Όσο υπάρχουν μαμάδες…

Εννιά πράγματα που κατάλαβα από τότε που έγινα μαμά – κι έχασα τη μαμά μου
13.5.2012 | 01:27

 

Σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας. Όταν ήμουν μικρή έπαιρνα πάντα στη μαμά μου το ίδιο δώρο – ένα φυτό που λεγόταν «υπομονή» και ήταν το μόνο για το οποίο έφταναν τα χρήματά μου. Το δώρο ήταν μάλλον σημαδιακό, γιατί η μαμά μου χρειάστηκε να κάνει αρκετή υπομονή μαζί μου…

 

Τα χρόνια πέρασαν και η ποικιλία των δώρων μου διευρύνθηκε: κόκκινα δερμάτινα γάντια, το «Ξιφίρ Φαλέρ» της Αθηνάς Κακούρη, ένα ποίημα γραμμένο γι’ αυτήν, ένα τραπέζι στο «Βαρύ Πεπόνι», ένα ζευγάρι εσπαντρίγες, το «Ως την άκρη του ουρανού σου» της Αλεξίου. 

 

Φέτος είναι η πρώτη χρονιά που θα γιορτάσω αυτή τη μέρα χωρίς τη μαμά μου. Θα έπρεπε, λοιπόν, να είναι μια μέρα θλιβερή για μένα – αλλά δεν είναι. Κι ο λόγος είναι ότι είμαι πλέον κι εγώ μαμά!

 

 

9 πράγματα, λοιπόν, που κατάλαβα από τότε που έγινα μαμά – κι έχασα τη μαμά μου:

 

  1. Τώρα που η τετράχρονη κόρη μου με ενημέρωσε ότι σκέφτεται να μετακομίσει μόνιμα στη γιαγιά της, αλλά να μη στεναχωριέμαι, γιατί θα έρχεται επίσκεψη να με βλέπει, κατάλαβα γιατί στεναχωριόταν τόσο η μαμά μου όταν με έβλεπε σε ηλικία δέκα χρονών να μαζεύω τα πράγματα μου για να φύγω απ’ το κάμπινγκ όπου παραθερίζαμε και «να κάνω οτοστόπ και να πάω στη γιαγιά μου, που περνούσα πολύ καλύτερα».
  2. Τώρα που ρωτάω με λαχτάρα τις κόρες μου όταν γυρνούν απ’ τον παιδικό σταθμό πως πέρασαν κι αυτές βαριούνται να μου πούνε, μετανιώνω που ξεπετούσα τη μαμά μου με δυο κουβέντες όποτε βαριόμουν, ενώ την ανάγκαζα να υποστεί την πρωτοφανή μου λογοδιάρροια, όποτε δεν έβρισκα τις φίλες μου στο τηλέφωνο.
  3. Σήμερα που ο άντρας μου είχε τη φαεινή έμπνευση να πάει τις κόρες μας επίσκεψη στη μαμά του, αφήνοντάς με μόνη όλο το πρωί της Γιορτής της Μητέρας, καταλαβαίνω πως δεν έπρεπε ποτέ να ευχηθώ στη μαμά μου απ’ το τηλέφωνο επειδή προτιμούσα να σέρνομαι για καφέδες και ουζάκια όλη τη μέρα και δεν προλάβαινα να περάσω απ’ το σπίτι της.
  4. Τώρα που διαβάζω για χιλιοστή φορά στις κόρες μου την ιστορία του Ρούνι, που είναι ύπουλο κακό γουρούνι, μετανιώνω που όταν η μανούλα μου δεν έβλεπε πια καλά, της διάβαζα με το ζόρι ένα-δυο άρθρα απ’ το Βήμα της Κυριακής, με τη δικαιολογία ότι δεν ήθελα να στερήσω απ’ τον μπαμπά μου τη χαρά να της διαβάζει αυτός.
  5. Τώρα που βλέπω πόσο στεναχωριέμαι όταν μαλώνουν οι κόρες μου, καταλαβαίνω τι σοκ είχε πάθει όταν σ’ ένα καβγά με τον αδελφό μου του είχα κλείσει την μπαλκονόπορτα στα μούτρα με αποτέλεσμα να περάσει μέσα απ’ το τζάμι (hint: ζει!).
  6. Τώρα που βλέπω πόσο χαίρομαι όταν μου λένε ότι οι κόρες μου μου μοιάζουν, στεναχωριέμαι που όλο της έλεγα ότι μοιάζω στον μπαμπά μου.
  7. Τώρα που κοιτάω τους φίλους των κοριτσιών μου και αναρωτιέμαι διεστραμμένα ποιος θα τους ταίριαζε πιο πολύ, θαυμάζω όλο και περισσότερο τη ψυχραιμία της μαμάς μου, που αντιμετώπισε στωικά ουκ ολίγους unsuitable (για να το θέσω ευγενικά) υποψήφιους μνηστήρες, χωρίς ποτέ να προσπαθήσει να μ’ επηρεάσει.
  8. Τώρα που βλέπω πόσα πράγματα θυσιάζεις απ’ τη στιγμή που κρατάς στα χέρια σου ένα μωρό και πόση φροντίδα και ενέργεια τού αφιερώνεις τα πρώτα χρόνια της ζωής του, εύχομαι να μην της έλεγα τόσο συχνά ότι δε θυμάμαι τίποτα απ’ τα πρώτα παιδικά μου χρόνια.
  9. Τώρα που βλέπω πόσο φρικάρω όταν οι κόρες μου φιλούν διάφορες εικονίτσες, κάνουν την προσευχή τους 2-3 φορές τη μέρα κι αναφωνούν «Παναγιά μου δέσποινα!» σε κάθε ευκαιρία, εκτιμώ ακόμα περισσότερο την ψυχραιμία που επέδειξε η μαμά μου όταν πήγα δέκα χρονών μόνη μου και γράφτηκα στο κατηχητικό της γειτονιάς μου.

 

 

Και ένα πράγμα που το ήξερα και πριν χάσω τη μαμά μου, αλλά το ξεχνούσα που και που: Μάνα είναι μόνο μία.

Χαρείτε την – και χαρείτε μαζί της, όσο ακόμα μπορείτε!

 

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
47 Σχόλια
1234
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 01:54
Σ'ΑΓΑΠΑΩ ΡΕ ΜΑΜΑ!ΠΟΛΥ.....................
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 02:04
Και ένα πράγμα που ίσως ακόμα να μη κατάλαβες - κι ας έχασες την μανούλα σου...
Ότι κατάφερε να σε κάνει το ίδιο καλή μάνα και εύχομαι καλύτερη!!
Αξίζεις...
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 02:09
Με συγκινήσατε!
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 02:09
Όλα όσα διάβασα ήταν πολύ όμορφα..για το μόνο που λυπάμαι διαβάζοντας τα είναι το ότι εγώ δεν έχω όλες αυτές τις αναμνήσεις για να απαριθμίσω και εγώ όπως εσύ..και αυτό γιατί στην ηλικία των 6 μου χρόνων εχάσα το πιο πολύτιμο ανθρωπο,την μαμά μου..κάθε χρόνο η ίδια θλίψη και η ίδια νοσταλγία..για το μόνο που ξέρω είναι ότι θα προσπαθήσω να φτιάξω τις πιο όμορφες είκονες όταν θα αποκτήσω παιδία,για να μπορούν όλες αύτες να τις κουβαλούν πάντα μέσα τους γλύκα!!χρόνια πολλά σε σένα που είσαι μανούλα και σε όλες τις μανούλες του κόσμου..
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 02:40
Τί όμορφο και συγκινητικό. Την συνολική εικόνα την αποκτούμε στο τέλος... Γλυκόπικρο συναίσθημα. Ας μη βάλω τώρα τα κλάματα.... Χρόνια πολλά λοιπόν μαμά ! Στη δική μου μαμά θα τα πω αύριο, κοιμάται τώρα :P
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 02:50
αν δεν έχεις γίνει μαμά?
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 04:22
αγάπα τη δικιά σου!!
avatar
Ανώνυμος/η 16.5.2012 | 15:58
κι αυτο οχι απο επιλογη αλλα επειδη στο αρνηθηκε η φυση;
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 02:56
Σε ευχαριστω Τατιανα... :)
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 03:03
μας συγκινησες. χρονια σου πολλα να εισαι γερη εσυ και οι κορες .λυπαμαι για τη μανουλα σου πραγματικα.να ξερεις ομως οτι εχεις να ακουσεις και να δεις πολλα.ρωτα εμενα με κορη 14 και γιο 10
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 03:10
Μακάρι να μπορούσα να σου μιλήσω, και να μπορούσες να καταλάβεις, όσο έχουμε ακόμη καιρό..
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 03:37
Πολυ ωραια τα εγραψες.. Αλλα να μη "φρικαρεις" που φιλανε τις εικονες, αντιθετα χαρεις με αυτο.
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 14:06
22 dislike στο 03:37? σιγά ρε παιδιά -ούτε εγώ είμαι θρησκευόμενη, αλλά δεν είπε και τίποτα ο άνθρωπος, α πα πα πα
avatar
Ανώνυμος/η 13.5.2012 | 19:48
ναι, εδω μεσα η θρησκεία είναι out.
1234

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ