ΚΡΙΤΙΚΗ

Sacro GRA

 Sacro GRA
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Ντοκιμαντέρ
ΕΤΟΣ: 2013
ΧΩΡΑ: Ιταλία, Γαλλία
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 93
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Τζιανφράνκο Ρόσι
Η ζωή των ανθρώπων που ζουν και εργάζονται κατά μήκους του μεγαλύτερου αυτοκινητοδρόμου της Ιταλίας GRA (Grande Raccordo Anulare/ Great Ring Road). Ήρωες της ταινίας είναι οι απλοί άνθρωποι, τους οποίους γνωρίζουμε κρυφοκοιτάζοντας την καθημερινότητα τους: μια καθημερινότητα στο όριο του ουσιαστικού και του ανούσιου, του μπανάλ και του συναρπαστικού. Το κοινό τους σημείο είναι ο αυτοκινητόδρομος-δαχτυλίδι που περικυκλώνει την Ρώμη, ο αληθινός πρωταγωνιστής της ταινίας. Ένας ευγενής και η κόρη του που έχουν αναγκαστεί να μείνουν σε ένα συγκρότημα εργατικών πολυκατοικιών, ένας βοτανολόγος, ένας ψαράς, ένας τραγουδιστής της όπερας, μια οικογένεια λατινοαμερικάνων κι άλλοι ήρωες συνθέτουν το προφίλ μιας χώρας σε πτώση και δίνουν τον παλμό της ζωής στο πλαίσιο του αστικού τοπίου. Η κριτική απ' τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο.
ΚΡΙΤΙΚΗ:
24.4.2014

Το ντοκιμαντέρ που απέσπασε τον Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ Βενετίας του 2013 είναι μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ιδέα που ο σκηνοθέτης Τζιανφράνκο Ρόσι προσεγγίζει άλλοτε ως φυσιοδίφης κι άλλοτε ως εντομολόγος, παραμένοντας σε απόσταση από τα δείγματα που έχει επιλέξει, φαινομενικά τυχαία, μετά από διετή έρευνα στα πέριξ του αυτοκινητόδρομου. Κι ενώ παρακολούθησα με προσοχή αλλά και τη φόρα του κοινωνιολόγου (οι σπουδές δεν ξεχνιούνται...) τις δραστηριότητες των εντελώς διαφορετικών ανθρώπων που κατοικούν και παρεπιδημούν στον κομβικό (λόγω μεγέθους και διακίνησης αυτοκινήτων), αν και περιφερειακό δρόμο, δεν κατάλαβα απολύτως προς τι ο έξυπνος τίτλος που συνδέει το όνομα του «αυτοδαχτυλιδιού», το G.R.A., με το Graal, το ιερό δισκοπότηρο, δηλαδή, κάνοντας ένα λογοπαίγνιο, που μου διέφυγε.

ΣΗΜΕΡΑ 10.4.2020

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ