ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ

ΒΓΑΛΕ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΣΟΥ Ο,ΤΙ ΚΡΥΒΕΙΣ
Ή ΦΟΒΑΣΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΕΙΣ.
17.11.2019 | 16:10

Το τρανζιστοράκι

Σήμερα το πρωί, αποφάσισα να ανέβω στο πατάρι του σπιτιού μου, να κάνω μια κάποια εκκαθάριση από παλιά πράγματα. Μέσα σε ένα χαρτόκουτο, βρήκα ένα παλιό μονοφωνικό τρανζιστοράκι που είχα όταν πήγαινα σχολείο, το οποίο πάντα πίστευα ότι το είχα πετάξει...Και τότε μου ήρθαν στην μνήμη αναμνήσεις πολύ άσχημες, από εκείνη την εποχή...Όλα μου τα σχολικά χρόνια δεν είχα ποτέ μου φίλους, κυρίως εξ αιτίας των γονιών μου οι οποίοι ήταν πάρα, μα πάρα πολύ υπερπροστατευτικοί, με αποτέλεσμα να μην με αφήνουν να βγαίνω έξω, τα παίζω με τα άλλα παιδιά και αργότερα, ως έφηβος, να έχω και εγώ τις καλώς εννοούμενες, παρέες μου...Σπίτι - σχολείο, σχολείο - σπίτι...Αυτή ήταν η ζωή μου...Καθόμουν και εγώ λοιπόν στο δωμάτιό μου και, μην έχοντας τίποτα άλλο να κάνω, άκουγα μουσική από το συγκεκριμένο τρανζιστοράκι… Ατελείωτες ώρες, ατελείωτες μέρες, ατελείωτα χρόνια...Χαμένα χρόνια, πεταμένα στα σκουπίδια...Αναμνήσεις μηδέν...Μια μοναξιά βρε παιδιά που, αν την βίωνα τώρα, θα είχα τρελαθεί...Αφού τώρα που κάθομαι και γράφω αυτές τις γραμμές, απορώ πως το άντεξα όλο αυτό...Το είχα συνηθίσει όμως και είχα συμβιβαστεί...Τί άλλο να πω...
Δεν θέλω να κατηγορήσω τους γονείς μου...Θεωρώ ότι πίστευαν ότι το έκαναν για το καλό...Αλλά δεν ήταν έτσι...Το μόνο που κατάφεραν ήταν να στερηθώ εμπειρίες και πράγματα τα οποία, ως έναν βαθμό, έπρεπε να τα είχα βιώσει...Τώρα θα μου πει κάποιος: Δηλαδή τί ήθελες; Να είσαι όλη την μέρα έξω, εντελώς ανεξέλεγκτος και να γυρνάς στο σπίτι σου όποτε σου κάπνιζε; Όχι βέβαια...Αλλά και παν μέτρον άριστον...Το ξέρω ότι το πρόβλημα που αντιμετώπισα εγώ, το έχουν αντιμετωπίσει και πολλοί άλλοι άνθρωποι, όταν ήταν παιδιά/έφηβοι...Και έχω ακούσει και άλλες τέτοιες περιπτώσεις όμοιες με την δική μου...όπως επίσης και την κλασική ''δικαιολογία'' (ο Θεός να την κάνει...): ''Αν όμως συνέβαινε το κακό, τότε τί θα έκαναν οι γονείς σου;;;'' . Και απαντώ: Έλεος...Όσα παιδιά γνώριζα και είχαν μια σχετική ή και μεγαλύτερη ακόμα ελευθερία να πηγαίνουν όπου θέλουν και να κάνουν ό,τι θέλουν και δεν ήταν κλεισμένα στους 4 τοίχους του σπιτιού τους όπως εγώ, δεν έπαθαν ΠΟΤΕ και ΤΙΠΟΤΑ...Αντίθετα, απέκτησαν εμπειρίες οι οποίες τους φάνηκαν πάρα πολύ χρήσιμες στην μετέπειτα ζωή τους...Και αυτό επειδή, ζώντας στο έξω κόσμο από παιδιά, είδαν, άκουσαν και αντιμετώπισαν καταστάσεις, οι οποίες μέσα από τα χρόνια μετατράπηκαν σε εμπειρία και έμαθαν ακόμα και μέσα από τα λάθη τους που σίγουρα υπήρξαν...
Τέλος πάντων...Για την ιστορία, το τρανζιστοράκι πήγε στον κάλαθο τον αχρήστων, παρόλο που δούλευε μια χαρά...Δεν θέλω να μου θυμίζει πλέον τίποτα εκείνη την εποχή...Τόσο απλά...
3
17.11.2019 | 15:28

Memes

Ανηκω στη γενια που ξεκινησε τα memes και πραγματικα νιωθω πολυ περηφανη γι αυτο το κατορθωμα. Οταν λεω memes αναφερομαι σε ολα απο vines, tumblr posts, reddit posts, tik toks, ect. Σε αυτη, λοιπον, την εξομολογηση θελω να θιξω την σημαντικοτητα των memes στην καθημερινοτητα μας. Περα απ οτι ειναι ενας τροπος να αναδειξεις την δημιουργικοτητα σου, ειναι και ενας coping mechanism για τις δυσκολιες της καθημερινοτητας. Ποσες φορες εχω πιασει τον εαυτο μου να διαβαζω ενα meme post και να σκεφτομαι το ποσο relatable ειναι. Btw ειμαι 22 χρονων και η γονεις μου δεν σταματουν ποτε να μου λενε οτι καθομαι διαβαζω και γελαω με αηδιες. Αυτες ομως οι αηδιες ειναι που με εχουν βοηθησει να πολεμαω το anxiety disorder που εχω και που με βοηθησαν να ηρεμησω χθες μετα το panic attack που ειχα. Τα memes με βοηθουν γιατι πολυ απλα με κανουν να γελαω, καποιες φορες διαβαζω χρησιμες συμβουλες και facts που δεν γνωριζα και το κυριοτερο βλεπω οτι δεν ειμαι μονη μου. Ειμαστε πολλοι που ειμαστε ετσι και το να αισθανεσαι οτι εκει εξω υπαρχει καποιος αλλος που αισθανεται το ιδιο ειναι πολυ σημαντικο. Επισης εχω ενα συνδιασμο anxiety-dyslexia-social anxiety και ειμαι και o πιο introvert ανθρωπος που υπαρχει και για ανθρωπους σαν εμενα ειναι πολυ δυσκολο να μιλαμε ανοιχτα για οτιδηποτε μας απασχολει. Τα memes και γενικα τα social media ακομα και ανωνυμα μας βοηθαει να εκφραζομαστε πιο ευκολα.


Welcome to my ted talk.


(Sorry για τα μισα αγγλικα μισα ελληνικα ακομα το παλευω)
7
17.11.2019 | 15:25

Γνωριμιες απο ιντερνετ

Θελω να μιλησω σχετικα με τις γνωριμιες (φιλικες) απο το διαδικτυο και συγκεκριμενα με την εμπειρια που ειχα εδω και εναν χρονο με την lifo (στην στηλη σ αναζητω). Γενικα μου αρεσει η ιδεα να μιλησω με καποιον/α απο ιντερνετ και μετα να βγουμε για ενα ποτο, και επειδη εχω λιγες παρεες αποφασισα να το προσπαθησω. Το προσπαθω εδω και εναν χρονο, στελνω αγγελιες για φιλικες γνωριμιες και απο τοτε καταφερα μονο με δυο να συναντηθω απο κοντα (και μονο με τον εναν βγαινω ακομα). Οταν βαζω εγω αγγελια, ειτε μου στελνουν και μετα εξαφανιζονται αμεσως η μετα απο λιγα μηνυματα για αγνωστο λογο, η ειναι psycho οποτε μακρια. Θεωρω οτι το πιο εκνευριστικο ειναι το πρωτο, γιατι μιλας με ενα ατομο απο mail, το συμπαθεις και μετα σε γραφει. Οταν τωρα στελνω εγω σε αγγελια ειτε δεν απανταει καθολου ειτε εξαφανιζεται μετα απο λιγο. Και ρωτω: γιατι κανετε κατι που φαινεται τοσο ευκολο και ωραιο δυσκολο? Γιατι σπαταλατε ετσι τον χρονο σας και μας σπατε τα νευρα? Σε διαστημα ενος χρονου με το ζορι καταφερα να βγω με δυο.
3