ΚΡΙΤΙΚΗ

Μάμα Ρόμα

Mamma Roma

Μάμα Ρόμα
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική
ΕΤΟΣ: 1962
ΧΩΡΑ: Ιταλία
ΔΙΑΡΚΕΙΑ:
ΧΡΩΜΑ: Α/Μ
Σκηνοθεσία: Πιερ Πάολο Παζολίνι
Πρωταγωνιστούν: Άννα Μανιάνι, Φράνκο Τσίτι
Η Μάμα Ρόμα είναι μια μεσόκοπη πόρνη, η οποία μετά τον γάμο του προαγωγού της, του Κάρμινε, με μια χωριατοπούλα αισθάνεται ότι απελευθερώνεται απ’ αυτόν και αποφασίζει να εγκαταλείψει το επάγγελμα, για να εγκατασταθεί στη Ρώμη. Παίρνει μαζί της τον δεκαεξάχρονο γιο της Έττορε, ο οποίος μέχρι τότε ζούσε μακριά της, χωρίς να γνωρίζει τι δουλειά έκανε η μητέρα του.
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
15.9.2016

Ο Παζολίνι επιχειρεί διάλογο με το προγενέστερο Ρώμη, Ανοιχτή Πόλη του Ροσελίνι, τοποθετώντας την ίδια πρωταγωνίστρια σε διαφορετικό, ελάχιστα πατριωτικό κι ελπιδοφόρο «πόστο»: εδώ η Άννα Μανιάνι είναι η πόρνη που προσπαθεί όπως γνωρίζει και μπορεί να μεγαλώσει τον γιο της, ένα ατίθασο παιδί που αντιδρά άσχημα όταν μαθαίνει τι κάνει η μητέρα του. Ουσιαστικά σχολιάζοντας τα ανθρώπινα ρημάδια που άφησαν στο πέρασμά τους ο πόλεμος και ο φασισμός, το φιλμ του 1962 είναι πάνω απ' όλα μια αλληγορία, έντονα πολιτική και φορτισμένη, γεμάτη από τα θέματα και τις τεχνικές που χαρακτηρίζουν τον Ιταλό σκηνοθέτη. Μόνο σε αυτή την ταινία, και τη Μήδεια με την Κάλλας, ο Παζολίνι, ένθερμος οπαδός του νατουραλισμού, αφέθηκε στην ισχυρή προσωπικότητα μιας διαμορφωμένης γυναικείας ψυχοσύνθεσης, επιτρέποντας στην καθηλωτική Μανιάνι, μια και το επέτρεψε ο ρόλος, το πείσμα της και η σεναριακή σύμβαση, να υπερβάλλει με μοναδική ένταση, γεφυρώνοντας τη γενιά του νεορεαλισμού με το ποιητικό σινεμά του Παζολίνι.

Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

ΣΗΜΕΡΑ 7.8.2020

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ