ΚΡΙΤΙΚΗ

Ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει

Cesare deve morire

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική
ΕΤΟΣ: 2012
ΧΩΡΑ: ΙΤΑΛΙΑ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 76
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Πάολο & Βιτόριο Ταβιάνι
Πρωταγωνιστούν: Κόσιμο Ρέγκα, Σαλβατόρε Στριάνο
Η απόδοση του Ιούλιου Καίσαρα του Σαίξπηρ έρχεται στο τέλος της και οι καλλιτέχνες ανταμείβονται με ενθουσιώδη χειροκροτήματα. Τα φώτα σβήνουν, οι ηθοποιοί αποχωρούν από τη σκηνή κι επιστρέφουν στα κελιά τους. Είναι όλοι τους τρόφιμοι της φυλακής, υψίστης ασφαλείας, Ρεμπίμπια, στα προάστια της Ρώμης. Ένας από αυτούς σχολιάζει: «Από τότε που ανακάλυψα την τέχνη, αυτό το κελί έχει γίνει πραγματικά μια φυλακή». Η κάμερα των Ιταλών δημιουργών καταγράφει την κουβέντα και τη διανομή των ρόλων, την οντισιόν, τις προετοιμασίες, και εν τέλει το ανέβασμα της παράστασης Ιούλιος Καίσαρας, με πρωταγωνιστές πραγματικούς κρατούμενους των φυλακών. Η ταινία διαρκεί 76 λεπτά κι αποτελεί μια μεταφορά όλο συμβολισμούς, ένα πείραμα, ένα παιχνίδι αναμόρφωσης, ή καλύτερα έναν άκρως ιδιαίτερο τρόπο προσέγγισης της ελευθερίας, με φόντο το περιβάλλον των φυλακών. Πώς, δηλαδή, κλείνεται ο ρεαλισμός σε πλαίσιο και μεταγράφεται διαμέσου της τέχνης ενός κλασικού έργου του Σαίξπηρ.
ΚΡΙΤΙΚΗ:
27.9.2012

Στα 83 και 81 τους χρόνια, οι αδελφοί Ταβιάνι επιστρέφουν με φρέσκο και καθαρό μυαλό, 16 χρόνια μετά τις Εκλεκτικές Συγγένειες, και εκεί που νομίζαμε πως αποσύρθηκαν ή, ακόμα χειρότερα, δεν αποσύρθηκαν ακριβώς, αλλά επαναλαμβάνονται, μας διαψεύδουν πανηγυρικά. Προσαρμόζουν τον Ιούλιο Καίσαρα στις φυλακές υψίστης ασφαλείας Ρεμπίμπια, λίγο έξω από τη Ρώμη, στήνουν το έργο του Σαίξπηρ, χωρίζοντας την ταινία τους στο έγχρωμο μέρος της παράστασης και το σχεδόν σαρκικό, ανάγλυφο ασπρόμαυρο της επιλογής, διανομής και πρόβας, και θέτουν ένα σωρό ερωτήματα, διατηρώντας το τέμπο και μια εικαστική συνοχή που λάμπει από χιούμορ και ανθρωπιά. Κι ενώ έχει ενδιαφέρον το πάντρεμα της σκληρής πραγματικότητας των καταδίκων για σοβαρά εγκλήματα με τη φαντασία, αλλά και το παιχνίδι του διπλού θεάτρου (το έργο και η φυλακή, ως καθορισμένα πλαίσια χώρου και χρόνου) με τον τρόπο που διασπάνε τα όρια και προσφέρουν κινηματογραφικές προοπτικές μέσα απο τους περιορισμούς, το μοναδικό στοιχείο του ο Καίσαρας πρέπει να πεθάνει είναι η συνειδητοποίηση των «ηθοποιών» πως η τέχνη, αφού τους μεταφέρει σε ασυνήθιστα και επικίνδυνα πεδία ερήμην τους (μια και είναι βασικά ερασιτέχνες), τους βοηθάει να δουν τον κόσμο όπως πραγματικά είναι. Ακούγεται οξύμωρο (με δεδομένο οτι η τέχνη παραλαμβάνει τον «ρεαλισμό» και τον παραδίδει διαθλασμένο, ανάλογα με τα όπλα και το κριτήριο του δημιουργού), αλλά οι ματιές των φυλακισμένων, όπως τις εξερευνούν με γνώση και περιέργεια οι Ταβιάνι, είναι αποκαλυπτικές. Χρυσή Άρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2012.

Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

ΣΗΜΕΡΑ 23.10.2020

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ