ΚΡΙΤΙΚΗ

Εκδικητές: Η τελευταία πράξη

Avengers: Endgame

Εκδικητές: Η τελευταία πράξη
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Φαντασίας
ΕΤΟΣ: 2019
ΧΩΡΑ: ΗΠΑ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 182
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Τζο Ρούσο, Άντονι Ρούσο
Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ, Κρις Έβανς, Κρις Χέμσγουορθ, Σκάρλετ Γιοχάνσον
Στον απόηχο της εξαφάνισης σχεδόν όλης της ζωής του σύμπαντος από τον Thanos, οι εναπομείναντες Εκδικητές πρέπει να βρουν τον τρόπο να υπερνικήσουν τις δυνάμεις του.
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΤΑΣΟΣ ΜΕΛΕΜΕΝΙΔΗΣ
25.4.2019

Μετά από 21 ταινίες και 3 φάσεις, το αναπόφευκτα γιγαντιαίο blockbuster αυτής της δεκαετίας συνοψίζεται σε ένα, κομβικό για την ύπαρξή του, οριστικό φιλμ που σε όλη τη διάρκειά του δείχνει να κατανοεί τον ρόλο που έχει όχι μόνο στην αφηγηματική συνέχεια των ταινιών αλλά και στη σημασία που του αποδίδεται από εξωκινηματογραφικούς παράγοντες.

 

Το Endgame, γυρισμένο σε ένα χρονικό σημείο κατά το οποίο η Ντίσνεϊ κυριαρχεί, αλλά ετοιμάζει βαρύ πυροβολικό για τον πόλεμο του μέλλοντος που λέγεται streaming, αναλαμβάνει το βαρύ φορτίο μιας ιστορικής επανένωσης ενός κόσμου που βλέπαμε μόνο στη μεγάλη οθόνη, λίγο πριν οι ήρωες και οι διάδοχοί τους ακολουθήσουν νέα μονοπάτια και διακλαδισθούν σε περισσότερες προσωπικές ιστορίες ενός multi-platform σύμπαντος.

 

Το αναπόφευκτα γιγαντιαίο blockbuster αυτής της δεκαετίας συνοψίζεται σε ένα, κομβικό για την ύπαρξή του, οριστικό φιλμ που σε όλη τη διάρκειά του δείχνει να κατανοεί τον ρόλο που έχει όχι μόνο στην αφηγηματική συνέχεια των ταινιών αλλά και στη σημασία που του αποδίδεται από εξωκινηματογραφικούς παράγοντες.

 

Οι Άντονι και Τζο Ρούσο, που ξεκίνησαν ως διεκπεραιωτές ενός μέρους αυτού του πρότζεκτ και κατέληξαν να βρίσκονται ανάμεσα στους καθοδηγητές του, μοιάζουν στο Endgame απαλλαγμένοι από το άγχος να ενώσουν ανόμοιες ταινίες. Αυτό έκαναν πέρσι στο Infinity War, όπου γήινοι, εξωγήινοι, φύλακες του Διαστήματος, αφεντικά του Χρόνου, Ασγκαρντινοί, Γουακαντινοί, νάνοι και γίγαντες μάχονταν όχι για το καλό ή το κακό του πλανήτη μας αλλά για να έχουν ισότιμο χρόνο σε μια ιδέα που σε καμία περίπτωση δεν τους χωρούσε όλους και μάλλον τους στρίμωχνε.

 

Το φινάλε, σπάνιο ακόμη και για ταινία που ξέρουμε ότι έχει συνέχεια, εξαφάνισε, πέρα από τον μισό πλανήτη, και πολύ από τον κόσμο που μετέτρεπε την αφηγηματική δομή του Infinity War σε σπαζοκεφαλιά, δίνοντας την ευκαιρία στους δύο σκηνοθέτες να παίξουν πλέον με άλλους κανόνες.

 

Η ανάσα αυτή, σε συνδυασμό με τη θέση της ταινίας στον κόσμο που υπηρετεί, γέννησε κάτι που, αν θυμάμαι σωστά, βλέπουμε για πρώτη φορά στο Marvel Cinematic Universe και πιθανόν θα ευθύνεται αν το Endgame παραμείνει η δυνατότερη ανάμνηση όσων στο μέλλον μνημονεύουν όλο το σύμπαν της Marvel.

 

Είναι η ταινία που αφήνει πίσω της την πάγια τακτική των προηγούμενων να λειτουργούν πρωταρχικά ως preview της επόμενης, κάτι που ξεκίνησε ως παιχνίδι με τις post-credits σκηνές και κατέληξε, ειδικά στην τρίτη φάση, να καταπλακώνει την αυτοτελή φύση κάθε ταινίας, μετατρέποντάς την σε αναπόφευκτο επεισόδιο που έχει λόγο ύπαρξης μέχρι την ημέρα που κάνει πρεμιέρα το επόμενο.

 

Το Endgame μετατοπίζει το ενδιαφέρον της Marvel στο παρελθόν και στο παρόν.. Λειτουργεί συναισθηματικά και ρεβιζιονιστικά, αναπολώντας την ιστορία του σύμπαντος, με μια παράλληλη ανάγκη να την απομυθοποιήσει.

 

Εξαιτίας αυτής της λογικής, είδαμε ταινίες με μετριότατα σενάρια –τρανό παράδειγμα και η πολύ πρόσφατη Captain Marvel‒ να σπάνε ταμεία, εκμεταλλευόμενες το buzz και τον πανικό των φανατικών για τη συνέχεια του αγαπημένου τους παραμυθιού.

 

Το Endgame, λοιπόν, μετατοπίζει το ενδιαφέρον της Marvel στο παρελθόν και στο παρόν – το μέλλον απλώς το χαιρετίζει, γιατί μπορεί να περιμένει. Λειτουργεί συναισθηματικά και ρεβιζιονιστικά, αναπολώντας την ιστορία του σύμπαντος, με μια παράλληλη ανάγκη να την απομυθοποιήσει (κάτι που υποστηρίζουν εξαιρετικά οι ηθοποιοί, ειδικά όσοι παίζουν για τελευταία φορά τον ήρωά τους), και έχει μια ξεκάθαρη αποστολή κατά τη διάρκειά του, την οποία θέλει να φέρει εις πέρας τώρα και όχι σε μερικούς μήνες, κάτι που θα αντιληφθεί κάποιος και με το «αστειάκι» μετά τα τελικά credits. Και όσο το κάνει, καταφέρνει να διώξει μικρότερες παθογένειες που για χρόνια συμβάδιζαν με το MCU.

 

Το χιούμορ διατηρείται, όχι όμως ατάκτως ερριμμένο σε στιγμές που γίνεται πανικός στην οθόνη, αλλά περισσότερο ως εργαλείο αποφόρτισης από ένα βαρύ κλίμα που δικαιολογημένα αιωρείται με βάση όσα συμβαίνουν μέσα στην ταινία, ενώ οι μάχες (ή μάλλον η Μάχη) προσφέρουν αξιομνημόνευτες σκηνές και δεν σχετίζονται με το πανηγύρι θορύβου που ουκ ολίγες φορές είχε επιστρατευτεί.

 

Το τελικό αποτέλεσμα μοιάζει με έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό στα όσα έγιναν, ένα διακριτικό καλωσόρισμα στο αύριο και μια ταινία στη μέση που «επιτέλους ξεκουράζεται και απολαμβάνει τον ήλιο να ανατέλλει σε ένα υπέροχο σύμπαν». Η ατάκα του Thanos από το Infinity War είναι ίσως η ιδανικότερη για να περιγράψει αυτό το κλείσιμο για ένα κινηματογραφικό σύμπαν-σίριαλ που δεν ήταν πάντα υπέροχο, υπήρξε αγχωμένο και κουραστικό, όμως στο φινάλε του (όπως οφείλει να κάνει ένα καλό σίριαλ) κάνει σκόνη τις κακές αναμνήσεις.

 

1 Σχόλια
avatar
vas-vas 6.5.2019 | 15:17
Το infinity war ηταν κλασεις καλυτερο

ΣΗΜΕΡΑ 14.12.2019

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ