ΚΡΙΤΙΚΗ

Πατέρας και γιος

Soshite chichi ni naru

Πατέρας και γιος
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική
ΕΤΟΣ: 2013
ΧΩΡΑ: Ιαπωνία
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 120
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Χιροκάζου Κόρεέντα
Η κριτική του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου
ΚΡΙΤΙΚΗ:
27.2.2014

Ποιο είναι το γέννημα και ποιο το θρέμμα στη γνωστή έκφραση; Ο ήρωας του φιλμ, ένας ατσαλάκωτος, άκαμπτος άνδρας, αναρωτιέται για την ουσία της πατρότητας αλλά και για την αλήθεια γύρω από τις αξίες και τις προτεραιότητες που είχε θέσει, όταν τον ειδοποιούν από το μαιευτήριο πως έχει γίνει λάθος και το 6χρονο παιδί που μεγάλωνε με τη σύζυγό του δεν είναι ο βιολογικός τους γιος. Μετά τις αλλεπάλληλες συναντήσεις με την «άλλη» οικογένεια, παρατηρεί τον τρόπο που μεγάλωσε το πραγματικό του παιδί, με έναν πατέρα χαλαρό και δοτικό, και διστάζει μπροστά στην ορθότητα της ανταλλαγής. Ο Κορέεντα, ειδικός στα χαμηλόφωνα οικογενειακά δράματα, σκηνοθετεί ανάλαφρα, αν και στήνει σχηματικά μια πλοκή που μοιάζει περισσότερο με ηθογραφική κομεντί παρά με ουσιαστικό στοχασμό πάνω σε ένα πολύπλοκο θέμα.

2 Σχόλια
 (2 Ψήφοι)
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

ΣΗΜΕΡΑ 23.10.2020

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ