ΚΡΙΤΙΚΗ

Θάνατος στη Βενετία (επανέκδοση)

Death in Venice

Θάνατος στη Βενετία (επανέκδοση)
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική
ΕΤΟΣ: 1971
ΧΩΡΑ: Ιταλία/Γαλλία/ΗΠΑ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 130
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Λουκίνο Βισκόντι
Πρωταγωνιστούν: Ντεργκ Μπόγκαρντ, Ρομόλο Βάλι, Σιλβάνα Μαγκάνο
Ένας συνθέτης απόφασίζει να αποτραβηχτεί στη Βενετία για να βρει τον εαυτό του ύστερα από κοπιαστική και αγχώδη εργασία. Αναπάντεχα όμως ερωτεύεται ένα νεαρό αγόρι που παραθερίζει οικογενειακώς εκεί.
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
20.6.2019

Η αυτοβιογραφική (παρ' ότι που δεν το παραδέχτηκε όσο ζούσε) νουβέλα του νομπελίστα Γερμανού συγγραφέα Τόμας Μαν μετατρέπεται σε μια εξαίσια κινηματογραφική όπερα από τον Λουκίνο Βισκόντι, ο οποίος είχε την ιδιοφυή ιδέα να αλλάξει τον πρωταγωνιστή Γκούσταβ φον Άσεμπαχ από συγγραφέα σε συνθέτη, προσθέτοντας έτσι τη μεγαλειώδη μουσική του Γκούσταβ Μάλερ στον επιθανάτιο ρόγχο της επιθυμίας του για έναν 14χρονο Πολωνό με αγγελικό πρόσωπο, τον ανύποπτο, φυσικά φιλήδονο Τάτζιο ‒ ο Μπγιορν Αντρέσεν, ο οποίος κράτησε τις προσωπικές αποστάσεις του από το θέμα της παιδεραστίας, όπως παραδέχτηκε σε συνέντευξή του χρόνια αργότερα.

 

Ενώ η Βενετία βυθίζεται σε μια επιδημία πανώλης, ο Άσεμπαχ ξανανιώνει προσωρινά όταν βλέπει τον νεαρό να παχνιδίζει στις βόλτες της καλής κοινωνίας στο εμβληματικό ξενοδοχείο Des Bains στο παρακείμενο θέρετρο του Λίντο, αλλά η καρδιά του τον προδίδει θεαματικά σε μια αξέχαστη σκηνή, εκεί που ξεγελά τον χαμένο χρόνο στην αθόρυβη έξοδό του με μαύρα μαλλιά, λευκό πρόσωπο και τονισμένο χρώμα στα χείλη.

 

Το διονυσιακό με το απολλώνειο σε μια αέναη πάλη με επίκεντρο τη δημιουργία, ως ελιξήριο νεότητας και πηγή απέραντης μοναξιάς. Ειδικό βραβείο 25ετίας του Φεστιβάλ Καννών.

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ