ΚΡΙΤΙΚΗ

ΠΕΡΥΣΙ ΣΤΟ ΜΑΡΙΕΝΜΠΑΝΤ

L' ANNEE DERNIERE A MARIENBAD

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική
ΕΤΟΣ: 1961
ΧΩΡΑ: ΓΑΛΛΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 94
ΧΡΩΜΑ: Α/Μ
Σκηνοθεσία: Αλέν Ρενέ
Πρωταγωνιστούν: Ντελφίν Σεϊρίγκ, Σασά Πιτοέφ, Τζιόρτζιο Αλμπερτάτζι
Ο θρίαμβος του μοντερνισμού, στο παιχνίδι που κλόνισε το αφηγηματικό σινεμά, το 1961.
ΚΡΙΤΙΚΗ:
16.9.2010

Σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην εξοχή, ένας άντρας (Χ) χρησιμοποιεί όλα τα θεμιτά μέσα για να πείσει μια παντρεμένη γυναίκα (Α) να φύγει μαζί του. Η γυναίκα μόλις και μετά βίας μπορεί να ανακαλέσει στη μνήμη της την ερωτική ιστορία που είχαν, ή μήπως δεν είχαν, τον προηγούμενο χρόνο στο Μαρίενμπαντ. Ο σύζυγος ή συνοδός (Μ) παραμένει σταθερά και διακριτικά στο πλευρό της, ρωτώντας κάθε λίγο για την υγεία της, αδιαφορώντας για τα αισθήματά της. Δυσοίωνοι οργανικοί ήχοι επαναλαμβάνονται καθώς το προοπτικό πεδίο της κάμερας ανιχνεύει ανάμεσα στους απέραντους διαδρόμους ενός επιβλητικού ξενοδοχείου. Σκορπισμένα πλήθη με βραδινές ενδυμασίες, εγκαταλειμμένα μέσα σε έναν αντίλαλο. Ο άντρας προσπαθεί να πείσει την καχυποψία της γυναίκας, αν έχουν ξαναβρεθεί εδώ ή όχι. Η μνήμη ξεγλιστρά, η αμφισημία προτίθεται να υποτάξει τον φιλμικό χώρο. Ο άντρας της γυναίκας (ή μήπως είναι κάτι άλλο;) γυροφέρνει με ένα πένθιμο ύφος, ενώ παίζει ένα περίεργο παιχνίδι κρουστών στις γωνίες των χώρων. Ο Χ επαναλαμβάνει συνεχώς σαν σύνθημα τη λέξη «Πέρυσι», με κάθε συνάντησή του με τη γυναίκα, που κάθε φορά λαμβάνει χώρα σε διαφορετική τοποθεσία, μέσα σε διαφορετικά κουστούμια. Πλάνο το πλάνο. Η απορία μένει μετέωρη: η περσινή τους επαφή ήταν ξελόγιασμα ή κάτι άλλο;

Ένα οργανωμένα αδιάβλητο σύμπαν, όπου Χ και Α οι μεταβαλλόμενες σταθερές μιας διαφορικής, κινηματογραφικής εξίσωσης, όπου το καλό και το κακό, η εξαπάτηση και η αλήθεια παίζουν κρυφτό πίσω από την αυλαία των θαυμάτων του Αλέν Ρενέ. Αυτό είναι το πιο σπουδαίο έργο υποκειμενικού ιδεαλισμού στο σινεμά, με κινηματογραφική βάση τόσο γερή, ικανή να μετατρέψει τον σολιψισμό σε μια κατάδυση στον ανελαστικό χρόνο (μια ατελείωτη λούπα), όπου κανείς από τους ανώνυμους πρωταγωνιστές δεν χρειάζεται να αποδείξει, όχι μόνο τη σχετική παθητικότητα, αλλά και την ίδια την ύπαρξή του. Μοντερνίστικο και αισθητικά ασφυκτικό και συμπαγές, γυρισμένο στο σταυροδρόμι ξεκούρασης και κουτσομπολιού της οκνής αριστοκρατίας της κεντρικής Ευρώπης στις αρχές του 20ού αιώνα (με την προσθήκη του μεταπολεμικού κυνισμού), το Πέρυσι στο Μαρίενμπαντ είναι ένα συναρπαστικό φιλμ του φανταστικού, που φέρνει τον άνθρωπο/κλώνο (ως κρίκο ανάμεσα στην καταρρέουσα ανώτερη τάξη και τον ανιαρό μεγαλοαστισμό) αντιμέτωπο με την ευθύνη της δράσης, κοινωνικά απογυμνωμένο, συγκινησιακά άδειο, με συγκεχυμένη ταυτότητα (και μηδενική ταυτοποίηση), δέσμιο στο χάος της μνήμης. Και πόσο υπέροχα, ανήσυχα και μυστηριακά φιλμάρισε ο Ρενέ το διαβολικών υποστρωμάτων κείμενο του Ρομπ Γκριγιέ, ιδρυτή του αντι-μυθιστορήματος; Όχι καφκικά ή οργουελικά, αλλά με μια δυναμική εσωστρέφειας, σαν κομψή Κόλαση, με φόντο ένα illustration λείψανο, μια μπαρόκ σπαζοκεφαλιά. Για δυνατούς λύτες!

Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

ΣΗΜΕΡΑ 29.10.2020

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ