Νέα Υόρκη, 24 Σεπτεμβρίου. Ο Ταγίμπ Ερντογάν στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών. Φωτό: Getty Images
Κόσμος

Το μεγάλο κόλπο του Ερντογάν με το προσφυγικό και η Γερμανική υποκρισία

Μια χαρτογράφηση των προθέσεων της Τουρκίας με αφορμή την επίθεση στη Συρία

Η Τουρκία πρωταγωνίστησε στον πόλεμο εναντίον της Συρίας, ο οποίος έχει δημιουργήσει εκατομμύρια πρόσφυγες. Σήμερα εισβάλλει παράνομα στη Συρία άλλη μία φορά, για να εκδιώξει τους Κούρδους από το βόρειο τμήμα της, καταπατώντας κάθε έννοια διεθνούς δικαίου. Την ίδια στιγμή, ο Ερντογάν εκβιάζει την Ευρωπαϊκή Ένωση, απειλώντας είτε ευθέως ότι θα αυξήσει τις προσφυγικές ροές είτε εμμέσως ότι θα στείλει ορδές τζιχαντιστών στην Ευρώπη. Δηλαδή, ομολογεί κυνικά την εργαλειοποίηση των προσφύγων που (και) εκείνος δημιούργησε, ενώ οι τζιχαντιστές τού είναι και πάλι χρήσιμοι. Και οι Ευρωπαίοι, με πρώτους τους Γερμανούς, όλον αυτόν τον καιρό τον επαινούν και τον καλοπιάνουν, λέγοντάς του ότι αναγνωρίζουν τη συμβολή του στην επίλυση του προσφυγικού!

 

Όχι μόνο δεν τον καταγγέλλει κανείς για τους ωμούς εκβιασμούς αλλά, αντιθέτως, όπως είδαμε τις προηγούμενες μέρες, ζητούν να του δοθούν τα λεφτά που απαιτεί, και γρήγορα. Κι αφού η υποκρισία περνάει στην Ε.Ε., παριστάνει και τον απηνή διώκτη της τρομοκρατίας, την ώρα που κυνηγά να εξοντώσει τους Κούρδους και κάνει τα στραβά μάτια στον ISIS, με τον οποίο έχει καταγγελθεί πολλάκις ότι συνεργάζεται. Άλλωστε και ο λεγόμενος «Συριακός Εθνικός Στρατός», που επιχειρεί μαζί με τον τουρκικό στρατό στη Συρία, δεν είναι παρά ανακυκλωμένοι τζιχαντιστές, πρώην μαχητές της Αλ Κάιντα και άλλων ισλαμιστικών οργανώσεων που πολεμούσαν κατά του Άσαντ.

 

Η διπλή γλώσσα των Γερμανών και οι ευχαριστίες στην Τουρκία

«Η Τουρκία έχει προσφέρει μεγάλη υπηρεσία όχι μόνο στη Γερμανία αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όπου μπορούμε να προσφέρουμε, είμαστε πρόθυμοι να βοηθήσουμε την Τουρκία, σε ό,τι επιθυμεί. Χωρίς τη δική σας αλληλεγγύη, το μεταναστευτικό πρόβλημα στην περιοχή μας δεν θα μπορούσε να ξεπεραστεί. Είναι ένα επίτευγμα που θα μείνει στην παγκόσμια ιστορία». Αυτά ήταν τα λόγια του Γερμανού υπουργού Εσωτερικών, Χορστ Ζεεχόφερ, προς τους Τούρκους αξιωματούχους κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Άγκυρα. Είχε προηγηθεί η φράση «ευχαριστώ από την καρδιά μου» και η δέσμευση για περισσότερη ευρωπαϊκή βοήθεια.

 

Ας θυμηθούμε, όμως, ποιος είναι και τι πρέσβευε μέχρι πρόσφατα ο Χορστ Ζεεχόφερ. Πρόκειται για τον δεξιό Βαυαρό, πρόεδρο μέχρι πρότινος του κόμματος της Χριστιανοκοινωνικής Ένωσης της Βαυαρίας (CSU), πολιτικό εταίρο της Άνγκελα Μέρκελ και νυν ομοσπονδιακό υπουργό Εσωτερικών στην τέταρτη κυβέρνησή της. Από το 2008 έως το 2018 ήταν ο πρωθυπουργός του κρατιδίου της Βαυαρίας. Από το 2015 μέχρι και πέρσι, που πέρασε στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση, ήταν γνωστός για τις αντιμεταναστευτικές του θέσεις και για τη σκληρή κριτική που ασκούσε όλα αυτά τα χρόνια στη Γερμανίδα καγκελάριο για τη διαχείριση του προσφυγικού-μεταναστευτικού. 

 

Ο Ζεεχόφερ ακόμα και πέρσι ζητούσε να μην πατούν καν στο γερμανικό έδαφος όσοι μετανάστες δεν έχουν εξασφαλίσει άσυλο και να εμποδίζεται η άφιξή τους από τα σύνορα με την Αυστρία. «Το μεταναστευτικό είναι η μητέρα όλων των προβλημάτων» συνήθιζε να λέει. Από τον Αύγουστο του 2015 μέχρι πριν από μερικούς μήνες δεν σταματούσε να καταγγέλλει την απόφαση της Μέρκελ να επιτρέψει να εισέλθουν στη χώρα εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες εκείνη τη χρονιά. Όσο για την Τουρκία, την οποία πριν από λίγες μέρες εγκωμίασε, ο Ζεεχόφερ δήλωνε ότι το λιγότερο που έπρεπε να κάνει η Ε.Ε. ήταν να αναστείλει τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις και να ακυρώσει οποιοδήποτε σχέδιο προσφέρει στους Τούρκους τη δυνατότητα να εισέρχονται στον Χώρο Σένγκεν χωρίς θεώρηση διαβατηρίου. «Δεν μπορεί να γίνει συμφωνία για ταξίδια χωρίς βίζες με μια χώρα σαν κι αυτή» υποστήριζε. 

 

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν σταματούσε να πιέζει για αυστηρότερη πολιτική στο μεταναστευτικό, ζητώντας «άμεση επαναπροώθηση των μεταναστών που φτάνουν στα γερμανικά σύνορα από άλλη χώρα της Ε.Ε., στην οποία είχαν αιτηθεί άσυλο που είχε απορριφθεί, ή την επαναπροώθηση μεταναστών οι οποίοι δεν έχουν στην κατοχή τους έγκυρα έγγραφα». Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ήταν το πρώτο θέμα στην ατζέντα του. «Η επιβολή περιορισμών στη μετανάστευση αποτελεί προϋπόθεση για την ασφάλεια σε αυτήν τη χώρα» έλεγε.

 

Ο Χορστ Ζεεχόφερ κατηγορούσε την καγκελάριο Μέρκελ και για την ενίσχυση του ξενοφοβικού ακροδεξιού κόμματος της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD), καθώς τη θεωρούσε υπεύθυνη, λόγω της πολιτικής διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης. Επίσης, ήταν από εκείνους που δεν πίστευαν ότι η συνεργασία με την Τουρκία είχε φέρει αποτελέσματα και υποστήριζαν ότι δεν ήταν η συμφωνία Ε.Ε-Τουρκίας που είχε οδηγήσει στη μείωση του αριθμού των προσφύγων και μεταναστών αλλά το κλείσιμο του βαλκανικού διαδρόμου που πέτυχαν η Αυστρία και οι χώρες του Βίζεγκραντ (με τη σιωπηρή υποστήριξη πολλών Γερμανών). 

 

Από τον Αύγουστο του 2015 μέχρι πριν από μερικούς μήνες ο Ζεεχόφερ δεν σταματούσε να καταγγέλλει την απόφαση της Μέρκελ να επιτρέψει να εισέλθουν στη χώρα εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες εκείνη τη χρονιά. 

 

«Έρχονται λιγότεροι αιτούντες άσυλο, γιατί ο βαλκανικός διάδρομος έχει κλείσει από τη Βόρεια Μακεδονία και την Αυστρία» υποστήριζε, επισημαίνοντας ότι η συμφωνία Ε.Ε.-Τουρκίας απλώς ακολούθησε, αλλά «τη δουλειά την είχαν κάνει ήδη άλλοι», εννοώντας την Αυστρία και τα βαλκανικά κράτη (άποψη που συμμερίζονται πολλοί στην Ε.Ε., αλλά δεν αναφέρουν δημόσια). 

 

Η αυστηρότητά του απέναντι στην Τουρκία δεν εξαντλούνταν στην αντίθεσή του να ενταχθεί στην Ε.Ε. Ο Χορστ Ζεεχόφερ έως πρόσφατα ζητούσε γενικότερα σκληρή στάση απέναντι στον Ταγίπ Ερντογάν, υποστηρίζοντας ότι «δεν πρέπει να επιτραπεί ο εκβιασμός» που επιχειρεί. Ισχυριζόταν σθεναρά πως «το Ισλάμ δεν ανήκει στη Γερμανία, η οποία διαμορφώθηκε από τον χριστιανισμό. Η Τουρκία, ως αυτοαποκαλούμενος εκπρόσωπος του μουσουλμανικού κόσμου, σαφώς δεν ταιριάζει στην Ε.Ε.» υποστήριζε. Ακόμα και πριν από την κρίση του προσφυγικού, το 2010, είχε πει ότι «οι Τούρκοι και οι Άραβες μετανάστες δεν χρειάζονται πλέον στη Γερμανία», προκαλώντας αρκετές αντιδράσεις.

 

Το 2011 είχε δηλώσει ότι όσοι επιθυμούν να παραμείνουν στη Γερμανία θα πρέπει να ενστερνιστούν τις γερμανικές αξίες. Αλλά και τα τελευταία χρόνια καλούσε συνεχώς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να μειώσει τον αριθμό των προσφύγων που μπορούσε να δεχτεί η Γερμανία, απειλώντας ακόμα και με προσφυγή στο Συνταγματικό Δικαστήριο κατά της κυβερνητικής πολιτικής στο μεταναστευτικό.

 

Αυτός, λοιπόν, είναι ο Γερμανός υπουργός Εσωτερικών, Χορστ Ζεεχόφερ, που την περασμένη εβδομάδα είπε στον Τούρκο ομόλογό του Σουλεϊμάν Σοϊλού «ευχαριστώ από την καρδιά μου», υποσχόμενος περισσότερη ευρωπαϊκή βοήθεια. Προφανώς, όσο ήταν πρωθυπουργός της Βαυαρίας μπορούσε να κάνει πολιτικές δηλώσεις για εσωτερική κατανάλωση, αλλά τώρα, που υπηρετεί την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, συμμορφώνεται με τις γραμμές της εθνικής στρατηγικής. Έτσι, ο σχεδόν «τουρκοφάγος» και θιασώτης της σκληρής αντιμεταναστευτικής πολιτικής, Χορστ Ζεεχόφερ, άκουγε, γνέφοντας καταφατικά, τον Τούρκο υπουργό Εσωτερικών να του λέει: «Έχοντας επίγνωση των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτιστικών προκλήσεων της φιλοξενίας 3,8 εκατομμυρίων Σύρων... η Τουρκία επέδειξε μια υποδειγματική συμπεριφορά στον κόσμο, όσον αφορά τόσο τα προσφυγικά της στρατόπεδα όσο και τη φιλοξενία». 

 

O Γερμανός υπουργός Εσωτερικών, Χορστ Ζεεχόφερ. Φωτό: Getty Images

 

Ο Σουλεϊμάν Σοϊλού, μάλιστα, του έθεσε ανοιχτά το σχέδιο του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για τη δημιουργία μιας «ασφαλούς ζώνης», όπως την αποκαλούν, στη βόρεια Συρία, όπου επιθυμούν να εγκαταστήσουν εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες, αφού πρώτα διώξουν από κει τους Κούρδους της Συρίας. Και, φυσικά, απαίτησε ξανά περισσότερα χρήματα και γρήγορα. Ο Ζεεχόφερ δεν έφερε καμία αντίρρηση, σύμφωνα με το ρεπορτάζ των γερμανικών ΜΜΕ. Δεν μίλησε ούτε για τον εκβιασμό, στον οποίο τόσο καιρό έλεγε ότι δεν έπρεπε να υποκύψουν, ούτε για τίποτε απ’ όσα έλεγε για την Τουρκία εδώ και χρόνια. Μόνο «ευχαρίστησε από την καρδιά του» τους Τούρκους κυβερνητικούς και είπε ότι, χωρίς τη δική τους αλληλεγγύη, το μεταναστευτικό πρόβλημα δεν θα μπορούσε να ξεπεραστεί και αυτό που κάνουν «είναι ένα επίτευγμα που θα μείνει στην παγκόσμια ιστορία(!)». 

 

 

Η Τουρκία και το προσφυγικό ως εργαλείο.

Έχει ενδιαφέρον να εξετάσει κανείς τι έχει κάνει η Τουρκία για το προσφυγικό, την οποία συχνά πολλοί βάζουν στο ίδιο τσουβάλι με την Ελλάδα, λέγοντας πως οι δύο αυτές χώρες σηκώνουν το βάρος του προσφυγικού-μεταναστευτικού. Κάποιοι, μάλιστα, υποστηρίζουν ότι το φορτίο της Τουρκίας είναι πολύ μεγαλύτερο, αφού έχει πέντε εκατομμύρια πρόσφυγες, σύμφωνα με τους τουρκικούς ισχυρισμούς, ενώ η Ελλάδα μόνο 80.000.

 

Πρώτα απ’ όλα, η Τουρκία φουσκώνει τους αριθμούς των προσφύγων και μεταναστών, ανεβάζοντάς τους κάθε φορά όσο θέλει, ενώ η Ελλάδα κάνει ακριβώς το αντίθετο. Όλοι γνωρίζουν ότι ο αριθμός των 80.000 είναι πλασματικός και ότι στην πραγματικότητα ο αριθμός των προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα είναι πολύ μεγαλύτερος. Αυτό είναι κάτι που έχουν παραδεχτεί και υπουργοί της προηγούμενης κυβέρνησης. Εξού και η κριτική κάποιων Ευρωπαίων προς την Ελλάδα ότι δεν τους καταγράφει όλους. 

 

Η βασική διαφορά της Ελλάδας με την Τουρκία, όμως, είναι άλλη. Ότι η Τουρκία ευθύνεται για τη δημιουργία των προσφυγικών κυμάτων, ενώ η Ελλάδα όχι. Η Τουρκία είναι μεταξύ των χωρών που προκάλεσαν το συριακό δράμα και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να παριστάνει την αμέτοχη και να διαμαρτύρεται για τους πρόσφυγες που κατέφυγαν εκεί, διεκδικώντας συνεχώς χρήματα από την Ε.Ε. και απειλώντας την. 

 

Ο Ερντογάν έβλεπε πάντα τους Κούρδους ως απειλή, γι' αυτό τους αποκαλεί τρομοκράτες. Βασικός του φόβος είναι ότι οι Κούρδοι της Συρίας θα επιδιώξουν να συνδεθούν με τους Κούρδους στο Ιράκ και να δημιουργήσουν «κουρδικό κράτος», με το οποίο θα θελήσουν να ενωθούν και οι Κούρδοι της Τουρκίας.

 

Αλλά δεν είναι ούτε αυτό μόνο. Ο Ταγίπ Ερντογάν προσκαλούσε ο ίδιος τα «αδέλφια του από τη Συρία», όπως αποκαλούσε τους Σύριους πρόσφυγες, να καταφύγουν στην Τουρκία κι έλεγε ότι θα τους υποδεχόταν με ανοιχτή αγκαλιά. Όχι από φιλανθρωπία, όπως αποδείχτηκε, αλλά από σκοπιμότητα, αφού θέλει να τους εγκαταστήσει στα βόρεια σύνορα της Συρίας, εκτοπίζοντας τους Κούρδους. Η περίφημη «ασφαλής ζώνη» (safe zone operation), όπως την ονομάζει ο Ερντογάν, είναι ασφαλής ζώνη μόνο γι’ αυτόν, αλλά απαιτεί να τη χρηματοδοτήσει η Ευρώπη στο πλαίσιο της αντιμετώπισης του προσφυγικού. 

 

Πρώτη φορά και εντελώς απρόθυμα, μόλις την περασμένη Τετάρτη, μετά την έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης που ξεκίνησε η Τουρκία, ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, που ήταν υποχρεωμένος να πει κάτι, δήλωσε πως «καμία ευρωπαϊκή χρηματοδότηση δεν πρόκειται να δοθεί για τη “ζώνη ασφαλείας”».

 

«Εάν το σχέδιο της Τουρκίας είναι η δημιουργία μιας “ζώνης ασφαλείας”, μην περιμένετε χρηματοδότηση από την Ε.Ε» είπε ο Γιούνκερ, ενώ αυτές τις μέρες όλοι, από τον Ζεεχόφερ μέχρι τον Μητσοτάκη, δήλωναν ότι πρέπει να δοθεί υποστήριξη στην Τουρκία για το προσφυγικό και περισσότερα λεφτά, όπως ζητάει. 

 

Ο Ερντογάν τους πίεζε εδώ και πάρα πολύ καιρό για την «ασφαλή ζώνη», αλλά μόνο τώρα που ξεκίνησε η παράνομη εισβολή στη Συρία κάποιοι στην Ε.Ε. εμφανίστηκαν αντίθετοι, κρατώντας ωστόσο τις όποιες πραγματικές ή όχι αντιρρήσεις τους σε πολύ χαμηλούς τόνους. 

 

Από τις επιθέσεις της Τουρκίας στη Συρία. Φωτό: Getty Images

 

Ο Ταγίπ Ερντογάν, κατά την ομιλία του σε κομματική συγκέντρωση του ΑΚΡ πριν από λίγο καιρό, είχε ξαναπεί ότι η Τουρκία φιλοξενεί 3.650.000 πρόσφυγες και ότι αν δεν υποστηριχτούν τα σχέδιά του, θα ανοίξει τις πύλες, επειδή «δεν μπορούν να σηκώνουν μόνο οι Τούρκοι το βάρος αυτό». Στην ίδια ομιλία είχε αποκαλύψει ότι η Τουρκία ήταν αποφασισμένη να δημιουργήσει την «ασφαλή ζώνη» στη βορειοανατολική Συρία σε συνεργασία με τις ΗΠΑ, αλλά θα το έκανε και μόνη της, αν χρειαζόταν. Αυτή η «ασφαλής ζώνη» σημαίνει τουρκικές στρατιωτικές βάσεις στη βόρεια Συρία και επίσης χιλιάδες κατοικίες για τους πρόσφυγες που θέλουν να εγκαταστήσουν εκεί, δηλαδή μεγάλα κέρδη για τις κατασκευαστικές εταιρείες των ημετέρων. 

 

Ο Ερντογάν έβλεπε πάντα τους Κούρδους ως απειλή, γι’ αυτό τους αποκαλεί τρομοκράτες. Βασικός του φόβος είναι ότι οι Κούρδοι της Συρίας θα επιδιώξουν να συνδεθούν με τους Κούρδους στο Ιράκ και να δημιουργήσουν «κουρδικό κράτος», με το οποίο θα θελήσουν να ενωθούν και οι Κούρδοι της Τουρκίας. Ένα τέτοιο σχέδιο δεν είναι καθόλου εύκολο να υλοποιηθεί άμεσα, αλλά η Τουρκία σχεδιάζει μακροπρόθεσμα, με ιστορική ματιά. Και μπορεί ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ να δήλωσε μόλις την περασμένη Τετάρτη την αντίθεσή του στα σχέδια της Τουρκίας λες και τα άκουγε πρώτη φορά, αλλά ο Ερντογάν τα είχε παρουσιάσει ακόμα και στον ΟΗΕ κατά την πρόσφατη ομιλία του εκεί, δείχνοντας μέχρι και χάρτες.

 

Αναγκαία προϋπόθεση για την έναρξη της υλοποίησης του σχεδίου του Ερντογάν ήταν να πάρει το ok από τις ΗΠΑ, οι δυνάμεις των οποίων έπρεπε να αποχωρήσουν από την περιοχή, όπου βρίσκονταν για να στηρίζουν τους Κούρδους. Η στήριξη αυτή άλλωστε (των ΗΠΑ προς τους Κούρδους) ήταν η αιτία της ψυχρότητας στις αμερικανο-τουρκικές σχέσεις. Και ναι μεν ο Τραμπ δεν είχε καμία αντίρρηση να διευκολύνει τον Ερντογάν, αλλά όλα τα υπόλοιπα κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ, απ’ ό,τι φάνηκε, είχαν. 

 

Ο Ερντογάν, αφού συνέβαλε στη διάλυση της Συρίας και στον ξεριζωμό εκατομμυρίων Σύριων, προσκάλεσε τους πρόσφυγες στη χώρα του για να τους εργαλειοποιήσει και να πετύχει αυτά που ήθελε. Κι αφού συγκέντρωσε 2-3 εκατομμύρια με σκοπό να τους εγκαταστήσει στη ζώνη που θέλει να φτιάξει για να εκτοπίσει τους Κούρδους, άρχισε να ζητά πάλι χρήματα από τους Ευρωπαίους, εκβιάζοντάς τους, ενώ ταυτόχρονα στέλνει στην Ελλάδα μερικές χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες για προφανείς λόγους. Μ’ έναν σμπάρο, δηλαδή, πολλά τρυγόνια για τον Ερντογάν, αφού χρησιμοποιεί το προσφυγικό και για να χτυπήσει τους Κούρδους, και για να ελέγξει τον Άσαντ, και για να απειλήσει την Ευρώπη και να της πάρει λεφτά, και για να δημιουργήσει πρόβλημα στην Ελλάδα. 

 

Η μόνιμη δικαιολογία του Ερντογάν για να διεκδικεί και να παίρνει τα δισεκατομμύρια που θέλει, εκτός από την υποτιθέμενη διαχείριση του προσφυγικού, είναι ότι πολεμάει την τρομοκρατία στη Συρία. Μόνο που αυτός αποκαλεί τρομοκράτες τους Κούρδους που δίνουν έναν εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα και με τους πραγματικούς τρομοκράτες δεν φαίνεται να δυσανασχετεί στ’ αλήθεια. Ας δούμε, λοιπόν, ποιος είναι ο «αγώνας» της Τουρκίας απέναντι στους τζιχαντιστές και τους πραγματικούς τρομοκράτες. 

 

Το 2011, όταν ξεκίνησε ο πόλεμος στη Συρία, οι ΗΠΑ είχαν ενεργή ανάμειξη σε αυτόν, καθώς ήθελαν να ρίξουν τον Πρόεδρο της Συρίας, Μπασάρ αλ Άσαντ. Η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ χρηματοδοτούσαν το «αντάρτικο» κατά του καθεστώτος Άσαντ και η Τουρκία εκπαίδευε τις ένοπλες ομάδες που πολεμούσαν εναντίον του, μερικές εκ των οποίων ήταν ακραίες ισλαμιστικές.

 

Κούρδοι διαμαρτύρονται έξω από το Λευκό Οίκο για την απόφαση της Αμερικής να αποσύρει τα στρατεύματά της από τη Βόρεια Συρία. Φωτό: Getty Images

 

Το 2013, μέσα από τις τάξεις του αντικαθεστωτικού στρατού, δημιουργήθηκε η ακραία ισλαμιστική οργάνωση των τζιχαντιστών του ISIS, που δεν έλεγχαν πλέον οι ΗΠΑ, η οποία κατάφερε να καταλάβει μεγάλο μέρος της Συρίας, συν τις πετρελαιοπηγές που ήθελαν να αξιοποιήσουν για λογαριασμό τους. Διαπιστώνοντας οι ΗΠΑ ότι το λεγόμενο Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ) του ISIS είχε γίνει επικίνδυνο και ανεξέλεγκτο, αναγκάστηκαν να συνεργαστούν με τους Κούρδους για να τους βάλουν μπροστά, ώστε να τους αντιμετωπίσουν εκείνοι. Τότε η Τουρκία συμμάχησε στενότερα με τον ISIS και, σύμφωνα με παλαιότερα δημοσιεύματα, μέλη της οικογένειας του Ερντογάν έκαναν δουλειές μαζί του, αγοράζοντας πετρέλαιο από τις πετρελαιοπηγές που είχε καταλάβει.

 

Όταν η Τουρκία είδε ότι οι ΗΠΑ συνέχιζαν να υποστηρίζουν τους Κούρδους και μετά την ήττα του ISIS, απαίτησε να τους εγκαταλείψει, καθώς φοβήθηκε ότι αυτό θα οδηγούσε στη δημιουργία κουρδικού κράτους και στην Τουρκία. Οι ΗΠΑ δεν της έκαναν τη χάρη, ίσως γιατί προτιμούν να ελέγχουν τα πετρέλαια της περιοχής οι Κούρδοι. Τότε ήταν που ο Ερντογάν, για να πιέσει τις ΗΠΑ, στράφηκε ευκαιριακά προς τη Ρωσία κι εκείνη το εκμεταλλεύτηκε, εξακολουθώντας ωστόσο να στηρίζει τον Άσαντ. 

 

Τα σχέδια της Τουρκίας για εισβολή στη Συρία, εκδίωξη των Κούρδων και έλεγχο του βόρειου τμήματος δεν άλλαξαν και όλο αυτό το διάστημα απαιτούσε από τις ΗΠΑ να τη στηρίξει. Εκείνες σε έναν βαθμό ανταποκρίθηκαν, π.χ. με τις κοινές περιπολίες και βάζοντας τους Κούρδους να καταστρέψουν τα οχυρωματικά τους έργα. Αυτά τα χρόνια οι Κούρδοι έχασαν χιλιάδες άνδρες και γυναίκες στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους, προστατεύοντας όχι μόνο τον τόπο τους και τα συμφέροντά τους αλλά όλους. 

 

Οι σχέσεις του Ερντογάν με το Ισλαμικό Κράτος

Τι έκανε ο Ερντογάν όσο οι Κούρδοι θυσίαζαν τους νέους τους για να αντιμετωπίσουν το τέρας του ISIS, που άλλοι εξέθρεψαν, εξόπλισαν και ενίσχυσαν; Το 2015 δημοσιεύτηκαν στον διεθνή Τύπο ρεπορτάζ και ντοκουμέντα που αποκάλυπταν την ανάμειξη του γιου του Ταγίπ Ερντογάν σε αγοραπωλησίες πετρελαίου ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισλαμικό Κράτος του ISIS. 

 

Τον Νοέμβριο του 2014 είχε προηγηθεί ο υπουργός Πληροφοριών της Συρίας Omran al-Zoubi, ο οποίος δήλωσε δημόσια πως η εταιρεία μεταφορών που ανήκε στον Μπιλάλ Ερντογάν έπαιρνε πετρέλαιο από τον ISIS, από τις  περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο των τζιχαντιστών. Την επόμενη χρονιά το ρωσικό υπουργείο Άμυνας κατήγγειλε «εμπλοκή της ανώτατης ηγεσίας της Άγκυρας, του Προέδρου Ερντογάν και της οικογένειάς του» στο λαθρεμπόριο ιρακινού και συριακού πετρελαίου σε συνεργασία με τον ISIS. Παρουσίασαν, μάλιστα, στοιχεία ενώπιον ξένων δημοσιογράφων στη Μόσχα (φωτογραφίες από αερολήψεις και δορυφόρους), σύμφωνα με τα οποία η μεταφορά γινόταν με κομβόι βυτιοφόρων που περνούσαν από τα νότια σύνορα της Τουρκίας. Βασική αφετηρία, κατά τους Ρώσους, ήταν η πόλη Ντέιρ εζ Ζορ στην ανατολική Συρία, ενώ παρουσιάστηκαν και τρεις διαδρομές απ’ όπου γινόταν η μεταφορά στην Τουρκία.

 

Οι Ρώσοι είχαν μιλήσει για λαθρεμπόριο που απέφερε κέρδη 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως, τα οποία όμως, όπως ισχυρίστηκαν, μειώθηκαν μετά τις ρωσικές επιδρομές στη Συρία. Ο Ταγίπ Ερντογάν χαρακτήρισε όλα αυτά «ρωσικές συκοφαντίες» και απείλησε με αντίποινα, ισχυριζόμενος ότι αυτοί που εμπλέκονται στο λαθρεμπόριο με τον ISIS είναι το καθεστώς Άσαντ και δύο Ρώσοι.

 

Ο χάρτης της περιοχής. Πηγή: Bloomberg

 

Λίγους μήνες μετά τα ρωσικά δημοσιεύματα, η γερμανική εφημερίδα «Handelsblatt» δημοσίευσε ρεπορτάζ, στο οποίο χαρακτήριζε βάσιμες τις ρωσικές καταγγελίες, με τον τίτλο «Είναι ο γιος του Ερντογάν ο υπουργός πετρελαίου του ISIS;». Το ρεπορτάζ υπενθύμιζε ότι το 2013 ο γιος του Ερντογάν είχε κατηγορηθεί ότι ξέπλενε χρήματα για λογαριασμό του πατέρα του, ενώ το 2014 υπήρξε ένα ακόμα καταγεγραμμένο τηλεφώνημα, όπου ο Μπιλάλ μιλούσε με τον Ταγίπ Ερντογάν για μία πληρωμή 10 εκατομμυρίων δολαρίων. Υπήρξαν, επίσης, δημοσιεύματα που μιλούσαν για ένα νοσοκομείο στην Τουρκία, κοντά στα σύνορα με τη Συρία, όπου περιθάλπονταν οι τραυματισμένοι τζιχαντιστές. 

 

To 2016, λόγω των WikiLeaks, διέρρευσαν δεκάδες χιλιάδες emails του γαμπρού του Ερντογάν, από τα οποία προέκυπταν στενές σχέσεις με το Ισλαμικό Κράτος. Ο Μπεράτ Αλμπαϊράκ, υπουργός Ενέργειας της Τουρκίας, σε περισσότερα από 57.000 emails εμφανιζόταν να έχει σχέσεις με την εταιρεία Powertrans, η οποία σχετιζόταν με τροφοδοσία πετρελαίου και τον ISIS. 

 

Οι αποκαλύψεις για τις σχέσεις του καθεστώτος Ερντογάν με το Ισλαμικό Κράτος, όμως, δεν σταμάτησαν εκεί. Ακολούθησε η δημοσίευση πολλών ακόμα στοιχείων και μαρτυριών που κατέδειξαν τη στενή σχέση των τουρκικών υπηρεσιών με το Ισλαμικό Κράτος και την υποκρισία όλων των άλλων χωρών.

 

Δηλαδή, όλοι γνωρίζουν αν και πόσο πολεμάει την ισλαμική τρομοκρατία η Τουρκία. Εξίσου καλά γνωρίζουν και τον ρόλο της στο προσφυγικό. Πώς γίνεται, λοιπόν, μια χώρα που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και εισβάλλει παράνομα σε μία άλλη χώρα για να καταλάβει ξένα εδάφη, διώχνοντας χιλιάδες ανθρώπους από τον τόπο τους, να αντιμετωπίζεται ως χώρα που βοηθά στην επίλυση του προσφυγικού και πρέπει να χρηματοδοτηθεί από την Ευρώπη; Πολύ περισσότερο όταν η χρηματοδότηση στην πραγματικότητα αφορά την εξόντωση των Κούρδων, που αποκαλεί τρομοκράτες, κάνοντας τα στραβά μάτια στους κανονικούς. 

 

Και ποιος, άραγε, εγγυάται ότι αν η Τουρκία κερδίσει, οι χιλιάδες αιχμάλωτοι μαχητές του ISIS, που ως τώρα φυλάνε οι Κούρδοι, δεν θα απελευθερωθούν για να απειλήσουν ξανά την Ευρώπη και την παγκόσμια ασφάλεια; Άλλωστε, τόσο ο Τραμπ όσο και ο Ερντογάν, για κάτι τέτοιο φαίνεται να προετοιμάζουν την κοινή γνώμη με τις δηλώσεις τους. 

 

Κόσμος
16 Σχόλια
λukum (το) 13.10.2019 | 12:00
Ξέρετε κάτι, κάποιοι έχουν καταλάβει το παιχνίδι Γερμανίας-Τουρκίας με το προσφυγικό εδώ και χρόνια, εάν τα έγραφε αυτά κάποιος πριν λίγο καιρό θα ονομαζόταν φασίστας/ψεκασμένος/συνωμοσιολόγος.
Ashton Heston III 13.10.2019 | 18:13
Ψεκασμένοι είναι σίγουρα όσοι πιστεύουν πως η Γερμανία και η Δύση χειραγωγούν τους πρόσφυγες προκειμένου να αλλοιώσουν την εθνική υπόσταση της Ελλάδας και να εξανδραποδίσουν την ελληνική εργατική τάξη. Έχεις γράψει εκτεταμένα γι αυτά τα δύο θέματα.

(Βασικά όπου διαπιστώνεται σύγκλιση απόψεων ριζοσπαστικής αριστεράς και λαϊκής/άκρας δεξιάς έχει πέσει ψεκασμός).
Αριάνα Γράνδε 13.10.2019 | 21:30
Αν δημιουργήσεις ένα κράτος χωρίς ταυτότητα, με κοινή θρησκεία, αμόρφωτο κι εξαθλιωμένο είναι πολύ πιο εύκολο να το χειραγωγήσεις ώστε να γίνει το φτηνό εργατικό δυναμικό που έψαχνες στην Κίνα. Αλλά για πες μας εσύ τους λόγους που συμβαίνει αυτό. Σίγουρα ξέρεις καλύτερα. Τι να πούμε κι εμείς οι ψεκασμένοι; Άλλωστε γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα κράτη κοιτάζουν το καλό όλων όχι το ατομικό τους συμφέρον και μόνο.
Ashton Heston III 13.10.2019 | 22:35
Δηλαδή στέλνεις τους ανειδίκευτους Σύρους, Ιρακινούς, Αλγερινούς, Νιγηριανούς, Πακιστανούς, κλπ στην Ελλάδα για να ανταγωνιστούν τους Έλληνες ανειδίκευτους και να πέσουν οι μισθοί ποιών; Των Ελλήνων που είναι ειδικευμένοι; Επηρεάζει ο μισθός ψήστη τον μισθό του προγραμματιστή;

Να εξαθλιώσεις τους έλληνες ανειδίκευτους για να τους πάρεις στην Γερμανία να σου φτιάχνουν τι; Πλαστικές καρέκλες; Αγαλματάκια νάνων για τους κήπους; (nanotechnology)

O Λούκουμος έχει ιδεολογία "ρομαντικού αγροτικισμού" (agrarianism). Να μείνει λέει ο Έλληνας στην Ελλάδα να μαζέψει φρούτα και φράουλες και να κάνει ελληνάκια. Και έρχονται, λέει, οι φτηνοί μετανάστες, και μαζεύουν αυτοί τα φρούτα και τις φράουλες, και πάει ο Έλληνας (που θα μπορούσε να μαζεύει φρούτα και φράουλες) και γίνεται νευροχειρουργός στο Βερολίνο. Και κερδίζει έτσι η Γερμανία. Κοίτα να δεις τι πονηροί που είναι οι Γερμανοί.

Οσοι Έλληνες επιστήμονες φύγανε κατά την περίοδο της κρίσης είναι επειδή δεν υπάρχει βιομηχανία στην Ελλάδα, κάτι για το οποίο ευθυνόμαστε μόνο εμείς. Και επειδή σταμάτησαν οι δημόσιες επενδύσεις. Και επειδή το δημόσιο έπαψε να προσλαμβάνει αθρόα, όπως έκανε μέχρι το 2009. Και επειδή τα master/διδακτορικά γίνανε της μόδας από τα μέσα το '90 και μετά, και έχουμε υπερπροσφορά πτυχιούχων (ας φτιάξουμε λοιπόν βιομηχανία--αν όλα αυτά τα πτυχία έχουν αντίκρυσμα και δεν είναι "μαστεράκια" για μοριοδότηση). Όχι επειδή ήρθαν οι πρόσφυγες/μετανάστες.
λukum (το) 14.10.2019 | 01:53


Έχω γράψει και αναφέρει με στοιχεία τόσο οικονομικά, όσο και στατιστικά (από επίσημα sites του ΟΗΕ, και οικονομικών δεικτών) τι ακριβώς παιχνίδι παίζεται από όσο ο καθένας μας μπορεί να καταλάβει και να βγάλει κάποια λογικά συμπεράσματα για τα γεγονότα που συμβαίνουν στη χώρα μας και στην Ευρώπη.

Τόσο η έκθεση του ΟΗΕ πάνω στην πληθυσμιακή μείωση χωρών όπως η Ελλάδα και η Ιταλία έκαναν λόγο για επιτακτική ανάγκη αύξησης της μετανάστευσης για οικονομικούς λόγους πολλά χρόνια πριν,
https://www.un.org/en/development/desa/population/publications/ageing/replacement-migration.asp
όσο και οι πρόσφατες δηλώσεις της εκπροσώπου του γ.γ. του ΟΗΕ
https://youtu.be/qSmTWPRN_po

Η αθρόα μετανάστευση και η μετακίνηση πληθυσμών αποτελεί και αποτελούσε εργαλείο για οικονομικούς και γεωπολιτικούς λόγους από πάντα. Ειδικότερα στη χώρα μας, η μετανάστευση φάνηκε και φαίνεται ιδιαίτερα χρήσιμη τόσο στην Ευρώπη (Γερμανία), όσο και στην Τουρκία, αν διαβάσατε το άρθρο, αυτό λέει.
Τώρα ποια ακριβώς είναι αυτή η χρησιμότητα, και τι προσπαθούν να πετύχουν οι μεν και οι δε, αφήνεται να εννοηθεί...

Αυτό που είναι αξιοσημείωτο πάντως είναι πως όλα αυτά δεν επιτρεπόταν καν να σχολιαστούν κάτω από τα θέματα των μεταναστευτικών ροών 4-5 χρόνια πριν... γιατί σε έκαναν άμεσα ομότεχνο των τραμπούκων της Χ.Α. και των κεραλοιφών...

Υ.Γ.
Πάνω στα θέματα που αναφέρετε για νευροχειρουργούς και φράουλες δεν νομίζω πως αξίζει να απαντήσω, είναι πολύ απλά μαθηματικά. Ο καθένας που θέλει να φαντασιώνεται πως μία χώρα μπορεί να υπάρξει παράγοντας μόνο μεταπτυχιακούς τίτλους και επιστήμονες εξωτερικού μέσα από τα δεκάδες ΑΕΙ που συντηρεί (από πού προέρχεται αυτή η χρηματοδότηση άραγε;) ας συνεχίσει να φαντασιώνεται ένα μπορζουά έθνος που θα δουλεύει στον χρηματοδότη φορώντας κοστούμι ενώ τα φρούτα και τα παιδιά θα τα έχει αναλάβει άλλος...

Η πραγματικότητα θα μας προσγειώσει, αν δεν το έχει ήδη κάνει, απότομα.
Ashton Heston III 14.10.2019 | 02:38
Κοίταξε Λούκουμε, ισχυρίζεσαι πως οι Γερμανοί και οι Τούρκοι συνωμοτούν αγαστά εναντίον της Ελλάδος: προσπαθείς να μας πείσεις ότι η χρήση των προσφυγικών ροών από την Τουρκία προκειμένου να αποδυναμώσει την Ελλάδα και να εκβιάσει την ΕΕ (που όντως ισχύει) συνδέεται κάπως με φαντασίωσή σου περί δήθεν χρήσης των προσφύγων από τους Γερμανούς για μας αλλοιώσουν ως έθνος και να μας πάρουν σκλάβους στα εργοστάσια. Αυτό το δεύτερο είναι ανοησία. Μην παρουσιάζεις σε παρακαλώ το άρθρο της κυρίας Σιούτη ως δικαίωση των σου απόψεων.

Την προηγούμενη πάντως φορά, το 2013, με τις υστερίες για τους πρόσφυγες κάνατε τον Καμμένο power broker--αφήνω κατά μέρους την άνοδο της ΧΑ που στηρίχτηκε στις ίδιες υστερίες--ο οποίος μετά πήγε με τον Τσίπρα και που καταλήξατε; Στο Μνημόνιο Τσίπρα, στην περαιτέρω καταστροφή της οικονομίας και αποδυνάμωση της χώρας εις βάρος του ισοζυγίου ισχύος της περιοχής, στην υποθήκευση της δημόσιας περιουσίας για 100 χρόνια, στην φυγή εκατοντάδων χιλιάδων αξιόλογων Ελλήνων στο εξωτερικό, στην Πρέσπες. Μπράβο παιδιά. Να δούμε ποιός μάγκας θα σας εξαπατήσει αυτήν την φορά (αλλά σε τέσσερα περίπου χρόνια, ελπίζω).
λukum (το) 14.10.2019 | 14:26
Μην διαστρευλώνετε τα λεγόμενά μου παρακαλώ.

Σχολιάστε ξεχωριστά το άρθρο και αφήστε τις προσωπικές επιθέσεις.

Έχει κάθε δικαίωμα ο καθένας να έχει την άποψη του. Αν εσείς διαβάζετε αυτό που θέλετε για να βρείτε αφορμή να βάλετε την κασέτα του “ιδεολογικού παραλόγου” να παίζει, είναι δικαίωμα σας.

Στο συγκεκριμένο ζήτημα ξαναλέω πως η ιστορία έχει επαναληφθεί πολλαπλές φορές. Αν θέλετε να χρησιμοποιήσετε γελοίες απλουστεύσεις με λαϊκίστικη γλώσσα μπορείτε να το κάνετε σε κάποιο σχόλιο ξεχωριστά, δίχως να χαρακτηρίζετε συγκεκριμένα πρόσωπα και να γίνεστε εριστικός εξισσορροπώντας της έλλειψης επιχειρηματων.

Ευχαριστώ
Ashton Heston III 14.10.2019 | 16:53
“στην φυγή εκατοντάδων χιλιάδων αξιόλογων Ελλήνων στο εξωτερικό”

(Τόσοι βέβαια πολλοί δεν έφυγαν λόγω Συριζανέλ, αλλά από την αρχή της κρίσης).
Ashton Heston III 14.10.2019 | 19:05
“...η ιστορία έχει επαναληφθεί πολλαπλές φορές...”

Πολύ σωστά, με την Ελλάδα να αφομοιώνει τους ξένους έποικους. Όπως θα γίνει και τώρα.
avatar
Giota theo 13.10.2019 | 12:13
Συμφωνώ. Η Ελλάδα όπως και η ΕΕ κρατά μια στάση ουδέτερη απέναντι σε έναν ξένο εισβολέα που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, θυσιάζει αμάχους και χρησιμοποιεί τους πρόσφυγες σαν πιόνια σε σκάκι για να προωθεί την επεκτατική του πολιτική. Η φοβική στάση της Ελλάδας, που ανησυχεί για τις προσφυγικές ροές και το αιγαίο, θα δημιουργήσει μια σειρά προβλημάτων. Καταρχάς, πώς θα επιστρέψει στην Τουρκία τους Σύρους πρόσφυγες με το επιχείρημα της τρίτης ασφαλούς χώρας; Πώς η υπηρεσία ασύλου θα βγάλει αποφάσεις απόρριψης των αιτημάτων ασύλου τους επειδή μπορούν να έχουν επαρκή προστασία στην Τουρκία; Αυτό θα είναι ο ύψιστος βαθμός υποκρισίας. Αν δεν το κάνει, τι θα κάνει με τις προσφυγικές ροές που η γειτονική χώρα αφήνει να περάσουν ανάλογα με τα συμφέροντά της; Και μάλιστα χωρίς κανένα μέχρι στιγμής σοβαρό πλάνο ένταξης.
Η απροκάλυπτη εγκληματικότητα της Τουρκίας θα έπρεπε να καταδικαστεί από την Ελλάδα και την ΕΕ, σταματώντας την κάθε οικονομική βοήθεια και ενταξιακή διαπραγμάτευση. Για τους πρόσφυγες θα έπρεπε η ΕΕ να επιβάλλει τους δικούς της όρους, να δεχθεί στο έδαφός της έναν μεγάλο αριθμό από αυτούς που φιλοξενεί η Τουρκία, διαμοιρασμενους στα κράτη μελη ανάλογα με τη δυνατότητα ενσωμάτωσης και να δοθεί τέλος σε αυτόν τον άρρωστο εκβιασμό. Ως πότε θα χορεύουμε στο ρυθμό ενός τρελού;
avatar
Μαρία-Μαρία 13.10.2019 | 12:40
"Οι ΗΠΑ δεν της έκαναν τη χάρη, ίσως γιατί προτιμούν να ελέγχουν τα πετρέλαια της περιοχής οι Κούρδοι." Πηγή: www.lifo.gr

Τι πονόψυχοι απελευθερωτές αυτοί οι Αμερικάνοι!
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 13.10.2019 | 14:20
28 Φεβ 1999 / ΝΥ Ταιμς -
Μηπως το νερο, εξηγει εν μερει την τουρκικη συμπεριφορα...

32 δισεκατομμυρια δολαρια - 20-χρονο αρθρο στους Τα'ι'μς - και ΚΑΝΕΙΣ δε μιλαει. Γιατι κανεις δε μιλαει για το νοτιοανατολικο προτζεκτ "Ανατολια";


The New York Times 
February 28, 1999

Turkey is spending $32 billion for the huge Southeast Anatolia Project, a complex of 22 dams and 19 hydroelectric plants

THE capture this month of the Kurdish guerrilla leader Abdullah Ocalan has focused new attention on the war he has waged against the Turkish army for 14 years. In recruiting fighters and supporters, Mr. Ocalan has fed on the resentment many Kurds feel for what they consider the Government's unjust discrimination against them. But he could never have built such a potent force without great amounts of help from other countries.

There are many reasons why Mr. Ocalan found foreign supporters for his bloody rebellion against Turkish rule, and why Turkey has resisted his rebellion so fiercely. Some are to be found in history, others in psychology, and still others in geopolitics.
Lurking behind them all, however, is water.
For more than a decade until last October, Mr. Ocalan lived semi-clandestinely in Syria, and the Syrian Government gave him money, arms and political cover. Iraq also helped him, allowing him to build bases along the Iraqi-Turkish border. Neither Syria nor Iraq were embracing his cause out of any love for Kurds; on the contrary, governments in both countries have fiercely repressed their own Kurdish populations.

But Syria and Iraq want water from rivers that spring from Turkish soil. Turkey has given them what it considers ample amounts of water, but rejects what it calls their ''unacceptable claims.'' They have supported Mr. Ocalan's fighters as a way of applying pressure on Turkey to give them more water.

The Tigris and Euphrates Rivers created the ''Fertile Crescent'' where some of the first civilizations emerged. Today they are immensely important resources, politically as well as geographically. Through a system of dams in its southeastern provinces, Turkey controls their flow and is determined not to give up its control. That is one important reason that Turkish leaders have so resolutely refused to grant any autonomy to the Kurdish region, which straddles both rivers.

Few if any countries understand the growing importance of water as fully as Turkey does. In one of the world's largest public works undertakings, Turkey is spending $32 billion for the huge Southeast Anatolia Project, a complex of 22 dams and 19 hydroelectric plants. Its centerpiece, the Ataturk Dam on the Euphrates River, is already completed. In the reservoir that has built up behind the dam, sailing and swimming competitions are being held on a spot where for centuries there was little more than desert.

When the project is completed, perhaps in the next decade, it is expected to increase the amount of irrigated land in Turkey by 40 percent and provide one-fourth of the country's electric power needs. Planners hope this can improve the standard of living of six million of Turkey's poorest people, most of them Kurds, and thus undercut the appeal of revolutionary separatism. It will also deprive Syria and Iraq of resources those countries believe they need -- resources that Turkey fears might ultimately be used in anti-Turkish causes.

The region of Turkey where Kurds predominate is more or less the same region covered by the Southeast Anatolia Project, encompassing an area about the size of Austria. Giving that region autonomy by placing it under Kurdish self-rule could weaken the central Government's control over the water resource that it recognizes as a keystone of its future power.

In other ways also, Turkish leaders are using their water as a tool of foreign as well as domestic policy. Among their most ambitious new projects is one to build a 50-mile undersea pipeline to carry water from Turkey to the parched Turkish enclave on northern Cyprus. The pipeline will carry more water than northern Cyprus can use, and foreign mediators like Richard C. Holbrooke, deeply frustrated by their inability to break the political deadlock on Cyprus, are hoping that the excess water can be sold to the ethnic Greek republic on the southern part of the island as a way of promoting peace.

It is no accident that President Suleyman Demirel of Turkey is a water engineer by profession and entered public life as director of the State Waterworks Administration. His background and that of his classmate in engineering school, the late President Turgut Ozal, have done much to make Turkey so water conscious. Both men vigorously supported the Southeast Anatolia Project in the 1980's even though Western countries including the United States refused to provide loans or credits for it because they did not want to alienate Arab countries.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΤΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ
( ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΣΕ ΓΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ Η ΕΛΛΑΔΑ….)

One of the most important developments in the Middle East in the last 20 years has been the emergence of a strong partnership between Turkey and Israel. Both countries have much to gain from it; for Israel water is among the greatest potential benefits. Israel is thirsting for water, and Turkey is overflowing with it. Intensive studies are now under way to see whether tankers, pipelines or other means can be used to send Turkey's water to its new Israeli friends. Not coincidentally, the basis for the Turkey-Israel partnership was laid when Mr. Demirel headed the Turkish Government and another water engineer, Yitzhak Rabin, was in power in Israel. ''If we solve every other problem in the Middle East but do not satisfactorily resolve the water problem, our region will explode,'' Mr. Rabin once said. Other Middle Eastern leaders have agreed. The late King Hussein of Jordan asserted that conflicts over water ''could drive nations of the region to war.''

Turkey may be the world's most water-conscious country, and the Middle East the region where water issues are most urgent. But competition for water, and for the power that control of water represents, is intensifying from Africa and Central Asia to Los Angeles and the Everglades. ''The world's population of 5.9 billion will double in the next 40 to 90 years,'' former Senator Paul Simon has written in a new book titled ''Tapped Out'' that examines global water problems. ''Our water supply, however, is constant,'' he wrote, as ''per capita water consumption is rising twice as fast as the world's population. You do not have to be an Einstein to understand that we are headed toward a potential calamity.''
COUNTRIES that control water are likely to be the big winners of the future. Turkey is among them. Its policies have for years been shaped by a desire to use water to achieve political aims, and the policies are beginning to pay off.

''Water has been used as a means of pressure, for example the Syrians sponsoring Kurdish separatism because they want more water,'' said Ishak Alaton, a visionary Turkish businessman whose company has won the contract to build the water pipeline to Cyprus and is conducting a feasibility study for a pipeline to Israel. ''It can also be used for peace, as we are hoping in Cyprus. You can't overstate its importance. I firmly believe that just as the 20th century was the century of oil, the 21st century will be the century of water.''
Why They Fight

The Kurdish rebellion in Turkey is often presented as one phase of a fight to reclaim and ancient national history that has been thwarted only by arbitrary lines drawn on a map by outside powers.
Turkey, however, sees it differently. Water is power. Turkey has it in abundance. It's neighbors, by and large, do not. And Turkey can turn the spigot on and off for two of it's most important neighbors, Syria and Iraq, through a system of dams in the Kurdish parts of eastern Turkey where the Tigris and Euphrates Rivers rise.

These are the rivers, that, since before biblical times, have been able to transform desert lands into life-giving farmland. And the power that controlling the water bestows is something that Turkey is not prepared to give up, Kurdish insurrection or no.



ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΑΣΕ ΤΟΝ ΟΤΣΑΛΑΝ ΣΤΟ ΝΑ'Ι'ΡΟΜΠΙ ΤΗΣ ΚΕΝΥΑΣ 

ΤΕΛΗ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1998

 Ενα επιπροσθετο προβλημα δημιουργηθηκε στον Χαλεβι, τον αρχηγο της Μοσαντ,οταν ειχε επικυρωσει σχεδιο να δολοφονηθει ο Σανταμ καθως επισκεφτοταν μια ερωμενη του, αλλα το πλανο διερευσε σε εναν ισραηλινο δημοσιογραφο και ακυρωθηκε.
Ο Νετανιαχου το εμαθε οταν ο ιδιος δημοσιογραφος τον πηρε τηλεφωνο να του ζητησει καποιο σχολιο. 

Για βδομαδες ο Νετανιαχου απεφευγε να τον δει, αλλα στα τελη Νοεμβριου του 98, ο τουρκος πρωθυπουργος Μπουλετ Ετσεβιτ τηλεφωνει στο Νετανιαχου να τον ρωτησει αν γινοταν η Μοσαντ να βοηθησει να πιαστει ο κουρδος Οτσαλαν. Για πανω απο εικοσι χρονια το κουρδικο εργατικο κομμα - με αρχηγο τον Οτσαλαν - πολεμουσε να αποκτησει αυτονομια για τα 12 εκατομμυρια κουρδων που ζουν στον τουρκικο νοτο, μια μειονοτητα διχως δικαιωματα οπως εκπαιδευση 'η το να μιλα την μητρικη της γλωσσα.

Ο Οτσαλαν ηταν ενας ηγετης σεβαστος και αγαπητος. Ο λαος του τον λατρευε με παθος για τις ομιλιες του και τη ζωη που ειχε ζησει.

Εκεινο το Νοεμβριο - αφου ειχε φυγαδευτει απο τη Ρωσια - ειχε καταληξει στη Ρωμη. 
Η ιταλικη κυβερνηση ειχε αρνηθει την εκδοση του στην Τουρκια ταυτοχρονα ομως και να του δωσει πολιτικο ασυλο. 

Νωριτερα ειχε συλληφθει στη Γερμανια με την κατηγορια οτι ταξιδευε με ψευτικο διαβατηριο. 

Αφεθηκε ελευθερος απο τη Βοννη και δεν εκδοθηκε στην Τουρκια γιατι φοβηθηκαν οι γερμανοι εξεγερση απο πλευρας κουρδικων κοινοτητων στη Γερμανια.

Εκεινη τη στιγμη ο τουρκος πρωθυπουργος τηλεφωνει στον Νετανιαχου.

Για το Ισραηλ, η στενη σχεση που ειχε με την Τουρκια ηταν βασικος παραγοντας για τη στρατηγικη και διπλωματικη επιβιωση του στην περιοχη.

Ο Νεταναχιου συμφωνει και ζητα απο τον Χαλεβι να βρεθει ο Οτσαλαν.
Θα ηταν μια "μαυρη" επιχειρηση - οπου "μαυρη" σημαινε οτι ο ρολος του Ισραηλ δε θα εβγαινε ποτε στη δημοσιοτητα. 
Εαν πετυχαινε η επιχειρηση, ολη η επιτυχια θα πηγαινε στις τουρκικες υπηρεσιες...

Το πλανο ειχε κωδικο ονομα "Προσεκτικος". 
Αντανακλουσε την εγνοια του Χαλεβι, η επιχειρηση να μην επηρεασει την αλλη που ετρεχε μεσα στο Ιρακ. 
Εκει, ισραηλινοι πρακτορες συνεργαζονταν με κουρδους αγωνιστες για να αποσταθεροποιησουν την κυβερνηση του Σανταμ.

Εξι ισραηλινοι πρακτορες φευγουν για Ρωμη, μεταξυ αυτων μια γυναικα και δυο τεχνικοι εκπαιδευμενοι στις επικοινωνιες.

Δουλευοντας απο ενα κρυσφηγετο του Ισραηλ κοντα στο Πανθεον, η ομαδα στηνει επιχειρηση παρακολουθησης του διαμερισματος του Οτσαλαν, διπλα στο Βατικανο. 

Η γυναικα ενημερωνεται και της ζηταται να προσπαθησει να ερθει σε επαφη μαζι του, καλη ωρα οπως ειχε γινει με τον ηρωικο Βανουνου, δεκα χρονια νωριτερα ( τον ανθρωπο που ειχε διαρρευσει σε εφημεριδα της Αγγλιας οτι το Ισραηλ ειχε πυρηνικα οπλα στη περιοχη Ντιμονα, στην ερημο της Νεγκεφ ). 

Το πλανο να γινει κατι παρομοιο με τον Οτσαλαν δε πετυχαινει, αφου ξαφνικα ο Οτσαλαν φευγει απο Ιταλια.

Οι ισραηλινες μυστικες υπηρεσιες αρχιζουν να χτενιζουν την Μεσογειο για να τον βρουνε : Ισπανια, Πορτογαλια, Τυνιδα, Μαροκο, Συρια. 
Ολες αυτες οι χωρες, ηταν χωρες που ειχαν φιλοξενησει τον Οτσαλαν, μεχρι να αρθει το ασυλο του. 

Στις 2 Φεβρουαριου του 1999, ο κουρδος ηγετης προσπαθει να περασει στην Ολλανδια. 

Η ολλανδικη κυβερνηση αρνειται να τον προστατεψει. 
Ενας υπαλληλος της ολλανδικης υπηρεσιας ασφαλειας στο αεροδρομιο του Αμστερνταμ, πληροφορει τον επικεφαλη των τοπικων ισραηλινων υπηρεσιων, οτι ο Οτσαλαν εχει πιασει αεροπλανο και κατευθυνεται προς το Να'ι'ρομπι της Κενυας.  

Οι ισραηλινοι καταφτανουν στην πρωτευουσα της αφρικανικης χωρας στις 5 Φεβρουαριου 1999.

Το Ισραηλ και η Κενυα ειχαν αναπτυξει μια καλη σχεση, μια σχεση "κατανοησης" σε ζητηματα που αφορουσαν κατασκοπεια.
Το Ισραηλ ειχε δωσει στη Κενυα, πληροφοριες για δραστηριοτητες κατασκοπων απο αλλες χωρες στην κεντρικη Αφρικη.
Ως ανταλλαγμα η Κενυα ειχε παραχωρησει στο Ισραηλ ενα καταφυγιο στην πρωτευουσα και προσβαση στα σωματα ασφαλειας αν ποτε χρειαζοταν κατι.

Οι ισραηλινοι γρηγορα-γρηγορα πετυχαινουν τον Οτσαλαν στην ελληνικη πρεσβεια στο Να’ι’ρομπι. 
Που και που, κουρδοι - τους οποιους το τιμ της Μοσαντ θεωρουσε σωματοφυλακες - μπαινοβγαιναν απ το κτιριο.

Καθε βραδυ ο επικεφαλης της ομαδας, ενημερωνε το Τελ Αβιβ. 

Η διαταγη ηταν παντα η ιδια : " κοιτατε αλλα μη κανετε τιποτα ". 

Ξαφνικα η διαταγη αλλαζει δραματικα " με οποιονδηποτε τροπο" ο Οτσαλαν θα επρεπε να βγει απο την πρεσβεια της Ελλαδας και να παραδωθει στην Τουρκια. 
Η διαταγη ηταν του Χαλεβι...

Τοτε η τυχη χτυπα στα χερια της ισραηλινης ομαδας. 
Ενας απ τους κουρδους βγαινει απο την ελληνικη πρεσβεια και πηγαινει σε ενα μπαρ κοντα στο γνωστο ξενοδοχειο Νορφολκ. Σε κατι που ειναι τυπικη τακτικη της Μοσαντ, ενας πρακτορας της, τον πλησιαζει. Με το σκουρο χρωμα του και τα απταιστα κουρδικα του, δηλωνει οτι ειναι κουρδος που δουλευει στο Να’ι’ρομπι. 

Μαθαινει οτι ο Οτσαλαν ανησυχουσε πολυ. Η τελευταια του αιτηση για πολιτικο ασυλο στη Νοτια Αφρικη δεν ειχε απαντηθει. 
Το ιδιο ειχε συμβει με αλλες αφρικανικες χωρες.

Οι ισραηλινοι ειχαν στησει ολοκληρη επιχειρηση και μπορουσαν να ακουσουν τα παντα που συζητιονταν μεσα στην ελληνικη πρεσβεια. Ηταν ξεκαθαρο οτι η Ελλαδα δε θα εδινε ασυλο στον Οτσαλαν. Τοτε ο πρακτορας κανει κινηση στον κουρδο.
Του τηλεφωνα στην ελληνικη πρεσβεια και του ζητα να τον συναντησει επειγοντως.

Για μια ακομη φορα συναντιουνται στο μπαρ. Του λεει οτι "η ζωη του Οτσαλαν βρισκεται σε κινδυνο εαν παρεμενε στην ελληνικη πρεσβεια. Η μονη του ελπιδα ηταν να γυρισει στους ομοεθνεις του, οχι στην Τουρκια παρα στο Ιρακ." Στο ορεινο απεραντο του βορειου Ιρακ, ο κουρδος θα ηταν ασφαλης μεχρι να ανασυγκροτηθει για μια αλλη - καλυτερη - μερα. 

Το πλανο αυτο ηταν ενα που ειχε σκεφτει ο Οτσαλαν. Το ειχε συζητησει μεσα στην ελληνικη πρεσβεια και τον ειχανε ακουσει οι ισραηλινοι μεσω των υποκλοπων που κανανε. 

Ο ισραηλινος πειθει τον κουρδο να το προτεινει στον Οτσαλαν και να τον κανει να βγει απο την πρεσβεια για να το συζητησει. 
Ετσι απλα στηθηκε η παγιδα. 
Το μονο που εμενε ηταν να δουνε ποσο θα κρατησει ο Οτσαλαν πριν πεσει μεσα.

Απο ισραηλινες υποκλοπες των επικοινωνιων μεταξυ του ελληνικου υπουργειου εξωτερικων και της πρεσβειας, οι ισραηλινοι γνωριζαν οτι οι ελληνες εδιναν λιγες ακομη μερες στον Οτσαλαν. Σε ενα "Για του πρεσβη τα ματια ΜΟΝΟ"  απορρητο μηνυμα, ο ελληνας πρωθυπουργος Κωστας Σημιτης, ειχε πει οτι "η συνεχης παραμονη του Οτσαλαν στην πρεσβεια μπορει να προκαλεσει μια πολιτικη, πιθανως μια στρατιωτικη διενεξη" για την Ελλαδα.

Το επομενο πρωι ενα λιαρ τζετ Φαλκον-900, προσγειωνεται στο αεροδρομιο Γου'ι'λσον του Ναιρομπι. 
Ο πιλοτος του αεροσκαφους ανακοινωνει οτι εχει ερθει να μαζεψει ενα τσουρμο επιχειρηματιες για να τους παει σε συνεδριο στην Αθηνα. 

Τι συνεβει μετα ειναι αμφιλεγομενο ζητημα...Ο γερμανος δικηγορος του Οτσαλαν εχει δηλωσει οτι βαση καποιας "λανθασμενης κατανοησης της περιστασης απο τις κενυατικες αρχες..." ο Οτσαλαν " ουσιαστικα, τραβηχτηκε εξω απο το κτιριο της πρεσβειας."

Ομως η κενυατικη κυβερνηση καθως και η ελληνικη πρεσβεια στο Ναιρομπι, κατηγορηματικα αρνουνται αυτη την κατηγορια. Οι ελληνες επιμενουν οτι ο κουρδος ηγετης εφυγε απο το κτιριο της πρεσβειας παρα των συμβουλων που του δωσαν να μη το κανει.
Ενα πραγμα ειναι σιγουρο.
Το λιαρ τζετ απογειωθηκε απο το Να'ι'ρομπι με τον Οτσαλαν ως επιβατη του.
Καθως το αεροπλανο εβγαινε απο τα συνορα της Κενυας, αρχισαν οι αποριες :

α ) Ακολουθησε η Μοσαντ τη συνηθισμενη της τακτικη και ναρκωσε τον Οτσαλαν οταν βγηκε απο την ελληνικη πρεσβεια ; 
β ) Τον βουτηξαν στη μεση του δρομου, οπως ειχαν κανει παλιοτερα με τον Αδολφο Α'ι'κμαν στο Μπουενος Α'ι'΄ρες της Αργεντινης ; 
γ ) Μηπως η Κενυα εκλεισε τα ματια της παραβιαζοντας ολους τους διεθνεις νομους ;

Λιγες ωρες αφοτου ο Οτσαλαν ειχε καταληξει στις τουρκικες φυλακες, ενας κατενθουσιασμενος Μπουλετ Ετσεβιτ, ο τουρκος πρωθυπουργος, εμφανιζεται στην τηλεοραση και μιλα για εναν "θριαμβο κατασκοπειας...μια καταπληκτικη επιχειρηση παρακολουθησης που κρατησε 12 μερες στο Να'ι'ρομπι”,  ( ενω δε ξεχασε να καταδικασει την Ελλαδα - δικο μου ). Για το μονο που δε μιλησε ηταν η Μοσαντ. Απλα κρατουσε την υποσχεση του…ΤΕΛΟΣ

Πηγη : Gordon Thomas 1999 / σελ 350-353 / Τιτλος GIDEON'S SPIES

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αυτο που ακολουθησε για την Ελλαδα σε παγκοσμιο επιπεδο, δε περιγραφεται..... 
Ολες οι εφημεριδες του κοσμου καταδικασαν την Ελλαδα. 
Γινεται πρωτοσελιδο στους Νιου Γιορκ Ταιμς και φωτογραφιες κουρδων που καταλαμβανουν ελληνικα προξενεια και πρεσβειες σε ολο τον κοσμο κρατανε για μερες. 
Πολλα ελληνικα προξενεια γινονται γης-μαδιαμ απο κουρδους. 
Ο ελληνας υπουργος εξωτερικων, Θεοδωρος Παγκαλος, παραιτειται. 
Τη θεση του διαδεχεται ο Γιωργος Παπανδρεου. 
Λιγες μερες μετα μολις ακουγεται οτι το Ισραηλ επιασε τον Οτσαλαν, γινεται μια μεγαλη διαδηλωση στην ισραηλινη πρεσβεια στο Βερολινο. Σε αντιθεση με μας, μολις δυο κουρδοι πανε να παραβιασουν την εισοδο της πρεσβειας εκτελουνται επιτοπου. 
Ηταν φως φαναρι τι ειχε συμβει, αλλα κανεις δε μιλουσε. 
Απλα φανταστειτε αν η Ελλαδα ειχε κανει κατι τετοιο στο Ισραηλ τι θα μας ειχανε κανει οι εβραιοι.
Οι ελληνοαμερικανοι πανεπιστημιακοι - ως συνηθως - τρεχαν να κρυφτουν σα τα ποντικια.
Κανεις ελληνικος 'η ελληνοαμερικανικος οργανισμος δε διαμαρτηρηθηκε στα αμερικανικα μηντια γι αυτην την απιστευτη απατη.

Στην Ελλαδα ακομη τα ριχνουνε στον Παγκαλο βεβαια.

Και τι κανει το Ισραηλ και ο ιδιος ο Νετανιαχου που εξακολουθει να κρατα τα πρωθυπουργικα ηνια της χωρας ; 

Μετα το Νταβος συνεδριο του 2009, οταν ο τουρκος Ερντογαν καταδικασε δημοσια το Ισραηλ, και εσπασε η στενη σχεση που ειχαν ( δες YOUTUBE γι αυτο το περιστατικο ), εδωσε το δικαιωμα στους ελληνες πολιτικους και τους ελληνες να γινουν φιλοι του Ισραηλ και των εβραιων.

Γιατι παλιοτερα μπορουσε ενας ελληνας να εχει στενους εβραιους φιλους, αλλα δεν ειχαμε τα ιδια συμφεροντα.

Οποιος ελληνας ηθελε να υποστηριξει πραγματικα ελληνικα συμφεροντα δε θα μπορουσε ποτε να το κανει εαν ηταν πραγματικος φιλος των εβραιων. Υπηρχε κοκκινη γραμμη.

Τωρα ομως μας εχουν δωσει το δικαιωμα, οχι μονο να ειμαστε φιλοι τους αλλα να εχουμε και κοινα συμφεροντα... Ειναι κατι που βλεπουν με κρυφη ανακουφιση τα ποντικακια οι ελληνοαμερικανοι πανεπιστημιακοι μας....

Κι οχι μονο αυτο. 

Τωρα ο Νετανιαχου κατηγορει την Τουρκια οτι παραβιαζει τα δικαιωματα των…κουρδων !!!!!!

http://www.lifo.gr/now/world/154249

Γελαει και το παρδαλο κοκορικο με την αφεντια μας.
Citellus citellus 13.10.2019 | 19:11
Ευτυχώς που έχουμε μια Σιούτη και μερικούς ακόμα και μπορούμε να μιλάμε για δημοσιογραφία στην Ελλάδα.
avatar
Johhny Walker 13.10.2019 | 21:58
Το αρθρο περιεχει υπερβολες που εμποδιζουν τον αναγνωστη να βγαλει συμπερασμα. Ενα παραδειγμα: ''Το 2013, μέσα από τις τάξεις του αντικαθεστωτικού στρατού, δημιουργήθηκε η ακραία ισλαμιστική οργάνωση των τζιχαντιστών του ISIS, που δεν έλεγχαν πλέον οι ΗΠΑ"

Το ISIS υπηρχε πολυ πριν το 2013 και δεν ήταν ποτε στις 'ταξεις του αντικαθεστωτικου στρατου'.
avatar
atman 13.10.2019 | 23:31
διαφορα παρακλαδια του πηγαινοερχονταν. σε καθε περιπτωση τα αλαχου ακμπαρ στην περιπτωση της εκτελεσης των κουρδων λενε αρκετα
avatar
Johhny Walker 14.10.2019 | 12:32
To επισημο Isis ποτε δεν συμμαχησε με τους αλλους αντικαθεστωτικους. Τα αλαχου ακμπαρ ισως λενε οτι οι εκτελεστες ειναι Ισλαμιστες (αν και οχι απαραιτητα), αλλα δεν ειναι ολοι οι Ισλαμιστες Isis.