BON POUR L' ORIENT: Σταρ της διεθνούς δημοσιογραφίας έρχονται να ακτινογραφήσουν μια ολόκληρη κοινωνία μέσα σε ένα τετραήμερο, κάνοντας μπαρότσαρκες με έναν fixer στο ιστορικό κέντρο. Και το χαβιάρι κατάμαυρο.
Έντυπα

H Eλλάδα του fixer

Η εξωτική Ελλάδα των ξένων μέσων: κλισέ, ψέματα, αμετροέπειες και αδέσποτοι fixers

Όταν η Ελλάδα της Κρίσης έγινε μόδα ανάμεσα στους Ευρωπαίους αριστερούς της σαμπάνιας (πράγμα που αργότερα θα οδηγούσε στα tours του επαναστατικού κλαυσίγελου στα Εξάρχεια!), συνέπεσε να γυρίσει και ο Μπουρντέν ένα επεισόδιο του «Parts Unknown» στη Νάξο. 

 

Περιμέναμε όλοι με ιδιαίτερη περιέργεια τι θα δείξει, δεδομένου ότι τον είχαμε (και έχουμε) σε εκτίμηση.

 

Σε γενικές γραμμές, το επεισόδιο ήταν κατώτερο του επιπέδου του (τα γράφει ο Μιχάλης Μιχαήλ εδώ) ‒ αλλά, προσωπικά, εκείνο που με εξέπληξε περισσότερο είναι ότι βασικές ελληνικές παρουσίες του επεισοδίου του ήταν ένα «επαναστατικό μουσικό σχήμα», oι επικαλούμενες «αντιφασίστριες με το ακορντεόν», «Αδέσποτες Σκύλες».

 

Με αυτές καθόταν να φάει, δήθεν τυχαία, στην ακρογιαλιά, με αυτές κουβέντιαζε για την κοινωνικοπολιτική κατάσταση, αυτές έδειξε επί το έργον ‒να τραγουδάνε ένα «αντιφασιστικό» τραγούδι ας πούμε απλοϊκό.

 

 

 

Έξυνα το κεφάλι μου: πού διάολο έψαξε ολόκληρος Μπουρντέν για να ανακαλύψει αυτά τα πρόσωπα που δεν ήξερε κανείς και μέσω αυτών να σκιτσάρει τη φάση μιας ολόκληρης κοινωνίας; Έψαξε πολύ; Ή του τις έφεραν πακέτο, χωρίς ρώτημα; Ποιοι;

 

Ψάχνοντας στο ελληνικό Ίντερνετ, είδα ότι οι Αδέσποτες Σκύλες αναφέρονταν ελάχιστα: βασικά, σε ένα προσωπικό τους μπλογκ (που έπαψε να ανανεώνεται από πρόπερσι) και μια σελίδα τους στο fb που υπάρχει ακόμη, όπου ανακοινώνουν τις αραιότατες παραστάσεις τους για 3-4 μέρες στο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός. Πέραν τούτου, σιγή.

 

Αντιθέτως, το αγγλόφωνο Ίντερνετ ήταν πολύ πιο ενθουσιώδες: ο βαρύς κι ασήκωτος Paul Mason (που όταν ήμασταν γονατισμένοι μας ερωτεύτηκε μέσα στα γραφικά μας αίματα, ενώ τώρα μας βαρέθηκε λίγο, ως λιγότερο δραματικούς) παρουσίαζε τις Σκύλες περίπου σαν τις Σάρες Μπερνάρ των Αγανακτισμένων. Και όχι μόνο στην αμετροεπή «Guardian». Aλλά και στο Medium. Kαι στο Vimeo. Και στο Nation. Και στο πολύπλαγκτο ντοκιμαντέρ του «This is a coup». Και τι δεν έλεγε γι' αυτές!

 

Τις περιγράφει ότι μπουκάρουν σε δρόμους και μπαρ, ο κόσμος τις επευφημεί παραληρώντας, εκείνες βγάζουν λογύδρια για την Κρίση (άραγε πάνω στην μπάρα; ‒ δεν διευκρινίζεται) και ο κόσμος χειροκροτεί. «Αντιφασίστριες τα μεσάνυχτα, με ψηλά τακούνια + ακορντεόν»… «Παλαίμαχες του αγώνα ενάντια στη λιτότητα, που μετέτρεψαν τις συμπλοκές των δρόμων σε μορφή τέχνης…». Έτσι γράφει.

 

Μορφή τέχνης αυτό;! Ή κάτι πίνει ο Paul ή οι πολύχρονοι αγώνες του στα μετερίζια του εξωτικού προλεταριάτου τού στέρησαν κάθε αισθητική αγωγή.

 

Eίναι ο πλανήτης του fixer. Αυτού του υποτίθεται «δικτυωμένου» τύπου (υβρίδιο γραφέως, λεγάμενου και δημοσιοσχεσίτη), ο οποίος για ένα χαρτζιλίκι ξεναγεί τους απεσταλμένους δημοσιογράφους στην πόλη του ‒ακριβέστερα, τους σερφάρει από μαγαζάτορα σε influencer και από λιγδιάρικη φουφού σε απόρθητη γκαλερί, προσπαθώντας να τους εντυπωσιάσει με την ψαγμένη γνώση του ως χαριτωμένου παρταόλα‒, ενώ ταυτόχρονα κοιτάει να ικανοποιήσει και την ψοφοδεή ατζέντα του.

 

Τι συμβαίνει; Πώς αυτοί οι δύο, κατά τα άλλα ευφυείς ξένοι δημοσιογράφοι επέλεξαν ως ελληνικό σύμβολο κάτι που ο κόσμος αγνοεί, όχι επειδή είναι πολύ πρωτοποριακό αλλά επειδή μάλλον δεν τον αφορά;

 

Πού πάνε οι ποικίλες Αδέσποτες Σκύλες, όταν φεύγουν τα ξένα συνεργεία;

 

Απάντηση: εκεί που ήταν πάντα. Στο ημίφως όπου χιλιάδες καλλιτέχνες προσπαθούν να υπάρξουν. Μέχρι να τις αποθεώσει πάλι ένας νέος αμετροεπής σταρ της διεθνούς δημοσιογραφίας, ο οποίος έρχεται να ακτινογραφήσει μια ολόκληρη κοινωνία μέσα σε ένα τετραήμερο, κάνοντας μπαρότσαρκες με έναν fixer στο ιστορικό κέντρο. 

 

Και το χαβιάρι κατάμαυρο.

 

Αφότου παγκοσμιοποιήθηκαν τα media και άρχισε να συνομιλεί πυκνότερα ο κόσμος, δίπλα στα καλά του πράγματος γεννήθηκε κι ένα κακό: Το παγκόσμιο χωριό γέννησε παγκόσμιους χωριάτες: μια νέα τάξη της δημοσιογραφίας που μιλά ως ψαγμένος ειδήμων και για την τελευταία τρύπα του πλανήτη. 

 

Πώς συνάζεται τόση ποικίλη και χωνεμένη γνώση; Ε, δεν συνάζεται!

 

Απλώς υπάρχει ένα παρεάκι, ας πούμε, εγκυκλοπαιδιστών της καθημερινής ζωής που αλληλοστηρίζεται και αλληλοκαλύπτεται, στον πόλεμο και στην ειρήνη, συχνά ανταλλάσσοντας την ίδια βαρετή λίστα που βρίθει από κλισέ «για μυημένους» και hot μέρη και tips για να φάει ο Μάρκο Πόλο το ανεκλάλητο σουβλάκι του.

  

Eίναι ο πλανήτης του fixer. Αυτού του υποτίθεται «δικτυωμένου» τύπου (υβρίδιο γραφέως, λεγάμενου και δημοσιοσχεσίτη), ο οποίος για ένα χαρτζιλίκι  ξεναγεί τους απεσταλμένους δημοσιογράφους στην πόλη του ‒ακριβέστερα, τους σερφάρει από μαγαζάτορα σε influencer και από λιγδιάρικη φουφού σε απόρθητη γκαλερί, προσπαθώντας να τους εντυπωσιάσει με την ειδική γνώση του ως χαριτωμένου παρταόλα‒, ενώ ταυτόχρονα κοιτάει να ικανοποιήσει και την ψοφοδεή ατζέντα του.

 

Με όλα όσα του φέρνει ο καιρός: 

  • την υπνοβασία του ίδιου σουρομαδημένου itinerary 
  • τον παραγοντισμό που πουλάει στους ντόπιους 
  • το χαρτζιλίκι που ενίοτε διακονεύει «για να σε βάλει στο Τάδε Ξένο Μέσο»
  • την προώθηση των φίλων του 
  • την προώθηση του εαυτού του 
  • ακόμη και τη χάρη να γράφει πού και πού ένα μονόστηλο στο μέσο που τον μίσθωσε

 

Θλιβερό; Θλιβερότατο. 

 

Διότι έτσι, μεγάλα, σπουδαία μέσα του εξωτερικού αναπαράγουν ανισόρροπες πληροφορίες που ενίοτε αγγίζουν τα fake news ― με βούλα!

 

Θα μου πεις, τι σημασία έχει αν οι Αδέσποτες Σκύλες είναι κάτι άγνωστο και το τάδε μπαρ δεν είναι το Τέμενος του στυλ ‒ αλλά το μπαράκι της Λουκίας που κερνάει μπόμπες στον fixer Αφροκαμήλα;

 

Εδώ που τα λέμε, δεν έχει σημασία. Την επόμενη μέρα ο καθένας είναι ο εαυτός του! Και η μόνη ουσιώδης διαπίστωση του άρθρου τούτου είναι ότι η έκρηξη της κοσμοπολίτικης δημοσιογραφίας (είτε πολιτικής, είτε lifestyle) είναι εν πολλοίς κούφια, αν όχι fake, και σίγουρα αστεία εν τη εαυτής πατρίδι.

  

Δεν μπορώ να μη θυμηθώ, κλείνοντας, κάτι ακριβώς αντίθετο: τον Robert Fisk. 

 

Έντυπα
7 Σχόλια
avatar
atman 20.6.2018 | 01:00
Σπανια καταφερνω να συμφωνησω μαζι σου αλλα εδω έχεις γραψει ενα πραγματι σχεδον συγκλονιστικο αρθρο. Δεν μπορω να εξηγησω την επιδραση, ισως επειδή καταφερνει να εξηγησει κατι που μοιαζει περιπλοκο και δικτυωμενο ως αυτο που ειναι:κοινοτυπο κ βασισμενο στη ματαιοδοξια ενος χωρου. κατα βαση απίστευτα χωριατικου -με τη κακη εννοια
avatar
Ramon Ramone 20.6.2018 | 13:39
Το είχα δει κι εγώ το επεισόδιο και είχα ακριβώς την ίδια απορία: που τις βρήκανε αυτές και ποιός έκανε το κονέ; Φαιδρότητα, art my ass και επανάσταση του κώλου με προφορά και μήνυμα "χαλόου, γουί αρ στρέη μπίτσις, γουί γουώντ ντράκμα, νο γιούρο, νο καπιταλίζμ" από Konstantopoulou wannabes που ονειρεύονται κοινόβια για σίγουρο κοινό και παλαμάκια. No wonder the name...
avatar
SYSTEMA 20.6.2018 | 14:07
Οι Αδέσποτες Σκύλες ήταν ένα κατασκευασμένο πυροτέχνημα στον ουράνιο θόλο των εικαστικών χάρη στην documenta 14 και ειδικότερα του επιμελητή της Paul Preciado (του Ισπανού τρανσέξουαλ που οργάνωνε εκείνες τις ελλεινές περφόρμανς στο Πάρκο Ελευθερίας). Πιθανόν, οι Αδέσποτες Σκύλες να χαίρονται και να επωφελούνται και σήμερα από κάποια απομεινάρια του 15λεπτου εκείνης της διασημότητας τους.
avatar
La usurpadora 20.6.2018 | 14:51
Γράφει ο Anoynymous Liberty το ωραιότατα νηφάλιο σχόλιο στο άρθρο του Μ.Μ.

https://www.lifo.gr/articles/tv_articles/100084/otan-o-antoni-mpoyrntain-eixe-erthei-sti-nakso?comment=1642054#1642054

Τα δικά μου ψιλά:
Είναι οι φίξερ καταχθόνια πλάσματα που δουλεύουν μόνο για να εξυπηρετούν τη δική τους ατζέντα;
Στα δικά μου μάτια, κακοί φίξερ υπάρχουν, ακριβώς όπως υπάρχουν κακοί επαγγελματίες σε κάθε χώρο.
Σε κάθε σημαντικό γεγονός που συμβαίνει στη χώρα μας, δεκάδες άλλοι φίξερ βοηθούν τα ξένα μέσα να κάνουν γνωστά στο εξωτερικό τα θέματα της Ελλάδας, χωρίς bias.

Αλλά δεν ξέρω αν για αυτή την περίπτωση το βάρος πέφτει μόνο στον φίξερ.
Γιατί να αρνηθούμε στον δημιουργό μιας εκπομπής, ειδικά μιας ψυχαγωγικής εκπομπής, να θελήσει να δώσει μια αφήγηση που μπορεί να μην αντικατοπτρίζει τη δική "μας" πραγματικότητα;

Και το λέω αυτό γιατί εναλλακτικά, υπάρχει και ο κίνδυνος να κάνουμε σαν αυτούς που πάνε να δούνε την χολιγουντιανή Τροία και ψάχνουν ιστορικές ανακρίβειες.
avatar
atman 20.6.2018 | 18:44
γιατι ψευτοπαρουσιαζεται οχι ως Χολιγουντιανη Τροια αλλα ως documentary???? Δεν ειναι ολα αφηγησεις
SMURFakos 20.6.2018 | 18:02
OK έστω fixer. Αλλά το θέμα παραμένει: Προφανώς και γκοτζαμαν world class δημοσιογραφάρα όσο και να βαριέται να το ψάξει θα’χε καταλάβει ότι αυτό το γκρουπάκι που του πασάρανε δεν μπορεί να είναι ούτε δημοφιλές ούτε σημαντικό. Γιατί να κάνει τον κόπο όμως να αλλάξει το ρεπορτάζ του? Διότι για την στρατευμένη δημοσιογραφία και το κοινό της αυτό που μετράει δεν είναι η ακρίβεια αλλά το αποτέλεσμα και το clickbait. Και ο Guardian, εδώ και μια πενταετία χοντρικά, συναγωνίζεται επάξια το Breitbart και το 4Chan στην δημοσιογραφική κατρακύλα - απ’τον PC αντίποδα φυσικά.
Εννοώ ότι μια εφημερίδα που γράφει σοβαρότατα ότι οι λευκοί αντρές δολοφονούν γυναίκες κατασκευάζοντας επί τούτου ποδηλατοδρόμος που δεν λαμβάνουν υπόψιν τις γυναικείες ποδηλατικές ιδιαιτερότητες (δεν κάνω πλάκα!), θα’χε τώρα θέμα να αναδείξει το λάθος γκρουπάκι ως έκφραση της κοινωνικής αναταραχής στην Ελλάδα?
avatar
Βεβαιως 23.6.2018 | 08:56
Σε πολλα συμφωνουμε, δεν ειναι ομως λιγο γενικευσεις οι επιλογες που κι εσυ κανεις εδω; Αποψεις περι Ελλαδος, που δε μοιαζουν καθολου μ αυτα που σωστα στιγματιζεις στο αρθρο σου, υπαρχουν πολλες.
Ομως πως βλεπουν οι ελληνες τους λεγομενους "ξενους", "ευρωπαιους" κλπ; Θα εχεις ακουσει σιγουρα για την απεραντη μοναξια που κυριαρχει στη βορεια Ευρωπη, για τη μεγαλη μελαγχολια και τις συνεχεις αυτοκτονιες των κατοικων εκει, ενω οι στατιστικες φαιρνουν τις ιδιες χωρες στις πιο ευτυχισμενες. Η για τον ηλιο που δε βγαινει ποτε και το ατερμονο κρυο... Η για τους αφιλοξενους κρυους ανθρωπους... κλπ. Οι γενικευσεις ειναι ιδιον του αμορφωτου και του "χωριατη", δηλαδη αυτου που δε θελει να μαθει γιατι ηδη τα ξερει ολα.
Και προς αποφυγη καθε παρεξηγησης: το αρθρο σου μ αρεσε, ανηκεις σ αυτους που παντα διαβαζω.