Η ιστορία του Χατσίκο

Η ζωή ενός σκύλου που έγινε ιαπωνικό σύμβολο πίστης και παντοτινής φιλίας
7.8.2014 | 00:01

ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΡΟΠΗ ΚΟΚΚΙΝΗ

O Χατσίκο περιμένοντας το αφεντικό του στο σταθμό


O Χατσίκο (Hachiko), που στα Ιαπωνικά  σημαίνει “Πιστός σκύλος”, ήταν ένας σκύλος ράτσας Ακίτα και γεννήθηκε τον Νοέμβριο το 1923, στην πόλη Odate, στην περιφέρεια Akita της Ιαπωνίας. Το 1924 ο ιδιοκτήτης του, καθηγητής Γεωργίας Χιντεσαμπούρο Ουένο (Hidesamburō Ueno), τον πήρε μαζί του στο Τόκιο, όπου ζούσε και εργαζόταν.

Κατά τη διάρκεια της ζωής του καθηγητή, κάθε πρωί που έφευγε για το Πανεπιστήμιο, ο σκύλος τον συνόδευε μέχρι την πόρτα. Το βράδυ, ο Χατσίκο πήγαινε και τον περίμενε στον σιδηροδρομικό σταθμό Shibuya. Όταν ο καθηγητής επέστρεφε με το τρένο απ το Πανεπιστήμιο, τον υποδεχόταν και τον συνόδευε σπίτι. Αυτό γινόταν μέχρι τον Μάιο του 1925, όταν ο καθηγητής έπαθε εγκεφαλικό καθώς έκανε διάλεξη. Ο σκύλος, τον περίμενε να κατεβεί απ το συγκεκριμένο τρένο όπως πάντα, αλλά ο καθηγητής είχε ήδη αφήσει την τελευταία του πνοή.

 

Ο Χατσίκο έγινε σύμβολο πίστης, εντυπωσιάζοντας τον κόσμο με την αφοσίωσή του στον νεκρό αφέντη του. Συμβόλιζε το πνεύμα αγάπης και αφοσίωσης που πρέπει να υπάρχει σε κάθε οικογένεια.


Μετά από τον θάνατο του καθηγητή, ο Χατσίκο δόθηκε σε άλλα σπίτια, αλλά καθημερινά δραπέτευε επιστρέφοντας στο παλιό του σπίτι. Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα που περίμενε τον καθηγητή στον σταθμό, ήτανε εκεί, περιμένοντας να δει τον φίλο του να κατεβαίνει από το τρένο για να τον συνοδεύσει σπίτι. Αυτό συνεχίστηκε για τα επόμενα δέκα χρόνια.


Οι τακτικοί του σταθμού οι οποίοι είχανε δει τον σκύλο να περιμένει τον καθηγητή, πρόσεξαν ότι ακόμα και μετά τον θάνατο του, ήτανε εκεί καθημερινώς την ίδια ώρα. Αυτό τους συγκίνησε και αρκετοί τον φρόντιζαν φέρνοντάς του φαγητό και νερό. Το 1928, ο νέος υπεύθυνος του σταθμού συμπάθησε το σκύλο και του έφτιαξε ακόμη και χώρο σε μια από τις αποθήκες του σταθμού, ώστε να έχει ένα μέρος να κοιμάται. Ο σκύλος εμφανιζόταν στην πλατφόρμα του τρένου, μόνο την ώρα που ερχότανε το τρένο του καθηγητή. Τις υπόλοιπες ώρες περιφερόταν στον σταθμό, ξεκουραζόταν στην αποθήκη, ή επέστρεφε στο παλιό του σπίτι που ανήκε πλέον σε άλλον.

 

H κηδεία του Χάτσικο


Ένας από τους πρώην φοιτητές του καθηγητή, ο οποίος ήταν ειδικός στους σκύλους Ακίτα, ακολούθησε τον Χατσίκο και έμαθε την ιστορία του. Μετά απ' αυτό, ο πρώην φοιτητής κατέγραψε πόσοι καθαρόαιμοι σκύλοι της ράτσας αυτής υπήρχαν στην Ιαπωνία. Εκείνα τα χρόνια ήταν τριάντα στο σύνολο.

Τα επόμενα χρόνια, μέχρι και τον θάνατο του Χατσίκο, συνήθιζε να τον επισκέπτεται και να τον φροντίζει, γράφοντας άρθρα για την αφοσίωση του. Σιγά- σιγά ο κόσμος άρχισε να ενδιαφέρεται και να μαθαίνει περισσότερα για την συγκεκριμένη ράτσα. Το 1932, ένα από αυτά τα άρθρα δημοσιεύτηκε στην μεγαλύτερη εφημερίδα του Τόκυο και η ιστορία του Χατσίκο έγινε γνωστή σε όλη την χώρα, αγγίζοντας τις καρδιές πολλών ανθρώπων.

 

Κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου, εκατοντάδες κόσμου μαζεύονται για να τιμήσουν την μνήμη και την αφοσίωση του Χατσίκο σε μια σεμνή τελετή που γίνεται στον σιδηροδρομικό σταθμό της Shibuya.


Ο Χατσίκο έγινε σύμβολο πίστης, εντυπωσιάζοντας τον κόσμο με την αφοσίωσή του στον νεκρό αφέντη του. Συμβόλιζε το πνεύμα αγάπης και αφοσίωσης που πρέπει να υπάρχει σε κάθε οικογένεια. Γονείς και δασκάλοι χρησιμοποιούσαν την ιστορία του ως παράδειγμα προς μίμηση. Τον Απρίλιο του 1934, παρουσία του Χατσίκο, έγινε η παρουσίαση του μπρούτζινου αγάλματός του, στον σταθμό της Shibuya. Το άγαλμα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο καταστράφηκε. Έτσι το 1948, ζητήθηκε από τον Τακέσι Άντο (Takeshi Ando), γιο του γλύπτη που έφτιαξε το πρώτο άγαλμα (ο οποίος είχε πια πεθάνει), να το ξαναφτιάξει. Το δεύτερο αυτό άγαλμα, παρουσιάστηκε τον Αύγουστο του 1948 και αποτελεί έκτοτε ένα δημοφιλές σημείο συνάντησης. Η είσοδος του σταθμού που βρίσκεται κοντά στο άγαλμα, ονομάζεται “Hachikō-guchi”, που σημαίνει Έξοδος του Χατσίκο και είναι μία από τις πέντε εξόδους του σταθμού.


Ένα παρόμοιο άγαλμα υπάρχει και στην γενέτειρα του Χατσίκο, την Odate, μπροστά στον σταθμό των τρένων. Το 2004 φτιάχτηκε και ένα τρίτο άγαλμα, πάνω στην βάση του πρώτου αγάλματος που είχε δημιουργηθεί το 1934, και τοποθετήθηκε μπροστά από Μουσείο Σκύλων Ακίτα στην Odate.

 

Ο Χατσίκο, πέθανε στις 8 Μαρτίου το 1935 και σήμερα βρίσκεται βαλσαμωμένος στο Μουσείο Φυσικών επιστημών στο Τόκυο.

 

Selfie μπροστά στο άγαλμα του Χατσίκο, στο instagram


Το 1994, το δίκτυο ραδιοφωνικής αναμετάδοσης πολιτισμού (CBN) στην Ιαπωνία ήταν σε θέση να ανακατασκευάσει μια καταγραφή του Χατσίκο που γαβγίζει από ένα παλιό δίσκο και ακολούθησε μια τεράστια διαφημιστική εκστρατεία με αποκορύφωμα το Σάββατο, 28 Μαΐου 1994, πενήντα εννιά έτη μετά από το θάνατό του, εκατομμύρια ραδιοακροατών να συντονιστούν για να ακούσουν το γάβγισμα του Χατσίκο.

Κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου, εκατοντάδες κόσμου μαζεύονται για να τιμήσουν την μνήμη και την αφοσίωση του Χατσίκο σε μια σεμνή τελετή που γίνεται στον σιδηροδρομικό σταθμό της Shibuya.

 

Προς τιμήν του έχει δημιουργηθεί και ελληνική σελίδα στο facebook (από όπου έχω πάρει και τις πληροφορίες). Μπορείτε να την δείτε εδώ

 

Η ιστορία του Χατσίκο μεταφέρθηκε σε χολιγουντιανή ταινία, το 2009, με πρωταγωνιστή στον ρόλο του καθηγητή τον Ρίτσαρντ Γκιρ.

 

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
38 Σχόλια
123
avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 14:10
Ταινία αρρώστια πραγματικά... ~
avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 15:42
日本大好き!
avatar
Ανώνυμος/η 26.5.2012 | 00:47
ολα τα λεφτά
avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 15:56
teleia tainia
avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 15:59
Υπέροχο άρθρο για μια υπέροχη ιστορία και μια συγκινητική ταινία. Κλασικό παράδειγμα σχέσης σκύλου και αφεντικού, αρκεί ο άνθρωπος να έχει τη διάθεση να χτίσει μια όμορφη σχέση με το σκύλο του....

Η μόνη μου ένσταση είναι ότι στην ταινία το όνομα αναφέρεται ως "Χάτσικο" ή "Χάτσι". Έτσι, για την ιστορία.
avatar
Ανώνυμος/η 26.5.2012 | 01:00
Επίσης στο τέλος της ταινίας αναφέρται οτι περίμενε 9 χρόνια οχι 10.
Όχι οτι αλλάζει κάτι ουσιαστικο.
Η ουσία είναι οτι είναι αληθινό συμβάν. Οτι αυτά συμβαίνουν πραγματικά. Και συνήθως συμβαίνουν από ζωάκια πιο συχνά απ' ότι από ανθρώπους...
Ας το αναλογιστούμε όλοι μας. Πόσο δινόμαστε; Αυτός ο σκύλος πόνεσε, αλλά έζησε όμορφα και έδωσε ένα μάθημα σε όλους μας. Χωρίς να το κάνει γι αυτό. Το έκανε γιατί έτσι ένοιωθε καλά. Πόσα πράγματα κάνουμε αλήθεια γι αυτό τον απλό λόγο εμείς οι "ανώτεροι" άνθρωποι;

Εγώ έχω γατούλα. Μια γατούλα που κάθε βράδυ κάθεται και με κοιτάζει και περιμένει να κοιμηθώ... Πόλλες φορές αναρωτιέμαι γιατί. Μόλις τελείωσε η ταινία την πήρα αγκαλιά. Και το ένοιωθα. Πόσες φορές δεν το κάνω όμως;

Πάλι καλά που έχουμε και αυτά τα πλασματάκια γύρω μας.
Καλό μας βράδυ.
avatar
Ανώνυμος/η 26.5.2012 | 12:21
πραγματι. και η ακομα πιο σωστη προφορα ειναι χάτσικόου, w w w...
avatar
Ανώνυμος/η 30.5.2012 | 19:52
Μα είναι Χάτσικο ! Χάτσι είναι το "κοντό" του. Χατσίκο είναι λάθος προφορά
avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 17:51
ναι τέλεια και το κλάμα που έριξα όταν την είδα!!
avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 18:15
να προσθέσω επίσης ότι η μουσική στην ταινία είναι εξαιρετική από "Jan A.P. Kaczmarek"
avatar
Ανώνυμος/η 28.5.2012 | 08:57
ωραια πληροφορια ευχαριστω!...η μουσικη ηταν αυτη που με φορτισε παραλληλα με το στορι βεβαια! (κλαααααμα)
avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 18:24
Ωραίος ο Χατσίκο, με το ένα αυτί πάνω και το άλλο κάτω
avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 20:41
Η ταινία σίγουρα αξίζει να την δείς, αν και περιλαμβάνει αρκετές χολιγουντιανές λεπτομέρειες για να αγγίζουν τον θεατή.

avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 21:40
Εγώ το είδα πρόσφατα...και τρελάθηκα..έχω και σκύλο βέβαια..αλλά ο συγκεκριμένος ήταν κάτι το απίστευτο!!Μπράβο για το άρθρο.
avatar
Ανώνυμος/η 16.11.2011 | 23:45
Με συγκίνησε πολύ η ιστορία αυτή!Να'στε καλά!
123

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ