ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ Ο,ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ
Ή ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ.
27.1.2020 | 10:40

Απέτυχα...

Πλησιάζω τα 36 και νιώθω αποτυχημένη. Με μια δουλειά που ευτυχώς μου προσφέρει τα προς το ζην αλλά χωρίς να υπάρχει προοπτική εξέλιξης ή καριέρας και μόνη μου στην ζωή. Κάποιοι μπορεί να πουν οτι ίσως κάποτε στο παρελθόν να άφησα το ''καλο και τίμιο παιδί που με αγαπούσε'' για να κάνω την μεγάλη ζωή ή για να μαζέψω εμπειρίες, αλλά ποτέ δεν τα είχα με κάποιον που με αγαπούσε και νοιαζόταν για μένα, άρα αποτυχημένη και στις ερωτικές σχέσεις. Να πω οτι έχασα την προσωπική μου ζωή για χάρη της επαγγελματικής, να πω οκ! Αλλά δεν έχω πετύχει σε κανέναν τομέα!

Απο την μία δεν γνωρίζω εύκολα νέο κόσμο, απο την άλλη η εμφάνισή μου είναι τέτοια που μικροδείχνω και με πλησιάζουν αρκετά παιδιά που είναι στην ηλικια των 30. Οι συνομήλικοί μου είτε έχουν σταθερές σχέσεις είτε είναι στο χαλαρό.

Σας παρακαλώ, μην αρχίσετε να μου λέτε πως ο έρωτας θα έρθει την κατάλληλη στιγμή, και απο εκεί που δεν το περιμένεις και πως θα έρθει όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου και περνάς καλά μόνη σου και μπλα μπλα μπλα, επειδή έχω απογοητευτεί πάρα πολύ. Μόνη μου κάθε βράδυ σε ένα σπίτι και να σκέφτομαι τι έχουν οι άλλες και βρήκαν κάποιον άνθρωπο να έχουν δίπλα τους;
4
27.1.2020 | 09:42

Ζω μονάχα εν λευκώ

Είμαι 20 χρόνων και απο μικρός ένιωθα ένα κενό μέσα μου, δεν νομίΖω ότι είναι το κενό της κατάθλιψης αλλά το κενό του δεν ξέρω τον εαυτό μου ή δεν θέλω να τον ξέρω. Μικρός δεν με είχε ρωτήσει κανείς πως νιώθω, με έβλεπαν να κλαίω και ήταν φυσιολογικό αφού ήμουν μικρό παιδί εγώ όμως βίωνα κάποια απώλεια, παρ'όλο που όλοι μέναμε στο ίδιο σπίτι και μας φρόντιζε η γιαγια, μάλλον συναισθηματική απώλεια.... Πάντα έβλεπα τι κάνει ο μεγάλος μου αδελφός και αντιδρούσαν με τον ίδιο τροπο, δεν το αισθανόμουν απλά το εκανα, με ρωτούσαν αν μου αρέσει κάτι και δεν ήξερα ποια είναι η σωστή απάντηση. .. Τώρα λόγω αυτού παρααυρομαι σε λάθος επιλογές αφού δεν γνωρίζω ούτε λίγο τι αισθάνομαι. Πρόσφατα ανακάλυψα ότι το τι θέλουμε έχει να κάνει με συναίσθημα...Και επίσης δεν ξέρω καν τι έχω ή αν το δημιούργησα εγώ όλο αυτό, πολλές φορές το νιώθω τόσο φυσιολογικό, νομίζα πως όλοι έτσι σκέφτονται...
Δεν τα γράφω για κάποια ψυχολογική υποστήριξη απλά έτσι για να τα πω καπου
1