Αναφορά σχολίου
Σαλιγκάρι το συγκεκριμένο ζήτημα δεν είναι όπως κάποτε που οι νέοι αργούσαν να φύγουν από την πατρική τους οικία, που κάποια στιγμή αυτό γινόταν, έτσι ή αλλιώς, λόγω της ανάγκης για αυτονομία.
Σήμερα, ξεκάθαρα, το μεγαλύτερο ποσοστό νέων δεν φεύγουν από το σπίτι των γονέων τους λόγω της οικονομικής κατάστασης η οποία θα επιδεινωθεί καθώς οι μισθοί παραμένουν στα ίδια, χαμηλά επίπεδα, όμως τα ενοίκια (και οι γενικότερες δαπάνες διαωβίωσης) αρχίζουν και πάλι να αυξάνονται, τώρα, που (εικονικά μόνο) βγήκαμε από την κρίση. Στο φαινόμενο αυτό προστίθενται και πολλοί, κυρίως εργένηδες, οι οποίοι εν μέσω της κρίσης, ενώ έμεναν μόνοι τους, επέστρεψαν στην οικογενειακή εστία. Το φαινόμενο όμως δεν παρατηρείται μόνο σε εργένηδες, αλλά και σε ποσοστό οικογενειών που μένουν όλοι μαζί στην οικία των πεθερικών για οικονομικούς λόγους.
Σίγουρα -και αναφέρομαι ως ειδικός σε αυτά τα ζητήματα-, η ελληνική-«παραδοσιακή» οικογένεια με τους ανορίουτους, μπερδεμένους και παρεξηγημένους δεσμούς μεταξύ της διαδραματίζει σημαντικό ρόλο σε όλο αυτό το θλιβερό και άρρωστο φαινόμενο, γενικότερα, της ανώριμης πλευράς του ενήλικα Έλληνα, που με το παραμικρό πρόβλημα αναζητάει την γονεϊκή υποστήριξη, συναισθηματική ή οικονομική.
Οι αιτίες του προβλήματος (γιατί κοινωνικά αποτελεί σοβαρό ένα πρόβλημα), είναι βαθιές και ξεκινάνε από την γενικότερη, λανθασμένη νοοτροπία μας ως λαός και στον συγκεκριμένο τομέα.
Δεν είναι τυχαίο πως όταν δυο ενήλικες Έλληνες παντρεύονται, μαζί με εκείνους «παντρεύονται» και τα σόγια τους, έχοντας, είτε άμεσα, είτε έμμεσα, εξουσία, άποψη και κατευθυντήριες-διαχειριστικές επιβολές, διαφόρων ζητημάτων, στο ζευγάρι αλλά και το αντίθετο, των τέκνων στους γονείς τους.
Σχετικά πρόσφατο παράδειγμα, η εξαφάνιση μιας μεσήλικης γυναίκας σε κατάσταση χηρείας, στην Κρήτη (αν θυμάμαι σωστά), η οποία σύναψε συναισθηματική σχέση με τον γείτονα της, επίσης χήρο και τα παιδιά της αντέδρασαν σε όλο αυτό (ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ), προσφεύγοντας στη δικαιοσύνη, αρνούμενοι ως κάτι φυσιολογικό την επιλογή της. Όλο αυτό δεν είχε οικονομικές προεκτάσεις, καθώς η κυρία είχε ρυθμίσει τα περιουσιακά και κληρονομικά θέματα προς τα παιδιά της, αλλά την άρνηση τους πως μια γυναίκα στην κατάσταση της έχει δικαίωμα να συνεχίζει την ζωή της όμως εκείνη επιθυμεί.
Όσο αφορά τις διαφορές νοοτροπιών, επειδή έχω ζήσει στο εξωτερικό για πολλά χρόνια, στην Ευρώπη, βόρεια και κεντρική, να αναφέρω ένα παράδειγμα. Πως με τίποτα δεν είναι αυτονόητο (το αντίθετο μάλιστα), πως η περιουσία των γονέων, οι οποίοι θεωρούνται και είναι ανεξάρτητοι από τα τέκνα τους και εκείνα από τους ίδιους, θα μεταβιβαστεί στα τέκνα τους.
Βέβαια μιλάμε για προηγμένα κοινονικο-οικονομικά συστήματα και δομές, οι οποίες επιτρέπουν στους νέους να εξελιχθούν. Ζώντας για χρόνια σε κάποιες από αυτές τις χώρες, πρέπει να είσαι διανοητικά ανίκανος ώστε να μη καταφέρεις να ανεξαρτητοποιηθείς, οργανώσεις και εξελίξεις την ζωή σου, αναλόγως πάντα των προσδοκιών σου.
Μόνο ελληνικό είναι το φαινόμενο, μεσήλικες άνθρωποι, να συνεχίζουν να θεωρούνται «παιδιά» από τους γονείς τους... ..με ότι αυτό, αρνητικά, συνεπάγεται ατομικά και κοινωνικά.

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ