Σύμφωνα με το νέο του βιβλίο, πολύ συχνά μένουμε να κοιτάμε αμήχανοι τις οθόνες των κινητών μας επειδή είμαστε – ή έχουμε γίνει – τόσο αγχωτικοί και τόσο κακοί στο να είμαστε κάπου μόνοι μας.
Tech&Science

«Είναι ασέβεια προς τα άτομα με βαριές εξαρτήσεις να μιλάμε για εθισμό στο κινητό μας»

«Το αφήγημα του εθισμού στις οθόνες είναι ο μπαμπούλας της εποχής μας» δηλώνει στο νέο του μπεστ σέλερ ο ειδικός ερευνητής σε θέματα τεχνολογίας και ψυχολογίας καταναλωτή Νιρ Ιγιάλ, και προτείνει τρόπους για να χαλαρώσουμε τη σχέση μας με το ψηφιακό σύμπαν.

Μπορεί να φαίνεται σα να άλλαξε ριζικά αφήγημα με το νέο του βιβλίο που προτείνει τρόπους να απαλλαγούμε από την εξάρτησή μας από τις οθόνες και τις άπειρες εφαρμογές (apps) που μας προσφέρουν οι εταιρείες τεχνολογίας, αλλά ο Νιρ Ιγιάλ δεν μετανιώνει ούτε για μια στιγμή, όπως λέει, για τον απόλυτο εγχειρίδιο του πώς να εθίσεις το κοινό (τους «χρήστες») στα προϊόντα αυτών των εταιρειών που έγραψε πριν μερικά χρόνια με τίτλο "Hooked: How to Build Habit-Forming Products", και έγινε ένα από τα ευαγγέλια της Silicon Valley.

 

Αυτό όμως ήταν το 2014, όταν μια νέα εφαρμογή για να παίζει κανείς «φρουτάκια» στο κινητό έμοιαζε ακόμα με καλή και συναρπαστική ιδέα. Από τότε όμως που κυκλοφόρησε εκείνο το μπεστ σέλερ, έχει εξαπλωθεί η αντίληψη ότι τα κινητά είναι ανθυγιεινά (με κάθε έννοια) και εθιστικά. Πρώην κορυφαία στελέχη εταιρειών όπως η Google, το Facebook, το WhatsApp παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους και μετατράπηκαν σε επικριτές της «τεχνολογικής κατάχρησης», ενώ έχει εμφανιστεί τα τελευταία χρόνια και ένα ισχυρό κίνημα υπέρ της μετάβασης σε μια μετα-ψηφιακή εποχή. Συγχρόνως, ήδη θεωρείται αντικοινωνική και παθολογική συμπεριφορά αντίστοιχη με το κάπνισμα, το να είναι αγκιστρωμένος κάποιος διαρκώς στο κινητό του.

 

Μιλάμε για το Candy Crush ή για το Facebook και κάνουμε λόγο για βαρύ εθισμό; Σοβαρά τώρα; Δεν χτυπάμε ενδοφλέβιες με το Instagram, ας μην είμαστε υπερβολικοί.

 

Τώρα λοιπόν, προς τα τέλη του 2019, ο συγγραφέας εκείνου του βιβλίου, φαίνεται να αλλάζει εντελώς σκοπό με το νέο του μπεστ σέλερ που έχει τίτλο "Indistractable: How to Control Your Attention and Choose Your Life". [«Χωρίς αντιπερισπασμούς: Πώς να εστιάζεις την προσοχή σου και να επιλέγεις τη ζωή σου»]. Ο ίδιος πάντως δηλώνει ότι δεν έχει αλλάξει τις βασικές του αντιλήψεις και σίγουρα, αντίθετα από άλλους πρώην γκουρού του κλάδου, δεν πιστεύει ότι το πρόβλημα είναι η τεχνολογία. Πιστεύει, όπως λέει στους New York Times, ότι το πρόβλημα είμαστε εμείς.

 

«Μιλάμε για το Candy Crush ή για το Facebook και κάνουμε λόγο για βαρύ εθισμό; Σοβαρά τώρα; Δεν χτυπάμε ενδοφλέβιες με το Instagram, ας μην είμαστε υπερβολικοί. Αυτά είναι πράγματα που μπορούμε να τα διαχειριστούμε, απλά μας αρέσει να πιστεύουμε ότι είναι η τεχνολογία εκείνη που μας διαχειρίζεται και μας κάνει διάφορα. Συνιστά ασέβεια νομίζω προς τους ανθρώπους που υποφέρουν πραγματικά από την παθολογία της εξάρτησης να λέμε "α κι εμείς έχουμε την ίδια αρρώστια". Όχι, δεν την έχουμε».

 

Και το μοντέλο διαχείρισης της τεχνολογίας που προτείνει στο νέο βιβλίο του είναι να ανακτήσουμε την υπευθυνότητα στη χρήση των ψηφιακών συσκευών μας, όχι με όρους δραστικής απεξάρτησης και αναχωρητισμού αλλά με μυριάδες μικρούς τρόπους : «Ποιος λέει ότι η σύνδεση με τα social media είναι κακό πράγμα; Για πολλούς ανθρώπους τα social media είναι πολύ καλό πράγμα. Το θέμα είναι η χρήση που κάνει κάποιος».

  

Η μέθοδος «απαγκίστρωσης» που προτείνει είναι σταδιακή και περιλαμβάνει μπόλικο αυτοστοχασμό. Σύμφωνα με το νέο του βιβλίο, πολύ συχνά μένουμε να κοιτάμε αμήχανοι τις οθόνες των κινητών μας επειδή είμαστε – ή έχουμε γίνει – τόσο αγχωτικοί και τόσο κακοί στο να είμαστε κάπου μόνοι μας. Και γι' αυτό δεν φταίνε τα κινητά ούτε και οι εταιρείες που ανακαλύπτουν συνεχώς τρόπους να κάνουν πιο ελκυστική τη χρήση τους.

 

«Αν περιμένεις τις εταιρείες να κάνουν τα προϊόντα τους λιγότερο ελκυστικά, σώθηκες», γράφει στο "Indistractible", για το οποίο γνωρίζει, όπως λέει, ότι όσο καλή υποδοχή και να γνωρίσει, δεν πρόκειται να έχει την απήχηση του "Hooked" τόσο στην Silicon Valley όσο και σε ένα μέρος του κοινού που προτιμά το αφήγημα του εθισμού: «Ο εθισμός στις οθόνες των κινητών είναι ο μπαμπούλας της εποχής μας και ο κόσμος ψοφάει για τέτοια».

 

 

Με στοιχεία από τους New York Times

Tech&Science
1 Σχόλια
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 8.10.2019 | 16:46
Όχι δεν είναι ασεβεια, είναι απλα κατι διαφορετικο.

Scientificrevenue.... ποιος ξερει τι είναι, ποιος ξερει εαν είναι παρανομο(συνηγορος του καταναλωτη), ποιος εχει καν ακουσει αυτον τον όρο;

https://www.youtube.com/watch?v=jPkyERMbKU8

Ποιος ξερει την εκβαση της διαδικασίας; το πως οι εταιρίες συνειδητα λενε ψεματα πως ΔΕΝ εκμεταλευονται τους εθισμενους αποζημωντας καθε οικονομία τους; Ποιος εχει διαβασει ενα αρθρο που να αναλυει πως χτιζουν και εκμεταλευονται τον βαρυ εθισμο που λεγεται τζογος απο ηλικειες 5-6 εως βαθεια γεραματα τα apps και games στα κινητα (και η/υ);

Τι ξερουν οι περισσοτεροι; ενας ξοδεψε 2.000 ευρω σε apps ή ότι τα παιχνιδια είναι σεξιστικα και βιαια.

Δεν ειναι η συσκευη εθιστικη, είναι τα apps, το λογισμικο είναι εθιστικο.

Instagram...ξερουμε μια δυο ινφλουεσερς και ότι κατι αλλαξε στα λαικς....το μοντελο εθισμου χρησης αυτου; μπαααααα.

Η συγκρυση ενδοφλεβιας και candy crash, είναι παραλογα ανουσια διοτι ο εν λογο συγκρυνει την βαρυτητα του αποτελεσματος που οντος η ενδοφλεβια κερδαει, αλλα σε πλυθησμο που αφορα; το candy crash κερδαει κατα κρατος...τι συμπερασμα να βγάλουμε; Ας συγκρυνουμε ενδοφλεβια με τζογο; ποιος κερδαει;

Γιατι ασχολουνται ολοενα περισσοτερο με τον εθισμο στις τεχνολογίες απο ότι με τις ενδοφλεβιες; Η απαντηση είναι τελειως κυνικη. Ο εθισμος με τις τεχνολογίες αφορα σε προσωπικο επιπεδο εξωφρενικα περισσοτερους από ότι η ενδοφλεβιες....βασικη ανθρωπινη συμπεριφορα: εκαστος/η νοιαζεται περισσότερο για τα προσωπικα τους/της προβληματα παρα για των τριτων. Η ενδοφλεβιες είναι σοβαρο προβλημα για λιγους ανθρωπους που κανουν χρηση, ο εθισμος στην τεχνολογία είναι σοβαρο προβλημα για τους εξωφρενικα πολους ανθρωπους που κανουν χρηση.

Αυτη την στιγμη στη χωρα μας υπαρχουν ορφανα πολεμου....αλλα αμα φας κερατο είναι το ποιο σοβαρο σου προβλημα και αδιαφορεις για τα ορφανα....αυτος ο ψυχολογικος μηχανισμος ( το υποδεεστερο αλλα "μου" ειναι σημαντικοτερο απο το σαφεστατα πιο σοβαρο αλλα "των αλλων") είναι ο μοναδικος τροπος για να μην τρελαθει καποιος.

Παιδια πεθαινουν στην Αφρικη και σκιστηκε το πουκαμισο σου, μαντεξε με ποιο προβλημα όχι μονο θα ασχοληθεις αλλα θα σε απασχολησει περισσότερο; Το πουκαμισο.

Ο εθισμος στα ναρκωντικα είναι σοβαρο προβλημα αλλα δεν είναι το σοβαρο εθιστικο προβλημα που βιωνει η πλειοψηφία (που είναι ο εθισμος στις τεχνολογιες).

Θα το πω οσο πιο ευγενικα και πολιτικα ορθα μπορω να το πω....είναι ανοητες οι συγκρισεις τυπου "ποιος την εχει μεγαλυτερη"( μια ταση που βλεπουμε στον σοβαρο δημοσιο διαλογο ολο και περισσοτερο).

Εϊναι διαφορετικα προβληματα που αφορουν διαφορετικες πληθυσμιακες ομαδες, εαν γινει εμεις-εσεις οι τοξικομανεις θα χασουν κατα κρατος. Προσωπικα προτιμω να μη χασει κανενας.

Την μονη ασεβεια που βρηκα είναι η επικληση στο λυπηρο βιωμα των τοξικομανουν για την υποτιμηση του βιωματος των εθισμενων στις τεχνολογίες. Υπαρχει διαφορα μεταξυ ενδιαφερομαι για ενα λυπηρο βιωμα και χρησιμοποιω ενα λυπηρο βιωμα για διαφορετικους για το βιωμα σκοπους.