Αναφορά σχολίου
H σκηνή στους "Χαμένους" είναι ανατριχιαστικά ακριβής. Έχω ζήσει παιδί το ίδιο στο Ισραήλ. Ξυπνώντας ένα βράδυ βγήκα στην αυλή και βρήκα τη γιαγιά μου με μερικούς φίλους της, επιβιώσαντες όλοι της γενοκτονίας, να κάθονται μέσα στο απόλυτο σκοτάδι και να αφηγούνται στιγμιότυπα από τη ζωή τους στο στρατόπεδο, κλαίγοντας.

Θυμάμαι κάποιον που έλεγε ότι ο διοικητής του στρατοπέδου τον είχε στην αυλή του δεμένο να παριστάνει τον σκύλο. Κανονικά. Να γαυγίζει, να περπάταει στα τέσσερα. Αν τολμούσε να σηκωθεί θα τον εκτελούσε. Θυμάμαι ότι έκλαιγε επειδή δεν είχε το κουράγιο να σηκωθεί, να τον σκοτώσουν και να μην ζήσει αυτή την ταπείνωση που δεν μπορούσε να ξεπεράσει.

Είναι εύστοχη η αναφορά στην εβραϊκή λυπομανία αλλά το ενδιαφέρον είναι το ότι ενώ τα άτομα προσπαθούν να κρατήσουν τα παιδιά τους μακριά από αυτή, το ισραηλινό κράτος τη χρησιμοποιεί ως συλλογική εμπειρία.

Υ.Γ. Με συγκινεί η επιστροφή σας και μάλιστα σε στήλη για το βιβλίο αν και θα μου λείψουν και οι αναλύσεις για τον ΠΑΟ.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ