Στη διεύθυνση παραγωγής φταις για τα πάντα, ακόμα και όταν δεν φταις. Ωστόσο, λόγω της ηλικίας μου, τα λάθη συγχωρούνται λίγο πιο εύκολα – από τους άλλους τουλάχιστον, γιατί προσωπικά δεν επιτρέπω εύκολα στον εαυτό μου να κάνει λάθη.
Θέατρο

Ιωάννης Παντελίδης: «Στη διεύθυνση παραγωγής φταις για τα πάντα, ακόμα και όταν δεν φταις».

Ένας 22χρονος κάνει την κρυφή, αλλά σημαντική δουλειά πίσω από τη σκηνή και φροντίζει για όσα συμβαίνουν πάνω στη σκηνή.



ΟΤΑΝ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΕΜΠΛΕΚΟΝΤΑΙ
νέοι άνθρωποι, αρχίζεις να ελπίζεις ότι όλα θα πάνε καλύτερα. Όταν, μάλιστα, αυτοί οι άνθρωποι παίρνουν πάνω τους το βάρος μιας θεατρικής παραγωγής, μπορείς να είσαι σίγουρος ότι η φρεσκάδα και το πάθος γίνονται βάσεις για πραγματικά ξεχωριστές δουλειές. Ο Ιωάννης Παντελίδης έχει καταφέρει στα 22 του να εργάζεται ως διευθυντής παραγωγής και το όνομά του είναι ανάμεσα σ' εκείνα που βρίσκονται πίσω από τη δημιουργία του ΝΕΟΥ Ακάδημου. Αυτή είναι η πρώτη φορά που μιλά στη LiFO για όλα όσα κάνει.

 

— Ιωάννη, πες μας τι ακριβώς περιλαμβάνει ο όρος «διεύθυνση παραγωγής».

Οι αρμοδιότητες του διευθυντή παραγωγής σε μια θεατρική παράσταση έχουν να κάνουν με την οργάνωση και την επίβλεψη της παραγωγικής διαδικασίας πριν, κατά τη διάρκεια και μετά από κάθε παράσταση. Από τον συντονισμό των προβών, την ομαλή επικοινωνία και συνεργασία όλων των συντελεστών μιας παραγωγής, τις σχέσεις μεταξύ εταιρείας παραγωγής/παραγωγού και των συντελεστών και των ηθοποιών, τις σχέσεις μεταξύ θεατρικού χώρου και παράστασης, μέχρι την οικονομική διαχείριση και την ομαλή διεξαγωγή όλων των εκδηλώσεων/παραστάσεων. Για μένα είναι η απόλυτη θέση ευθύνης!


— Πώς επέλεξες αυτόν τον «backstage» ρόλο και γιατί διάλεξες να δουλέψεις συγκεκριμένα στον χώρο του θεάτρου;

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μού άρεσε να πηγαίνω σε θεατρικές παραστάσεις. Στα 14 μου η θεατρική μου «νονά», Άννα Αδριανού, μου ζήτησε να πάω μαζί της ως χειριστής κονσόλας σε μια περιοδεία που έκανε τότε στην Τζια και δούλεψα για πρώτη φορά στο θέατρο. Τότε ένιωσα πως αυτός είναι ο χώρος που μου ταιριάζει επαγγελματικά. Από τα 16 μου έχω περάσει από διαφορετικές θέσεις, στο ταμείο, αργότερα στις δημόσιες σχέσεις, στην οργάνωση παραγωγής, σε γραφείο Τύπου παραγωγής. Πάντα πίσω από τη σκηνή και πάντα στο θέατρο, μαζί με τους ανθρώπους του, που τόσο αγαπώ!

 

Αισθάνομαι συνολικά υπερήφανος. Κερδίσαμε το στοίχημα που βάλαμε όλοι μαζί αλλά και ο καθένας με τον εαυτό του. Νιώθω πολύ χαρούμενος που δουλεύω σε ένα περιβάλλον με αλληλοσεβασμό και με ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε την κοινή αγάπη και την αφοσίωση γι' αυτό που κάνουμε.


— Θα έβλεπες τον εαυτό σου να κάνει αυτήν τη δουλειά στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση;

Σίγουρα όχι σύντομα. Άλλωστε, για να φτάσεις να διευθύνεις μια δουλειά, πρέπει να περάσεις από πολλά στάδια, και έτσι πρέπει να συμβεί και στον κινηματογράφο ή την τηλεόραση. Μόνο που ούτε τη διεύθυνση ούτε την οργάνωση παραγωγής τη σπουδάζεις – τουλάχιστον στην Ελλάδα. Είναι ένας συνδυασμός γνώσεων πάνω σε οικονομικά, μάρκετινγκ, διοίκηση ανθρωπίνων πόρων... ακόμα και στο ράψιμο κουμπιών!


— Πώς είναι για έναν νέο άνθρωπο 22 ετών να κάνει διεύθυνση παραγωγής; Πώς είναι η σχέση με τους συνεργάτες σου;

Στη διεύθυνση παραγωγής φταις για τα πάντα, ακόμα και όταν δεν φταις. Ωστόσο, λόγω της ηλικίας μου, τα λάθη συγχωρούνται λίγο πιο εύκολα – από τους άλλους τουλάχιστον, γιατί προσωπικά δεν επιτρέπω εύκολα στον εαυτό μου να κάνει λάθη. Λόγω της ηλικίας μου πάντα προσπαθώ να κάνω τους συνεργάτες μου να νιώθουν ασφάλεια και να με εμπιστεύονται. Προσπαθώ ιδιαίτερα να είμαι κοντά σε όλους. Ποντάρω πολύ στον αλληλοσεβασμό, στην επικοινωνία και στην ανθρώπινη επαφή με κάθε συνεργάτη σε οποιαδήποτε δουλειά αναλαμβάνω.


— Το όνομά σου βρίσκεται, μεταξύ άλλων, πίσω από τη δημιουργία του ΝΕΟΥ Ακάδημου. Πώς προέκυψε αυτή η ιδέα και τι χρειάστηκε για να ολοκληρωθεί;

Όλα ξεκίνησαν από τον Δημήτρη Αρχιμανδρίτη που οραματίστηκε την αλλαγή του θεάτρου Ακάδημος σε θέατρο ΝΕΟΣ Ακάδημος – και ήταν αυτός που την υλοποίησε! Όλοι όσοι ήμασταν στο στήσιμο αγαπούσαμε πρωτίστως το καλό θέατρο και την τέχνη. Όταν ένα πρότζεκτ δεν ξεκινάει με την ερώτηση «πώς θα βγάλουμε λεφτά;» αλλά «πώς θα προσφέρουμε κάτι στο ελληνικό θέατρο;», νομίζω πως μόνο καλά μπορεί να πάει. Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Μάιο του '19 και ολοκληρώθηκαν τον Οκτώβριο, οριακά πριν από την πρώτη μας πρεμιέρα. Το πιο δύσκολο, όμως, ήταν η εμπιστοσύνη των συνεργατών στο όλο εγχείρημα που ανέλαβε η νεοσύστατη Happy Productions. Ξεκινήσαμε και συνεχίζουμε δυναμικά και πάντα με αισιοδοξία, αγάπη και σεβασμό!


— Όταν βλέπεις το θέατρο τώρα που ολοκληρώθηκε, για ποιο κομμάτι αισθάνεσαι περισσότερο υπερήφανος;

Αισθάνομαι συνολικά υπερήφανος. Κερδίσαμε το στοίχημα που βάλαμε όλοι μαζί αλλά και ο καθένας με τον εαυτό του. Νιώθω πολύ χαρούμενος που δουλεύω σε ένα περιβάλλον με αλληλοσεβασμό και με ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε την κοινή αγάπη και την αφοσίωση γι' αυτό που κάνουμε.


— Ποιες παραγωγές ετοιμάζεις αυτή την περίοδο;

Στον ΝΕΟ Ακάδημο αυτή την περίοδο ξεκινάμε πρόβες για το έργο Ξυπόλυτοι στο πάρκο του Νιλ Σάιμον, σε σκηνοθεσία Ρέινας Εσκενάζυ. Είμαστε πολύ κοντά στο να κλείσουμε και τη δεύτερη παραγωγή, αλλά δεν είναι κάτι ανακοινώσιμο ακόμα.


— Αν στα 22 σου έχεις καταφέρει να δουλεύεις ως διευθυντής παραγωγής, πού βλέπεις τον εαυτό σου μετά από 20 χρόνια;

«Το αύριο δεν έχει έρθει ακόμα»... Για την ώρα νιώθω χαρούμενος και περήφανος που κάνω ένα επάγγελμα το οποίο με γεμίζει και με κάνει να νιώθω χρήσιμος και δημιουργικός. Για τα υπόλοιπα, αισιοδοξία και... ο χρόνος θα δείξει!

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

 

To νέο τεύχος της LiFO δωρεάν στην πόρτα σας με ένα κλικ.

Θέατρο
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια