To «Καινούριο σπίτι» φτιάχνεται για να κατοικηθεί αλλά δεν θα κατοικηθεί ποτέ. Σ' αυτό το σπίτι-ουτοπία η επιθυμία του εγώ είναι δυνατότερη από την επιθυμία του μαζί. Φωτο: Πάτροκλος Σκαφίδας
Θέατρο

«Το καινούργιο σπίτι» σε σκηνοθεσία Γ. Σκουρλέτη: Ένα απίθανο μπαρόκ νεκροταφείο στη σκηνή του Rex

Η διαχρονική κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι φέρνει τη Βενετία του 18ου αιώνα στο Εθνικό Θέατρο

Ας ξεκινήσουμε από τα πρωταγωνιστικά πρόσωπα. Η Καικιλία (Εύη Σαουλίδου) είναι μεγαλωμένη στα πούπουλα. Μια «πριγκίπισσα» αδίστακτη, ιδιότροπη, που αγαπά την πολυτέλεια και την κομψότητα και δεν πολυνοιάζεται για ό,τι θυσιάζεται για χάρη του υψηλού στόχου. Ο Αντζολέτο (Ντένης Μακρής) είναι ερωτευμένος και άφραγκος, ανίκανος να αντισταθεί στις απαιτήσεις της και γιος ενός σαλαμέμπορα. Οι δυο τους είναι φρεσκοπαντρεμένοι κι ετοιμάζουν το καινούργιο τους σπίτι. Οι χαρακτήρες τους δεν τους βοηθούν να φτάσουν στον στόχο. Αλλά ούτε και το περιβάλλον (ένας περίγυρος από κόμηδες που τους υποδεικνύουν ουτοπίες, από φίλους που δυναμιτίζουν την ατμόσφαιρα και γειτόνισσες που τρέφονται από τις αδυναμίες των άλλων) βοηθά.

 

Έτσι, λοιπόν, μέσα σε αυτή τη φρενήρη κινητικότητα, ο ένας θα εργαλοιοποιήσει τον άλλον για να επικρατήσει, ένας μικρόκοσμος γεμάτος παθογένειες θα ζωντανέψει στα μάτια μας, τα φλέγοντα ζητήματα της εποχής του Γκολντόνι θα αποκαλυφθούν μπροστά μας αλλά το σπίτι πολύ αμφιβάλλουμε αν τελικά θα φτιαχτεί! Θα μείνει για πάντα μια βαθιά φιλοδοξία που χάθηκε στην ίντριγκα, την υποκρισία, την κακόβουλη κοινωνική κριτική, τη δίψα της καταξίωσης και κυρίως την έλλειψη αληθινής αγάπης.

 

Το σκηνικό είναι ένα νεκροταφείο που μεταμορφώνει τη σκηνή του Rex σε ένα απίθανο, death, μπαρόκ πεδίο όπου θα πραγματοποιηθεί το κυνήγι της ματαιοδοξίας με φόντο την Βενετία του 18ου αιώνα.

 

«Είναι ένα έργο-ορισμός του γκολντόνιου κόσμου που πραγματεύεται ένα αιώνιο και σίγουρα πολύ καίριο στις μέρες μας ερώτημα: Γιατί χωλαίνουμε στο μαζί; Γιατί δεν κοπάζει ο διχασμός στην κοινωνία; Γιατί όσο πιο συχνά σηκώνουμε το χέρι να βγάλουμε selfie τόσο πιο μόνοι είμαστε;» λέει ο σκηνοθέτης της παράστασης Γιάννης Σκουρλέτης, που φέρνει για πρώτη φορά στο Εθνικό Θέατρο (Θέατρο Rex, Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη») τη διαχρονική κωμωδία του Κάρλο Γκολντόνι «Το καινούργιο σπίτι» (από 27 Νοεμβρίου).

 

Φωτο: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Η κυριαρχία του χρήματος, τα ταξικά απωθημένα και η παγίδα του φαίνεσθαι είναι τα βασικά θέματα που αναδύονται μέσα από την εύστοχη κριτική του καινοτόμου Ιταλού συγγραφέα. Όπως σημειώνει ο σκηνοθέτης: «To "Καινούριο σπίτι" φτιάχνεται για να κατοικηθεί αλλά δεν θα κατοικηθεί ποτέ. Σ' αυτό το σπίτι-ουτοπία η επιθυμία του εγώ είναι δυνατότερη από την επιθυμία του μαζί. Οι ήρωες του Γκολντόνι, νάρκισσοι και υποκριτές έως εσχάτων, θα περιφέρουν τις άστεγες σκιές τους στην πιο τραγική κωμωδία μοναξιάς. Ακόμα και οι δύο νιόπαντροι, δεν συνδέονται με κανένα ειλικρινές συναίσθημα. Η μεν Καικιλία θεωρεί μέγιστη υποχώρηση το ότι συνυπάρχει με έναν έμπορο που φορά ποδιά μπακάλη. Ο δε Αντζολέτο, το πάσχoν πρόσωπο, όπως έλεγε κι ο Βασίλης Παπαβασιλείου, είναι ένας μετριοπαθής, άβουλος που στο τέλος θα επαναστατήσει».

 

Όσο για το σκηνικό, είναι ένα νεκροταφείο που μεταμορφώνει τη σκηνή του Rex σε ένα απίθανο, death, μπαρόκ πεδίο όπου θα πραγματοποιηθεί το κυνήγι της ματαιοδοξίας με φόντο την Βενετία του 18ου αιώνα. «Παρόλο που στο σκηνικό για άλλη μια φορά χωράνε πολλά πράγματα από το καρναβάλι των αναφορών μας, την εποχή την κράτησα όπως περιγράφεται στο έργο από τον Γκολντόνι διότι μου άρεσε η αποτύπωση της κοινωνικής πραγματικότητας της εποχής. Είναι μια πολύ σκληρή περίοδος που η αριστοκρατία αρχίζει να ξεπέφτει. Άλλωστε δεν ήθελα μια επικαιροποιημένη, σύγχρονη παράσταση. Προτίμησα να μείνω με τα εργαλεία του 18ου αιώνα και να δω αυτά που θα με πάνε... ».

 

Φωτο: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Φωτο: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Φωτο: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Φωτο: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Φωτο: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Φωτο: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Φωτο: Πάτροκλος Σκαφίδας

 

Ιnfo

Το καινούργιο σπίτι του Κάρλο Γκολντόνι

Θέατρο Rex Σκηνή «Μαρίκα Κοτοπούλη»

Από 27/11

Μετάφραση: Ειρήνη Μουντράκη

Σκηνοθεσία: Γιάννης Σκουρλέτης

Σκηνικά - Κοστούμια: Κωνσταντίνος Σκουρλέτης

Μουσική: Πάνος Ηλιόπουλος

Κίνηση: Τάσος Καραχάλιος

Φωτισμοί: bijoux de kant

Δραματουργική Συνεργασία: Γιάννης Κωνσταντινίδης

Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιώργος Παπαδάκης

 

Διανομή (με αλφαβητική σειρά): Χάρης Ανδριανός, Αντώνης Αντωνόπουλος, Άγγελος Αποστολίδης, Στέλλα Βογιατζάκη, Πολύδωρος Βογιατζής, Αντώνης Γκρίτσης, Θανάσης Δήμου, Τάσος Καραχάλιος, Ιωάννα Κολλιοπούλου, Ντένης Μακρής, Βασίλης Μίχας, Μαρία Πανουργιά, Εύη Σαουλίδου, Πηνελόπη Τσιλίκα

Μουσικοί: Γιάννης Αγρανιώτης (βιολί), Αλέξης Μαστιχιάδης (τσέμπαλο)

Η παράσταση παρουσιάζεται με υπέρτιτλους στα αγγλικά (πληροφορίες για ημέρες και ώρες στο www.n-t.gr)

Θέατρο

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Λήδα Πρωτοψάλτη: «Δεν υπάρχει ευτυχία παρά μόνο η ζωή»

Θέατρο Λήδα Πρωτοψάλτη: «Δεν υπάρχει ευτυχία παρά μόνο η ζωή»

18.1.2020
Είδα τον «Θείο Βάνια» της Μαρίας Μαγγανάρη στο Bios

Θέατρο Είδα τον «Θείο Βάνια» της Μαρίας Μαγγανάρη στο Bios

18.1.2020
Parrot, στο θέατρο Παραμυθίας, με πρωταγωνιστή έναν παπαγάλο

Θέατρο Parrot, στο θέατρο Παραμυθίας, με πρωταγωνιστή έναν παπαγάλο

17.1.2020
Ρομαντική ασάφεια: Κριτική για την παράσταση «Ο Λάμπρος» της Σοφίας Μαραθάκη

Θέατρο Ρομαντική ασάφεια: Κριτική για την παράσταση «Ο Λάμπρος» της Σοφίας Μαραθάκη

16.1.2020
Τάσης Χριστογιαννόπουλος: «Ο Βότσεκ υπήρξε μεγάλο απωθημένο»

Θέατρο Τάσης Χριστογιαννόπουλος: «Ο Βότσεκ υπήρξε μεγάλο απωθημένο»

15.1.2020
Οι «Τρεις Αδελφές» του Δημήτρη Καραντζά μεγάλωσαν κι ακόμα νοσταλγούν το παρελθόν

Θέατρο Οι «Τρεις Αδελφές» του Δημήτρη Καραντζά μεγάλωσαν κι ακόμα νοσταλγούν το παρελθόν

15.1.2020
Πρώτες εικόνες από την «Εξημέρωση»: Οι δημιουργοί Δημοσθένης Παπαμάρκος και Γεωργία Μαυραγάνη μιλούν στη LIFO

Θέατρο Πρώτες εικόνες από την «Εξημέρωση»: Οι δημιουργοί Δημοσθένης Παπαμάρκος και Γεωργία Μαυραγάνη μιλούν στη LIFO

11.1.2020
Όλα τα βλέμματα στραμμένα σε 11 νέες παραστάσεις που ετοιμάζονται

Θέατρο Όλα τα βλέμματα στραμμένα σε 11 νέες παραστάσεις που ετοιμάζονται

11.1.2020
 Σκληρός ρεαλισμός και όνειρο στην παράξενη άνοιξη του αθηναϊκού θεάτρου

Θέατρο Σκληρός ρεαλισμός και όνειρο στην παράξενη άνοιξη του αθηναϊκού θεάτρου

10.1.2020
Το φάντασμα του πατρός: Κριτική για τον «Άμλετ» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου

Θέατρο Το φάντασμα του πατρός: Κριτική για τον «Άμλετ» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Ευαγγελάτου

10.1.2020