Γυναίκες

Γυναίκες, γιατί θυμώνουμε μόνο με τους άνδρες;

Ναι, οι άνδρες παρενοχλούν και επιτίθενται σεξουαλικά, αλλά οι γυναίκες δεν είμαστε μόνο θύματα της πατριαρχικής νοοτροπίας. Την διαιωνίζουμε και οφείλουμε να αναρωτηθούμε γιατί...

Η υπόθεση του χολιγουντιανού παραγωγού Harvey Weinstein που αδιάλειπτα εκμεταλλευόταν την θέση ισχύος του στην βιομηχανία των ονείρων προκειμένου να εξαναγκάσει γυναίκες σε σεξουαλική επαφή μαζί του φαίνεται πως άνοιξε για τα καλά τους ασκούς του Αιόλου στο ζήτημα της προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας και της σεξουαλικής επίθεσης. Ήδη, έπειτα από προτροπή της ηθοποιού Alyssa Milano στο twitter, πάνω από περίπου 12 εκατομμύρια γυναίκες μοιράστηκαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τις δικές τους δυσάρεστες εμπειρίες σεξουαλικής παρενόχλησης χρησιμοποιώντας το #MeToo προσδοκώντας να ευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη και να καταστήσουν εμφανές το ότι η πρακτική αυτή δεν είναι καθόλου περιορισμένη στους "καλλιτεχνικούς" κύκλους αλλά μια εξευτελιστική και οδυνηρή πραγματικότητα που βιώνουν γυναίκες κάθε ηλικίας, κοινωνικής θέσης, επαγγέλματος και ανεξαρτήτως εξωτερικής εμφάνισης.

 

Την μαζική αυτή ανταπόκριση διαδέχθηκαν εύλογες αντιδράσεις για το κατά πόσο κάτι τέτοιο είναι στ' αλήθεια απαραίτητο. Τι εξυπηρετεί αυτή το κατακλυσμιαίο κύμα αποκάλυψης προσωπικών δεδομένων, δεδομένου ότι δεν ανακαλύπτουμε τώρα το πρόβλημα της σεξουαλικής παρενόχλησης, και γιατί να παραδώσουμε ένα ατέλειωτο κατάλογο με τα ονόματα των θυμάτων περιστατικών παρενόχλησης επιτρέποντας στους θύτες να παραμείνουν στην αφάνεια; Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα αναδύθηκε ένα νέο trending hashtag, το #HimThough, που καλεί τους άνδρες να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να δράσουν προκειμένου να καταλυθεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο ευδοκιμούν αυτές οι συμπεριφορές.

 

Όταν θεοποιούμε τα "ανδρικά" χαρακτηριστικά, πχ. ο τάδε "φοράει παντελόνια", ή επικρίνουμε άλλες γυναίκες των οποίων η κοινωνική ή σεξουαλική συμπεριφορά και οι ενδυματολογικές επιλογές διαφέρουν από εκείνη που επιτάσσει η κοινωνία για τα καλά κορίτσια, στην ουσία κυρώνουμε τις πάσης φύσεως παρενοχλήσεις και δίνουμε άλλοθι στους άνδρες να πιστεύουν πως ότι κάνουν είναι αποδεκτό και αναμενόμενο.

 

Είναι όμως οι άνδρες αποκλειστικά υπεύθυνοι για την διαιώνιση αυτού του τοξικού περιβάλλοντος; Ο ρόλος των γυναικών περιορίζεται στην καταγγελία των περιστατικών; Ως γυναίκες αποδεχόμαστε την θέση του αιώνιου νηπίου που  όπως υποφέρει από το ανδρικό χέρι, έτσι θα προστρέχει σε εκείνους για να αλλάξουν τα κακώς κείμενα; Αυτή η θέση είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένη με το πατριαρχικό αφήγημα, ενισχύει την εξουσία των ανδρών και κολακεύει την ψευδαίσθηση τους ότι είναι οι φύσει και θέσει προστάτες των αδυνάτων. Επίσης βολεύει τις γυναίκες που αποποιούμενες κάθε ευθύνη για την συνεισφορά τους στην εμπέδωση προτύπων συμπεριφοράς, μοιρολατρικά αποδέχονται την καθεστηκύια τάξη στην ισορροπία των φύλων.

 

Ωστόσο η θεώρηση ότι οι γυναίκες είμαστε άμοιρες ευθυνών και ανίκανες να συμβάλλουμε στην αλλαγή του τι συνιστά κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά είναι λανθασμένη. Όλοι οι άνθρωποι στον κόσμο μοιραζόμαστε ένα κοινό χαρακτηριστικό: το ότι γεννηθήκαμε. Και η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, ανεξαρτήτως οικονομικής επιφάνειας, χρώματος, πεποιθήσεων, εθνικότητας, ανατράφηκαν από την μητέρα τους. Στην απαρχή του σχηματισμού της προσωπικότητας μας λοιπόν, μία γυναίκα αποτελούσε το κέντρο του κόσμου μας και έθεσε τις βάσεις του πως να αντιμετωπίζουμε τους άλλους. Πως είναι δυνατόν τότε να απαιτούμε αποκλειστικά από τους άνδρες να αλλάξουν το πως φέρονται και να εθελοτυφλούμε όταν οι ίδιες οι γυναίκες επευφημούν την επίδειξη macho χαρακτηριστικών;  

 

 

Πρόσφατα στο facebook συνάντησα την ανάρτηση αυτής της φωτογραφίας όπου ένα μικρό αγοράκι σηκώνει την φούστα ενός κοριτσιού και κοιτάζει από κάτω ενώ εκείνη έχει γυρισμένη την πλάτη της. Θα είχα προσπεράσει με ελάχιστη ενόχληση αυτή την στερεοτυπική ψευδονοσταλγική φωτογραφία αν δεν διάβαζα τα δύο σχόλια από κάτω. Η έκπληξη μου αυξήθηκε όταν πρόσεξα πως τα ονόματα των σχολιαστών ήταν γυναικεία. Δύο γυναίκες επικροτούσαν την εικόνα αυτή ως σουβενίρ "πραγματικού" άνδρα που ξέρει από τα γεννοφάσκια του τι πρέπει να κάνει με τις γυναίκες και πλέον αποτελεί "είδος προς εξαφάνιση". Βέβαια αν αναλογιστούμε τις αμέτρητες μαρτυρίες που ήρθαν στην επιφάνεια μετά την υπόθεση Weinstein οι εν λόγω κυρίες άδικα ανησυχούν. Οι ανεπιθύμητες προσεγγίσεις εξακολουθούν δυστυχώς να αποτελούν κανόνα και αν δεν δράσουμε πρωτίστως οι ίδιες η κατάσταση δεν θα αλλάξει ποτέ. 

 

Ωστόσο εγγενές στοιχείο κάθε σημαντικής αλλαγής στον άνθρωπο, τόσο σε μικρο- όσο και και μακροκλίμακα, είναι η αυτοκριτική και οι γυναίκες για κάποιον λόγο φαίνεται στο συγκεκριμένο θέμα να την αποφεύγουν. Όταν θεοποιούμε τα "ανδρικά" χαρακτηριστικά, πχ. ο τάδε "φοράει παντελόνια" ή "χτυπάει το χέρι στο τραπέζι" ή "με διεκδίκησε", ή επικρίνουμε άλλες γυναίκες των οποίων η κοινωνική ή σεξουαλική συμπεριφορά και οι ενδυματολογικές επιλογές διαφέρουν από εκείνη που επιτάσσει η κοινωνία για τα καλά κορίτσια, στην ουσία κυρώνουμε τις πάσης φύσεως παρενοχλήσεις και δίνουμε άλλοθι στους άνδρες να πιστεύουν πως ότι κάνουν είναι αποδεκτό και αναμενόμενο.

 

Όταν οι ίδιες θεωρούμε το να επιλέγει μία γυναίκα με πλούσιο στήθος να κυκλοφορήσει χωρίς σουτιέν "ως εντελως αντιαισθητικο και προκλητικο επισης όταν κινείσαι" ουσιαστικά αποδεχόμαστε τον ισχυρισμό ότι "τα ήθελε με αυτά που φορούσε", αποδεικνύοντας περίτρανα την ισχύ του εσωτερικευμένου μισογυνισμού.

 

Η στάση των ενηλίκων - και κυρίως της μητέρας - εντυπώνεται ήδη από πολύ μικρή ηλικία στα παιδιά και τα καθοδηγεί στην θεώρηση των φύλων και των στερεοτυπικών χαρακτηριστικών που τους αποδίδουμε. Την άνοιξη βρέθηκα σε ένα παιδικό πάρτι γενεθλίων κι εκεί άκουσα μία μητέρα να απευθύνεται σε κάποια άλλη λέγοντας επιτακτικά: "Ο άντρας σου σε ζητάει!" Επειδή έτυχε να καθόμαστε μαζί με τον σύντροφο της αναρωτήθηκα φωναχτά σε ποιον αναφερόταν. Ο "άντρας" ήταν ένα 14 μηνών αγοράκι. Περιττό να σας πω ότι τα κοριτσάκια της παρέας ήταν "πριγκίπισσες" και όχι οι "γυναίκες". 

 

Η διαιώνιση και διευκόλυνση της επιθετικής συμπεριφοράς των ανδρών από τις γυναίκες προφανώς και δεν περιορίζεται στον μητρικό ρόλο αλλά και σε εκείνον της συντρόφου/συζύγου. Μόλις πέρυσι η υποψηφιότητα της Hillary Rodham Clinton για την προεδρία των ΗΠΑ παρουσιάστηκε ως ενσάρκωση των ελπίδων του φεμινιστικού κινήματος, γεγονός που  ενόχλησε πολλές γυναίκες, και δικαίως. Οι νεότεροι ίσως να μην το θυμούνται αλλά όταν ο Bill Clinton ως Πρόεδρος των ΗΠΑ καταχράστηκε την θέση ισχύος του και συνήψε σχέση με μια 22χρονη ασκούμενη στον Λευκό Οίκο, η Hillary που γνώριζε τι συμβαίνει ήδη πριν ξεσπάσει το σκάνδαλο, σιώπησε, στάθηκε στο πλευρό του ως αφοσιωμένη σύζυγος και ανταμείφθηκε με την προώθηση της πολιτικής της καριέρας. Ο άνθρωπος αυτός προσπάθησε να πείσει πως θα αποτελούσε ιδανικό πρότυπο για τα νεαρά κορίτσια ώστε να εξελιχθούν σε ισχυρές και ανεξάρτητες γυναίκες. Κάπως ειρωνικό, δεν βρίσκετε;

 

Η Camille Cosby συνοδεύει τον σύζυγό της στο δικαστήριο όπου κατηγορείται για πολλαπλές σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς.


Ακόμα μία γυναίκα που αρνείται να καταδικάσει τον σύζυγο της παρά τις πολλαπλές μαρτυρίες εναντίον του για βιασμό έπειτα από χορήγηση υπνωτικών χαπιών και ναρκωτικών και άλλες σεξουαλικές επιθέσεις, είναι η Camille Cosby. Η σύζυγος του αφροαμερικανού ηθοποιού μάλιστα καταφέρεται εναντίον όλων όσων έχουν καταγγείλει τον σύζυγο της, των εισαγγελέων και δικαστών και δέχεται μηνύματα συμπαράστασης από άλλες γυναίκες που επικροτούν την πίστη στον Bill Cosby. Οι κόρες του επίσης έχουν δημοσιοποιήσει μηνύματα στήριξης του. Η νεότερη μάλιστα αναφέρει σε επιστολή της ότι "αυτά συνέβησαν πριν από 40 και 50 χρόνια, σε μια άλλη ζωή του πατέρα μου και η αναπαραγωγή τους τον τιμώρησε αρκετά."   

 

Αν η στήριξη αυτή προερχόταν από άνδρες σύσσωμα τα ΜΜΕ και η κοινή γνώμη θα τους είχαν, δικαίως, κατασπαράξει. Στην περίπτωση των γυναικών όμως η στάση αυτή χαιρετίζεται ως αξιέπαινη, ενάρετη. Αντί για οργή το αίσθημα που εκφράζεται από την πλειοψηφία είναι συμπάθεια και συμπόνοια, όπως για το σκυλί που αγαπάει και γλείφει τα χέρια του αφεντικού του ακόμα κι αν αυτός το ξυλοφορτώνει. Αν θέλουμε να σπάσει αυτός ο αέναος κύκλος βίας, εξευτελισμού και άρνησης της αυτοδιάθεσης των γυναικών είναι εξίσου επιτακτικό λοιπόν να απαιτήσουμε με την ίδια ένταση από τις γυναίκες να αναλάβουν δράση και να θεωρούνται υπόλογες όταν καλύπτουν τέτοιες πράξεις.

 

Η υποχρέωση μας ως γυναίκες δεν είναι να δηλώσουμε θύματα αλλά ποτέ και υπό καμμία συνθήκη να μην επιρρίψουμε ευθύνες για την επίθεση στην γυναίκα που την υπέστη, να φροντίσουμε να αναθρέψουμε τους άνδρες που θα ήμασταν υπερήφανες να σταθούμε δίπλα τους ως σύντροφοι και ποτέ να μην δικαιολογήσουμε ή καλύψουμε κανέναν φίλο, αδελφό, συνεργάτη ή σύζυγο που απλώνει χέρι.

 

Γυναίκες

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Βρέθηκα στο Μεξικό, τη μέρα των νεκρών

Γυναίκες Βρέθηκα στο Μεξικό, τη μέρα των νεκρών

8.11.2019
Είναι - δεν είναι αυτή η νέα σύντροφος του Κιάνου Ριβς, ο «ηλικιακός» συμβολισμός ισχύει

Γυναίκες Είναι - δεν είναι αυτή η νέα σύντροφος του Κιάνου Ριβς, ο «ηλικιακός» συμβολισμός ισχύει

7.11.2019
Μισέλ Γαβρά: «Πενήντα χρόνια μετά το "Ζ", τα ίδια σκ** από τον Τύπο!»

Γυναίκες Μισέλ Γαβρά: «Πενήντα χρόνια μετά το "Ζ", τα ίδια σκ** από τον Τύπο!»

27.10.2019
Αναστασία Κωστάκη: «Μπήκα στην AntetokounBros Academy θέλοντας να γίνω καταρχήν καλύτερος άνθρωπος»

Γυναίκες Αναστασία Κωστάκη: «Μπήκα στην AntetokounBros Academy θέλοντας να γίνω καταρχήν καλύτερος άνθρωπος»

21.10.2019
Σοφία Κοκοσαλάκη: «Ευτυχισμένη, δυνατή, αστεία, θετική, Ελληνίδα»

Γυναίκες Σοφία Κοκοσαλάκη: «Ευτυχισμένη, δυνατή, αστεία, θετική, Ελληνίδα»

15.10.2019
Tracey Thorn: «Tόσα χρόνια μετά τον θάνατό της, ακόμα ξεχνάω ότι δεν μπορώ να πάρω τη μαμά μου τηλέφωνο»

Γυναίκες Tracey Thorn: «Tόσα χρόνια μετά τον θάνατό της, ακόμα ξεχνάω ότι δεν μπορώ να πάρω τη μαμά μου τηλέφωνο»

5.10.2019
Μαρία Καβογιάννη, πώς αντιλαμβάνεσαι τον φεμινισμό σήμερα;

Γυναίκες Μαρία Καβογιάννη, πώς αντιλαμβάνεσαι τον φεμινισμό σήμερα;

1.10.2019
Κλοέ Σεβινί: «Μετά από κάθε χωρισμό να κάνετε λίστες, βοηθούν το μυαλό να εστιάσει»

Γυναίκες Κλοέ Σεβινί: «Μετά από κάθε χωρισμό να κάνετε λίστες, βοηθούν το μυαλό να εστιάσει»

22.9.2019
Τραύματα, καταχρήσεις και ντροπή: Η εξομολόγηση της Ντέμι Μουρ

Γυναίκες Τραύματα, καταχρήσεις και ντροπή: Η εξομολόγηση της Ντέμι Μουρ

13.9.2019
Λίγο πριν τα 80, η Τίνα Τέρνερ δεν κάνει απολύτως τίποτα και περνάει τέλεια

Γυναίκες Λίγο πριν τα 80, η Τίνα Τέρνερ δεν κάνει απολύτως τίποτα και περνάει τέλεια

10.9.2019
24 Σχόλια
avatar
MagosTouOzz 18.10.2017 | 13:21
Συμφωνώ απόλυτα, όπως πρέπει οι άντρες να μιλάνε για αυτό το φαινόμενο και να στηρίζουν τα θύματα και όχι τους θύτες άντρες. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι γυναίκες, γιατί μόνο μεγαλώνοντας κόρες και γιους που σέβονται ο ένας τον άλλον έχουμε μια ελπίδα αυτή η ντροπή χιλιετιών να εξαφανιστεί.
avatar
σαλιγκάρι 18.10.2017 | 14:13
προσωπικά πιστεύω ότι οι γυναίκες στην Ελλάδα είναι τόσο κακές επειδή ενστερνίζονται τόσο πολύ, συμφωνούν με και υποστηρίζουν την πατριαρχεία, πολλές φορές περισσότερο και από τους ίδιους τους άντρες.
Scotland for Holidays 18.10.2017 | 17:10
Αγαπητο σαλιγκαρι, αυτο το 'ειναι τοσο κακες' προς τι;

Επισης, δεν ενστερνιζονται ολες οι γυναικες στην Ελλαδα (ή και αλλου) την πατριαρχια!
avatar
σαλιγκάρι 18.10.2017 | 19:42
δεν μίλησα για όλες τις γυναίκες. οι εξαιρέσεις πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν. το θέμα όμως είναι ποιός είναι ο κανόνας, ποιά είναι η νοοτροπία.
οι γυναίκες στην Ελλάδα κοιτάνε μία όμορφη γυναίκα με φθόνο. ναι υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά αυτές δεν κάνουν τον κανόνα. επίσης κατά κύριο λόγο στις συζητήσεις ενστερνίζονται και συμφωνούν με τις γνώμες των αντρών και σπανιότερα μίας άλλης γυναίκας. ο τρόπος που μιλάνε για άλλες γυναίκες είναι συνήθως επιφυλακτικός, αφήνουν ένα περιθώριο ότι μπορεί (η γυναίκα) να τα παραλέει ή να είναι κάπως. ποτέ δεν το κάνουν αυτό όταν μιλάει ένας άντρας.
τα παραπάνω κατ' εμέ εκτός των άλλων δείχνουν και κακία.
Scotland for Holidays 18.10.2017 | 23:10
Γεια και παλι σαλιγκαρι

Εχεις αναρωτηθει μηπως ο λογος που πολλες γυναικες συμφωνουν με αυτα που λενε οι αντρες τις παρεας και οχι οι γυναικες τις παρεας, ειναι το ιδιο το φαινομενο για το οποιο συζηταμε; (Της ισοτητας δηλαδη.) Και επειδη μιλησες για γυναικες στην Ελλαδα, η Ελλαδα ειναι κατεξοχην χωρα μη ισοτητας των φυλων τουλαχιστον ως προς την ανατροφη. Οι αντρες παντα ειχαν και ακομα εχουν αλλο 'κυρος' στην Ελληνικη οικογενεια. Απο νωρις. Συνηθως τονιζονται χαρακτηριστικα που εχουν να κανουν με την ευφυια και το χιουμορ στα αγορια, και χαρακτηριστικα που εχουν να κανουν με την εμφανιση στα κοριτσια. Τετοια βιωματα ειναι πολυ δυσκολο να μη χρωματισουν την εντυπωση που εχουν και οι δυο πλευρες για τους εαυτους τους και η μια πλευρα για την αλλη.

Ως προς το βλεμμα τωρα. Αποκλειεται ο τροπος που κοιτανε οι γυναικες αλλες γυναικες να ειναι με θαυμασμο ή/και στιλιστικο-ενδυματολογικο ενδιαφερον; Το βλεμμα μονο δεν κανει τον ανθρωπο κακο. Συνηθως ειναι οι πραξεις που το καθοριζουν αυτο. Αυτη η γενικευση δηλαδη ειναι καπως υπερβολικη. Ειναι σα να λεμε οτι αν καποιος δεν μας μιλαει πολυ μια μερα (στη δουλεια πχ) ντε και καλα εχει κατι μαζι μας, αποκλειεται να εχει τις μαυρες του. Θελω να πω οτι δεν μπορεις να ξερεις ποτε τι εχει ο αλλος στο μυαλο του οταν κοιταζει ή μιλαει στους γυρω του.

Οσον αφορα στην ανθρωπινη ανταγωνιστικοτητα τωρα, σιγουρα ολοι εχουμε προσεξει πως κοιτανε οι αντρες αλλους αντρες (και δη Αλφα, ή με ενοχλητικο χαρακτηρα) οταν εισβαλλουν στην περιοχη τους. Ειτε προκειται για την περιοχη της συντροφικοτητας ειτε για επαγγελματικη ισχυ. Δηλαδη ολοι και ολες ηρθαμε στον κοσμο με το ενστικτο της επιβιωσης. Δεν ειναι προνομιο των γυναικων αυτο μονο.
avatar
σαλιγκάρι 19.10.2017 | 07:34
αυτά που γράφεις είναι αποδεκτά και ισχύουν είναι όμως μόνο ένα μέρος της εξήγησης του γιατί φέρονται έτσι.
εγώ αυτό που θα περίμενα είναι αντίδραση σε αυτά που τους διδάσκουν και όχι αποδοχή και εν τέλει πεποίθηση ότι είναι η αλήθεια.
αντίδραση δεν βλέπω από καμία, αντίθετα βλέπω συνέχεια αποδοχή και συνέχιση της νοοτροπίας. μάλιστα πολλές φορές θεωρούν ότι έχουν υποχρέωση να συνεχίσουν έτσι όπως έμαθαν, ότι είναι κάτι σαν θεματοφύλακες.
Scotland for Holidays 19.10.2017 | 17:20
Σαλιγκαρι, σιγα σιγα γινονται τα πραγματα. Για να αλλαξει κατι, πρεπει πρωτα να γινει αποδοχη του γεγονοτος. Ειναι πολυ σημαντικο που αρκετος κοσμος (γυναικες και αντρες) παραδεχονται οτι 'ετσι μεγαλωνουν τα δυο φυλα, το εχουμε κληρονομησει κατα καποιο τροπο'. Δηλαδη οταν πολεμας κατι ή αντιδρας σε κατι, πρεπει πρωτα να ξερεις πως προεκυψε, να το εχεις διαπιστωσει, να το εχεις συνειδητοποιησει. Θελω να πιστευω οτι ειμαστε σε καλο δρομο.
avatar
σαλιγκάρι 20.10.2017 | 07:57
δεν χρειάζεται να ξέρεις όλη την ιστορία για να αντιδράσεις σε κάτι, αρκεί που ξέρεις ότι σε πνίγει.
ένα από τα θέματα στην Ελλάδα είναι η δειλία του Έλληνα. ο Έλληνας είναι πρώτος στις φωνές και καθισμένος στα συμφέροντά του. με λίγα λόγια δεν κάνει τίποτα, μόνο φωνάζει. πώς να αλλάξουν τα πράγματα όταν δεν κάνεις τίποτα;
Iris Prismatica 18.10.2017 | 14:24
Συμφωνώ και γι'αυτό χάρηκα πολύ για την αντίδραση της Georgina Chapman. Χωρίς ποσώς να με απασχολεί καν η ειλικρίνια και το αγαθόν των προθέσεών της. Μπορεί δλδ και η γυναίκα του Cosby σπίτι τους να του έχει κόψει την καλημέρα και να ζουν σαν ξένοι, ποιος μπορεί να το ξέρει; Αυτό που μετράει για όλους εμάς είναι η δημόσια στάση της, και αυτή εακολουθεί την καταδικαστέα, παραδοσιακή γραμμή της "good wife".
Αντιστοίχως, η Chapman μπορεί να μην πόνεσε ειλικρινά για να θύματα, μπορεί να την απασχόλησε μόνο το μέλλον της εταιρίας της - το χειρότερο, μπορεί να γνώριζε ή να υποψιαζόταν ήδη πολλά από τα καταγγελόμενα, αφού φαίνεται πώς αποτελούσε κοινό μυστικό στο χώρο! Δε με απασχολεί λοιπόν η ίδια ως άνθρωπος, δεν την ξέρω δεν με ξέρει. Χαίρομαι για το πού οδηγούνται (ελπίζω) σιγά σιγά οι καταστάσεις: Χαίρομαι που το πρότυπο που θέλησε να προβάλει είναι αυτό της αηδιασμένης γυναίκας που καταδικάζει αυτή τη συμπεριφορά. Ασχέτως του πώς νιώθει εκείνη, χαίρομαι αν αρχίζει να θεωρείται αυτή η στάση ως υγιής πλέον, κι όχι το πανάρχαιο "να στηρίξεις τον άντρα σου, κι αν παραπάτησε κάπου -και βίασε και μερικές τέλος πάντων- ε, άντρας είναι".
Scotland for Holidays 18.10.2017 | 15:47
Συμφωνω και εγω. Το μονο που θα ηθελα να πω ειναι οτι η χρησιμοτητα του #MeToo βρισκεται στο οτι τα αυξημενα νουμερα παντα σοκαρουν. Ναι μεν η δημοσιοποιηση της παρενοχλησης ειναι ευαισθητο θεμα (και παλι ως δια μαγειας αφηνει τον θυτη απ' εξω) αλλα βοηθαει στην συνειδητοποιηση του μεγεθους του προβληματος απο το σωμα της κοινωνιας, οχι απο εναν εναν μεμονωμενα. Τα σοσιαλ εχουν μεγαλη δυναμη.

Εννοειται πως οι γυναικες εχουμε τεραστια ευθυνη στη διατηρηση των πατριαρχικων προτυπων σκεψης και συμπεριφορας. Το κακο ειναι οτι πολλες φορες δεν το ξερουμε ουτε εμεις οι ιδιες, οτι λεμε ή κανουμε πραγματα που σαμποταρουν το ζητημα της ισοτητας. Γιατι πολλες απο τις αντιδρασεις μας ειναι ενστικτωδεις, ητοι αφιλτραριστες, διαμορφωμενες πριν απο εμας για εμας, απο το σχολειο, τους γονεις, τον κοινωνικο περιγυρο. Θελει πολλη δουλεια (και ορεξη) και πολυ ψαξιμο η αναζητηση ευθυνων στους εαυτους μας.

Επισης δε βοηθαει πολυ το γεγονος οτι το σχημα προστατη-προστατευομενου (αντρα-γυναικας) ειναι τοσο διαδεδομενο, ακομα και στις εξελιγμενες κοινωνιες. Υπαρχει στην πολιτικη, στον εργασιακο χωρο, ειναι σχεδον παντου.
caravan 18.10.2017 | 17:20
To σχήμα προστάτη-προστατευόμενου είναι το σχήμα Μέντορα-μαθητή και ενοχλεί σε οποιαδήποτε μορφή του υφίσταται (ας πούμε ανήλικου αγοριού και ενήλικου άντρα όπως στην αρχαιότητα και μάλιστα με ερωτικό υπόβαθρό) επειδή είναι επιρρεπές σε εκμετάλλευση της ασυμμετρίας. Αλλά αυτό είναι ένα ευρύτερο ζήτημα που δεν περιορίζεται στα έμφυλα στερεότυπα. Απλώς ανθεί τις τελευταίες δεκαετίες (όπως σωστά αναφέρεται) επειδή οι γυναίκες βγήκαν en masse στην εργασιακή αρένα.
avatar
Arthur Blue 18.10.2017 | 16:47
IRENE D' ATHENES συμφωνώ απόλυτα με τις απόψεις σου. Συν τοις άλλοις το βρίσκω και αρκετά γενναίο να καταθέτεις τέτοιες απόψεις σε ένα μέσο (LiFΟ) το οποίο μας βομβαρδίζει ασταμάτητα με αρκετά υποπροϊόντα σεξισμού καλυμμένα με την μορφή σοβαροφανούς άρθρου/έρευνας ή φετιχισμού (!?)... Μπράβο σου. Θα ήθελα βέβαια κάποια στιγμή να δω από τις "σημερινές" γυναίκες μία γνήσια αγωνιστική διάθεση να αλλάξει για παράδειγμα και η νομοθεσία περί διαζυγίων στην Ελλάδα η οποία νομίζω είναι πλέον αρκετά αναχρονιστική, άδικη και υποτιμητική για τον άνδρα και τον ρόλο που έχει ως πατέρας πρωτίστως. Αυτή θα ήταν μία σοβαρή για μένα προτεραιότητα του όποιου "κινήματος" ισότητας (αν μπορούμε να το ορίσουμε έτσι) μεταξύ όλων των άλλων βέβαια. Επίσης, και σαν πατέρας (όχι χωρισμένος και όχι στο μέλλον εύχομαι) δύο αγοριών θα σου έλεγα πόσο δύσκολο είναι να μεγαλώνεις αγόρια σήμερα σε ένα τόσο εχθρικό στην αρρενωπότητα περιβάλλον. Δεν ξέρω αν σε ξαφνιάζει αυτό που λέω αλλά δες για παράδειγμα το τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Αμερική με τις υπερβολικές διαγνώσεις για AHDH στα αγόρια, τις φαρμακευτικές αντιμετωπίσεις αυτού κτλ. Και όχι μόνο. Το θέμα της ανατροφής και τα όρια που αυτή θέτει σε συνδυασμό με τα στερεότυπα έχουν αντίκτυπο σε όλα τα φύλλα. Άλλος ο αγώνας για ένα αγόρι άλλος για ένα κορίτσι. Αγώνας όμως. Απλά θεωρώ ότι είναι ένας αγώνας συνολικότερα για την απελευθέρωση του ανθρώπου και όχι τόσο θέμα απλά και μόνο των γυναικών ή της LGTB κοινότητας.
βλαχάκι (το) 19.10.2017 | 13:23
Όταν ένα ζευγάρι χωρίζει, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανδρών είτε θεωρούν πως: 1. είναι καλύτερο για τα ίδια τα παιδιά την κύρια επιμέλεια να την έχει η γυναίκα, είτε 2.έχουν την αίσθηση ότι δεν μπορούν να διεκδικήσουν "καλύτερους όρους" (αναφορικά με τους χρόνο που μπορεί να έχουν κοντά στο παιδί) μέσω δικαστικής οδού και δεν διατίθενται να μπουν στον κόπο για διάφορους λόγους, είτε 3. απλώς δεν ενδιαφέρονται, το «way out» τους βολεύει.

…Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό,5-10% αξιώνει δικαστικά θέματα επιμέλειας, ερχόμενος σε αντίθεση με την μητέρα, οπότε –τελικώς- πρέπει να εξεταστούν δύο πράγματα:
i. Αν υπάρχει πραγματικό bias από την μεριά των δικαστηρίων, στις 5-10% περιπτώσεις που ο πατέρας αξιώνει δικαστικώς αποκλειστική ή 50% επιμέλεια (τι γίνεται στην χώρα μας και ποιες είναι οι παγκόσμιες "τάσεις") και
ii. To συνολικό ενδεχόμενο bias το οποίο αποτελεί κοινωνική πραγματικότητα και που προκαλεί τις προαναφερθείσες αντιλήψεις Νο.1 και Νο.2 [που αφορούν στα gender roles και norms (βλ. https://el-gr.facebook.com/yesyoureamisogynist/photos/a.187616138383124.1073741828.186608305150574/297927717351965/?type=3]) και για το οποίο bias δεν είναι υπεύθυνο το δικαστήριο per se ή οι γυναίκες per se, προφανώς.

_____________

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μου προξένησε εντύπωση -και μία κάποια απορία- η σύνδεση του φαινόμενου της φερόμενης ως overdiagnosis και overprescription του ADHD στις ΗΠΑ, με μία υπονοούμενη συστημική επίθεση της κοινωνίας στα αγόρια και την αρρενωπότητα. Είναι, άραγε, «νέο» ότι η κοινωνία αρέσκεται στο normalizing, στην υποτακτικότητα/ την παθητικότητα/ την μη «επαναστατικότητα» και εφευρίσκει διαφορετικούς τρόπους κάθε φορά για να επιβληθεί (ξύλο/ τιμωρία/ χάπια); Τα προηγούμενα attributes υποτακτικότητος κ.λπ. έχουν, πράγματι, αποδοθεί στις γυναίκες, αλλά όχι τόσο για να γίνει rejoice της «φύσης» τους και των πιο «ευγενών» τους χαρακτηριστικών, όσο για να αυτοπαγιδευτούν, στην καταπίεση.

Επίσης το θέμα AD(H)D και οι έμφυλες προεκτάσεις του, τελικώς, δύναται να καταλήγει πιο περίπλοκο απ’ ότι σκεπτόμαστε (βλ. παρακάτω links). Πάντως, -κανονικά- το ADHD δεν ισοδυναμεί (ή δεν θα έπρεπε να ισοδυναμεί) με αγόρι (ή παιδί γενικώς) που είναι (απλά) πολύ ζωηρό και κινητικό, εννοείται.

ADHD and Gender
https://psychcentral.com/lib/adhd-and-gender/

ADHD: a women's issue
(Psychologists are fighting gender bias in research on attention-deficit hyperactivity disorder)
http://www.apa.org/monitor/feb03/adhd.aspx


avatar
Arthur Blue 19.10.2017 | 22:01
Ξαναδιάβασα αυτά που έγραψα προσεχτικά αρκετές φορές και δεν καταλαβαίνω που υπονοείται η συστημική επίθεση στην αρρενωπότητα στο κείμενο μου. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι με τον τρόπο που είναι σήμερα οργανωμένη η κοινωνία κυρίως μέσα από την τεχνολογική ανάπτυξη, την εκβιομηχάνιση, τον αυτοματισμό και βέβαια την απίστευτη εξέλιξη των μηχανισμών ελέγχου τα "παραδοσιακά" ατού του άνδρα, αυτά τα άμεσα συνδεδεμένα και απορρέοντα από την βιολογική του κυρίως δομή (η οποία βέβαια επηρεάζει και την ψυχισμό του) φαίνονται να είναι λίγο αχρείαστα. Αυτό απλά. Είναι μία συνέπεια, ένα αποτέλεσμα δηλαδή. Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια συνωμοσία κατά των αντρών όπως φαίνεται ότι κατάλαβες. Απλά σαν πατέρας αγοριών ζω πάλι και καταλαβαίνω μέσα από αυτά όλους τους περιορισμούς που μου ασκήθηκαν είτε σε επίπεδο οικογενείας είτε συστημικά σε κοινωνικό επίπεδο ως αντρας - έμβιο ον συγκεκριμένου σχεδιασμού - ψυχισμού.
βλαχάκι (το) 20.10.2017 | 16:48
Αν -εμμέσως- σας κατηγόρησα για λάθος προθέσεις, τότε απολογούμαι. Δυστυχώς υπάρχουν θεωρίες με ευφάνταστους τίτλους: "the war on boys" αναφορικά με το ADHD, που φαίνεται να ενστερνίζονται κάποιοι Men's Right Activists, (αλλά και κάτι τύπου: "οι γυναίκες δασκάλες/καθηγήτριες αποτελούν την πλειοψηφία στο αμερικανικό σύστημα και δεν καταλαβαίνουν τα αγόρια μαθητές" …λες και αυτές θα κάνουν την διάγνωση και την συνταγογράφιση) και -όπως καταλαβαίνετε- έχει τρομάξει ολίγον τι ο οφθαλμός μου, αλλά εσείς αναφέρεστε περισσότερο στα "θύματα" των συγκυριών και των εξελίξεων, κατανοητό. Πάντως, ήταν ένα πολύ ενδιαφέρον για προβληματισμό δεν θα το κρύψω (όντας labeled όχι ADHD αλλά "superenegetic" με body rocking/stimming manifestations, myself).

…Τι να σας πω άλλο; Εγώ προσωπικά, καλώς ή κακώς δεν έχω τόσον εστιασμό στην βιολογική διάσταση του θέματος ποτέ δεν είχα και δεν μπορώ να φανταστώ ότι -πραγματικά- οι άντρες "χάνουν" τον ρόλο τους ή τελοσπάντων το νόημα της υπάρξεώς τους somehow, μου φαίνεται εξωφρενικό notion, we are all reinventing ourselves, we have to!
caravan 18.10.2017 | 17:23
Η υποβόσκουσα δυστυχώς ανταγωνιστικότητα που έχουν διδαχθεί οι γυναίκες να τρέφουν ενάντια στο φύλο τους στην κονίστρα για την προσοχή (κι επομένως την επιβεβαίωση κι αποδοχή από τον άντρα) βρίσκεται στην καρδιά του ζητήματος που αναφέρεται.
Άπαξ και παύσει αυτή θα παύσουν πολλά. Όμως επειδή ο ανταγωνισμός είναι σύμφυτος με την ανθρώπινη (κι όχι απλώς την έμφυλη) φύση θέλει ωριμότητα και συντονισμένη δράση για να παταχθεί συνειδητά μέσα μας.
Dazzling blinds 19.10.2017 | 01:10
Βασικά υπερψήφισα το σχόλιο, βιαστικά και αυτόματα μάλλον, διότι πράγματι αυτό που θίγεις δείχνει να αποτελεί το μεγαλύτερο αγκάθι σε πρώτη ανάγνωση.
Όμως, έλα που δεν είναι στα αλήθεια καν πρόβλημα. Σίγουρα πάντως η ρίζα του προβλήματος δεν εντοπίζεται εκεί. Οι γυναίκες μεταξύ τους δεν είναι πιο ανταγωνιστικές από όσο οι άνδρες μεταξύ τους. Ούτε καν. Εκείνο που κάνει πιο έντονη την ορατότητα του 'εσωτερικού' γυναικείου ανταγωνισμού συγκριτικά με τον αντίστοιχο ανδρικό είναι ο τρόπος που αυτός φτάνει να εκδηλώνεται. Όχι η έκτασή του ή το βάθος του. Ο ανταγωνισμός αυτός καθ'αυτός μέσα στο φύλο δεν χρειάζεται να καταπολεμηθεί από τις γυναίκες, τουλάχιστον όχι παραπάνω από όσο κάτι τέτοιο χρειάζεται να συμβεί εντός του ανδρικού φύλου από τους άντρες. Αφενός επειδή, όπως είπες και μόνη σου, είναι στοιχείο εγγενές στον άνθρωπο και αφετέρου λόγω της κακώς εννοούμενης πρόσληψης μιας απάλειψης του συγκεκριμένου είδους ανταγωνισμού -που ήδη τείνει να διαφαίνεται στον ορίζοντα- εάν αυτή η προτροπή δεν στηριχθεί στις κατάλληλες βάσεις (πχ. σε μια αντιπαράθεση γυναίκας-άνδρα, να δίνεται δίκαιο στη γυναίκα από μια γυναίκα επειδή είναι γυναίκα, μέσα από μια επιφανειακή κατανόηση και εργαλειακή προσέγγιση της γυναικείας αλληλεγγύης).
Η άνιση ματιά από τα δύο φύλα προς τα δύο φύλα είναι που καθιστά το θέμα της ανταγωνιστικότητας φαινομενικά ογκωδέστερο ανάμεσα στις γυναίκες και να τίθεται in the first place ως φαινόμενο, και όχι μια ισχυρότερη ανταγωνιστική διάθεση/πρακτική των θηλυκών έναντι άλλων θηλυκών (γιατί; οι άνδρες δεν ανταγωνίζονται με πάθος άλλους άνδρες;).
Ο, έστω και υφέρπων, σεξισμός είναι υπέδαφος που πολιτισμικά βρίσκουν έτοιμο και τα δύο φύλα καθώς μέσα από αυτόν διαπλάθονται κιόλας οι αντιλήψεις τους και αυτοματοποιούνται τα κοινωνικά αντανακλαστικά τους από τη νηπιακή ακόμα ηλικία. Εύλογο είναι ότι δικά του στοιχεία και χαρακτηριστικά χρησιμοποιούν τόσο οι άνδρες στον μεταξύ τους ανταγωνισμό όσο και οι γυναίκες στον δικό τους βέβαια... (από το ίδιο πηγάδι αντλούν τα δύο φύλα) Πιο αδικημένες από αυτή την χρήση είναι αυτονόητο ότι βγαίνουν οι γυναίκες! Αφού, κατ'αυτόν τον τρόπο, εκ των πραγμάτων αυτές αναπαράγουν ενισχυτικά (διπλά δηλαδή) την σεξιστική κουλτούρα, μιας και η αναγωγή αυτής σε προσωπική αντιπαλότητα έρχεται να προστεθεί στην κοινωνική ταυτότητα που ήδη την εμπεριέχει. Μα δεν ευθύνεται η ανταγωνιστικότητα για αυτό! Επιπλέον είναι και εντελώς αβάσιμο να αποδοθεί σε μεγαλύτερη σεξιστική προδιάθεση του γυναικείου φύλου συγκριτικά με το ανδρικό (όπως επίσης συχνά παρατηρείται να ερμηνεύεται λανθασμένα). Δεν είναι δηλαδή ότι οι γυναίκες μετέρχονται του σεξισμού περισσότερο από ό, τι το κάνουν οι άνδρες για τον ίδιο σκοπό αντίστοιχα. Αλλά είναι ότι για τις γυναίκες συνιστά αναπόφευκτα διπλό αυτογκόλ - εκ του αποτελέσματος. Ένα αποτέλεσμα που προφανώς δεν περνάει απαρατήρητο (σαφώς είναι έκδηλο), και ακολούθως παρερμηνεύεται αποδιδόμενο σε αισθητά βαθύτερο ανταγωνισμό μέσα στο γυναικείο φύλο.
Όλη η θεώρηση επομένως είναι λάθος, εξαρχής.

Μια καλή συμβουλή προς τις γυναίκες (αλλά και προς τους άνδρες), σε συνάρτηση με το άρθρο, είναι : Ασκήστε κριτική στις γυναίκες επί ίσοις όροις. Σκληρή κριτική! Τόσο σκληρή όσο θα ασκούσατε εύκολα και προς έναν άνδρα. Βεβαιωθείτε πως οτιδήποτε θα λέγατε σε έναν άνδρα για κάτι μεμπτό θα το λέγατε και σε μια γυναίκα.
ΑΛΛΑ ΚΑΙ : Αναρωτηθείτε αν η κριτική που ασκείτε προς μια γυναίκα είναι μια κριτική που θα ασκούσατε -χωρίς να αλλάξετε ούτε λέξη- και προς έναν άνδρα για το ίδιο ακριβώς ζήτημα που την κατακρίνετε. Αναλογιστείτε πότε το κάνατε προς έναν άνδρα τελευταία φορά.
Το αντίστοιχο και για τις πράξεις σας. Μπροστά σε μια κοινωνικού τύπου επιλογή απέναντι σε ένα άτομο, αναρωτηθείτε κάθε φορά : Θα παίρνατε την ίδια απόφαση και θα την εφαρμόζατε με την ίδια ευκολία αν το πρόσωπο που αυτή η απόφαση αφορά είχε άλλο φύλο; Κάντε το σαν τεστ στον εαυτό σας, ξεκινώντας από σήμερα.
Δεν υπάρχει άλλη κατάλληλη συμβουλή, για να είμαστε ειλικρινείς. Όλα τα άλλα είναι θεωρίες.
Ισότιμη μεταχείριση σημαίνει actually ισότιμη μεταχείριση (και ας μην υπάρχει ισότιμο υπόβαθρο).
Μέσα από την ισότιμη μεταχείριση έρχεται κάποτε, αργότερα, και η πραγματική ισότητα.
Το υπόβαθρο καλούμαστε να το δημιουργήσουμε μόνοι μας.
caravan 20.10.2017 | 15:07
Και βέβαια είναι πρόβλημα αφού η γυναικεία ανταγωνιστικότητα εκθρέφεται προς άγραν της ΑΝΤΡΙΚΗΣ επιβεβαίωσης/αποδοχής. Αυτό διδάσκονται κι αυτό κάνουν επειδή οι άντρες βάζουν τους κανόνες. Επομένως πρέπει την αντρική αποδοχή να κερδίσουν.
(Έγραψες μια διατριβή ενώ δεν διαφωνούμε επειδή έβαλα ένα λάθος κλείσιμο παρένθεσης μετά το σωστό σημείο).

Τον ανταγωνισμό όλοι πρέπει να τον πατάξουμε μέσα μας. Δεν έχει φύλο.
Dazzling blinds 21.10.2017 | 01:49
Μ'αρέσει που <<δεν διαφωνούμε>>(!) κιόλας...

Σου εξήγησα ότι ο λόγος που ο ανταγωνισμός των γυναικών μοιάζει να είναι τέτοιου τύπου, δηλ. σαφώς πιο εστιασμένος (από ό, τι ο αντίστοιχος ανδρικός) στην αναζήτηση αποδοχής από το έτερο φύλο ως επικύρωση της γυναικείας αυταξίας, δεν είναι η ίδια η καλλιέργεια του ανταγωνισμού καθ'αυτού ανάμεσα στις γυναίκες ή στον άνθρωπο γενικότερα. Ως αιτία του <<φαινομένου>> δείχνω τον σεξισμό. Δηλαδή τους δυσμενείς πολιτισμικούς όρους για την γυναίκα (ενν. την υποτιμημένη θέση που κατέχει προς το ανδρικό φύλο), οι οποίοι παρεισφρύουν ΚΑΙ στον ανταγωνισμό εντός του κάθε φύλου, μεταξύ πολλών άλλων πεδίων.

Όμως πιστεύω πως η θέση του ατόμου Α. δυσχεραίνει πιο πολύ όταν ο ίδιος ο Α. λειτουργεί εναντίον του Α. από όσο όταν ο Β. λειτουργεί εναντίον του Α.
Υπό αυτήν την έννοια, πιστεύω κατ'επέκταση ότι η κουλτούρα της υποτιμημένης θέσης ενός φύλου εδραιώνει την υποτιμημένη του θέση μέσω της χρήσης της - της διάχυσής της ίσως είναι ορθότερη διατύπωση - από το υποτιμημένο φύλο, όπερ εστί εναντίον του υποτιμημένου φύλου φυσικά, περισσότερο από όσο η αντίστοιχη χρήση-διάχυσή της από το άλλο (το κυρίαρχο) φύλο, όπερ εστί επίσης εναντίον του υποτιμημένου φύλου φυσικά.
Ας το πούμε Fact Νο.1 (σύμφωνα με την οπτική μου πάντα εννοείται).

Ωστόσο η κουλτούρα του υποτιμημένου φύλου εδραιώνεται ακόμα περισσότερο όταν η εκδήλωσή της από το υποτιμημένο φύλο εναντίον του υποτιμημένου φύλου λαμβάνει χώρα και δράση ΕΙΔΙΚΑ σε επίπεδο συνειδητής αντιπαλότητας. Fact επίσης. Fact No.2.
Εντούτοις το Fact No.2 δεν παύει να είναι σύμπτωμα/αποτέλεσμα του Fact No.1.

Mόνο που και τα δύο facts είναι απότοκα της άνισης ανατροφής και των διακρίσεων στο ευρύ πεδίο της κοινωνικής εκπαίδευσης. Κοντολογίς, είναι ο σεξισμός και όχι ο εσωτερικός έμφυλος ανταγωνισμός αυτός που πρέπει να παταχθεί!
Αλλά εσύ επιμένεις στη λογική 'πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι'.
Στο δεύτερο σχόλιο μάλιστα το πας και ένα βήμα παραπέρα σε 'κόψει κεφάλι γενικά, πονάει/δεν πονάει'.
Η <<διατριβή>> μου σε μάρανε κατά τα άλλα.


Υ.Γ. Αν έχεις πρόβλημα με την αξία του ανθρώπινου ανταγωνισμού (ή ακόμα χειρότερα για 'σένα με το αντίστοιχο ανθρώπινο ένστικτο), σεβαστό, όμως είναι άλλου παπά βαγγέλιο. Στο παρόν άρθρο δεν θίγεται κάτι τέτοιο. Άλλο συζητάμε εδώ.
Lumidy 18.10.2017 | 18:52
Συμφωνώ απόλυτα. Αυτό ήταν και αυτό που ήθελα να θίξω σε προηγούμενο σχόλιο σε άλλο άρθρο. Πολλοί άντρες είναι το πρόβλημα της υπόθεσης, ναι. Όμως και οι γυναίκες το διαιωνίζουν με την σιωπηλή αποδοχή και την αδιαφορία τους. Και καλό θα ήταν οι γυναίκες πρώτα απ' όλα να βγάλουν απ' αυτην την αντίληψη τις ίδιες τις γυναίκες και μετά προχωράνε στους άντρες. Αν δεν λυθεί πρώτα το πρόβλημα μεταξύ των γυναικών, τότε πως θα λυθεί αυτό τών ανδρών;
yogirabbit 18.10.2017 | 19:49
Το άρθρο σου είναι εξαιρετικά γραμμένο. Από τη στιγμή που και στην Ελλάδα υπάρχει μια κρίση ταυτότητας στους άντρες και τις γυναίκες θα πρέπει να γίνει σοβαρή δουλειά για να μπορέσουμε να πάμε μπροστά και να συμβαδίζουμε ως κοινωνία. Δεν θα μπορέσω να είμαι τόσο αναλυτική όπως οι άλλοι αναγνώστες αλλά υπάρχει ένα μεγάλο κενό παιδείας και σωστής ενημέρωσης στην Ελλάδα για το τι σημαίνει να είσαι καλός πολίτης, καλός άνθρωπος σωστός σύντροφος και σωστός γονιός. Οι γυναίκες έχουν απίστευτο μίσος και αντιπάθεια για το φύλλο τους στην Ελλάδα και τρομάζω όταν νεαρές γυναίκες μου λένε ότι σε καμία περίπτωση δεν θα θέλανε να κάνουν κορίτσι όταν κάνουν παιδιά γιατί τα κορίτσια είναι χαζά και δύσκολα.... (αυτό ειπώθηκε από κοπέλα 25 χρονών). Το self loathing στην Ελλάδα κυριαρχεί ακόμα πιο πολύ από τον σεξισμό και την πατριαρχεία και αυτό τραγικά διαιωνίζεται από γυναίκες. Αυτή τη στιγμή μένω Νεα Υόρκη και βλέπω την πολιορκία και τον πόλεμο των φύλλων σε πολλά επίπεδα αλλά την αυτοαπομόνωση των γυναικών τη βλέπω σε τραγικά επίπεδα στην Ελλάδα του 2017.
avatar
Aomame 19.10.2017 | 11:30
Οπως το παρουσιάζεις οι συγκεκριμένες γυναίκες χρησιμοποιούνν την όλη κατάσταση , δηλαδή την στήριξή τους στο σύζυγό τους ή πατέρα τους, ως μηχανισμό εκβιασμού για να πετύχουν δικά τους οφέλη και στόχους που δε θα μπορούσαν να τους διεκδικήσουν με άλλον τρόπο. Δεν είναι υποστηρικτές της πατριαρχίας στην πραγματικότητα και δεν ξέρω ακόμη εαν είναι θύματα οι ίδιες, είναι κλασικά φιλόδοξα άτομα που εκβιάζουν καταστάσεις και εξαργυρώνουν την στήριξή τους με κάθε τρόπο. Τυχοδιώκτες και άτομα που είναι έτοιμα να αποκτήσουν αυτό που θέλουν με κάθε μέσο και κάθες σκοπό. υπάρχουν παντού και σε όλα τα φύλα και κοινωνικά επίπεδα, επομένως δε νομίζω ότι είναι γυναικείο χαρακτηριστικό. Τέτοιοι ατομιστές υπάρχουν. Συναντάμε τέτοια άτομα καθημερινά, πόσο μάλλον σε τέτοιες κοινωνικές τάξεις που οι περισσότεροι είναι τέτοιοι.Τα άτομα αυτά λοιπόν στην πραγματικότητα έχουν το πάνω χέρι...και λειτουργούν ως εκβιαστές , δεν πρόκειται για συμπονετικές , γλυκούλες , υποταγμένες συζύγους, εκμεταλλεύονται την κατάσταση, για να κάνουν πράγματα που ήθελαν και δε θα γίνονταν αλλιώς. Από τη μία σκέφτεσαι ότι καλά του κάνουν του τύπου. Από την άλλη δεν ξέρεις τελικά ποιος είναι ο θύτης και το θύμα , γιατί καταλήγουν να έχουν το πάνω χέρι και να στρέφονται εναντίον του ίδιου του θύματος.
caravan 20.10.2017 | 15:14
Δεν θεωρώ ότι λέει αυτό το άρθρο.

Για να το κάνω εντελώς λιανά (νια νιά) για να είμαστε εντελώς συννενοημένοι.

Δεν πρόκειται για τίποτα υπερφιλόδοξες γυναίκες που πατούν επί πτωμάτων για να πιάσουν τον ταύρο από τα κέρατα και να κάνουν μεγάλη ζωή ή μεγάλη καριέρα και που θα μπορούσαν να είναι άντρες.

Είναι το στυλ των γυναικών που θα αναφωνήσουν μεγαλοφώνως αν δουν ένα κακοσιδερωμένο κύριο "μα καλά άχρηστη είναι η γυναίκα του και τον αφήνει να κυκλοφορεί έτσι έξω;" (μετάφραση: Εγώ που είμαι τόσο καλή νοικοκυρά και σέβομαι τον άντρα μου δεν τον αφήνω ποτέ να βγεί ασιδέρωτος). Λες κι ο άντρας δεν είναι υπεύθυνος για το παρουσιαστικό του ή δεν μπορεί να πάει στο καθαριστήριο αλλά πρέπει να περάσει face control της συζύγου!

Ή αντίστοιχα για ένα παιδάκι που ενοχλεί κάνοντας φασαρία "Μα τι κάνει η φακλάνα η μάνα του και κάθεται με την αρχοντοκωλάρα της όλη μέρα και δεν το συμμαζεύει!!" (Μετάφραση: Εγώ που είμαι η τέλεια μάνα επιβεβαιώνω την υπακοή μου στον κοινωνικό ρόλο με το να επιβάλλω τον έλεγχό μου στο παιδί ως προέκταση της πατρικής εξουσίας επί της οικογενείας). Λες και το παιδί δεν έχει πατέρα να το συμμαζέψει ή και να το διδάξει και μόνο η μάνα είναι υπεύθυνη για την συμπεριφορά του.

Τέτοια μικρά και πεζά και ΠΑΝΤΕΛΩΣ αμελητέα in the grander scheme of things περισταστικά παίζουν καθημερινά (και πολλαπλώς και διαταξικώς) και δείχνουν πώς έχουν διδαχθεί να σκέφτονται οι ντρεσσαρισμένες από την πατριαρχία γυναίκες.
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 20.10.2017 | 22:19
Λιγες σκορπιες σκεψεις στο ζητημα.
Η Αριστερα ως τροπος ζωης βασιζεται στην αλληλεγγυη.
Ο φεμινισμος υπηρξε ενα αριστερο κινημα. Ως εκ τουτου, οι αντρες που ζουν με τα προταγματα της αριστερας, οφειλουν να ειναι ευαισθητοποιημενοι σε ζητηματα ισοτητας και σεξουαλικης παρενοχλησης. Οι μητερες εχουν συντροφους. Οι μητερες ειχαν 'η εξακολουθουν να εχουν πατεραδες.

Παροτι το τωρινο...το, πως να το πω τωρα, "παπαδαριο των γυναικειων δικαιωματων" ( οι δηλωμενες φεμινιστριες δηλαδη ) εχουν τεραστια προβληματα στο να δειξουν αλληλεγγυη εις την αφηρημενη ( δεν ειναι μοναχα το Χολιγουντ. Πριν το Χολιγουντ και ΜΕΤΑ την εκλογη Τραμπ ειχαμε την δημοσιοποιηση της κουλτουρας συστηματικης σεξουαλικης παρενοχλησης αν οχι βιασμων στη "κοιλαδα της συλικονης", στην Ευρωπη ειχαμε την Ιταλια του Μπερλουσκονι, το 2003 απειχαν σε γενικες γραμμες απο τα αντιπολεμικα συλλαλητηρια, το 98 ειχαμε την Χιλαρι να "συμπαραστεκεται" στον γλειωδη αντρα της ( οπως σωστα αναφερει το αρθρο, την σεξιστικη προεκλογικη εκστρατεια της ιδιας ως φεμινιστρια παρακαλω !! πριν λιγο διαστημα κοκ ), πιστευω οτι οι αντρες φερουν την ευθυνη να συμπαρασταθουν αλληλεγγυα στις γυναικες και να σταματησουν να τις παρενοχλουν χρησιμοποιοντας την εξουσια τους. Πριν πω γιατι, να αναφερω κατι αλλο σχετικο.

Με την εκλογη Τραμπ, οπως και κατα την περιοδο 1989-2001, οι πολιτικες ταυτοτητας επανηλθαν - κατα τη γνωμη μου υποκριτικα - στην ειδησεογραφικη επιφανεια.
Και οπως ελεγε ο γνωστος κριτικος Τεχνης του περιοδικου ΤΙΜΕ, Μπομπι Χιους ( Robert Hughes ) το 1993, στο γνωστο του βιβλιο "Κουλτουρα του Παραπονου", "...οταν το παιζεις θυμα εισαι παντα νικητης" !
Η καταπιεση των γυναικων, οπως και των μαυρων, των ομοφυλοφιλων κοκ υπαρχει εδω και αιωνες...( Αυτος ειναι και ο λογος που παντα πιστευα οτι μια πιθανη εκλογη Τραμπ θα ειναι "μαννα εξ ουρανου" για τα ID politics. Ετσι και εγινε, και ειμαι ιδιαιτερα χαρουμενος γι αυτο ( Οι Ομπαμα δε γκρεμισαν ουτε τα γκετο, ουτε τον σεξισμο του Χολιγουντ - λιγα αλλαξαν με την για πρωτη φορα εκλογη του μαυρου προεδρου αν δεν ηταν βιτρινα συγκαλειψης του συντηρητισμου της αμερικανικης κοινωνιας). Οι Ομπαμα οπως και οι Κλιντον ηταν καλα φιλαρακια του Γουα'ι'νστιν, μη το ξεχναμε αυτο.

Προτεινω λοιπον οτι αυτη η μεταψυχροπολεμικη ψυχολογια το να το παιζεις θυμα, απλα και μονο επειδη εισαι μαυρος, 'η γυναικα, 'η ομοφυλοφιλος προσεγγιζει το προβλημα της καταπιεσης εντελως λανθασμενα. Οπως με το ζητημα της ρατσιστικης καταπιεσης εναντια στους μαυρους, θα βοηθουσε αν εσπαγε η ...μαυρη οικονομια με το σπασιμο των γκετο'ι'κων τοιχων ( εστω και δια της βιας ! ), ετσι πιστευω η σεξουαλικη κακοποιηση 'η παρενοχλιση των γυναικων θα εσπαγε εαν βρισκαμε τις ριζες της αρχαιας αυτης συμπεριφορας απεναντι τους.

Παρατηρουμε λοιπον οτι απο την εποχη της βιβλου και της Ηλιαδας, οι γυναικες παιρνουν την θεση του συνοδηγου. Οι εβραιοι ποιητες που την συνθετουν, συλλαμβανουν την γυναικα ως υποδυεστερη. Ο θεος δεν ειναι μοναχα αντρας. Ειναι στο βιβλιο του δανιηλ, "αντρας πολεμου" ! Η βια των αντρων ειναι δικη τους μπιζνες αποκλειστικη. Ο σεξισμος της βιβλου διδαξε απειρους λογοτεχνες και τον τελευταιο αιωνα απειρα σεναρια στο Χολιγουντ. Καποιος μπορει να πει μαλιστα οτι το ιδιο το Χολιγουντ αποτελει καστρο του παγκοσμιου σεξισμου, οπου κεντρικο ρολο - καπως ειρωνικα - επαιξε τις τελευταιες τρεις δεκαετιες η εταιρεια παγκοσμιας διανομης του κυριου Γουα'ι΄νστιν ( και ολες οι μικροτερες )...

Ο σεξισμος στο Χολιγουντ οπως και ο ρατσισμος και ο μανιωδης αντισημιτισμος του ξεκινα απο τα ιδια τα στουντιο. Εαν κανεις κυτταξει τις θεματικες αναλογιες, την σχεση του Χολιγουντ με τη βια, μπορει ευκολα να καταλαβει ποια σεναρια κερδιζουν συμβολαιο και ποια οχι. Οταν το 1996, πηγε ο Μαρλον Μπραντο να διαμαρτυρηθει στον Λαρι Κινγκ για τον ρατσισμο στο Χολιγουντ ( υπαρχει σχετικο βιντεο στο γιουτουμπ ), ανεφερε οτι το κλειδι για να κατανοηθει η συμπεριφορα του ειναι τα λεφτα. Γνωριζουμε ομως οτι τα στουντιο σιγονταρανε τον πολεμο του 2003 ( με αντισημιτικες ταινιες οπως το "seige" κοκ ).
Η βια με πρωταγωνιστες αντρες εχει μια αλλη πλευρα, ακρως σεξιστικη : οι γυναικες να χρησιμοπουνται ως τροπαια για τους νικητες ! Σε σχεδον καθε ταινια βιας υπαρχει και μια γοητευτικη γυναικα να τον περιμενει στο τελος, 'η σε καποια αλλη στιγμη του εργου για να τον "ξεκουρασει". Απο τον Σβαρτζενεγκερ μεχρι την τελευταια εκδοση του πρακτορα Τζε'ι'μς Μποντ, οι γυναικες εχουν εναν συγκεκριμενο ρολο, που ολοι γνωριζουμε... Σε ορισμενες περιπτωσεις οι γυναικες γινονται οι ιδιες αιτια της βιας ( το ονομα Ελενη, εχει ιδιαιτερη βαρυτητα για μας ).

Για να αλλαξει αυτο πρεπει να αλλαξει η ιδια η κοινωνια, δηλαδη ο τροπος που βλεπουν οι αντρες τις γυναικες. Ειναι θεμα επιμορφωσης των πατεραδων, των συντροφων, των συζυγων. Πιστευω λοιπον στην μορφωση, στη δημοσιογραφια, στους διανοουμενους, την ακαδημια, την ανοιχτη επικοινωνια, την ειλικρινεια, για να ειπωθουν πραγματα που οι δηλωμενες φεμινιστριες τυπου Στριπ, Τζολι, Σορβινο, Χιλαρι, κλπ δε τολμουν να πουν, παρα δηλωνουν ανεξοδα το γεγονος οτι καποιες γυναικες 'η οι ιδιες, ειναι θυματα. ( Μια μεγαλη παγκοσμια μελετη για τον σεξισμο που με την συντονισμενη βοηθεια των πιο πανω μεσων να γινει μπεστ σελερ οχι μονο στην Αμερικη αλλα παντου στη Δυση και τον λοιπο κοσμο ειναι μια αρχη. Το ζητημα του κορπορατικου φαλλοκρατισμου ειναι το αλλο. Θα ειχανε τοσες γυναικες προβλημα με τον Γουα'ι'νστιν αν υπηρχαν μια-δυο ως μελη στο executive board της Miramax ) ;;;
Να δεις για ποτε αλλαζουν τα πραγματα τοτε.