Γυναίκες

Ένα μόνιμο κύμα βίας απειλεί τις γυναίκες στην πόλη Juárez του Μεξικό

Ο φωτογράφος Gabriel Romero καταγράφει την τρομερή πραγματικότητα της πόλης και την απαίτησή της για δικαιοσύνη

Οι δολοφονίες γυναικών είναι ένα φαινόμενο που έχει πάρει ανησυχητικές διαστάσεις στην παραμεθόρια πόλη του Juarez στο Μεξικό· σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία μεταξύ του 1993 και του 2005 περίπου 370 γυναίκες υπέστησαν βίαιο θάνατο ενώ ο αριθμός έχει διπλασιαστεί από το 2005 ως το 2011. Η Ana Güezmes η τοπική εκπρόσωπος των United Nations Women μιλώντας στο Al Jazeera είπε πως "οι φόνοι γυναικών είναι μία πανδημία στο Μεξικό". Το φαινόμενο έχει κερδίσει το διεθνές ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της κρατικής αδιαφορίας καθώς μέχρι και πρόσφατα ήταν ελάχιστο το οπτικό υλικό που συνδέονταν με την υπόθεση. Ο φωτογράφος Gabriel Romero επισκέφτηκε για πρώτη φορά τη πόλη το 2014. Αν και είχε κάποιες πληροφορίες για τα γεγονότα φτάνοντας εκεί έμαθε περισσότερα για την τρομερή πραγματικότητα των φόνων. Οι οικογένειες των νεκρών ψάχνουν απελπισμένες για πληροφορίες και η κυβέρνηση κάνει ελάχιστα για να σταματήσει τη κουλτούρα της βίας.

 

Μέσα από το Lost Daughters of Juarez κύριος στόχος του φωτογράφου ήταν να καταγράψει τον αγώνα και την απαίτηση για δικαιοσύνη όσων πλήττονται από τη βία κατά των γυναικών, ενώ παράλληλα μεταφέρει στον θεατή το ιστορικό πλαίσιο του φαινομένου.

 

Η πλειοψηφία των θυμάτωνείναι φτωχές και σκουρόχρωμες σύμφωνα με την ακτιβίστρια για τα γυναικεία δικαιώματα Esther Chávez Cano η οποία ξεκίνησε τη καταγραφή και διερεύνηση των θανάτων το 1993. Ίδρυσε το Grupo 8 de Marzo (η ομάδα της 8ης Μαρτίου), πριν ένα χρόνο, μετά την ανακάλυψη τάφων με πολλά γυναικεία σώματα θαμμένα σε βαμβακοφυτείες και ερήμους. Πολλά απ' αυτά τα σώματα ήταν ακρωτηριασμένα και σε πολλά ήταν κομμένες οι θηλές, σαν να ήταν αναλώσιμο υλικό στη κουλτούρα βίας των συμμοριών του Juarez και των γύρω περιοχών.

 

 

Μέσα από το Lost Daughters of Juarez κύριος στόχος του φωτογράφου ήταν να καταγράψει τον αγώνα και την απαίτηση για  δικαιοσύνη όσων πλήττονται από τη βία κατά των γυναικών, ενώ παράλληλα μεταφέρει στον θεατή το ιστορικό πλαίσιο του φαινομένου. Αν και η ιστορία από μόνη της είναι συναισθηματικά πολύ φορτισμένη  δεδομένης της σοβαρότητας του θέματος, ο Gabriel ήθελε να αποφύγει τη δημιουργία μιας δακρύβρεχτης αφήγησης: «Ήταν σημαντικό για μένα να μην παρουσιάσω αυτούς τους ανθρώπους ως θύματα.  Ήθελα να τους παρουσιάσω περήφανους και θαρραλέους".

-Μαρούσα Θωμά

 

©Gabriel Romero

 

Ένα από τα πολλά μπαρ της πόλης όπου η πορνεία είναι ανεξέλεγκτη. Σε τέτοιου είδους μέρη πολλές από τις κοπέλες που εξαφανίστηκαν εθεάθησαν για τελευταία φορά ζωντανές. ©Gabriel Romero

 

Η Maricela Ortiz Rivera, που ίδρυσε την Nuestras Hijas de Regreso a Casa (οι κόρες μας επιστρέφουν σπίτι) μια μη κυβερνητική οργάνωση της οποίας στόχος είναι να αποτρέψει τις δολοφονίες γυναικών στο Χουάρες. Δυστυχώς, το τίμημα για τον ακτιβισμό της είναι βαρύ. Το 2009 δολοφονήθηκε ο ανηψιός της και το 2013 ο αδερφός της. Ζήτησε άσυλο στις ΗΠΑ. ©Gabriel Romero

 

Στο κέντρο της πόλης σε ένα τηλεφωνικό θάλαμο μία βανδαλισμένη αφίσα που ζητούσε πληροφορίες σχετικά με την εξαφάνιση της 23χρονης Iliana Carillo η οποία εξαφανίστηκε το 2014. ©Gabriel Romero

 

Τον Νοέμβριο του 2001, τα ακρωτηριασμένα απομεινάρια οκτώ νέων γυναικών βρέθηκαν σε ένα μέρος που είναι γνωστό ως "χωράφι βαμβακιού." Ένα μνημείο έκτοτε έχει ανεγερθεί στη θέση του. Είναι μια μεγάλη περιοχή που κυριαρχείται από τους σταυρούς που φέρουν τα ονόματα των αγνοουμένων και των νεκρών. ©Gabriel Romero

 

Στη Juarez, δεν μπορείς να ξεχάσεις ποτέ τις αγνοούμενες. Τα πρόσωπα των αθώων κοριτσιών είναι μονίμως μπροστά σου. ©Gabriel Romero

 

Αγρυπνία στον Καθεδρικό Ναό της Παναγίας της Γουαδελούπης για τους γονείς της Janeth Paola Soto Betancourt που εξαφανίστηκε το 2011 στην ηλικία των 19. ©Gabriel Romero

 

Ο Jose Luis Castillo είναι αναμφίβολα ο πιο δυναμικός ακτιβιστής στη Χουάρες. Κυκλοφορεί στη πόλη κρατώντας πανό με την εικόνα της κόρης του Esmeralda που εξαφανίστηκε το 2009 στα 14 της χρόνια. ©Gabriel Romero

 

Μια τοιχογραφία ζωγραφισμένη από τον Maclovio Macias "MAC" για να τιμήσει τη ζωή των Esmeralda Castillo Rincon και Brenda Berenice Castillo Garcia Υπάρχει μια συντονισμένη προσπάθεια από τους τοπικούς καλλιτέχνες να ζωγραφίσουν όσες περισσότερες τοιχογραφίες γίνεται λόγω της απροθυμίας του δήμου να αφήσει τους ακτιβιστές κρεμούν αφίσες με τις αγνοούμενες. ©Gabriel Romero

 

Ένας ιερέας ευλογεί μια νεαρή γυναίκα την ημέρα της quinceanera της που είναι η γιορτή του 15ου έτους της ηλικίας της- σημαντική στιγμή στη ζωή των νεαρών κοριτσιών. Δυστυχώς, πολλές από τις γυναίκες- θύματα δεν την γιόρτασαν ποτέ καθώς εξαφανίστηκαν πριν τα 15 τους. ©Gabriel Romero

 

 

Γυναίκες
4 Σχόλια
Master Kenobi 31.5.2016 | 20:34
Υψηλή εγκληματικότητα στο Μεξικό.
In other news, the sky is blue.
Donny Kerabatsos 1.6.2016 | 18:25
Τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στους ανθρώπους που αγωνίζονται για τον τερματισμό της εμφυλης βίας. Δεν μπορώ καν να φανταστώ πόσο δύσκολο είναι κατι τέτοιο στη Χουάρεζ.
avatar
LdVngnc 2.6.2016 | 15:37
Ο Γιώργος Αυγεροπουλος είχε κάνει το 2005 ένα πολύ ενδιαφέρον επεισόδιο του Εξάντα αφιερωμένο στις γυναίκες του Χουάρεζ.
http://m.imdb.com/title/tt1580104/?ref_=m_ttep_ep_ep4
Cogito ergo sum 8.3.2019 | 11:44
Βασισμένο εν μέρει σε αυτά τα φρικτά γεγονότα είναι και το τελευταίο βιβλίο του τεράστιου Roberto Bolano, το 2666. Ένα από τα πέντε κεφάλαια του βιβλίου, το οποίο στην ελληνική έκδοση εκτείνεται σε πάνω από 1100 σελίδες (!), έχει ως κεντρικό θέμα τις δολοφονίες αυτές. Από όσο γνωρίζω, το κεφάλαιο αυτό βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε αληθινά περιστατικά, όπως καταγράφηκαν στο αστυνομικό δελτίο.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια