Urban Culture

Οι παλιές βιοτεχνίες του Ταύρου ζωντανεύουν μέσα από αρχειακές πηγές και αφηγήσεις

Ένας πολιτιστικός περίπατος που διοργανώνει το Ιστορικό Αρχείο ΠΙΟΠ μας ξεναγεί στα παγωτά ΑΣΤΥ, τα μοκασίνια ΕΛΒΙΣ, τα νήματα ΒΙΕΡ

Πολλοί δεν το γνωρίζουν αλλά αυτός ο «μέσος χώρος» ανάμεσα σε Αθήνα και Πειραιά, η περιοχή του Ταύρου, που παλαιότερα υπήρξε μια αγροτική συνοικία Μικρασιατών προσφύγων, μετατράπηκε τις δεκαετίες του '50 και του '60 σε κέντρο βιομηχανικής ανάπτυξης βυρσοδεψίας, επεξεργασίας δερμάτων, κεραμοποιίας, χυμοποιίας, υποδηματοποιίας και άλλων βιοτεχνιών, γεμάτο με εργατικές ιστορίες.

 

Συχνά μάλιστα προσπερνάμε με αδιαφορία αυτά τα ερειπωμένα κουφάρια των παρατημένων βιομηχανικών μονάδων και των εξαφανισμένων βιοτεχνιών που συντείνουν στην όψη παραμέλησης της περιοχής. Κι όμως, αν το καλοσκεφτούμε, αυτή η βιομηχανική μας κληρονομιά αποτελεί σημαντικό κομμάτι του νεότερου πολιτισμού μας.

 

Μνήμες όπως τα παγωτά ΑΣΤΥ, τα μοκασίνια ΕΛΒΙΣ, τα νήματα ΒΙΕΡ διηγούνται τη δική τους ιστορία.

 

Μια σειρά περιπάτων που διοργανώνει το Ιστορικό Αρχείο του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) μας δίνει ακριβώς αυτή την ευκαιρία: να γνωρίσουμε την περιοχή και την οικονομική ιστορία της μέσα από τα απομεινάρια της βιομηχανικής δράσης της περιοχής.

 

Το ραντεβού δίνεται στο κτίριο που στεγάζει το ίδιο το Ιστορικό Αρχείο του Ιδρύματος που βρίσκεται κι αυτό στον Ταύρο και πιο συγκεκριμένα σε ένα βιομηχανικό κτίριο της δεκαετίας του '50 που παλιότερα στέγαζε την χυμοποιία «Κρόνος», στη γωνία της οδού Δωρίδος και της λεωφόρου Ειρήνης. Χαρακτηριστικό στοιχείο του οικοδομήματος το εντυπωσιακό φουγάρο που δεσπόζει στον περιβάλλοντα χώρο και φτάνει τα 12 μέτρα, ενώ στον κατάφυτο κήπο του βρίσκεται και ένα γλυπτό έργο του Takis, το «Σινιάλο του Δία».

 

Το κτίριο που στεγάζει το ίδιο το Ιστορικό Αρχείο του Ιδρύματος, που βρίσκεται κι αυτό στον Ταύρο, είναι ένα βιομηχανικό κτίριο της δεκαετίας του '50 που παλιότερα στέγαζε την χυμοποιία «Κρόνος».

 

Από το πυργάκι του Ρουφ της Αμαλίας μέχρι τη σημερινή λεωφόρο Πέτρου Ράλλη, κτιριακά κελύφη της περιόδου της οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας (1946-1960) που διασώζονται στην περιοχή «ζωντανεύουν» μέσα από αρχειακές πηγές και αφηγήσεις. Μνήμες όπως τα παγωτά ΑΣΤΥ, τα μοκασίνια ΕΛΒΙΣ, τα νήματα ΒΙΕΡ διηγούνται τη δική τους ιστορία.

 

Με αφορμή το αρχειακό υλικό του Ιστορικού Αρχείου ΠΙΟΠ και με τη βοήθεια του αρχειονόμου-βιβλιοθηκονόμου Δημήτρη Ραμαντάνογλου, οι συμμετέχοντες θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν την περιοχή και την οικονομική ιστορία της.  Βιομηχανικό τοπίο και αρχιτεκτονήματα, καταγεγραμμένα μνημεία και τεκμήρια, εργαλειακός και μηχανολογικός εξοπλισμός, γραμμές παραγωγής και προϊόντα, αρχεία, γραπτές πηγές και προφορικές μαρτυρίες συμπληρώνουν την εικόνα αυτού του παρελθόντος.

 

Φωτογραφική αποτύπωση του Εργοστασίου Παστεριώσεως Γάλακτος ΑΣΤΥ Ενώσεως Αγελαδοτροφικών Συνεταιρισμών Αττικής Βοιωτίας (Πέτρου Ράλλη 21 και Δωρίδος στο Ρούφ) σε άρθρο της εφημερίδας Ημερησία της 04.10.1958. Πηγή: Ι.Α. ΠΙΟΠ, Αρχείο ΟΧΟΑ

 

Γενική άποψη εργοστασίου της ΜΙΝΩΪΚΗ Κεραμευτική Επιχείρησις Γ. Καβάλη (Δωρίδος και Πέτρου Ράλλη 19) από αφιέρωμα της εφημερίδας Ημερησία της 09.07.1958. Πηγή: Ι.Α. ΠΙΟΠ, Αρχείο ΟΧΟΑ

 

Φωτογραφική απεικόνιση βαρελιών βαφής βυρσοδεψείου [196-] Πηγή: Ι.Α. ΠΙΟΠ, Αρχείο ΕΤΒΑ

 

Πηγή: Ι.Α. ΠΙΟΠ

 

Φωτογραφία παγωτού ΑΣΤΥ [198-] Πηγή: Ι.Α. ΠΙΟΠ, Αρχείο ΑΤΕ

 

Φωτογραφική απεικόνιση βαρελιών βαφής βυρσοδεψείου [196-]. Πηγή: Ι.Α. ΠΙΟΠ, Αρχείο ΕΤΒΑ

 

Φωτογραφία από τη γραμμή μονταρίσματος της Βιομηχανίας Υποδημάτων ΕΛΒΙΣ επί της Ορφέως 109 [196-]. Πηγή: Ι.Α. ΠΙΟΠ, Αρχείο ΟΒΑ

 

Υποδηματοποιεία Έλβις.

 

Info

Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) διοργανώνει την Πέμπτη 9 Μαΐου (17:30-19:30) τον δεύτερο πολιτιστικό περίπατο στην ευρύτερη περιοχή του Ταύρου, με σημείο συνάντησης το κτήριο του Ιστορικού Αρχείου ΠΙΟΠ, www.piop.gr

 

Urban Culture
1 Σχόλια
avatar
σαλιγκάρι 5.5.2019 | 11:32
δεν είναι τόσο παλιά αυτή η εποχή, οι βιοτεχνίες υπήρχαν μέχρι και τις αρχές του '80 (τέλος του '70).
μετά ήρθε το ΠΑΣΟΚ.
οι βιοτεχνίες έκλεισαν γιατί δεν είχαν εργάτες και εργάτριες αφού όλοι έμπαιναν στο δημόσιο ή πήγαιναν σε βιομηχανίες που κρατικοποιούνταν (με μέσο).
η ερήμωση δεν ήταν λόγω του αντικειμένου αλλά λόγω έλλειψης προσωπικού
ο καθένας και η πάρτη του εις την χώρα του φωτός
αλλά φταίνε οι άλλοι, ας μην ξεχνιόμαστε χαχα.