ΚΡΙΤΙΚΗ

ΑΛΠΕΙΣ

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική
ΕΤΟΣ: 2011
ΧΩΡΑ: ΕΛΛΑΔΑ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 93
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Γιώργος Λάνθιμος
Πρωταγωνιστούν: Αγγελική Παπούλια, Αριάν Λαμπέντ, Άρης Σερβετάλης
Μια νοσοκόμα, ένας τραυματιοφορέας, μια αθλήτρια ρυθμικής γυμναστικής και ο προπονητής της έχουν δημιουργήσει μια ομάδα. Αντικαθιστούν νεκρούς ανθρώπους. Προσλαμβάνονται απ’ τους φίλους και τους συγγενείς των νεκρών.
ΚΡΙΤΙΚΗ:
28.10.2011

 Η ομάδα ονομάζεται «Άλπεις» και ο αρχηγός της, ο τραυματιοφορέας, ονομάζεται Mont Blanc. Τα μέλη της ομάδας είναι υποχρεωμένα να λειτουργούν σύμφωνα με κάποιους κανόνες που έχει ορίσει ο αρχηγός. Η νοσοκόμα δεν υπακούει αυτούς τους κανόνες. Η Αγγελική Παπούλια (καταπληκτική και πάλι), η οποία την υποδύεται, είναι αυτή που θέλει ν’ αποσπαστεί. Έτσι κι αλλιώς, η ενότητα της ομάδας είναι εύθραυστη. Η νοσοκόμα, ο πιο πλήρης χαρακτήρας της ταινίας, δεν αρκείται στον ρόλο της και ρισκάρει. Εκπαιδευμένη στη φροντίδα και την απόσταση απ’ τον ασθενή, ψάχνει άτσαλα την ουσιαστική υπαγωγή της σε μια πραγματική οικογένεια.

 

Στις ταινίες του Λάνθιμου, ο τόπος της συγκίνησης δεν είναι ακριβώς μια άφθαστη ουτοπία, αλλά το καλά κρυμμένο Shangri-Las που κατακτάται με κόπο και αίμα. Αν η γυμνάστρια μεθοδεύει την επιβίωσή της μέσα απ’ τα προπονητικά βήματα της επανάληψης και της πονηριάς ενός αθλητή που πάει να καλοπιάσει τον προπονητή του και ο τραυματιοφορέας αρκείται σε μια επιδερμική, αφασική εφαρμογή των κανόνων, η νοσοκόμα είναι η μόνη που θέλει να ζήσει, κι ας πεθάνει. Οι Άλπεις είναι ένα κινηματογραφικό μωσαϊκό με μικρές εκρήξεις μέλανος και σουρεαλιστικού χιούμορ, αποσπασματικές εικόνες που ψάχνουν τα πρόσωπα πίσω απ’ την υποκριτική τους ικανότητα και, πάνω απ’ όλα, μια σπουδή για τη συμπόνια και την απώλεια, ανήσυχη και πρωτότυπη. Χιονισμένη και δύσβατη οροσειρά, οι Άλπεις είναι μια ομάδα που υποκαθιστά, καλύπτει ένα σημαντικό κενό, αλλά δεν ζεσταίνει την παγωνιά – συνεπώς, καλά κάνει ο Λάνθιμος και αντιλαμβάνεται το «παίξιμο» των ηθοποιών του ως μια μηχανική ανταλλαγή διαλόγου, με απουσία της συνηθισμένης ανάκλησης συναισθήματος. Αντίθετα απ’ τον Κυνόδοντα, δεν είναι έγκλειστοι, αλλά μια συμμορία από σωσίες, απρόθυμοι κομπάρσοι σ’ ένα πονηρά μακάβριο, υπαρξιακό θρίλερ. Δεν υπάρχει οικειότητα, ακόμη και στις πιο προσωπικές συνευρέσεις. Για πρώτη φορά κοντά σ’ ένα σχετικά αναγνωρίσιμο αλλά απροσδιόριστο ελληνικό αστικό τοπίο, μετά την απόκοσμη Κινέττα και τον απομονωμένο Κυνόδοντα, οι Άλπεις πάνε ένα βήμα πιο πέρα, πετάνε το ρούχο της περίστασης, ακόμη και τη στενή δέσμευση της ελληνικότητας, αντιστέκονται σθεναρά στις προφανείς απαντήσεις, αναρωτιούνται για την ασθενή κι απρόβλεπτη φύση της ανθρώπινης ύπαρξης. Διαστροφή; Δεν νομίζω. Καλύτερα human wasteland. Ο Λάνθιμος ανταλλάσσει τη δραματική σάτιρα μ’ ένα ψυχρό γκανγκστερικό ιδίωμα, όπου η «αναντικατάστατη» ομάδα με τους υποκατάστατους εκμεταλλεύεται τον πόνο, προσφέροντας το ξεροκόμματο της συντροφιάς με μεθοδικό επαγγελματισμό. Ό,τι ζητάς παίρνεις. Η έκκληση για παρέα είναι πραγματικό περιστατικό, ένα ακόμη αποδεικτικό απόγνωσης μεταφυσικής ερημιάς. Οι Άλπεις είναι μια τολμηρή ταινία, έμμεσα πολιτική, βαθιά ανθρώπινη.  

8 Σχόλια
 (7 Ψήφοι)
avatar
Ανώνυμος/η 27.10.2011 | 12:28
avatar
Ανώνυμος/η 27.10.2011 | 12:45
avatar
Ανώνυμος/η 27.10.2011 | 13:35
avatar
Ανώνυμος/η 28.10.2011 | 01:19
avatar
Ανώνυμος/η 28.10.2011 | 22:03
Σπανίως η γνώμη μου για μια ταινία δεν συμπίπτει ή έστω δεν βρίσκεται
κοντά σ'αυτήν του κ.Κουτσογιαννόπουλου.Καταλαβαίνω ότι πολύ
ανεπαίσθητες λεπτομέρειες και υποκειμενικές διανοητικές διεργασίες καθορίζουν τη τελικη στάση και απολαβή καποιου προς/απο μία ταινία
ή ένα έργο τέχνης.Καταλαβαίνω επίσης τί μπορεί να έχει δώσει σε
κάποιον η συγκεκριμένη ταινία ώστε να την θεωρήσει αξιόλογη ή και
αριστούργημα.Υπάρχουν όμως και κάποια πράγματα που απολαμβάνουν
μια αντικειμενικότητα,όπως για παράδειγμα ότι οι Άλπεις απο γεννησημιού
τους κυοφορούσαν το νεκρό εμβρυο αδελφό τους Κυνόδοντα.Στις μισές τουλάχιστον σκηνές είχα deja-vu Kυνόδοντα κάτι που κατάντησε
ενοχλητικό όταν έφτανε τα όρια της ξεπατικούρας ακόμα και σε ατάκες και κινησιολογια.Προσωπικά μου άρεσαν Κινέτα και Κυνόδοντας ακριβώς επειδή μπορούσαν να σταθούν αυτοτελώς και
ξεχωριστά μεταξύ τους,και είχαν κάτι το διαφορετικό να παραδώσουν
η κάθε μια.Ακόμα και αυτη η αναζήτηση του Shangri-La που αναφέρεται στο άρθρο και που θα μπορούσε να είναι η πεμπτουσία
του έργου δεν υπάρχει.(Μου την έδωσε για παράδειγμα ανόθευτα και
πολύ πιο εκκωφαντικά το Α.Ι των Σπιλμπεργκ-Κιούμπρικ.)Γενικά δεν
έχω καταλήξει ποια είναι η άποψή μου για την ταινία,και σίγουρα δεν
είναι αρνητική γιατι αναγνωρίζω την προσπάθεια κάποιου να υπηρετήσει ένα όραμα άσχετα αν δεν το πετυχαίνει.
Ελπίζω σε καλύτερα πράγματα απ'τον Λάνθιμο στο μέλλον,αρκεί να
μην παέι στο εξωτερικό και γυρίσει κάτι που δεν θα είναι δικό του.
avatar
Ανώνυμος/η 28.10.2011 | 23:34
avatar
Ανώνυμος/η 30.10.2011 | 01:44
Προς το παρόν πολυ καλό! Θα είναι απαραίτητο να τη δω τουλάχιστον δέκα φορές προκειμένου να μπορέσω να δώσω 1 αστέρι ακόμα. Bravo Lanthimos!
avatar
Ανώνυμος/η 31.10.2011 | 16:00
Aν το κρίνεις σαν ένα υπερρεαλιστικό έργο είναι μια χαρά, αν όχι απλά θα γελάσεις.

ΣΗΜΕΡΑ 11.12.2019

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ