ΚΡΙΤΙΚΗ

Brightburn: Zωντανή κόλαση

Brightburn

Brightburn: Zωντανή κόλαση
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Τρόμου
ΕΤΟΣ: 2019
ΧΩΡΑ: ΗΠΑ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 90
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Γιαροβέφσκι
Πρωταγωνιστούν: Ελίζαμπεθ Μπανκς, Μέρεντιθ Άγκνερ, Ματ Τζόουνς
Ένα χαρισματικό παιδί από έναν άλλο κόσμο προσγειώνεται στη Γη, αλλά, αντί να γίνει ο ήρωας που θα σώσει την ανθρωπότητα, αποδεικνύεται πως είναι κάτι διαβολικά σατανικό.
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΤΑΣΟΣ ΜΕΛΕΜΕΝΙΔΗΣ
23.5.2019

Στην καρδιά της αμερικανικής ενδοχώρας, ένα ζευγάρι ζει ήσυχα τη ζωή του σε μικρή πόλη, προσευχόμενο πως κάποια στιγμή θα αποκτήσει παιδί. Αυτό έρχεται κυριολεκτικά από τον ουρανό, μέσα σε ένα μικρό σκάφος που πέφτει στο αγρόκτημα του ζευγαριού, με τους δυο να παίρνουν άμεσα την απόφαση να το μεγαλώσουν σαν κανονικό παιδί. Μετά από λίγα χρόνια αυτό ανακαλύπτει πως έχει υπερφυσικές δυνάμεις.

 

Σας θυμίζει κάτι όλο αυτό; Διόλου τυχαία, οι δημιουργοί της ταινίας προσπαθούν να συμπεριλάβουν όσο περισσότερες αναφορές μπορούν στην ιστορία του Superman για να αντιληφθεί και ο τελευταίος θεατής ότι αρέσκονται να παίζουν με τον μύθο του. Τόσο πολύ που δεν αντιλαμβάνονται ότι το σενάριο που δημιούργησαν είναι πολύ πιο ενδιαφέρον, γι' αυτό τον λόγο δεν καταφέρνουν να αξιοποιήσουν τις δυνατότητές του.

 

Ο Μπράντον (εξαιρετικός ο νεαρός Τζάκσον Νταν) έχει μόλις κλείσει τα 12 όταν καταλαβαίνει τι του συμβαίνει, σε μια ηλικία δηλαδή που τον χτυπούν ανελέητα οι εναλλαγές ανάμεσα στη χαρά και την οργή, τον έρωτα και το θυμό, με αποτέλεσμα η διαχείριση των δυνάμεών του να μετατρέπεται σε εφιάλτη, ειδικά από τη στιγμή που οι γονείς του μοιάζουν ανήμποροι να αντιληφθούν τι έχουν στο σπίτι τους.

 

Ο Ντέιβιντ Γιαροβέφκσι και ο Τζέιμς Γκαν (του Guardians of the Galaxy) που βρίσκεται στην παραγωγή παραβλέπουν την ευκαιρία που έχουν να αναλύσουν αυτά που οι ταινίες του Superman στο παρελθόν έκαναν γαργάρα, πως δηλαδή για να προκύψει η εικόνα του υπερανθρώπου που επιλέγει το Καλό χρειάζεται η κατάλληλη καθοδήγηση από εμάς τους πτωχούς τω πνεύματι που σπάνια μπορούμε να την παρέχουμε.

 

Αντιθέτως παρασύρονται στην ευκολία του υπερφυσικού, μέσω ενός καλέσματος προς το παιδί από το σκάφος του και αναλώνονται σε μια σειρά από gore σκηνές (άλλες αχρείαστες, άλλες ευρηματικές) μετατοπίζοντας τη διαφοροποίησή τους εκεί, ότι δηλαδή μια ταινία με υπερήρωα μπορεί να στραφεί προς το horror.

 

Το ίδιο θα συνέβαινε αν διάβαζαν καλύτερα τον χαρακτήρα τους, η ιστορία του οποίου παραπέμπει στο Φράνκενσταϊν και τη φοβία που συνοδεύει το άγνωστο, όμως αυτό προϋποθέτει αφηγηματικές ικανότητες και προτεραιότητες που μάλλον δεν υπήρχαν εδώ.

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ