαντά: στέκει βουβή. Αρχισα να βγάζω από το βιογραφικό μου τα πάντα που είχαν σχεση με την πανεπιστημιακή μου μόρφωση ελπίζοντας ότι δεν θα φανώ overqualified.! Αυτοταπείνωση. Τίποτα όμως.
Κοντολογίς, κανείς δεν πιστεύω να υποστηρίζει οτι το να φύγεις από τη χώρα που σε διαμόρφωσε, από τις ρίζες σου είναι κάτι εύκολο. Ανεμελιά υπάρχει όμως μόνο όταν υπάρχει εισόδημα. Και επιπλέον, όταν αυτές οι ώρες που περνάς στη δουλειά σου είναι αυτό που αγάπησες, που σπούδασες. Δεν βλέπω καμιά ανεμελιά στα 1000δες παιδιά που τρέχουν για 3 ευρώ την ώρα κάνοντας ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Ο,τι βρουν. Και για ποια θάλασσα μιλάμε. Πόσοι θα πάμε φέτος διακοπές, έστω για 3-4 μέρες!
Πλήρωσα την ανεξαρτησία που ήθελα ακριβά. Βρήκα λύσεις, ναι. Συγκατοικώ. Ολα τα χρήματα που βγάζω όμως, (ο κατώτατος μισθός) πηγαίνουν στους λογαριασμούς. Δεν υπάρχουν χρήματα για να βγω. Τι έγκλημα να μη θέλει κάποιος να ζει με τους γονεις του μετά τα τριάντα! Και τι άλλου είδους απίστευτη δυσκολία για όσους δεν άντεξαν. Δεν βρήκαν τον τρόπο.. και γύρισαν.
Αυτή είναι η κατάσταση στη χώρα μου για όλους τους νέους. Με πτυχία ή χωρίς. Ο κύκλος των ανθρώπων που αγαπάμε, ναι, είναι ανεκτίμητος. Πόσο μπορούν να υποκαταστήσουν όμως την αυτοεκτίμηση, την ικανοποίηση που προσφέρει η ποιοτική εργασία ειδικά στην ηλικία των 30-40. Σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι τα πράγματα έξω είναι ιδανικά. Είναι εξαιρετικά δύσκολα και ανταγωνιστικά. Εδώ πιάσαμε πάτο όμως..

Τώρα, μετά από χρόνια θεραπείας νοιώθω ότι αρχίζω να δυναμώνω λίγο. Και ξέρετε ποιο ήταν το καθοριστικό σε αυτο? Το μηνιαία εισόδημα που έχω εδώ και 6 μήνες το οποίο στερήθηκα για 7 χρόνια. Δούλεψα στην εκπαίδευση ενηλίκων, στα δημόσια ιεκ, αλλά όπως ίσως ξέρετε, πληρώνουν 2 φορές τον χρόνο! Εχω γυρίσει σπίτι μετά από διδασκαλία και δεν είχα τυρί να βάλω στα μακαρόνια! Και σκεφτόμουν ευτυχώς που ΕΧΩ μακαρόνια. Ανεμελιά,ε ? Και ποια είναι η δουλειά μου τώρα? Γραμματέας! Χα χα!! Και πάλι καλά!

Εδώ είμαστε συγκάτοικοί μου σε αυτή τη χώρα. Στο πάλι καλά: Πάλι καλά που η οικογένεια βοηθάει (αλήθεια), πάλι καλά που βρήκες αυτή τη δουλίτσα (αλήθεια!), πάλι καλά που έχεις τους φίλους σου (ναι!). Πάλι καλά!! Αλλά κάτι μέσα μου φωνάζει... Θέλω να είμαι πιο καλά γαμώτο!!!! Δεν θέλω να ζήσω όλη μου τη ζωή στο πάλι καλά!

Δεν κατάλαβαίνω γιατί υπάρχει η ανάγκη να προβαίνουμεμε σε γενικεύσεις και να βγάζουμε καθολικά συμπεράσματα. Είναι λάθος!
Είναι σαν να θέλεις να γενικεύσεις για το αν ο γάμος π.χ. είναι κάτι καλό ή κακό. Από μόνος του. Χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το υποκείμενο!
Ζηλεύω τόσο πολύ όσους ΜΠΟΡΕΣΑΝ να φύγουν. Ακόμα και αυτούς που είχαν την ψυχική δύναμη, το δοκίμασαν και αποφάσισαν να γυρίσουν. Το να ζήσεις στο εξωτερικό είναι ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ όπως τόσα πράγματα στη ζωή. Και όπως κάθε επιλογή, θα έχει και συνέπειες. Καλές και κακές. δεν γίνεται αλλιώς!

Προσωπικά, δεν νοιώθω ακόμα ψυχικά έτοιμη να κάνω αυτό το βήμα και τα χρόνια περνούν. Δεν υπάρχει μέλλον εδώ για μένα και το ξέρω. Κάθε μέρα που περνά, αυτό σκέφτομαι. Ισως η μετανάστευση να είναι ένα τραύμα, όμως, η κατάρρευση της ψυχικής υγείας και το τραύμα που αυτή συνιστά, είναι κάτι το οποίο πρέπει διαχειρίζεται κανείς όλη του τη ζωή: Πως θα φύγω? Πως θα βρω γιατρο ? Με τι λεφτά? Μπορώ να αντέξω τη μοναξιά και τις αντιξοότητες όπως μπορούσα στα 25 ή δεν έχω αρκετές δυνάμεις πια? Που? Πως? Το μυαλό, κουρασμένο πια, παίζει τα παιχνίδια του...

Δεν είμαι η μόνη με τέτοιες εμπειρίες. Μας διαμόρφωσαν. Μας πάτησαν κάτω. Και ναι, σηκωθήκαμε (όχι όλοι δυστυχώς) ή προσπαθούμε. Αλλά τραυματιστήκαμε στην ίδια μας τη χώρα στα δημιουργικότερα χρόνια μας. Εχω διαβάσει Καστοριάδη. Τον αγαπώ.(Το αναφέρω με αφορμή ένα σχόλιο). Το 2ο μεταπτυχιακό μου είναι στη φιλοσοφία. Αλλά η φιλοσοφία του τραύματος ξεπερνά τα τσιτάτα, όση αλήθεια και αν φαίνεται να κουβαλούν. Κουβαλούν μια αλήθεια από τις πολλές. Μόνο ΜΕΡΟΣ της. Και είμαι σίγουρη πως σαν ψυχαναλυτής και φιλόσοφος, ο Κορνήλιος θα είχε πολλά επιπλέον να πει. Ουσιαστικότερα. Ο λόγος του σπάει κόκαλα.

Αλλά ρε συνάνθρωποι να το πω απλά γιατί σας κούρασα και κουράστηκα κι εγώ...
Νισάφι πια! Νισάφι!