ΚΡΙΤΙΚΗ

TOY STORY 3

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Animation
ΕΤΟΣ: 2010
ΧΩΡΑ: ΗΠΑ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 103
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Λι Άνκριτς
Δανείζουν τη φωνή τους: Τομ Χανκς, Τιμ Άλεν, Τζόαν Κιούζακ και στα ελληνικά οι Άλκης Κούρκουλος, Ελεονώρα Μελέτη, Μιχάλης Μαρίνος
Αριστούργημα. Άλλο ένα. Το 11ο; έχω χάσει τον λογαριασμό με την Pixar, που ξεπερνά τη μάνα Disney σε έναν βασικό άξονα: ενώ το Ποντίκι παίρνει τις κλασικές ιστορίες και βασίζεται σε άρχοντες και πριγκίπισσες, η Pixar φτιάχνει πρωτότυπες ιστορίες κυρίως με αντι-ήρωες (έτσι ώστε οι κωμικοί ανακουφιστές να μη μοιάζουν χαριτωμένοι κομπάρσοι) και ακολουθεί ακαδημαϊκή δομή, ανακατεύοντας όλα τα είδη του σινεμά. Το «Toy Story 3» παραλαμβάνει τον μύθο, τον παρακολουθεί, ξεκινάει με μια παρωδία που εξελίσσεται στο μυαλό του μικρού Άντι σε φλασμπάκ, σκαρώνει μια περιπέτεια επιβίωσης για όλα τα παιχνίδια και τελειώνει με μια σκηνή αντάξια του εκπληκτικού μοντάζ στο Ψηλά στον ουρανό, όπου ο έφηβος Άντι, καθοδόν προς το κολέγιο, στρώνει τους ήρωες της παιδικής ηλικίας του στο χορτάρι και, παρέα με ένα άλλο παιδάκι, τούς αναβιώνει με νοσταλγία, ζωηράδα και αυθεντική αγάπη. Ένα ξέφρενο πανηγύρι, οφθαλμόλουτρο και μελό μαζί, κινητικό και τόσο συγκινητικό, όσο και η ιδεατή αναπόληση της παιδικής μας ηλικίας.
ΚΡΙΤΙΚΗ:
24.6.2010

Καθώς ο Άντι ετοιμάζεται να πάει στο κολέγιο, ο Μπαζ, ο Γούντι και τα υπόλοιπα πιστά του παιχνίδια (το ζευγάρι των πατατοκέφαλων, οι τρίδυμοι εξωγήινοι, η καουμπόισσα, ο δεινόσαυρος) προβληματίζονται για το αβέβαιο μέλλον τους... Στο Toy Story 3 τα παιχνίδια θα βρεθούν σε ένα δωμάτιο γεμάτο ασυγκράτητα νήπια που ανυπομονούν να βάλουν τα μικρά, βρόμικα χεράκια τους στα καινούργια τους παιχνίδια. Επικρατεί πανδαιμόνιο, καθώς τα παιχνίδια προσπαθούν να μείνουν ενωμένα και «κανένα να μη μείνει πίσω».Την ίδια στιγμή, η Μπάρμπι έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Κεν! Με την προσθήκη του κύριου Αγκαθούλη με τη σαλοπέτα και του λούτρινου αρκούδου που μυρίζει φράουλα και ακούει στο όνομα Λότσο, το Toy Story 3 είναι μια περιπέτεια με τα όλα της, μια άξια, φαντασμαγορική συνέχεια που με τα δυο προηγούμενα δημιουργεί τριλογία κορυφής στον χώρο το κινουμένου σχεδίου και όχι μόνο, και υπακούει εφευρετικά στην έξοχη ιδέα του τι θα γινόταν αν τα παιχνίδια είχαν ψυχή και έπαιρναν την κατάσταση στα χέρια τους, όταν δεν τα κοιτούν οι άνθρωποι.

Οι δημιουργοί γίνονται ένα με το έργο, δείχνουν να νοιάζονται για το τι συμβαίνει από την αρχή μέχρι το τέλος. Η φωτογραφία του Άντι αγκαλιά με τον φιλαράκο του, τον Γούντι, είναι μια τόσο συγκινητική επωδός, ένα τέλειο ενσταντανέ που επανέρχεται και υπενθυμίζει γιατί, ακόμη κι ένας έφηβος σε μεταβατικό στάδιο, μπορεί να ξεχάσει για λίγο τη φούρια του και να μεταφερθεί στον χρόνο -κι εμείς το ίδιο-, καθώς το έργο μάς βάζει στη θέση της παιδικής συνενοχής. Το κυριότερο, ωστόσο, είναι οι συναρπαστικοί χαρακτήρες, όλα τα παιχνίδια που ξεδιπλώνουν την αφέλεια, τη θεατρικότητα, την ανδρεία και την αλληλεγγύη τους μπροστά στον κίνδυνο να φύγουν από τα χέρια του Άντι τους για επικίνδυνα λιμάνια, αλλά και στη δεινή προοπτική να χωρίσουν για πάντα. Με έναν μαγικό τρόπο, η ταινία ενώνει τις διαδρομές της καρδιάς σε άψυχα αντικείμενα που πετάνε τη σκούφια τους για δράμα, λειτουργούν καλύτερα συλλογικά και αντέχουν στη δράση και τις κακουχίες.

2 Σχόλια
 (2 Ψήφοι)

ΣΗΜΕΡΑ 17.7.2019

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ