ΚΡΙΤΙΚΗ

Μητέρα!

mother!

Μητέρα!
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Θρίλερ
ΕΤΟΣ: 2017
ΧΩΡΑ: ΗΠΑ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 121
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι
Πρωταγωνιστούν: Τζένιφερ Λόρενς, Χαβιέ Μπαρδέμ, Μισέλ Φάιφερ
Ένα ζευγάρι, η Μητέρα κι Εκείνος, ζει ήρεμο κι ευτυχισμένο στο απομονωμένο, τεράστιο σπίτι του μέχρι τη στιγμή που απρόσκλητοι και παράξενοι επισκέπτες κάνουν αναπάντεχα την εμφάνισή τους και ο εφιάλτης ξεκινά.
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
19.10.2017

Το τρέιλερ του Mother οδηγούσε εσκεμμένα σε συγκρίσεις με το Μωρό της Ρόζμαρι. Και ως ένα σημείο τού μοιάζει πολύ. Η Τζένιφερ Λόρενς χτίζει με τα ίδια της τα χέρια το καμένο σπίτι του συγγραφέα συζύγου της, τον οποίο υποδύεται ο Χαβιέ Μπαρδέμ. Υπάρχει σκοτεινό παρελθόν και ο Αρονόφσκι δεν βιάζεται να αποκαλύψει λεπτομέρειες. Περνούν ήσυχα τις μέρες και τις νύχτες τους, με μια υποψία ανομολόγητου να δημιουργεί ρωγμή στην οικειότητά τους. Φταίει ίσως το γεγονός του συγγραφικού μπλοκ εκείνου και η πρόθεση εκείνης να μην τον ενοχλήσει με ό,τι πραγματικά την απασχολεί. Ώσπου καταφθάνει ένας άγνωστος με συμπεριφορά «δώσε θάρρος στον χωριάτη...». Σχεδόν αυτοπροσκαλείται, ο Μπαρδέμ τον καλοδέχεται, στην πορεία αποδεικνύεται πως μάλλον είναι γιατρός και σίγουρα θαυμαστής του παλιού βιβλίου Εκείνου. Σύντομα έρχεται και η σύζυγος του Εντ Χάρις, η Μισέλ Φάιφερ – καταπληκτική στην ταινία, αντίστοιχα απατηλή και περίπου διαβολική με τη Ρουθ Γκόρντον στο Μωρό της Ρόζμαρι. Κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις στη νεαρή σύζυγο και εισβάλλει σε χώρους που ανήκουν στο ζευγάρι. Η Λόρενς δεν ελέγχει την κατάσταση, με την παράξενη ανοχή του συζύγου της.

 

Ο δημιουργός του Νώε, αντλώντας από το εβραϊκό του DNA, μεταστρέφει τη μεταφυσική προβληματική της Πηγής της ζωής σε ένα ταξίδι πόνου με ανθρώπους-σύμβολα.

Τα πράγματα ξεφεύγουν εμφανώς όταν οι δύο ενήλικοι γιοι τους μπαίνουν φουριόζοι, λογομαχούν έντονα για άγνωστη αιτία και συμβαίνει κάτι εξαιρετικά άσχημο (spoiler, γνωρίζω...). Από κει κι έπειτα, το Μωρό της Ρόζμαρι, δηλαδή οι υποψίες πως η πλοκή του Mother! θα είναι συγγενική με το μυθιστόρημα του Άιρα Λέβιν και την ταινία του Ρόμαν Πολάνσκι, φεύγoυν από τη μεγάλη εικόνα και δίνουν τη θέση τους σε ένα πολύ ευρύτερο και, αν αγαπήσετε την ταινία και το trip στο οποίο υποβάλλει τον θεατή, βαθύτερο concept. Η φρίκη υποχωρεί μπροστά σε έναν δραματικό τρόμο που κινείται με βίαια ντεσιμπέλ και απανωτά visual σοκ σε θρησκευτικές παραμέτρους. Όταν μια αρχετυπική, αν και με σύγχρονη μορφή, οικογένεια με υπόστρωμα αμαρτίας μπαίνει σε ένα ειδυλλιακό σπίτι, απομονωμένο στην εξοχή, χτισμένο ενδεχομένως σε αποκαΐδια, από την αρχή και με αγάπη, και δύο χειροδύναμα αγόρια φιλονικούν σαν να ήταν ο Κάιν και ο Άβελ, απειλώντας άμεσα την εύθραυστη αρμονία του ζεύγους, τα πράγματα τοποθετούνται σε βιβλικές βάσεις και όχι απλώς με τους όρους του καλού και του δαίμονα. Ο δημιουργός του Νώε, αντλώντας από το εβραϊκό του DNA, μεταστρέφει τη μεταφυσική προβληματική της Πηγής της ζωής σε ένα ταξίδι πόνου με ανθρώπους-σύμβολα. Όταν παραβιάζεται η ιδιωτικότητα του ζευγαριού και εκτροχιάζεται το προσεκτικό χτίσιμο της πλοκής, με κόσμο να κατακλύζει τον Οίκο και την Τζένιφερ Λόρενς να εκλιπαρεί μάταια για λίγη προσοχή και σεβασμό, πίστεψα προς στιγμήν πως ο Αρονόφσκι σατιρίζει με τροπισμούς horror τις διασημότητες που κατασπαράζονται ανελέητα, με τη γνωστότερη ηθοποιό της Αμερικής να μορφάζει με δυσπιστία μπροστά στην απρόκλητη έκθεσή της σε αγενείς μουσαφίρηδες. Όχι, όχι, δεν είναι αυτό το θέμα.

 

Εκείνη γίνεται Μητέρα κι εκείνος τη συνοδεύει σε ένα περιπετειώδες ταξίδι που παίρνει άγριες στροφές στο γκραν (γκινιόλ) φινάλε.

Ο πρωταγωνιστής, που δεν έχει όνομα και δεν είναι ένας απλός ηθοποιός, όπως στο Μωρό της Ρόζμαρι, για να πουλήσει την ψυχή του στον διάβολο για μια θέση (κι ένα καλό συμβόλαιο) στον ήλιο του Χόλιγουντ, αλλά αποκαλείται απλώς Εκείνος και σκληραίνει επειδή δεν έχει έμπνευση να δημιουργήσει, αποζητά το interaction και αφήνει ανοιχτές τις πόρτες, γιατί κατά βάση θέλει πιστούς και κάνει ένα προσωρινό διάλειμμα στην επαφή του με τον κόσμο όταν η γυναίκα του μένει, επιτέλους, έγκυος. Έτσι Εκείνη γίνεται Μητέρα κι εκείνος τη συνοδεύει σε ένα περιπετειώδες ταξίδι που παίρνει άγριες στροφές στο γκραν (γκινιόλ) φινάλε. Αν λοιπόν εκείνη είναι η Μητέρα που δεν θα ήθελε να μοιραστεί το παιδί της κι Εκείνος ψάχνει φαν, πάση Θυσία, τότε...δεν χρειάζεται να πούμε τίποτε παραπάνω, γιατί τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται; Η ταινία είναι φτιαγμένη για να διχάσει.

 

Η ταινία θέλει να πει πολλά, όλα αυτά που προανέφερα, ενδεχομένως κι άλλα, με μεικτή κινηματογραφική προσέγγιση, που αν πρέπει να περιγράψω με άλλες ταινίες, βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο What lies beneath του Ζεμέκις και το Jacob's Ladder (Ξύπνημα στον εφιάλτη) του Λάιν. Η μετάβαση φαντάζει άτσαλη, αλλά πιστεύω πως ο Αρονόφσκι το κάνει επίτηδες για να αιφνιδιάσει, να εκνευρίσει, να ενοχλήσει, εν πάση περιπτώσει να υπερτονίσει το υπερβατικό του point. Νομίζω πως τη Μητέρα! θα την απορρίψουν πανηγυρικά όσοι θα προτιμούσαν να περιοριστεί ο σκηνοθέτης αποκλειστικά και αυστηρά στο genre. Δεν θα ήταν καθόλου κακή αυτή η υπόθεση, αλλά κι έτσι, η ολομέτωπη αυτή εμπειρία αξίζει την προσοχή, παρά την περίσσια επιθετικότητα στην εκτέλεση.

13 Σχόλια
 (10 Ψήφοι)
12
avatar
Baron von Sternberg 20.10.2017 | 04:07
Από την κριτική του Observer: " I hesitate to label it the “Worst movie of the year” when “Worst movie of the century” fits it even better."


Δεν έχω δει την ταινία, αλλά η κριτική είναι, αν μη τι άλλο, διασκεδαστική.
avatar
Ανώνυμος/η 20.10.2017 | 17:48
Η κριτική του Observer είναι πολύ κακή.
avatar
Ανώνυμος/η 20.10.2017 | 17:48
avatar
Ανώνυμος/η 20.10.2017 | 18:00
Μια μεγαλειώδης ταινία. Μια πραγματικά τολμηρή θρησκευτική αλληγορία. Κάποιοι ίσως θα ήθελαν να είναι η ταινία μια απλή σεξοπεριπέτεια, όπου ο Μπαρδέμ να κερατώνει τη Λόρενς, αλλά ο σπουδαίος Ντάρεν Αρονόφσκι, προς τιμήν του, δεν τους έκανε τη χάρη. Περίμενα ότι ο δημιουργός του ''π'', του ''the wrestler'', του ''the fountain'', του ''black swan'' και φυσικά του ανυπέρβλητου ''requiem for a dream'', θα ξανάβρισκε τη φόρμα του και θα μας παρέδιδε μια σπουδαία ταινία. Πιστεύω ότι το ''mother'' είναι η αντίστοιχη ταρκοφσκική ''θυσία'' της εποχής μας. Τηρουμένων των αναλογιών πάντα. Λένε πολλοί για γκροτέσκο, για βία, για παραληρηματική ταινία και τέτοια. Ένα τέτοιο θέμα μόνο παραληρηματικά μπορείς να το σκηνοθετήσεις. Ο Αρονόφσκι θέλει να μας δείξει γιατί ο κόσμος βουλιάζει στην άβυσσο. Κρίνει αυστηρά τη θρησκεία, αλλά και κάτι παραπάνω από αυτό. Κρίνει αυστηρά την τυφλή υπακοή του κοπαδιού σε αυτή. Σκηνή ανθολογίας η σκηνή προς το τέλος της ταινίας την οποία έχω ονομάσει ''λάβετε φάγετε...''. Ο κόσμος δεν αλλάζει γιατί δεν θέλει να αλλάξει. Ίσως μεταλλάσσεται, αναγεννιέται μέσα από τις στάχτες του αλλά σίγουρα θα παραμείνει ίδιος, όπως βλέπουμε και στο αριστουργηματικό φινάλε. Μιλάμε για ένα κομψοτέχνημα. Μια ταινία-καλλιτεχνικό όραμα. Εξαιρετικό όλο το καστ. Θερμά συγχαρητήρια. Μια ταινία που υπάρχει λόγος να λατρέψεις. Ένα δώρο του Αρονόφσκι προς εμάς τους σινεφίλ.
Mario86 20.10.2017 | 18:18
Μεγάλη πατάτα!
Κλαίω τα λεφτά που πλήρωσα για να δω αυτή την άκρως απαίσια ταινία..
Παίζει να ναι η χειρότερη ταινία που έχω δει ποτέ στο σινεμά!
avatar
Joaquin Phoenix 7.12.2017 | 20:35
Δεν έχω λόγια για την τελευταία ταινία του Αρονόφσκι γιατί πραγματικά ήταν μια μεγάλη απογοήτευση σεναριακά. Η σκηνοθεσία στέκεται αξιοπρεπώς αλλά πραγματικά μέχρι εκεί. Ήταν αίσχος τόσο πολύ που λυπήθηκα με το τελικό αποτέλεσμα. No comment...
12
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

ΣΗΜΕΡΑ 12.8.2020

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ