Κι αν σήμερα και κάθε Παρασκευή ήταν αργία;
Κόσμος

Κι αν σήμερα και κάθε Παρασκευή ήταν αργία;

Ο κόσμος συζητά την προοπτική του «τετραημέρου» εδώ και μισό αιώνα και οι εργαζόμενοι φαίνονται να το ζητούν όλο και περισσότερο. Γιατί τότε δεν έχει κατοχυρωθεί ακόμα;

Πολλοί είχαν προβλέψει κάποτε την τετραήμερη εβδομάδα εργασίας. Ακόμα κι ο Ρίτσαρντ Νίξον είχε δηλώσει ως Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ το 1956 ότι την διέβλεπε ευκρινώς στο «όχι και τόσο μακρινό μέλλον». Οι εργαζόμενοι φαίνονται να την ζητούν όλο και περισσότερο. Και κάποιες επιχειρήσεις και κυβερνήσεις πειραματίζονται με την ιδέα εδώ και δεκαετίες. Ο κόσμος συζητά την προοπτική του «τετραημέρου» εδώ και μισό αιώνα. Γιατί τότε αργεί τόσο πολύ;

 

Η ιδέα εμφανίζεται κάθε τόσο και σε επικεφαλίδες γεμάτες προσμονή. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, η Microsoft Japan προκάλεσε πλημμύρα σχετικών άρθρων στα διεθνή μέσα, αφότου ανακοίνωσε ότι η περικοπή της εργασιακής εβδομάδας που επιχείρησε δοκιμαστικά η εταιρεία ανέβασε την παραγωγή κατά 40%.

 

O Adam Grant πάντως, καθηγητής ψυχολογίας στη Σχολή Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστήμιου της Πενσιλβάνια, δεν είναι πολύ αισιόδοξος. «Δεν το περιμένω να συμβεί σύντομα, ειδικά στην Αμερική», λέει σχετικά με το θέμα στους New York Times, παρότι ο ίδιος είναι υπέρ της ιδέας την οποία μάλιστα υποστήριξε σε φετινή ομιλία του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας.

 

Οι λόγοι που δεν έχει κατοχυρωθεί η τετραήμερη εργασία είναι πολυσύνθετοι και διαφορετικοί από κουλτούρα σε κουλτούρα και τα εμπόδια δεν είναι μόνο θεσμικού τύπου.

 

Η ιδέα της τετραήμερης εβδομάδας εργασίας μοιάζει να κερδίζει διαρκώς έδαφος ανάμεσα στους εργαζόμενους σε ολόκληρο τον πλανήτη, ειδικά στις νεότερες γενιές, των αποκαλούμενων Millenials αλλά και της ακόμα νεότερης Generation Z.

 

Δύο δεκαετίες πριν από την πρόβλεψη του Νίξον, ο Τζον Μέιναρντ Κέινς – ένας από τους πιο επιφανείς θεωρητικούς της σύγχρονης οικονομίας – είχε εμφανιστεί ακόμα πιο αισιόδοξος δηλώνοντας ότι μέχρι το πολύ το 2030, οι άνθρωποι δεν θα εργάζονται πάνω από 15 ώρες την εβδομάδα.

 

Κάποια στιγμή όμως το ωράριο σταθεροποιήθηκε στις 40 ώρες την εβδομάδα και μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, η εργασία αγιοποιήθηκε στην Αμερική, σύμφωνα με τον Benjamin Kline Hunnicutt, καθηγητή εργασιακών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Αϊόβα και συγγραφέα ενός βιβλίου με τίτλο «Ελεύθερος χρόνος: Το χαμένο αμερικανικό όνειρο», ο οποίος δηλώνει: «Εκτιμούμε την εργασία περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη κουλτούρα στην ιστορία του κόσμου»

 

Συγχρόνως με τον φετιχισμό της εργασίας, κορυφωνόταν και ο καταναλωτισμός με αποτέλεσμα ο κόσμος να καταλήγει να προτιμά την πολυτέλεια από τον ελεύθερο χρόνο και ο μόνος τρόπος να αποκτήσει τα είδη πολυτελείας ήταν να δουλεύει παραπάνω.

 

Η αλήθεια είναι πάντως ότι οι σχετικοί πειραματισμοί που έχουν γίνει μέχρι στιγμής δεν παρέχουν επαρκή στοιχεία και δεν υπακούν σε ένα κοινό μοντέλο. Σε κάποιες περιπτώσεις, το 40ωρο ισχύει, απλά απλώνεται σε τέσσερις μέρες αντί για πέντε. Σε άλλες, η Παρασκευή γίνεται αργία και οι ώρες εργασίας μειώνονται σε 32 με ή χωρίς μείωση των αποδοχών.

 

Την περσινή χρονιά, μια εταιρεία συμβουλευτικών υπηρεσιών στη Νέα Ζηλανδία με το όνομα Perpetual Guardian, που απασχολούσε γύρω στους 240 υπαλλήλους, βρέθηκε στις επικεφαλίδες των διεθνών μέσων, όταν ανακοίνωσε ότι το πείραμα τριήμερης μάλιστα εβδομάδας εργασίας που διεξήγαγε για δύο μήνες, είχε στεφθεί με τέτοια άνοδο στην παραγωγικότητα ώστε αποφάσισε να την καθιερώσει επίσημα.

 

Ιστορικά, τέτοια πειράματα επικεντρώνονταν κατά κανόνα στην ενίσχυση της ισορροπίας ανάμεσα στην δουλειά και την ζωή (τον ελεύθερο χρόνο δηλαδή) για τον εργαζόμενο. Τα παραδείγματα όμως της Perpetual Guardian πέρσι και της Microsoft Japan φέτος, εστιάζουν σε κάτι που μπορεί να αποτελέσει κίνητρο για τους εργοδότες: την παραγωγικότητα.

 

Ασχέτως των κινήτρων πάντως και σύμφωνα με πλήθος δημοσκοπήσεων, η ιδέα της τετραήμερης εβδομάδας εργασίας μοιάζει να κερδίζει διαρκώς έδαφος ανάμεσα στους εργαζόμενους σε ολόκληρο τον πλανήτη, ειδικά στις νεότερες γενιές, των αποκαλούμενων Millenials αλλά και της ακόμα νεότερης Generation Z. Όπως χαρακτηριστικά λέει στο άρθρο των New York Times, ο καθηγητής Hunnicutt: «Η δική μου γενιά αποτελεί τους τελευταίους ευτυχώς ζηλωτές αυτής της περίεργης πίστης ότι η μόνο η δουλειά μπορεί πραγματικά να δώσει τις απαντήσεις στα ερωτήματα μας ως ανθρώπινα όντα».

 

Με στοιχεία από τους New York Times

 

 

Κόσμος
3 Σχόλια
avatar
ΦΩΤΕΙΝΗ 15.11.2019 | 12:00
Η πραγματικότητα είναι ότι λόγω της τεχνολογικής ανάπτυξης, όλο και περισσότερες εργασίες θα τις κάνουν οι μηχανές. Άρα είτε θα δουλεύουμε όλοι οι άνθρωποι λιγότερες ώρες, είτε θα απολυθούν πάρα πολλοί άνθρωποι και θα δουλεύουν όσοι μείνουν.
ΥΓ. Επίσης, ένα άλλο ζήτημα είναι με τι μισθό θα δουλεύουμε.
avatar
pane 15.11.2019 | 12:10
μόνο έτσι θα καταπολεμηθεί η ανεργία. Η τεχνολογία έχει απαλλάξει τον άνθρωπο από πάρα πολλές εργασίες, δυστυχώς όμως αυτό το καρπώνονται λίγοι που πλουτίζουν υπέρμετρα εις βάρος των υπολοίπων
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 16.11.2019 | 13:46
Η πλειοψηφια του κοσμου δεν δουλευει απο φιλοσοφικη διαθεση αυτοπραγματωσης.....ακομα και στην αμερικη.

Ερωτημα 1ο: με τετραημερο 8ωρο οι παραγωγικες εταιριες (εργοστασια/βιοτεχνιες) θα παραγουν περισσοτερα αγαθα; αν προσλαβει περισσοτερο δυναμικο το κοστος παραγωγης θα μειωθει; Σε ποστα 24/ης παροχης υπηρεσιων (γκαρσονια/τηλεφωνικα κεντρα κτλ) η αυξηση του ανθρωπινου δυναμικου πως θα επιρρεασει το κοστος της υπηρεσιας; μισθους;

Η αληθεια είναι ότι δεν υπαρχει καποια συμπαντικη υποχρεωση στο μοντελο 5ημερη 8ωρη εργασία αλλα επισης αληθεια είναι ότι η αλλαγη ενος οικονομικου μοντελου
σε παγκοσμιοποιημενη οικονομια εχει πολυδεδαλα προβληματα, η εγκαθιδρυση του τωρινου μοντελου εγινε μετα τον 2ο ΠΠ, δηλαδη σε μια περιοδο οπου το προυπαρχον οικονομικο μοντελο ήταν διαλυμενο εως ανυπαρκτο, η οικονομια δεν ηταν παγκοσμιοποιημενη στον σημερινο βαθμο....δηλαδη η αλλαγη ήταν πιο ευκολη και με σαφως λιγοτερες αρνητικες συνεπειες, επισης το υπαρχον μοντελο είναι που εκανε το κινεζικο οικονομικο μοντελο να ανθοφορει.

Μια εταιρια συμβουλευτικων υπηρεσιων δεν είναι καν δοκινη δειγματος...."ενας ανθρωπος καταφερε να ανεβει βουνο με φλιπ-φλοπ αρα μηπως να αντικαταστησουμε τα οριβατικα παπουτσια με τα φλιπ-φλοπ;"

Δεν διαφωνω με καμια αλλαγη οικονομικου μοντελου αρκεινα τηρηθουνε ολες οι υποχρεωτικες παραμετροι της στατιστικης. Μπορει η 4ημερη 8ωρη εργασια να είναι πιο αποτελεσματικη, μπορει, μπορει και όχι. Δεν υπαρχουν στατιστικα στοιχεια που να διαφωτιζει την αμφιβολια, αρα; αν καποιος/α θελει να πειραματιστει ιδιωτικα με την περιουσια του/της κανενα προβλημα, ετσι κι αλλιως ο νομος αναφορικα με τον χρονο εργασιας οριζει το μεγιστο που δεν μπορει να υπερβει ενας εργοδοτης όχι το ελαχιστο.

Για το πως η αυξηση του κοστους παραγωγης/υπηρεσιας θα λειτουργησει στον παγκοσμιο οικονομικο ανταγωνισμο δεν μπορει να βγει απο ουτοπικες θεωριες τυπου ο λιγοτερα κουρασμενος εργαζομενος ΘΑ δουλεψει πιο παραγωγικα απο την αυξηση του κοστους παραγωγης σε συνδοιασμο οι εργοδοτες δεν θα καταφυγουν σε αυξημενη απληρωτη εργασια και μαυρη εργασια που που θα οδηγησει σε κουρασμενους εργαζομενους, μια κουραση που ομως δεν θα καταγραφεται πουθενα.

Δεν διαφωνω με αλλαγες στο οικονομικο συστημα αλλα για να κατσουμε να το συζητησουμε θα πρεπει πρωτα αυτοι που κανουν την προταση να εχουν στατιστικα στοιχεια απο δεκαδες χιλιαδες ιδιωτικες επιχειρησεις ολων των μεγεθων και κλαδων καθως, στατιστικα στοιχεια για το πως επιρρεασε το βιοποριστικο επιπεδο των εκατονταδων χιλιαδων εργαζομενων, συγκριτικα στατιστικα στοιχεια με τις ιδιωτικες εταιριες που δεν εφαρμοσαν το προτινομενο οικονομικο μοντελο( η αυξηση οφειλετε στην επιλογη του μοντελου ή ολοκληρος ο κλαδος είχε αυξηση;) καθως και στατιστικα στοιχεια το πως επιρρεασε την θεση της κρατικης οικονομιας σε επιπεδο παγκοσμιας οικονομιας . Αν και αυτονοητο θα το γραψω, τα στατιστικα στοιχεια αυτα θα πρεπει να είναι ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ μιας δεκαετης αδιακοπης παραγωγης με το προτινομενο οικονομικο μοντελο, για να ελαχιστοποιησουμε τους παραγωντες απροσμενου στιγμαιου οφελους( η εταιρια ειχε βραχυπροθεσμη αυξηση), διοτι το ζητουμενο είναι να αντικαταστησουμε/βελτιωσουμε το μακροπροθεσμο μοντελο με ενα αλλο μακροπροθεσμο μοντελο.

Εκει που θα συμφωνισω με το αρθρο είναι ότι οι θεσμοι κανονες δεν είναι προβλημα....είναι το πιο τραγελαφικα ευκολο "εμποδιο" να προσπεραστει. Κοινως δεν υπάρχουν αρκετα στοιχεια για να μπορεσει ο οποιοσδηποτε να σχηματισει σοβαρη αποψη ειτε προς το ναι είτε προς το όχι, θεωριες, υποθεσεις, προσδοκιες; προφανως.

Υ.Γ. Η στατιστικη είναι το καλυτερο επαγγελμα για ανθρωπους που εχουν εμμονη με την ερωτηση "γιατι;" και δεν αρκουνται στο πρωτο "επειδη" και είναι ωραιο επαγγελμα.