ΚΡΙΤΙΚΗ

Κατηγορώ...!

J’ accuse

Κατηγορώ...!
ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Δραματική
ΕΤΟΣ: 2019
ΧΩΡΑ: Γαλλία, Ιταλία
ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 123
ΧΡΩΜΑ: ΕΓΧΡ.
Σκηνοθεσία: Ρόμαν Πολάνσκι
Πρωταγωνιστούν: Ζαν Ντυζαρντέν, Λουί Γκαρέλ, Εμανυέλ Σενιέ, Ματιέ Αμαλρίκ
Ο Αλφρέντ Ντρεϊφούς είναι ο αξιωματικός που κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε για κατασκοπεία και δεν εισακούστηκε παρά δύο δίκες και μια απονομή χάριτος αργότερα, παρά την καταφανή αθωότητά του.
ΚΡΙΤΙΚΗ: ΘΟΔΩΡΗΣ ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ
28.5.2020

Ο τίτλος της ταινίας του Ρόμαν Πολάνσκι παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όχι ο πρωτότυπος γαλλικός, το J' Accuse, που δεν είναι άλλο από το περίφημο Κατηγορώ, την επιστολή-καταπέλτη του συγγραφέα Εμίλ Ζολά, που δημοσιεύτηκε στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας Ορόρ και έστρεψε την κοινή γνώμη, αλλά και τη νωθρή ιντελιγκέντσια της εποχής, ενάντια στις στρατιωτικές και πολιτικές αρχές της Γαλλίας, για τη δικαστική πλεκτάνη εναντίον του εβραϊκής καταγωγής λοχαγού Ντρεϊφούς και την αποσιώπηση του πραγματικού ενόχου Εστερχάζι, σε μια υπόθεση εσχάτης προδοσίας που είχε συγκλονίσει τη χώρα στα τέλη του 19ου αιώνα.

 

Ο αγγλικός τίτλος, του βιβλίου του Ρόμπερτ Χάρις πάνω στο οποίο βασίστηκε η ταινία, είναι An Officer and a Spy. Ένας Αξιωματικός κι ένας Κατάσκοπος. Ή, εξίσου σωστά, αξιωματικός και κατάσκοπος, υπονοώντας πως οι δυο ιδιότητες χαρακτηρίζουν ένα και το αυτό πρόσωπο. Ο Αλφρέντ Ντρεϊφούς είναι ο αξιωματικός που κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε για κατασκοπεία και δεν εισακούστηκε παρά δύο δίκες και μια απονομή χάριτος αργότερα, παρά την καταφανή αθωότητά του.

 

Ωστόσο, ο Ζορζ Πικάρ πρωταγωνιστεί στην ταινία. Είναι ο συνταγματάρχης και καθηγητής του Ντρεϊφούς στη στρατιωτική σχολή, ο οποίος, παρά τις αντισημιτικές του απόψεις (πίστευε ακράδαντα στη λευκή ελίτ) και την αρχική του εμπλοκή στην πλεκτάνη, ήταν εκείνος που πήρε την πρωτοφανή πρωτοβουλία να ξεσκεπάσει με ενδελεχή έρευνα και αντανακλαστικά λαγωνικού τα φαμπρικαρισμένα στοιχεία που ενοχοποιούσαν το θύμα και το πλήρωσε με την καταδίκη του, ως κατάσκοπος, συνεπώς και εχθρός της πατρίδας, μέσα στο ίδιο το αρχηγείο πληροφοριών, στο οποίο προΐστατο!

 

Με το Κατηγορώ, που απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βενετίας, ο Πολάνσκι ολοκληρώνει, στα 85 του χρόνια, την τριλογία των έργων που συνθέτουν την προσωπικότητά του. Ο Πιανίστας κάλυπτε το πλαίσιο των εφιαλτικών παιδικών του χρόνων. Ο Όλιβερ Τουίστ ήταν το λογοτέχνημα που, μεταφέροντάς το στην οθόνη, περιέγραφε ιδανικά τον εαυτό του: έναν κατατρεγμένο, θύμα των περιστάσεων, που επιβίωσε στις χειρότερες συνθήκες που θα μπορούσε να φανταστεί ο άνθρωπος, πριν από το Ολοκαύτωμα φυσικά.

 

Το Κατηγορώ λειτουργεί ως καμπανάκι για έναν αντισημιτισμό που μάλιστα φωλιάζει στη χώρα που τον αγκάλιασε και ποτέ δεν τον πρόδωσε, όταν οι υπόλοιπες καραδοκούν να τον εκδώσουν σε μια, κατ' αυτόν, στημένη κακοδικία που χρονίζει και δεν λέει να κλείσει, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Πολύ έξυπνα, δεν αφηγείται την ιστορία από τη ματιά του αποκατεστημένου θύματος, αλλά μέσα από τον συνειδητοποιημένο διώκτη, του ρατσιστή που βάζει ωστόσο την αίσθηση του καθήκοντος πάνω από τις προσωπικές του προτιμήσεις- ένα ψύχραιμο κατασκοπικό θρίλερ ως περίβλημα της κλασικής παραβολής για την επκίνδυνα παραστρατημένη εξουσία.

 

Ο Ζορζ Πικάρ του Ζαν Ντιζαρντέν είναι ένας ανθρώπινος βράχος μιας άλλης εποχής, που ο Πολάνσκι μας αφήνει λίγες φορές να διακρίνουμε τις ρωγμές που τον οδηγούν στις κρίσιμες αποφάσεις. Αν και ακαδημαϊκά σκηνοθετημένο, όπως και ο Πιανίστας, το Κατηγορώ είναι στακάτο, δεν αναλώνεται σε φλύαρες εμφάσεις, μελοδραματικές μετάνοιες και περιττές θριαμβολογίες για έναν επώδυνο θρίαμβο του δικαίου έναντι της σήψης, έστω και με τεράστια καθυστέρηση, και κλείνει καταπληκτικά, με τους δυο άνδρες σε μια τελευταία συνάντηση, που λέει πολλά για τη διαδρομή που έχει να διανύσει η πολιτεία για την πρακτική εφαρμογή της ισονομίας.

1 Σχόλια
 (1 Ψήφοι)
και όμως γυρίζει 3.1.2020 | 00:51
Συγκλονιστική ταινία. Διεισδυτική περιγραφή - σχεδόν καφκική- του Γαλλικού βαθέος κράτους (και κάθε Κράτους) και της ταξικής δομής του στρατεύματος του, απεικονισμένου από το άνθος( προχωρημένης ηλικίας) των ηθοποιών που άλλωστε πριν λίγα χρόνια έπαιξαν στην " Αναζήτηση του χαμένου χρόνου ", κύκνειο άσμα της Νίνας Κομπανέζ.
Σε κονσέρτο-δεξίωση της υψηλής μπουρζουαζίας εμφανίζεται ως κομπάρσος και ο ίδιος ο Πολάνσκι με στολή Ακαδημαϊκού, φράκο κεντημένο με κλαδιά και φύλλα ελιάς.
Υπέροχο δώρο του στην σύντροφό του Εμμανουέλ Σενιέ, η σκηνή όπου μετά από του λιναριού τα πάθη το παράνομο ζευγάρι περπατά στο πάρκο και επιτέλους ο συνταγματάρχης Πικάρ της κάνει πρόταση γάμου. Όχι απαντά, δεν είσαι καμωμένος γιά γάμο και μετά τόσα χρόνια μου απέδειξες ότι ούτε εγώ κάνω γι' αυτό. Ας συνεχίσομε έτσι. Και κοιτάζει λοξά κι' ευτυχισμένα τον φακό!
Επίσης βλέπομε τα περίφημα κόκκινα παντελόνια του Γαλλικού Στρατού μέχρι τον Α! Παγκόσμιο Πόλεμο. Χρειάστηκε ο αποδεκατισμός και το παρατηρητικό μάτι μιάς πελάτισσας των οίκων υψηλής ραπτικής και με υψηλή επιρροή σε πολλές Ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, της Κόμησσας Γκρεφύλ, ώστε να αντικατασταθούν με σκούρα μειώνοντας την στοχοποίησή τους.
Τέλος, ο ήρωάς μας (Πικάρ) γίνεται υπουργός και μέλος της "διαβολικής μηχανής" και εξηγεί στον Ντρεϋφύς που νομίζει ότι επέστρεψε στην κανονικότητα, ότι δεν γίνονται όλα...
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

ΣΗΜΕΡΑ 25.10.2020

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CULTURE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ