Όσο και να ονειρευτείς δυο μέρες μόνο να αγναντεύεις το πέλαγος στη σιωπή, το εξοχικό, δεν αδειάζει ποτέ από κόσμο. Μουσαφιραίοι καλεσμένοι και περαστικοί, γείτονες και λοιποί συγγενείς, σαν να σε μυρίζονται, όσο ινκόγκνιτο και να οργανώσεις τη φυγή σου. Στον βωμό του Ξένιου Δία θα πέσεις εσύ, πτώμα από την κούραση της καλής οικοδέσποινας. Φωτο: Μάκος
Κοινωνία

H κατάρα του να έχεις δικό σου εξοχικό

Μόλις καταφέρεις και τα φέρεις όλα βόλτα, την επόμενη στιγμή φτιάχνεις τις βαλίτσες της επιστροφής

Τα εξοχικά είναι σαν τα παιδιά. Πριν τα αποκτήσεις, όταν τα ονειρεύεσαι σαν ρόδινα αγγελούδια σε μπεμπελάκ συσκευασίες, κανείς δεν θα έρθει να σου πει ότι ξυπνάνε τη νύχτα, κλαίνε, θέλουν άλλαγμα, αρρωσταίνουν και παλεύουν με εφιάλτες, ροκανίζοντας κάθε ζωτική σταγόνα της ύπαρξής σου.

 

Έτσι και τα εξοχικά, πριν τα αποκτήσεις, τα φαντάζεσαι σαν όλα μαζί τα επεισόδια από το Μικρό Σπίτι Στο Λιβάδι και επιπλέον με θέα θάλασσα-Αιγαίο, πλάι σε ρόδινα ακρογιάλια και σένα πάνω σε μια αιώρα να κολυμπάς στον πλανήτη που κάνει πάντα λιακάδα και διακοπές για το υπόλοιπο του βίου σου με ένα κοκτέιλ στο χέρι.


Το συννεφάκι αρχίζει να τρίζει από την πρώτη στιγμή που αποκτάς το όνειρο. Το οποίο είναι περίπου όνειρο, γιατί χρειάζεται χτίσιμο, επισκευές, να προσαρμοστεί στα μέτρα σου, να αποκτήσει κήπο και βουκαμβίλιες.

 

Στους εξοχικούς τόπους δεν έχει εργάτες ή έχει εργάτες σαδιστές, που αρέσκονται να σε κοροϊδεύουν, να σου λένε πάντα «ναι» από το τηλέφωνο για να προσγειώνεσαι σε πολλά «όχι» που δεν έγιναν όσο έλειπες, να σου ζητάνε διπλά λεφτά και πανωτόκια για το άλλαγμα ενός γλόμπου, καθότι μετά τα πρώτα διόδια της Εθνικής επικρατεί η άποψη πως όποιος ζει στην Αθήνα είναι πλούσιος και άσχετος – ιδανικό θύμα που το τσουρομαδάς με την αποστομωτική απάντηση «α, αυτό δεν γίνεται!» ακόμη και όταν σου ζητάει μια επιπλέον πρίζα στον τοίχο.

 

Οι εν λόγω εργάτες έχουν μια ιδιαίτερη κλίση στις γυναίκες-μόνες που θα επιχειρήσουν το εγχείρημα: αν δεν υπάρχει άντρας στο πλευρό σου, ετοιμάσου για τόνους ψέμα και ετοίμαζε δέκα-δέκα τα τσουβάλια με το χρήμα.

 

Η μαγικότερη στιγμή του είναι όταν πια τα έχεις βάλει όλα σε τάξη και αγκαλιάζεις με ένα μαγεμένο βλέμμα τα έργα του κόπου σου: μια κουκλίτσα το σπιτάκι, πεντακάθαρο, αναστηλωμένο. Αυτό το μόνο-ένα-βλέμμα. Την επόμενη στιγμή, φτιάχνεις τις βαλίτσες της επιστροφής. Τέλος χρόνου. Ως άλλος Σίσυφος, στις επόμενες διακοπές, φτου και από την αρχή!


Όταν μετά από πολλές λαχτάρες, καρδιακά, εγκεφαλικά, κρίσεις πανικού, νεύρων και απελπισίας -ή αλλιώς, αυτό που σωστά έχει πει η λαϊκή σοφία «όποιος δεν έχει χτίσει σπίτι και δεν έχει παντρέψει κόρη, δεν ξέρει τι εστί πρόβλημα»- το έργο παραδίδεται, η μετακόμιση του ιδανικού καναπέ και λοιπών αξεσουάρ της ευτυχίας στα ορεινά της Ναυπακτίας αποδεικνύεται ένας δεύτερος εφιάλτης.

 

Κάπου στη διαδρομή των πολλαπλών πρακτορείων/μεταφορέων χάνονται τηλεοράσεις και πολυθρόνες, σπάει ο πολυέλαιος και εξαφανίζονται μυστηριωδώς τα κουταλάκια του καφέ, ενώ μέσα σε ένα ολόκληρο χωριό δεν υπάρχει ψυχή που να δέχεται να μεταφέρει την πραμάτεια από το φορτηγό στο 100 μέτρων καλντερίμι, ακόμη κι αν της κουνάς κάτω από τη μύτη όλη σου την περιουσία μαζί με το δεξί σου χέρι.


Πάνω στο «χαλάλι» της τακτοποίησης και εκεί που ετοιμάζεσαι για το πρώτο «ουφ!» της ανακούφισης, έτοιμος να σκαρφαλώσεις στο όνειρο που λέγαμε, ξυπνά ο εφιάλτης που λέγεται «κακοτεχνία».

 

Οι σωλήνες μπήκαν στραβά, ο θερμοσίφωνας συνδέθηκε λάθος, το τζάκι καπνίζει. Έπεται δεύτερη στρατιά «ειδικών», οι οποίοι θα βρίσουν τους πρώτους και συ θα το έχεις πάρει πια απόφαση: το εξοχικό είναι μια αέναη work in progress, με δυο μόνο λύσεις: ή θα εγγραφείς σε ταχύρυθμο ΤΕΙ ηλεκτρολόγων/υδραυλικών/κηπουρών/μονωσάδων/χτιστάδων ή θα φροντίσεις να αποκτήσεις μόνιμο και φερέγγυο συντηρητή, λες και είσαι το Ελούντα Μπιτς, το οποίο και φυσικά θα σου κόστιζε φτηνότερα για τις 20 μέρες το χρόνο που περνάς τελικά σε ένα εξοχικό.

 

Τα εξοχικά, πριν τα αποκτήσεις, τα φαντάζεσαι σαν όλα μαζί τα επεισόδια από το «Μικρό Σπίτι Στο Λιβάδι» και επιπλέον με θέα θάλασσα-Αιγαίο, πλάι σε ρόδινα ακρογιάλια και σένα πάνω σε μια αιώρα να κολυμπάς στον πλανήτη που κάνει πάντα λιακάδα και διακοπές για το υπόλοιπο του βίου σου με ένα κοκτέιλ στο χέρι.


Στο δε Ελούντα, αυτές τις ευλογημένες ημέρες θα τις πέρναγες λιώνοντας σε μια ξαπλώστρα, με ρουμ σέρβις, ενώ τώρα θα τις περάσεις σε ένα ατέρμονο χαμαλίκι φτιαγμένο από πολλές κολάσεις μαζί.

 

Διότι εξοχικό σημαίνει κουβάλημα. Χιλιάδες μάντζαλα που έρχονται από την πόλη για να ανηφορίσουν στους ώμους σου το δύσκολο μονοπάτι του προσωπικού σου Γολγοθά ως την εξώπορτα. Την οποία θα ξεκλειδώσεις τρέμοντας να μην αντικρίσεις το χειρότερο, που με μαθηματική ακρίβεια θα σου τύχει: όσο έλειπες, χάλασε το ψυγείο και μέσα του σήπονται διάφορα πρώην φαγώσιμα.

 

Και κανείς δεν ξέρει τι σημαίνει μια αλλαγή ψυγείου στη μητέρα του διαβόλου και μάλιστα καιρό αργία που θα ευκαιρήσεις να πας. Όσο έλειπες έγινε διαρροή, έσπασε ο σωλήνας και δεν έχεις νερό και εννοείται ότι πιο εύκολα βρίσκεις στα σκουπίδια ένα σακούλι λίρες παρά υδραυλικό στο χωριό.


Κι αυτό όταν είσαι τυχερός και στο μεταξύ και πάνω που όλες οι δουλειές έχουν πέσει πάνω σου στην πόλη, σου τηλεφωνεί η γειτόνισσα εξοχικού για να σου ανακοινώσει ότι έβρεξε και το σπίτι πλημμύρισε, χιόνισε και γκρεμίστηκε η καλαμωτή, έκανε καύσωνα και τσουρουφλίστηκε ο κήπος, έπεσε κεραυνός και έκοψε το ρεύμα.

 

Η άφιξη στο εξοχικό, το οποίο σε υποδέχεται πάντα μουτρωμένο που το άφησες μόνο με αποτέλεσμα να πιάσει κολλητές φιλίες με σαύρες, κατσαρίδες, σκουλήκια της γης, σαρανταποδαρούσες και στρατιές από αράχνες, ισοδυναμεί με κινέζικο βασανιστήριο.


Το τριήμερο της χαλάρωσης θα φαγωθεί σαν πατατάκι ανάμεσα σε φασίνες, ξεχορταριάσματα, σκουπίσματα, απεντομώσεις, επιδιορθώσεις, βελτιώσεις, πλυντήρια, βαψίματα, συντηρήσεις, κλαδέματα –να περάσεις κι ένα βερνίκι τα παντζούρια.


Και όλ' αυτά, χωρίς ποτέ να δώσεις λύση στην αρρώστια από την οποία πάσχει κάθε εξοχικό, την ασθένεια «υγρασίες». Ο βράχος κατεβάζει υγρασία, το ίδιο και τα θεμέλια, το ίδιο και το βουνό, το ίδιο και η θάλασσα, το ίδιο και η βροχή το ίδιο και η ταράτσα.

 

Χιλιάδες ειδικοί θα εκφέρουν τη σεβαστή τους άποψη, χιλιάδες μαγικές λύσεις θα ροκανίσουν όσα έχεις και όσα δεν έχεις, το πρόβλημα σαδιστικά θα επιμένει να ζωγραφίζεται «πικασικά» και σουρεαλιστικά με διαφορετικά, κάθε φορά, σχέδια στους τοίχους.


Η μαγικότερη στιγμή του είναι όταν πια τα έχεις βάλει όλα σε τάξη και αγκαλιάζεις με ένα μαγεμένο βλέμμα τα έργα του κόπου σου: μια κουκλίτσα το σπιτάκι, πεντακάθαρο, αναστηλωμένο. Αυτό το μόνο-ένα-βλέμμα. Την επόμενη στιγμή, φτιάχνεις τις βαλίτσες της επιστροφής. Τέλος χρόνου. Ως άλλος Σίσυφος, στις επόμενες διακοπές, φτου και από την αρχή!


Όσο και να ονειρευτείς δυο μέρες μόνο να αγναντεύεις το πέλαγος στη σιωπή, το εξοχικό, δεν αδειάζει ποτέ από κόσμο. Μουσαφιραίοι καλεσμένοι και περαστικοί, γείτονες και λοιποί συγγενείς, σαν να σε μυρίζονται, όσο ινκόγκνιτο και να οργανώσεις τη φυγή σου. Στον βωμό του Ξένιου Δία θα πέσεις εσύ, πτώμα από την κούραση της καλής οικοδέσποινας.


Σε όλα αυτά να προσθέσω το κουτσομπολιό της μικρής, πλην διόλου αθώας, κοινωνίας, γύρω σου, που σπιουνεύει κάθε σου κίνηση, που ζητά λογαριασμό για το ποιος μπήκε και ποιος βγήκε από την πόρτα σου και έχει άποψη γιατί έβαψες ροζ τα κάγκελα, το κινητό που δεν πιάνει, και το Ίντερνετ που σπάνια περνά από κει.


Αν ακόμη το σκέφτεστε, μην το σκέφτεστε! Διότι το εξοχικό κυρίως και πάνω απ' όλα, τραυματίζει μέσα σου την περιπέτεια. Μικραίνει τον κόσμο, την ανακάλυψη. Σε στεριώνει μικροαστικά, θέλοντας και μη, στον πλανήτη των εκατό κατοίκων, καθηλώνοντας το βλέμμα-και το νου σου-στο ίδιο τοπίο.

Κοινωνία

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 Οι εξομολογήσεις μιας freelance ψυχής

Κοινωνία Οι εξομολογήσεις μιας freelance ψυχής

15.8.2019
Ένας Έλληνας που λιποτάκτησε από τη Λεγεώνα των Ξένων και κατέληξε στους Βιέτ μινχ αφηγείται την ιστορία του στο LIFO.gr

Κοινωνία Ένας Έλληνας που λιποτάκτησε από τη Λεγεώνα των Ξένων και κατέληξε στους Βιέτ μινχ αφηγείται την ιστορία του στο LIFO.gr

14.8.2019
"Αόρατη" εργατική τάξη. Στο κλωστήριο Μιχαηλίδη -μία "προβληματική" του 1990.

Κοινωνία "Αόρατη" εργατική τάξη. Στο κλωστήριο Μιχαηλίδη -μία "προβληματική" του 1990.

13.8.2019
Τελικά, ποια είναι η διαφορά έρωτα, αγάπης και σεξ; ♥

Κοινωνία Τελικά, ποια είναι η διαφορά έρωτα, αγάπης και σεξ; ♥

26.7.2019
Aληθινά εγκλήματα που έγιναν υλικό τέχνης

Κοινωνία Aληθινά εγκλήματα που έγιναν υλικό τέχνης

3.2.2019
Συγκλονιστικές μαρτυρίες για την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης

Κοινωνία Συγκλονιστικές μαρτυρίες για την εξόντωση των Εβραίων της Θεσσαλονίκης

27.1.2019
Συνέντευξη με έναν ασθενή με άνοια

Κοινωνία Συνέντευξη με έναν ασθενή με άνοια

20.1.2019
«Κάτι έχει γίνει, μυρίζει μπαρούτι η ατμόσφαιρα»: Ένα χρονικό βίας στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2008

Κοινωνία «Κάτι έχει γίνει, μυρίζει μπαρούτι η ατμόσφαιρα»: Ένα χρονικό βίας στην Αθήνα τον Δεκέμβριο του 2008

6.12.2018
Μια αυτάρκης οικο-κοινότητα ζει σε ένα μαγικό κτήμα στην Ανάβυσσο

Κοινωνία Μια αυτάρκης οικο-κοινότητα ζει σε ένα μαγικό κτήμα στην Ανάβυσσο

27.9.2018
Σχολεία κάτω απ΄τα δέντρα: η εκπαίδευση μπορεί και οφείλει να γίνει εναλλακτική

Κοινωνία Σχολεία κάτω απ΄τα δέντρα: η εκπαίδευση μπορεί και οφείλει να γίνει εναλλακτική

24.9.2018
19 Σχόλια
12
avatar
man1 2.5.2018 | 13:25
Καλες οι εξοχικές κατοικίες που είχαν και οι Λουδοβίκοι αλλά αν δεν έχεις τα λεφτά τους και τον χρόνο τους δεν το βρίσκω πολύ καλή ιδέα.

Χτίζοντας ένα εξοχικό χτίζεις και μία ισόβια ρουτίνα που σε αναγκάζει να πηγαίνεις κάθε χρόνο διακοπές στο ίδιο μέρος, να ξοδεύεις ότι σου περισσεύει για την ανέγερση και την συντήρηση τού και να σου κουβαλιουνται κάθε τρείς και λίγο ξεχασμένοι συγγενείς και φίλοι.

Να το θέσω και αλλιώς. Έστω ότι γνωρίζεις δύο ανθρώπους στην ηλικία των 60. Ο ένας σου λέει ότι τα τελευταία 30 χρόνια κάνει διακοπές στο εξοχικό του και ο άλλος λέει ότι τα τελευταία 30 χρόνια έχει ταξιδέψει σε 30 διαφορετικές χώρες. Ποιον από τους δύο θα θεωρήσεις πιο ενδιαφέρον σαν άνθρωπο;

Εκτός και αν έχεις όπως ανέφερα χρήμα και χρόνο άφθονο και τα συνδιάζεις όλα
avatar
Ηροστρατος 14.8.2019 | 14:50
"Να στεριωνεις μικροαστικα...".
Το ειπε η κοπελα.
Δεν μπορουσα ποτε εγω ο πρωτευουσιανος να φανταστω μεγαλυτερο εφιαλτη απο το να αποκτησω "εξοχικο" στην ελληνικη επαρχια, για ολους αυτους τους λογους που ανελυσε πολυ ωραια η γραφουσα!
Ξερω ιστοριες γνωστων μου που το εκαναν και μεχρι και σε δικαστηρια.τρεχανε με ιθαγενεις γειτονες για τους πιο απιθανους λογους που μπορει να φανταστει κανεις!
avatar
mspamas 14.8.2019 | 23:57
"Έστω ότι γνωρίζεις δύο ανθρώπους στην ηλικία των 60. Ο ένας σου λέει ότι τα τελευταία 30 χρόνια κάνει διακοπές στο εξοχικό του και ο άλλος λέει ότι τα τελευταία 30 χρόνια έχει ταξιδέψει σε 30 διαφορετικές χώρες. Ποιον από τους δύο θα θεωρήσεις πιο ενδιαφέρον σαν άνθρωπο;"

Προφανώς τον πρώτο.

Ο δεύτερος απλά ακολουθεί το τουριστο ρεύμα της εποχής, ψάχνει τον εαυτό του (και καλά) σε διάφορα μέρη, βγάζει τα σέλφις του, και γυρνάει να τα πρήξει στους άλλους με τις «περιπετειές» του. Είναι δε «κάθε χρόνο και αλλού», τόσο λίγο δηλαδή δένεται με ένα τόπο, ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε. Αντιμετωπίζει τον πλανήτη σαν μπουφέ.

Ο άλλος έχει μια ρίζα την οποία συντηρεί, έχει ένα βάθος η σχέση του με την περιοχή στην οποία πηγαίνει 30 χρόνια συνεχώς, ξέρει τις πτυχές της, τα βάθη της, ξέρει τους γείτονες με τα καλά τους και τα κακά τους, κλπ.

Να το πω και εγώ αλλιώς: οι κουλτούρες που τάχα ενδιαφέρονται να επισκεφτούν οι τουρίστες (ή «ταξιδιώτες» όπως δηλώνουν οι πιο χιπστερ) είναι αυτές που κτίστηκαν από ανθρώπους που έμεναν 30 χρόνια και βάλε συνεχώς στον ίδιο τόπο, και οι γονείς τους, και οι παππούδες τους, κλπ.

Ναι, ερχόνταν και έφευγαν και άλλοι, αλλά σε ιστορικό βάθος. Ο τόπος, που επισκέπτονται οι σημερινοί "ταξιδιώτες", από την Βενετία έως την Μπανγκόγκ, και από το Τόκιο έως τη Βαρκελώνη, ήταν τόπος που έμενε κόσμος, δούλευε, μεγάλωνε παιδιά, δημιουργούσε, κλπ και αυτοί έχτισαν την κουλτούρα, τα κτίρια, τη ζωή της πόλης.

Δεν ήταν απλά κέντρο διερχομένων «ενδιαφέροντων ανθρώπων» με airbnb. Ο κόσμος χτίζεται από τους "μη ενδιαφέροντες", αυτούς που κάποτε λέγανε "το άλας της γης". Πάντως όχι από χιπστεριά με backpacks, κάθε καλοκαίρι σε άλλα μέρη.
avatar
J.Brian 16.8.2019 | 12:44
Έχω γνωρίσει άπειρους ανθρώπους, που έχουν ταξιδέψει πολύ και ήταν και βαρετοί και μικροαστοί. Το ταξίδι είναι στο μυαλό και στην ψυχή. Η αέναη μετακίνηση πολλές φορές δηλώνει επιφάνεια και άλλα ψυχολογικά θέματα όπως υπερκινητικότητα ή αδυναμία εμπλοκής με τα πράγματα. Διαφωνώ κάθετα με τη σύγκριση ως προς το ποιος είναι πιο ενδιαφέρων. Είναι άλλο πράγμα ο ταξιδευτής κι άλλο ο τουρίστας. Το θέμα είναι πως κοιτάζεις τα πράγματα και όχι αν έφαγες το τάδε φαγητό ή αν είδες live ένα μνημείο. Η προτίμηση σε ένα μέρος μπορεί να είναι μακράν πιο ενδιαφέρουσα από την συνεχόμενη κίνηση
Varaw myges* 2.5.2018 | 14:12
Πόσο αλήθεια!
avatar
Άρης Κωνσταντινίδης 2.5.2018 | 14:14
Συμφωνώ και συμπάσχω. Το σχέδιο "εξοχικό" είναι μια καλή λύση, μόνο για ζευγάρια με παιδιά και εφόσον "πιάνουν τα χέρια" του οικογενειάρχη!
avatar
nego 2.5.2018 | 20:41
Αλήθεια μεν αλλά πωλητήριο δεν...
avatar
ΖΜΠΕΘΕΡΑ 2.5.2018 | 21:16
Η ιστορία της ζωής μου! Το εξοχικό, που δεν είναι εξοχικό, είναι το πατρικό μου , μου χει φάει τη ζωή. Το βρήκα και έχω χρέος να το προσέχω. Μου μάθε όμως και πολλά. Μου έμαθε να χω υπομονή, δύναμη, να μαστορεύω, να μην τα παρατάω γιατί θα τα βρω μπροστά μου και μου μάθε για τον κύκλο της ζωής. Όπως είναι ο κήπος μου έτσι είναι και η ζωή μου. Ποτέ δε θα ναι τέλειος ,για αυτό καμιά φορά κοντοστέκομαι και πίνω ένα καφεδάκι κοιτάζοντας τα αγριόχορτα που ποτέ δε θα σταματήσουν να φυτρώνουν.
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 3.5.2018 | 10:18
Ζμπεθερα είσαι θεα!
avatar
ΖΜΠΕΘΕΡΑ 4.5.2018 | 22:30
Ευχαριστώ για τον καλό λογο!
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 3.5.2018 | 10:17
Χμμ, οντας Αθηναιος ξερω αρκετους που δεν εχουν χωρια και ξερω το παραπονο τους, καλα όλα τα "ελευθεριακα" αλλα οι ανθρωποι χρειαζονται μια συνδεση με τον τοπο καταγωγή τους και όποιος δεν εχει σπιτι (εξοχικο) στο χωριο αργα ή γρηγορα χανεται απο αυτο και τους ανθρωπους τους. Μετα υπάρχουν αλλα δυο προβληματα, πρωτον οι ανθρωποι είμαστε οντα ρουτινας (ιδιως οσο τα χρονια χτιζονται πανω μας), δευτερον οι διακοπες σε μη εξοχικα για οικογενιες είναι κομματι ακριβες.

Αλλο θετικο με την προυποθεση ότι κοινωνιζεσθαι με την τοπικη κοινωνία, αποκτας φιλους, γνωστους και εχθρους σε μια αλλη βαση πιο ανθρωπινη, αλλο θετικο το εξοχικο κραταει τους οικογενιακους δεσμους με ξαδερφια, θειους, θειες κτλ με το να αποκτουν κοινα βιωματα, με όλα μου τα ξαδεφια στο εξωτερικο δεν βρισκομαστε Αθηνα αλλα στο χωριο.

Βεβαια όλα εξαρτωνται απο την φιλοσοφικη διαθεση του εξοχικου, δηλαδη αν είναι να το βιωνεις μπλαζε και "είμαι ερημιτης" ε ναι το να νοικιαζεις είναι πιο βολικο, αμα είναι να το εχεις παλατακι (με παλιακη ή συγχρονη αρχιτεκτονικη αποψη) ε ναι θα τρελαθεις στην φασινα αλλα αν το εχεις ως μια υποτυποδη κουζίνα, ενα απλα λειτουργικο μπανιο, μια-δυο καμαρες με μια ντουλαπα και μερικα κρεβατια ,μια αυλη, μια αποθηκη (μικρη) και μηδεν τεχνολογία (τηλεοραση, υπολογιστες, ιντενετ κτλ), σε ενα απογευμα εχεις τελειωσει με τις φασινες και απολαμβανεις, τωρα εαν αρχιζεις "εε ενα σαλονι;","ενα δευτερο μπανιο για φιλοξενουμενους;", ενα τετοιο; ενα αποτετοιο; αρχίζουν οι όντως μικροαστικες βερσαλίες.

Γενικοτερα όσο το εξοχικο πλησιαζει τα περιοδικα τοσο αρχιτεκτονικα όσο και lifestyle τοσο πιο μπελας γινεται, οσο πιο διεκπεραιωτικα γινονται τοσο περισσότερο εχουν να σου προσφερουν.

Μπαχτσε κανεις μονο αμα εχεις την ευκαίρια να περνας μηνες στο εξοχικο ή είναι πολυ κοντα οποτε σ/κ είναι ευκολο, για τριημερο στη χαση και στη φεξη ΔΕΝ κανεις μπαχτσε

Υ.Γ. Μια δοση εργασίας προφανως και θα πρεπει να αφιερωσεις, το εξοχικο σου είναι αλλωστε, αλλα πολυ φοβαμαι ότι το "μια κουκλίτσα το σπιτάκι, πεντακάθαρο, αναστηλωμένο" δεν είναι τοσο light όσο η περιγραφη προιδεαζει.
avatar
Ανώνυμος/η 4.5.2018 | 11:46
Ποιος έχει λεφτα ρε παιδια για εξοχικα ??
Το αθρρο αναφερεται σε αλλες εποχες.
avatar
Σηλισάβ Σότσιτς 14.8.2019 | 10:57
Τα καλύτερα εξοχικά είναι των άλλων: πας, περνάς ωραία δυο ωρίτσες και αφήνεις τον άλλον να καθαρίζει, κλαδεύει, πληρώνει, πλένει, αγχώνεται
Ο Νοών... νοείτω 14.8.2019 | 15:12
Όλοι εσείς (παλαιότεροι σχολιαστές), που κλαίγεστε όλο μιζέρια για ένα εξοχικό, ας το πουλήσετε η ας το χαρίσετε. Εμένα εάν μου το χαρίζανε η μου το κληροδοτούσαν, πολύ ευχαρίστως θα το έπαιρνα.

Ένα εξοχικό, όσο απλοϊκό και αν είναι, μόνο θετικά έχει.

Γνωρίζω πολλούς, κυρίως γονείς φίλων μου, οι οποίοι όταν συνταξιοδοτήθηκαν μετακόμισαν στα εξοχικά τους μόνιμα και πόσο καλά έκαναν, φεύγοντας από τη βαβούρα των αστικών κέντρων.
GameofDrones 14.8.2019 | 18:34
Πες τα, χρυσόστομε...!
Δε λέω, κάθε ιδιοκτησία είναι μια ευθύνη και θέλει τις δουλίτσες της, αλλά εδώ πια μιλάμε για μίρλα και αχαριστία...
avatar
psygeiaki 14.8.2019 | 15:46
Συμφωνώ απόλυτα. Πουλάω το εξοχικό που κληρονόμησα από τον παππού μου και δεν το παίρνει κανείς... Έχει δίκιο ο Άρης Κωνσταντινίδης στο παραπάνω σχόλιο, "Το σχέδιο "εξοχικό" είναι μια καλή λύση, μόνο για ζευγάρια με παιδιά και εφόσον "πιάνουν τα χέρια" του οικογενειάρχη!". Κάλλιο ελεύθερο κάμπινγκ ή στην Αθήνα. Να πα να γα τα εξοχικά!
12