Ο Χρήστος Λούλης και η Ιωάννα Παππά πρωταγωνιστούν στην παράσταση του Άρη Μπινιάρη.
Θέατρο

«Ο χορός της φωτιάς»: Η εξόντωση των Ποντίων από τους Νεότουρκους στη νέα παράσταση του Άρη Μπινιάρη

Ο σκηνοθέτης προσεγγίζει τη λυσσαλέα φυλετική εκκαθάριση των Ποντίων από τους Νεότουρκους στις αρχές του 20ού αι., μένοντας πιστός στο προσωπικό του στυλ

Μεσημέρι καθημερινής στο Μεταξουργείο, σε πρόβα του «Χορού της φωτιάς» με τους Άρη Μπινιάρη, Φώτη Σιώτα, Χρήστο Λούλη, Ιωάννα Παππά και τους συνεργάτες τους. Μια ομάδα ηθοποιών σε κυκλική διάταξη κινείται, στέκει ασάλευτη, προχωράει, εκτελεί χορευτικούς σχηματισμούς και συμβολικές κινήσεις χρησιμοποιώντας λωρίδες υφάσματος που άλλοτε γίνονται κοστούμι και άλλοτε ο συνδετικός κρίκος ανάμεσά τους. Τα λόγια τους ποιητικά, φρικτές περιγραφές πόνου και απελπισίας, εξευτελισμών, βιασμών, εξαθλίωσης, θανάτου. Η μουσική που τα συνοδεύει θυμίζει αμανέδες, ανατολίτικους ήχους, ατμόσφαιρα μιας άλλης πραγματικότητας, χαμένης στον χρόνο.


Η νέα παράσταση του Άρη Μπινιάρη βασίζεται σε μαρτυρίες σχετικές με τα φρικτά γεγονότα που προκάλεσε η λυσσαλέα εξόντωση των Ποντίων από τους Νεότουρκους στις αρχές του 20ού αι., κατά τη διάρκεια των φυλετικών εκκαθαρίσεων που συνέβησαν μεταξύ 1911 και 1919 στο όνομα της αναγέννησης ενός νέου τουρκικού έθνους, θύματα της οποίας ήταν όλοι εκείνοι που δεν ανήκαν σε αυτό: Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι.

 

Όλα όσα αφηγούμαστε μέσα από μια ποιητική φόρμα, μ' αυτήν τη χορικού τύπου αφήγηση σε κάποια σημεία, είναι αυθεντικές μαρτυρίες και γεγονότα που συνέβησαν στον Πόντο.


Χρονικός ή γεωγραφικός προσδιορισμός στην παράσταση δεν αναφέρεται. Ούτε Πόντος, ούτε Τούρκοι, ούτε ημερομηνίες, ούτε ιστορικά γεγονότα ακούγονται κατά τη διάρκειά της. Ο σκηνοθέτης, ο οποίος δεν είναι ποντιακής καταγωγής, εξηγεί:


«Είμαι Μικρασιάτης, υπάρχει μέσα μου ένα βιωμένο στοιχείο από αφηγήσεις συγγενών. Σε αντίθεση με τους Μικρασιάτες, οι Πόντιοι, εξ όσων γνωρίζω, βγήκαν πιο δυναμικά να στηρίξουν όλα όσα τους συνέβησαν, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας από τους Νεότουρκους. Ένα κίνημα έκανε την εμφάνισή του το 1908 και οι διώξεις των Ποντίων ξεκίνησαν από το 1911, αμέσως μετά των Αρμενίων, και κορυφώθηκαν το 1919. Αυτό που με συγκίνησε, όμως, όταν διάβασα τα γεγονότα, ήταν ότι αποτέλεσε την πρόβα όσων θα διαδραματίζονταν αρκετά χρόνια μετά στη Γερμανία με τον Χίτλερ και τους Εβραίους. Ο Λίμαν φον Σάντερς (σ.σ. Γερμανός στρατηγός που είχε αναλάβει στρατιωτικός σύμβουλος και ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του στρατού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο), μαζί με συγκεκριμένους ανθρώπους, μεθόδευσε το όλο πράγμα, υποτίθεται για να βοηθήσει να δημιουργηθεί το νέο έθνος, η νέα Τουρκία, η οποία βασίστηκε στον παντουρκισμό, στις ιδέες του, στον φυλετισμό».

 

Επειδή ξέρω ότι η Ιστορία στην Ελλάδα είναι ένα θέμα ταμπού, όταν διάβασα για όλα αυτά ενδιαφέρθηκα για τη «ποιητική διάθλαση» των ιστορικών γεγονότων. Φωτό: Freddie F./LIFO


— Το πρώτο συνέδριο των Νεότουρκων έγινε στη Θεσσαλονίκη. Ένα ακραία εθνικιστικό κίνημα.

Στην κατεχόμενη οθωμανική Θεσσαλονίκη. Αυτό εμένα μου φάνηκε παράλογο, το ότι αποφασίζεις να λύσεις ένα ζήτημα, ξεπαστρεύοντας αρχαίους πολιτισμούς στο όνομα ενός φυλετισμού και μιας ιδεολογίας τόσο ακραίας. Έγιναν φοβερά πράγματα και επειδή μιλάμε συχνά για τους Εβραίους και το Άουσβιτς, έχω την αίσθηση ότι δεν έχουμε μιλήσει για το τι συνέβη στον Πόντο. Το μέσο που χρησιμοποίησαν οι Νεότουρκοι για να πειστεί όλος ο υπόλοιπος πληθυσμός να βοηθήσει στις εκκαθαρίσεις ήταν ο παντουρκισμός. Επικαλέστηκαν το Ισλάμ και κήρυξαν Ιερό Πόλεμο, αναμεμειγμένο με την ιδέα του φυλετισμού –είχαν τους θεωρητικούς τους που έγραψαν τα απαραίτητα κείμενα–, και συνέβη ό,τι συνέβη, με τις απίστευτες σφαγές των Αρμενίων και με τους «λευκούς» θανάτους των Ποντίων. Φοβήθηκαν μην τους καταδικάσουν στην Ευρώπη και επέλεξαν τη μέθοδο των εκτοπισμών. Είτε τους έβαζαν να περπατάνε μέχρι να εξαντληθούν είτε τους έκαναν ομαδικά λουτρά και μετά τους έβγαζαν γυμνούς στο χιόνι για να πεθάνουν από πνευμονία. Συνέβησαν συγκλονιστικά πράγματα. Λέμε χαρακτηριστικά στο έργο «είναι αδύνατον κάποιος να περιγράψει...».

 

Επιλέγεις να μην κάνεις σαφείς αναφορές στην περίοδο κατά την οποία εξελίσσονται όλα αυτά.

Επέλεξα συνειδητά να μην έχω ρεαλισμό στην παράσταση. Με ενδιέφερε να έχει ποιητικό και συμβολικό χαρακτήρα. Προσεγγίζουμε την πανανθρώπινη διάσταση που μπορεί να έχει αυτή η ιστορία. Υπάρχουν βιασμοί, σφαγές, εκκαθαρίσεις, ομαδικές εκτελέσεις. Και εδώ έχουμε να κάνουμε με δογματισμό, ελευθερία, ελεύθερη έκφραση ή ολοκληρωτισμό, όλα όσα με απασχολούν στα έργα μου. Θέλουμε να δείξουμε όλες τις ιστορίες.


— Παρ' όλα αυτά, επέλεξες να ασχοληθείς με όσα συνέβησαν στον Πόντο...

Όλα όσα αφηγούμαστε μέσα από μια ποιητική φόρμα, μ' αυτήν τη χορικού τύπου αφήγηση σε κάποια σημεία, είναι αυθεντικές μαρτυρίες και γεγονότα που συνέβησαν στον Πόντο. Ακούγονται κείμενα που αναφέρονται και στο κίνημα των Νεότουρκων, που καθιστούν σαφείς τις θέσεις τους όσον αφορά τη φυλετική καθαρότητα. Προσέγγισα Πόντιους ιστορικούς τόσο από τον προοδευτικό όσο και από τον συντηρητικό χώρο και ήταν φοβερό το ότι και από τις δύο μεριές άκουσα την ίδια ιστορία: ότι ένα καθαρά ακραίο εθνικιστικό κίνημα με όλα τα χαρακτηριστικά των ακραίων ιδεολογιών εξόντωσε έναν λαό χρησιμοποιώντας κινούμενα κέντρα συγκέντρωσης, εκτοπισμούς κ.ά.


— Οι πηγές σου ήταν καθαρά ιστορικές;

Ναι, κυρίως ιστορικά βιβλία που περιέχουν μαρτυρίες, τις οποίες στιχούργησα με τη μουσική και τον ρυθμό.

 

Όλα όσα αφηγούμαστε μέσα από μια ποιητική φόρμα, μ' αυτήν τη χορικού τύπου αφήγηση σε κάποια σημεία, είναι όλα αυθεντικές μαρτυρίες και γεγονότα που συνέβησαν στον Πόντο.


— Οι περιγραφές, ακόμα και μέσα από μια λυρική προσέγγιση, καταδεικνύουν την ανθρώπινη αθλιότητα. Εσκεμμένα δεν παίρνεις πολιτική θέση;

Επειδή ξέρω ότι η Ιστορία στην Ελλάδα είναι ένα θέμα ταμπού, όταν διάβασα για όλα αυτά ενδιαφέρθηκα για την «ποιητική διάθλαση» των ιστορικών γεγονότων. Αισθάνομαι ότι ξαφνικά δημιουργείται ένας χώρος που δεν αφορά μόνο τους Ποντίους ή μόνο τους Αρμένιους ή μόνο τους Έλληνες αλλά και έναν θεατή που μπορεί να μην έχει ακούσει τίποτε απ' όλα αυτά.

 

Το ιστορικό και το γεωγραφικό πλαίσιο της παράστασης, βέβαια, προδίδεται από τη μουσική. Το ηχητικό περιβάλλον που δημιούργησαν ο Άρης Μπινιάρης μαζί με τον μουσικό Φώτη Σιώτα και τους συνεργάτες του έχει ανατολίτικο ηχόχρωμα –αν και γίνεται χρήση κυρίως δυτικών οργάνων–, αμπαλάροντας τη δράση με αναγνωρίσιμα στοιχεία, ενώ συγχρόνως υποβάλλει μια πένθιμη μελαγχολία. Κάποια στιγμή μπαίνει και η ποντιακή λύρα, οδηγώντας τους ερμηνευτές σε έναν καθαρό κύκλιο ποντιακό χορό που είναι στην ουσία ο χορός της φωτιάς. Έτσι, η ταυτότητα των γεγονότων αποκαλύπτεται μέσα από την καλλιτεχνική έκφραση του λαού και του τόπου.

 

Ο Άρης Μπινιάρης, από την άλλη, έχει αναπτύξει ένα ιδιότυπο προσωπικό σκηνοθετικό στυλ με έντονη τη χρήση της μουσικής. Από το «Θείο Τραγί» και το «'21» μέχρι τις «Βάκχες» και το «Ύψωμα 731» υπήρχαν ξεκάθαρες αναφορές στη ροκ. «Στους "Πέρσες" οι δυνατές ανατολίτικες μουσικές είχαν τον δυναμισμό της ροκ χωρίς να είναι ροκ» μου επισημαίνει.

 

— Αν οι ανατολίτικες μουσικές έχουν δυναμισμό που παραπέμπει στη ροκ, οι ποντιακοί χοροί τι έχουν;

Κάτι συγκλονιστικό. Είναι τρανς. Οι πολύ γρήγοροι δυναμικοί ρυθμοί που άκουσες σήμερα είναι ποντιακοί, αν και θα μπορούσαν να είναι ηλεκτρονικοί.


— Αυτό που είδα θυμίζει έντονα «Βάκχες». Άρα ο «Χορός της φωτιάς» περιλαμβάνει στοιχεία απ' όλες τις προηγούμενες δουλειές σου. Εκτός από ροκ, τι άλλο;

Έχουμε πάρει με τον Φώτη συνειδητά παραδοσιακούς ρυθμούς και τους έχουμε εκσυγχρονίσει κατά κάποιον τρόπο, είτε βάζοντάς τους να ακούγονται από ηλεκτρονικά μηχανήματα είτε με μια επεξεργασία χάρη στην οποία, αν βάλεις πάνω τους και έναν ρυθμικό λόγο, ξαφνικά αποκτούν «κίνηση». Ένας ρυθμός παραδοσιακός με σύγχρονο ποιητικό λόγο ξεφεύγει λίγο, σου θυμίζει και δεν σου θυμίζει την παράδοση. Γίνεται δυναμική και ατμοσφαιρική μουσική. Έχει σίγουρα τις διαθέσεις της ροκ, τη δυναμική, την επεξεργασία, την αδρότητά της, τη στιχουργία της κυρίως. Στα καθαρά μουσικά μέρη είναι ανατολίτικες οι φόρμες, αλλά η επεξεργασία τους είναι εκσυγχρονισμένη είτε μέσα από πετάλια μέσα από τα οποία περνάνε τα δυτικά όργανα τσέλο και βιολί είτε μέσα από ηλεκτρονικά κρουστά.

 

Mιλάμε για έναν άξιο πολιτισμό. Οι Πόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, που επίσης εξοντώθηκαν, ήταν προκομμένοι, έκαναν πράγματα.


— Η λύρα θα υπογραμμίζει, πάντως, την ποντιακή ταυτότητα.

Η ιδέα ήταν αυτή, ότι δεν υπάρχει χρονικός και τοπικός προσδιορισμός, οι ιστορίες είναι αυτούσιες και το ηχόχρωμα και κάποια από τα κινησιολογικά μοτίβα που εμφανίζονται είναι από τους ποντιακούς χορούς. Προτού ξεκινήσουμε πρόβες, κάναμε ένα δεκαήμερο μαθημάτων ποντιακών χορών με τον ποντιακό σύλλογο Αργοναύτες - Κομνηνοί και τον Κώστα Σαββηνίδη, ο οποίος μας έμαθε 5-6 χορούς. Παρ' όλα αυτά, οι φόρμες στην παράσταση αποδομήθηκαν ως ένα σημείο από τους ίδιους τους ηθοποιούς. Τους ζήτησα να αυτοσχεδιάσουν επάνω στους χορούς που μάθαμε και κάποια πράγματα τα βλέπεις στην έναρξη, ακολουθώντας τη ροή των σωμάτων. Επίσης, τα χρώματα των ενδυμασιών τους είναι έντονα, πολύ ανατολίτικα, χρυσά, κόκκινα, γαλάζια. Ήθελα να υπάρχει άρωμα και χρώμα Ανατολής στην παράσταση μέσω των ήχων και άλλων στοιχείων. Θα υπάρχει και προβολή τόπων σαν ζωγραφιές, σαν να διασχίζουμε μια στέπα. Ήθελα να υπάρχει το φυσικό στοιχείο.


— Ο Πόντος είναι μια συνέχεια την αρχαιοελληνικής παράδοσης η οποία διατηρήθηκε, συνέχισε να υπάρχει για αιώνες και επιβίωσε λόγω γεωγραφικής απόστασης.

Ναι, κρατάνε την ιωνική διάλεκτο. Θα τολμήσω να απαντήσω διαισθητικά. Δεν έχει αποδειχτεί επιστημονικά, αλλά λόγω χώρου και λόγω απόστασης εκεί όντως διατηρήθηκαν οι αρχαίες φόρμες. Γιατί μιλάμε για έναν άξιο πολιτισμό. Οι Πόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, που επίσης εξοντώθηκαν, ήταν προκομμένοι, έκαναν πράγματα.


— Οπότε σε ενδιαφέρει η παράσταση να απευθύνεται στους Ποντίους;

Με ενδιαφέρει να απευθύνεται και σε Ποντίους. Το ότι είναι ποιητική η φόρμα, όπως είπα, έγινε συνειδητά γιατί μιλάμε για γεγονότα που εμένα με ενδιαφέρει να περάσουν στον θεατή. Οπότε έχω την αίσθηση –κι αυτό μένει να αποδειχτεί– ότι ο θεατής, μέσα από τη μουσική και την ποιοτική μορφή του λόγου, ενδεχομένως να έχει καλύτερη πρόσβαση σε μια μνήμη που πονάει, μια πληγή για πολλούς ανοιχτή ακόμα, απ' ό,τι αν έδειχνα μια ρεαλιστική απεικόνιση του τι συνέβη. Γιατί η Ιστορία αφορά όλους μας.

 

 

 

Ιnfo

O χορός της φωτιάς

Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Από 30 Οκτωβρίου

 

Σκηνοθεσία - κείμενο - δραματουργία: Άρης Μπινιάρης

Κοστούμια: Ματίνα Μέγκλα

Σκηνικά: Κωστής Καραντάνης

Μουσική: Φώτης Σιώτας

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Διεύθυνση παραγωγής: Κατερίνα Διακουμοπούλου

Βοηθός σκηνοθέτη: Δώρα Ξαγοράρη

Video artist: Γιώργος Δασκαλόπουλος

Παίζουν: Χρήστος Λούλης, Ιωάννα Παππά, Δώρα Ξαγοράρη, Λεωνή Ξεροβάσιλα, Κώστας Σεβδαλής, κ.ά.

Θέατρο
24 Σχόλια
avatar
Antigoebbels 8.10.2019 | 10:29
Δεν ήταν απλά εξόντωση αυτό που διαδραματίστηκε στις αρχές του 20ου αιώνα στον Πόντο και σε άλλες περιοχές της Μικράς Ασίας, ήταν γενοκτονία.

Υγ1. A priori συγγνώμη αν χρησιμοποιείτε τη λέξη γενοκτονία κάπου μέσα στο άρθρο σας και δε το πήρα χαμπάρι.

Υγ 2. Συγχαρητήρια για την εξαιρετική πρωτοβουλία του κυρίου Μπινιάρη. Επιτέλους, αυτός ο τόπος πρέπει να μάθει την ιστορία του και να διδαχθεί απ'αυτή.

avatar
Μαύρος Γάτος 8.10.2019 | 16:17
Ούτε και εγώ τη παρατήρησα την λέξη "γενοκτονία" και πολύ σωστά έπραξαν που δεν την χρησιμοποίησαν γιατί, στην περίπτωση των Ποντίων δεν υπήρξε γενοκτονία αλλά μια φρικαλέα, εξαιρετικά απάνθρωπη, τρομερά αιματηρή επιχείρηση εθνοκάθαρσης, κάτι που είναι διαφορετικό από την γενοκτονία, παρόλες τις ομοιότητες που υπάρχουν συχνά στα μέσα που χρησιμοποιούν οι δήμιοι και στις δύο περιπτώσεις.
avatar
Antigoebbels 9.10.2019 | 09:57
Μπορείτε σας παρακαλώ να μου αναλύσετε τις βασικές διαφορές ανάμεσα σ'αυτό που συνέβη με τους Πόντιους και εν γένει τους έλληνες της Μικράς Ασίας και τους Αρμένιους που υπέστησαν κι αυτή γενοκτονία;;;

Υγ. Της θεωρίας Φίλη και Ρεπούση κι εσείς;; Να φανταστώ ότι για εσάς συνωστίστηκαν οι έλληνες στη Σμύρνη;;
avatar
Γράφων 9.10.2019 | 10:42
Δεν έχω δει το ίδιο πάθος στην προσήλωση στις έννοιες "πρόσφυγα" και "μετανάστη".

Τυχαίο; Ίσως...
avatar
Γράφων 9.10.2019 | 16:14
https://tinyurl.com/y3hq2777

Για να μην λέμε μπουρμπουλήθρες.

Νομικά οι καθύλιν αρμόδιοι (Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών) το έχουν κρίνει ως γενοκτονία.

Αυτοί που το αρνούνται είναι οι Τούρκοι, διάφοροι ιστορικοί ερευνητές με τα δικά τους κριτήρια ο καθένας και οι Έλληνες αριστεροί με τον φόβο μήπως και γίνουμε εθνικιστές άμα μάθουμε ότι υποφέραμε πολύ...

Εξάλλου μην ξεχνάμε ότι οι εθνικιστές κεμαλικοί με μπολσεβικικά όπλα ολοκλήρωσαν το έργο τους. Ακόμα δεν μπορούν να πουν κακή κουβέντα για τη μαμά Ρωσία.

https://www.protothema.gr/stories/article/669852/i-olethria-gia-tin-ellada-sunergasia-lenin-kemal/
avatar
Μαύρος Γάτος 10.10.2019 | 01:51
Προς Antigoebbels
Η διαφορά είναι εξαιρετικά απλή:
στην γενοκτονία επιδιώκεις να εξαφανίσεις από προσώπου γης έναν λαό, να μην μείνεις κανένας. Αυτό προσπάθησαν να κάνουν οι Γερμανοί με τους Χερέρο και Νάμα στη Ναμίμπια, οι Τούρκοι με τους Αρμένιους, πάλι οι Γερμανοί με τους Εβραίους κυρίως αλλά και τους Τσιγγάνους, πιο πρόσφατα οι Χούτου εναντίον των Τούτσι στη Ρουάντα.
Στην εθνοκάθαρση θέλεις να απαλλάξεις μια περιοχή από κάθε παρουσία του "μιαρού" "διαφορετικού". Γι' αυτόν τον λόγο σφάζεις, βιάζεις, καις, ταπεινώνεις, λεηλατείς, καταστρέφεις. Οσο περισσότερα είναι τα θύματα, τόσο αποτελεσματικότερη είναι η εκδίωξη (πόσο μάλλον που το ευχαριστιέται και η διεστραμμένη ψυχή του εθνικιστή που οργανώνει τις φρικαλεότητες). Όμως, ο στόχος είναι ένας, η εκδίωξη, δεν θεωρείται αποτυχημένο το εγχείρημα εάν υπάρξουν πολλοί επιζώντες, μακριά όμως από τον "ιερό τόπο" και με τσακισμένο το ηθικό ώστε να μην μπορέσουν ποτέ να επανέλθουν.
Αυτός ήταν ο στόχος στον Πόντο και στην Μικρά Ασία.

Φυσικά, για τα θύματα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.
Φυσικά, για το διεθνές δίκαιο, πρόκειται και στις δύο περιπτώσεις για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που γι' αυτόν τον λόγο δεν παραγράφονται ποτέ, "απλά" η γενοκτονία είναι πολύ βαρύτερο έγκλημα
avatar
Μαύρος Γάτος 10.10.2019 | 01:52
Προς Antigoebbels
Παρεμπιπτόντως, τον όρο"συνωστισμό" χρησιμοποίησαν στις μαρτυρίες τους και πολλοί Μικρασιάτες.
avatar
Antigoebbels 10.10.2019 | 10:40
Προς Μαύρο Γάτο

Άντε να μην σχολιάσω καθόλου τις πράξεις των Γερμανών και ας περιοριστώ σ'αυτές των Τούρκων.

Δηλαδή για να καταλάβω, τι διαφορές βρίσκεις στις πράξεις των Τούρκων εναντίον των Αρμενίων και σ'αυτές εναντίον των Ελλήνων του Πόντου και της Μικράς Ασίας. Ότι φαγώθηκαν περισσότεροι Αρμένιοι;;;

Οι Νεότουρκοι είχαν πάρει απόφαση για εξαφάνιση όλων των χριστιανικών πληθυσμών στη Μικρά Ασία ήδη από το 1911. Αν αποδέχεσαι ως γενοκτονία αυτό που συνέβη στους Αρμένιους, τότε μάλλον πρέπει να χαρακτηρίσεις γενοκτονία και αυτό που υπέστησαν οι Πόντιοι διότι ουσιαστική διαφορά στα κίνητρα του δράστη δεν υπάρχουν.

ΥΓ. Ορμώμενος βέβαια από τα δήθεν αντιρατσιστικά-ανθρωπιστικά σου κίνητρα, δεν τολμάς να μην χαρακτηρίσεις ως γενοκτονία (και καλώς την χαρακτηρίζεις έτσι) αυτά που υπέστησαν οι Αρμένιοι. Σε αντίθεση βέβαια με την περίπτωση των Ποντίων που ακολουθώντας τη γραμμή πολλών γνωστών και μη εξαιρετέων κύκλων που προσπαθούν να κάνουν το άσπρο μαύρο, αρνούνται τη γενοκτονία τους φοβούμενοι μήπως χαρακτηριστούν εθνικιστές και φασίστες.

ΥΓ2 Όσο για το "συνωστισμό" και τις "μαρτυρίες" πολλών Μικρασιατών, ουδέν σχόλιο.
avatar
Γράφων 10.10.2019 | 11:57
Πολύ φοβούμαι ότι κάπου εδώ πρέπει να αναζητήσουμε την αρχή της σχετικοποίησης.

https://youtu.be/k0Kz8dMMxV4
βλαχάκι (το) 10.10.2019 | 13:21
…Πάντως, για να είμαστε λίγο περισσότερο «δίκαιοι» το βιβλίο που αναφέρει τον «συνωστισμό» περιλαμβάνει εικόνες κακουχίας (και δη με την ανταλλαγή πληθυσμών) αλλά και μαρτυρίες (βλ. παρακάτω). Αν ήμουν παιδί και διδασκόμουν το βιβλίο στην ΣΤ’ δημοτικού, δεν νομίζω ότι θα ενδιαφερόμουν τόσο για την καθ’ αυτή λέξη «συνωστισμό», όσο για τα κάτωθι και το προαναφερθέν οπτικό υλικό, βεβαίως.

-Μαρτυρία της Δέσποινας Συμίεωνίδου από τα Κενάταλα της Καππαδο¬κίας:

«Στο ταξίδι έκανε φουρτούνα και οι γυναίκες λιγοθυμούοαν από το φόβο τους. Άκουγες φωνές. Κλάματα. Εγώ είχα μαζί μου τον άντρα μου, τη μάνα μου και τα τρία παιδιά μου. [...] Ευτυχώς δεν έπαθα τίποτε άφησα τα παιδιά σε μία γωνιά του βαποριού κοντά στη μάνα μου και κουβαλούσα νερό στις λιποθυμίες γυναίκες. Μερικοί άνθρωποι δε βάσταζαν από τα βάσανα που τράβηξαν και πέθαναν στο βαπόρι [...] Επιτέλους φτάσαμε στον Πειραιά. Άλλοι κατέβηκαν εκεί εμείς συνεχίσαμε το ταξίδι για την Καβάλα. Μας πήγαν στο Τσινάρ Ντερέ, κοντά στη σημερινή Νέα Καρβάλη. Δυο χρόνια μείναμε εκεί κάτω από τα τσαντίρια. Ο κόσμος αρρώσταινε και πέθαινε κάθε μέρα.»

-Μαρτυρία του Α. Μυκονιάτη από τον Ατζανό, κοντά στην Πέργαμο:

«Εμείς οι άλλοι περιμέναμε τρεις μέρες, ώσπου μπήκαμε σεκαΐκια και μπαρκάραμε για τη Μυτιλήνη. Ώσπου να πατήσει το ποδάρι του ο τούρκικος στρατός στο χωριό, άραζαν καΐκια και μας παίρναν. [...] Βασανιστήκαμε, κακοκοιμηθήκαμε, κακοφάγαμε, μεγάλη συμφορά πάθαμε. Και ποιος δεν έκλαψε νεκρούς; Και ποιος δεν κακοπάθησε και ποιος δεν κλαίει ακόμα; Μονάχα τα παιδιά που γεννήθηκαν εδώ, τ' ακούνε σαν ψεύτικα παραμύθια.»

-Ο Βασίλης Καλαϊτζόγλου αφηγείται:

«Ο Άγιος Βασίλειος (συνοικία του Πειραιά) τότε ήταν μια έρημη περιοχή όλο βράχια και πέτρες και το μόνο κτίσμα που υπήρχε ήταν η εκκλησία. Μέσα σε λίγο καιρό όλη η περιοχή γέμισε από μικρές προσφυγικές παράγκες που τις έφτιαχναν οι άνθρωποι μόνοι τους. Δούλεψαν σκληρά ο παππούς σου και η γιαγιά σου, για να ισοπεδώσουν τη γη και να στήσουν την παράγκα τους. Ήταν χωρίς πάτωμα, με χώμα κάτω, σκεπασμένες άλλες με πισσόχαρτα και άλλες με τσίγκους και λαμαρίνες. Δεν ενδιαφέρθηκε κανείς να γίνει ένα σχολείο για τα παιδιά των προ-σφύγων και αυτός είναι ο λόγος που έμεινα και εγώ αγράμματος ... Οι παράγκες άρχισαν μία-μία να φεύγουν και ο καθένας έχτιζε το δικό του σπιτικό».

avatar
Γράφων 10.10.2019 | 17:34
800.000 με 1.200.000 νεκροί και 1.500.000 προσφυγες ρε φίλε...

Λίγο όριο στις κοπτοραπτικες κειμένων...
avatar
Antigoebbels 10.10.2019 | 18:28
Προς βλαχάκι

Αγαπητέ μου, η αντίδραση των περισσοτέρων ελλήνων δεν έχει να κάνει τόσο με τη λέξη αυτή καθ'αυτή, όσο με τα μηνύματα που προσπαθεί να περάσει.

Δυστυχώς, η Ελλάδα δε διδάσκεται από την ιστορία της και πολύ φοβάμαι ότι στο μέλλον θα επαναληφθούν τα ίδια με ολέθριες για τη χώρα μας συνέπειες.
βλαχάκι (το) 10.10.2019 | 21:29
Αγαπητέ μου, τι να σας πω. Η αλήθεια είναι πως το βιβλίο σε αυτήν την τάξη, στο συγκεκριμένο σημείο τουλάχιστον δεν αναλύει και πολλά, γιατί -ας πούμε- θεωρήθηκε εξαίρετος ιδέα μετά βαϊων και κλάδων να πάμε να πάρουμε την Άγκυρα, τρομάρα να μας έρθει... και αν μετά θα μας άφηναν έτσι (they didn't), κάτι αναφέρει για την σταδιακή έλλειψη υποστήριξης των ξένων δυνάμεων επίσης, χωρίς και πάλι να λέει γιατί.

Η αντίδραση πολλών Ελλήνων βασίζεται -όπως πολλά άλλα πράγματα- σε ειδήσεις/τίτλους, σε μία πιασάρικη λέξη και η πιασάρικη λέξη ήταν ο "συνωστισμός", δίκαια η ένσταση ως ένα βαθμό όμως. Ναι, προφανώς υπάρχει "λείανση" του θέματος, αλλά έχω την αίσθηση ότι η γενικότερη προσέγγιση του βιβλίου ήταν έτσι και επιπλέον μιλάμε για ιστορία βαθμίδας δημοτικού. Τέλος δεν κρίνω πως ήταν τόσο "λειασμένο" όσο ήθελαν να το παρουσιάσουν κάποιοι.


Υγ. Γράφοντα, κανένα όριο και καμία κοπτοραπτική. Το ορθόν είναι ο κόσμος να δει το βιβλίο και τα συγκεκριμένα αποσπάσματα (ολόκληρα όμως) και να κρίνει από μόνος του.
Γιδοβοσκοί και χαλασμένο τηλέφωνο, δεν χρειάζονται.
avatar
Γράφων 11.10.2019 | 07:41
Θες να τα ρίξουμε όλα τα τοτέμ και τα ταμπού ε;

Ταχαμουδηθενιές βλαχακι. Κυρίως όταν στα μισά είσαι μη μου άπτου και σον σον. Και κάτι περί ενσυναισθήσεων.

Είναι φοβερή η φοβία του μέσου αριστερότροπου με τα εθνικά θέματα. Από τους μακεντόνσκι στη σφαγη της Σμύρνης είναι φοβερά κομπλεξικη η αντιμετώπιση. Και δυστυχώς προβλέψιμη.

"Η λέμβος έκρουε επί των πτωματων"... Μιας και ψάχνεις κείμενα αν βρεις από που είναι αυτή η ατάκα κερδίζεις χρυσούν ωρολόγιον.

Έχουμε αναγορεύσει κάθε βλέμμα, κάθε άγγιγμα σε παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και σχετικοποιούμε την βίαιη θανάτωση και εκτοπισμό 2.500.000 Ελληνων...

Κάπου λίγο η τάξη μεγεθών έχει χαθεί. Και μετά μου λες να μην βλέπω παντού ατζέντες. Όταν υπηρετούνται με θρησκευτική πίστη. Από ανθρώπους που είναι υπέρ του διαχωρισμού εκκλησίας κράτους. Ανέκδοτα...
βλαχάκι (το) 11.10.2019 | 14:10
Τουρκία έχεις πάει φαντάζομαι.
avatar
Γράφων 11.10.2019 | 19:57
Ναι. Εχω πάει Τουρκία.
βλαχάκι (το) 12.10.2019 | 12:25
Εγώ, πάλι, παρότι έχω βρεθεί τουλάχιστον δις και για μέρες σε απόσταση αναπνοής δεν θέλησα να πάω. Δεν ξέρω αν θα μου "βγει" ποτέ να πάω, δύσκολο.
avatar
Γράφων 12.10.2019 | 17:04
Μα γιατι; Δεν έγινε και τίποτα... Ένα στριμωγματακι έπεσε.
βλαχάκι (το) 13.10.2019 | 16:25
https://www.huffingtonpost.gr/entry/diethnes-thanatoi-sunostismos_gr_8193504
avatar
Γράφων 13.10.2019 | 22:48
https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%98%CF%8D%CF%81%CE%B1%CF%82_7
avatar
atman 25.10.2019 | 10:47
κοιτα τα πραγματα ειναι απλα - γενοκτονια ειναι οταν ο θυτης δεν ειναι πρωην αποικιοκρατικη ιμπεριαλιστικη δυναμη της μεσης ανατολης - δηλ Οθωμανικη Αυτοκρατορια. Αλλοιως ειναι. Στο κατω κατω δεν εξοντωσαν ολους του Αρμενιους - αλλά μονο αυτους που ζουσαν στηνΟθωμανικη αυτοκρατορια. Χειροτεροι στρεψοδικες και απο Συριζαιους
avatar
Γράφων 8.10.2019 | 12:19
Αυτό που έχει βιώσει ο ελληνισμός από τους Τούρκους (νέους και Οθωμανούς) είναι το σύνδρομο της Στοκχόλμης.

Ελληνισμός γεννήθηκε στη Μικρά Ασία και υπήρχε από τα χρόνια του Αλεξάνδρου μέχρι τα βάθη της Ασίας. Το 1071 μχ στη μάχη του Ματζικέρτ οι Τούρκοι (Σελτζούκοι) πάτησαν πόδι στη Μικρά Ασία, οπισθοχώρηση η οποία επιβεβαιώθηκε το 1176 μΧ με την καταστροφή στο Μυριοκέφαλο. Η μάχη του Βαφέως (1302 μΧ) σήμανε την στρατιωτική απαγκίστρωση του ελληνισμού από την Μικρά Ασία. Η επί χίλια χρόνια μητρίδα του ελληνισμού χάθηκε οριστικά το 1453 μΧ. Και ναι μιλάω για την Κωνσταντίνου Πόλη. Η καταστροφή της Σμύρνης (1922 μΧ) ήταν το εθνικό τέλος του ελληνισμού της Μικράς Ασίας και τα Σεπτεμβριανά (1955) το τέλος του ελληνισμού της Πόλης. Ο τουρκικός ιμπεριαλισμός συνεχίστηκε με την εισβολή στην Κύπρο το 1974 ενώ το 1995 το μισό Αιγαίο βγήκε αμφισβητούμενο μονομερώς μετά τον θάνατο Ελλήνων στρατιωτικών στα Ίμια.

Ας πούμε μπούρδες για ελληνικό εθνικισμό, μεγαλοϊδεατισμό, επεκτατισμό και οτιδήποτε άλλο. Αυτά είναι προϊόντα του γεγονός ότι δεν έχουμε αντιταχθεί επιτυχώς σε έναν λαό που υλοποιεί τον αφανισμό μας. Σαν τις γυναίκες που τις δέρνει ο άντρας τους και λένε "φταίω κι εγώ". Τα δεδομένα είναι εδώ.

Δυστυχώς οι Έλληνες δεν είναι χωμένοι στο Hollywood να κάνουν συγκινητικές ταινίες και να κλαίει το κάθε εφηβάκι στον πλανήτη. Δυστυχώς οι Έλληνες δεν έχουν καν την αποφασιστικότητα των Εβραίων να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους και αφήνουν "χαλαρά" έναν Τούρκο να μιλάει σε ελληνικά ΜΜΕ για ιμπεριαλισμό "και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου".

https://www.lifo.gr/articles/world_articles/252639/fatix-mexmet-matsogloy-o-protos-kommoynistis-dimarxos-tis-toyrkias

Εμένα αυτό με προσβάλει.
avatar
atman 25.10.2019 | 10:43
Αρμενηδες, Ασσυριοι, Κουρδοι (αλλα και Αραβες - (ρε μορφωθειτε δειτε καμια ταινια εστω τον Λορενς της Αραβιας μπας και ξεστραβωθειτε) ζηλευουν ολοι παθολογικα αυτον τον εκπλαγου πλουτο πολιτισμο που βαζισεται στον αρχεγονο ιμπεριαλισμο ισοπεδωση κλπ κλπ κλπ.
avatar
atman 25.10.2019 | 10:44
Ειμαι σιγουρος οτι θα δουμε την ΚΕΕΡΦΑ να διαμαρτυρεται για το εργο ισως - αντιθετα με οτι λενε ορισμενοι πηγα στο site τους και δεν εχουμε ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ για το Κουρδισταν. Καποιος πληρωνει αφισες ενοικια ρευματα ταξιδια ομως.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια