Ήταν από τις συναυλίες που όταν τα χρόνια θα περάσουν, πολλοί από μας τους νεότερους θα λέμε ''Ήμουν κι εγώ εκεί'' κι αυτό, ομολογουμένως, μακάρι να το λέγαμε και γι' άλλα καλλιτεχνικά events στην πόλη που ζούμε! Φωτο: Kostas Scrom
I Was There

Θάνος Μικρούτσικος: «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη!»

Τα highlights της δεύτερης συναυλίας του Θάνου Μικρούτσικου στο Θέατρο Βράχων

Είχε πολύ κόσμο στο Θέατρο Βράχων του Βύρωνα το διήμερο 7 και 8 Ιουνίου: Η ουρά των αυτοκινήτων έφτανε τα δύο χιλιόμετρα πριν την είσοδο και συνολικά περίπου 15.000 άνθρωποι προσήλθαν για να αποθεώσουν τον συνθέτη Θάνο Μικρούτσικο και μαζί του τη σπάνια συνεύρεση επί σκηνής των πιο μεγάλων ερμηνευτών που αξιώθηκε το ελληνικό τραγούδι από τη Μεταπολίτευση και μετά (Γ. Νταλάρας, Χ. Αλεξίου, Β. Παπακωνσταντίνου, Μ. Μητσιάς).

 

Για να είμαστε ακριβείς, πολλοί περίμεναν αυτές τις δύο συναυλίες με την ίδια κατάνυξη που οι χριστιανοί περιμένουν το Χριστός Ανέστη ύστερα από μία περίοδο εξαντλητικής νηστείας κιόλας.

 

Μην πάμε πολύ μακριά... Ναι μεν τη σκυτάλη έχουν πάρει νεότεροι τραγουδιστές και τραγουδοποιοί, οι προαναφερόμενοι ερμηνευτές ωστόσο είναι κάπως αγιοποιημένοι στα μάτια και στη συνείδηση ενός κοινού που έφαγε κυριολεκτικά τα νιάτα του με τις φωνές τους.

 

Κι ας έχουν υποστεί αυτές οι φωνές τις ραγισματιές του χρόνου - απόλυτα λογικό όταν πλησιάζουν την έβδομη δεκαετία της ζωής τους, κουβαλώντας όμως μνήμες και μια ιστορία συνδεδεμένη με το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι της Ελλάδας των τελευταίων 45 ετών τουλάχιστον!

 

Για να είμαστε ακριβείς, πολλοί περίμεναν αυτές τις δύο συναυλίες με την ίδια κατάνυξη που οι χριστιανοί περιμένουν το Χριστός Ανέστη ύστερα από μία περίοδο εξαντλητικής νηστείας κιόλας. Μην πάμε πολύ μακριά...Ναι μεν τη σκυτάλη έχουν πάρει νεότεροι τραγουδιστές και τραγουδοποιοί, οι προαναφερόμενοι ερμηνευτές ωστόσο είναι κάπως αγιοποιημένοι στα μάτια και στη συνείδηση ενός κοινού που έφαγε κυριολεκτικά τα νιάτα του με τις φωνές τους.


Απ' την άλλη, οι εν λόγω συναυλίες είχαν και μία μεγάλη συναισθηματική φόρτιση: Ο Μικρούτσικος έδωσε πάρα πολλές συνεντεύξεις πρόσφατα, στις οποίες μίλησε ανοιχτά και λεπτομερώς για τον σοβαρό καρκίνο που αντιμετωπίζει.

 

Επίσης κάτι απόλυτα λογικό: Οι άνθρωποι που παλεύουν μ' αυτό τον δαίμονα συνήθως θέλουν να μοιραστούν τα «νέα» τους, πιστεύοντας πως θα τον ξορκίσουν, όταν είναι και δημόσια πρόσωπα με δεδομένη την αγάπη και τη συμπαράσταση του κόσμου.

 

Κι εδώ ειδικά μιλάμε για τον Θάνο Μικρούτσικο, τον δημιουργό του «Σταυρού του Νότου» και μιας Καββαδιομάνιας που καλά κρατεί ακόμα, διατηρώντας μια σχέση με το κοινό, η οποία αναζωπυρώνεται και μετασχηματίζεται μέσα στα χρόνια.

 

Αν τώρα σκεφτούμε πως ο Θεοδωράκης είναι ανενεργός συνθετικά και ο Χατζιδάκις λείπει με τη φυσική παρουσία του, ο Μικρούτσικος είναι ο μόνος Έλληνας συνθέτης που ακόμη και μέχρι αυτή τη στιγμή παράγει έργο, κάνει καινούργιες συνεργασίες και ακροβατεί δεξιοτεχνικά μεταξύ λόγιας μουσικής και λαϊκού τραγουδιού.

 

O Μικρούτσικος είναι ο μόνος Έλληνας συνθέτης που ακόμη και μέχρι αυτή τη στιγμή παράγει έργο, κάνει καινούργιες συνεργασίες και ακροβατεί δεξιοτεχνικά μεταξύ λόγιας μουσικής και λαϊκού τραγουδιού. Φωτο: NDPPhoto, Π. ΝΙΚΟΛΑΡΕΑΣ - Θ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ - Ε. ΠΟΥΠΟΥΛΙΔΟΥ

 

Τίποτα δεν μαρτυρούσε πως ο Μικρούτσικος είναι καρκινοπαθής! Η συναυλία της 8ης Ιουνίου, δεύτερη και τελευταία της διοργάνωσης -είμαι σίγουρος πως τα ίδια ισχύουν και για την πρώτη- δεν είχε το παραμικρό δυσάρεστο συναίσθημα κι αυτό νομίζω πως το χρεώνεται ο ίδιος ο δημιουργός.

 

Όταν δηλαδή βλέπεις έναν άνθρωπο στη σκηνή για τρεις γεμάτες ώρες να εκτοξεύει τη ζωτική ενέργεια εκατό άλλων ανθρώπων, απ' όλο το φάσμα των ηλικιών, είσαι σίγουρος πως ήδη τον νίκησε τον διάολο, τον έκανε με τα κρεμμυδάκια για την ακρίβεια!

 

Και για να το πω αλλιώς, παρακάμπτοντας τον κάπως μελοδραματικό μα και τόσο αληθινό τίτλο των συναυλιών, «Όσοι περπάτησαν μαζί μου»: Αν ισχύει πως ο ψυχολογικός παράγοντας παίζει μεγάλο ρόλο στην αντιμετώπιση της νόσου, ο Μικρούτσικος εισέπραξε τέτοια αγάπη και τέτοια συναισθηματική πληρότητα που του φτάνει για δέκα ζωές ακόμη από τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές.

 

Είναι αδιανόητο σχεδόν πως κατάφεραν να χωρέσουν όλα τα πιο δημοφιλή τραγούδια του στο πρόγραμμα: Από το μπρεχτικό «Άννα μην κλαις» (εξαιρετική πραγματικά η θεατρογενής ερμηνεία του Κώστα Θωμαΐδη που άνοιξε τη συναυλία) μέχρι τη ζεϊμπεκιά της «Ρόζας» του Αλκαίου, που έκλεισε τη βραδιά με το σύνολο των πιο νέων ερμηνευτών επί σκηνής, χωρίς φυσικά να μείνουν εκτός τα τραγούδια του Γιάννη Ρίτσου, του Νίκου Καββαδία, του Μάνου Ελευθερίου, του Κώστα Τριπολίτη, του Μπάμπη Τσικληρόπουλου, της Λίνας Νικολακοπούλου, του Οδυσσέα Ιωάννου - μέχρι και το «Μηδέν (Βάλαμε φωτιά στα φρένα)» ακούστηκε, με τους στίχους του Λάκη Λαζόπουλου, σε μία υπέροχη ερμηνεία από τη Ρίτα Αντωνοπούλου (όλο και αρτιότερη γίνεται ερμηνευτικά η κοπέλα αυτή), ωθώντας μάλιστα τον Μικρούτσικο να σχολιάσει με χιούμορ: «Τύφλα να 'χει η Φουρέιρα»!

 

«Η σχέση μας εξελίχτηκε και άλλαξε στα χρόνια, εκείνο μόνο που δεν άλλαξε είναι η γαμημένη μύτη του» είπε ο Μικρούτσικος, προλογίζοντας τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου. Φωτο: NDPPhoto, Π. ΝΙΚΟΛΑΡΕΑΣ - Θ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ - Ε. ΠΟΥΠΟΥΛΙΔΟΥ


Το χιούμορ, ναι, ήταν ένα άλλο στοιχείο που δεν έλειψε με την παραμικρή ευκαιρία, σαν οι συναυλίες να ήταν σκηνοθετημένες με μαεστρία για να προκαλούν εναλλάξ το δάκρυ της συγκίνησης με το γέλιο της χαράς μεταξύ των χιλιάδων θεατών.

 

«Η σχέση μας εξελίχτηκε και άλλαξε στα χρόνια, εκείνο μόνο που δεν άλλαξε είναι η γαμημένη μύτη του» είπε ο Μικρούτσικος, προλογίζοντας τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, λίγο πριν ο αειθαλής ερμηνευτής ανέβει στη σκηνή για να αποδώσει το «William George Allum» από τις «Γραμμές των Οριζόντων» σε ποίηση Καββαδία.


Σταχυολογώ τα highlights της δεύτερης βραδιάς στο Θέατρο Βράχων:

 

• Την ερμηνεία του Νταλάρα στο «Καραντί» επίσης σε ποίηση Καββαδία. Με την κιθάρα στα χέρια και την ψυχή στο στόμα ή, σωστότερα, στα χείλη, ο Νταλάρας έκανε ένα μεγάλο δώρο στο κοινό που τον επευφημούσε για όση ώρα βρισκόταν στο stage.

 

• Τον συγκινητικό λόγο που έβγαλε η Χάρις Αλεξίου, σαν μια αναδρομή της συνεργασίας της με τον Μικρούτσικο, το κλάμα της στην αγκαλιά του κι αυτό το «δεν πίστευα ότι θα τραγουδούσα εδώ» που του απηύθυνε, λίγο πριν πέσει η επιβλητική εισαγωγή της «Ελένης» του Τσικληρόπουλου.

 

Κι όταν η Αλεξίου άρχισε να τραγουδά «Ζούμε σ' έναν κόσμο μαγικό με φόντο την Ακρόπολη, το Λυκαβηττό», ασυναίσθητα και ακαθοδήγητα τα μάτια των ανθρώπων γέμισαν δάκρυα.

 

• Την παρουσία του Γιώργου Μεράντζα και μόνο μαζί με τη στεντόρεια απόδοση του στη «Δίκοπη ζωή» από τα «Τροπάρια για φονιάδες» του Ελευθερίου. Ένας σπουδαίος ερμηνευτής της γενιάς των εν Ελλάδι seventies, που η δισκογραφία σίγουρα τον στερήθηκε και γι' αυτό ίσως κάθε σπάνια live εμφάνιση του στέφεται από καλλιτεχνική και εμπορική επιτυχία - ακόμη θυμάμαι τον κόσμο να κρέμεται σε τσαμπιά για να τον ακούσει το 2008 στο Κύτταρο της οδού Ηπείρου!

 

Ήταν όλοι τους υπέροχοι. Φωτο: NDPPhoto, Π. ΝΙΚΟΛΑΡΕΑΣ - Θ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ - Ε. ΠΟΥΠΟΥΛΙΔΟΥ

 

• Την ερμηνεία του Γιάννη Κότσιρα στο «Είσαι η Πρέβεζα και το Κιλκίς», πάλι από τα «Τροπάρια για φονιάδες». Θεωρούσα ανέκαθεν υπερβολές του Μικρούτσικου την ταύτιση του με τον Μπιθικώτση, έστω στο πλαίσιο μιας γενναιοδωρίας, έτσι όμως όπως τραγούδησε το συγκεκριμένο κομμάτι, συνειδητοποίησα πως δεν είναι τυχαία η μαζική λαϊκή αποδοχή του.

 

• Τη σεμνή εμφάνιση του Μανώλη Μητσιά, του «αγαπημένου τραγουδιστή του Μάνου Χατζιδάκι», όπως τον παρουσίασε ο Μικρούτσικος, με την ερμηνεία του φυσικά στο «Ερωτικό (Με μια πιρόγα)» από το «Εμπάργκο» σε στίχους Άλκη Αλκαίου.

 

Για την ιστορία να πούμε πως το τραγούδι επρόκειτο να ηχογραφηθεί με την Αλεξίου, κάτι που συνέβη σε β' εκτέλεση, μια και το 1982 δεν ήταν εφικτό (εκείνη ανήκε στη ΜΙΝOS, ενώ ο Μικρούτσικος στη SONY).

 

• Τη νεανική παρουσία του Χρήστου Θηβαίου και του Βασίλη Παπακωνσταντίνου στα μεγάλα τραγούδια του Μικρούτσικου των τελευταίων ετών: Από τον αριστουργηματικό «Άμλετ της Σελήνης» μέχρι τις «Μικρές νοθείες» αντιστοίχως, οι δύο ερμηνευτές ήταν εκείνοι που δεν ήθελαν πολύ για να κάνουν σάλτο στα μπροστινά καθίσματα και να βρεθούν στην... αγκαλιά της συγγραφέως Μάρως Δούκα και του Προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση.

 

Κι ακόμη τις καταθέσεις του Μίλτου Πασχαλίδη, ενός τραγουδοποιού και τραγουδιστή με ισχυρό ρεύμα στα κομμάτια του Μητροπάνου, καθώς και της νεότερης τραγουδίστριας και τελευταίας ανακάλυψης του Μικρούτσικου, Μαριάννας Πολυχρονίδη.

 

• Την άψογη δουλειά, τέλος, του Γιάννη Παπαζαχαριάκη στις ενορχηστρώσεις μαζί με τις ερμηνείες στα πνευστά του Θύμιου Παπαδόπουλου και των υπόλοιπων δεξιοτεχνών μουσικών της μπάντας - εδώ που τα λέμε, σε ένα τόσο μεγάλο συναυλιακό event δεν υπήρχε περίπτωση να χρησιμοποιηθούν μέτριοι παίκτες, πόσο μάλλον όταν η αυτοσχεδιαστική jazzy φύση της μουσικής του συνθέτη επιτάσσει τέτοιες συμπράξεις.

 

Το κατάμεστο Θέατρο των Βράχων. Φωτο: NDPPhoto, Π. ΝΙΚΟΛΑΡΕΑΣ - Θ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ - Ε. ΠΟΥΠΟΥΛΙΔΟΥ


Ωστόσο, η πλέον συγκλονιστική στιγμή της βραδιάς ήταν η ερμηνεία του ίδιου του Μικρούτσικου στους «Εφτά νάνους στο S/S Cyrenia» του Καββαδία: Η ορχήστρα αποχώρησε, σύννεφα καπνού εκτοξεύθηκαν κι εκείνος μόνος του στο πιάνο αυτοσχεδίασε, όπως συνηθίζει πάντα, λίγο πριν ξεκινήσει το τραγούδι.

 

Ήταν η στιγμή της μοναξιάς του καλλιτέχνη επί σκηνής, εκείνη η μαγική στιγμή που σαγηνεύει τα πλήθη και κάνει τον ίδιο να αγγίξει τη θέωση. Διόλου τυχαίο που το χειροκρότημα αμέσως μετά διήρκεσε σχεδόν δέκα ολόκληρα λεπτά!


Εν κατακλείδι: Οι συναυλίες «Όσοι περπάτησαν μαζί μου» αποτελούν ήδη σημαντικό μέρος στην προσωπική ιστορία του Θάνου Μικρούτσικου και στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού γενικότερα.

 

Ήταν από τις συναυλίες που όταν τα χρόνια θα περάσουν, πολλοί από μας τους νεότερους θα λέμε «ήμουν κι εγώ εκεί» κι αυτό, ομολογουμένως, μακάρι να το λέγαμε και γι' άλλα καλλιτεχνικά events στην πόλη που ζούμε!

 

Δεν ήταν αποχαιρετιστήριες οι συναυλίες - αντιθέτως ήταν μία μεγάλη γιορτή τεράστιας συναισθηματικής φόρτισης και για άλλα ωραία πράγματα που θα έρθουν.

 

Έτσι θέλω να κλείσω τούτη την ανταπόκριση, επαναλαμβάνοντας την, απείρου κάλλους, φράση που χρησιμοποίησε ο Μικρούτσικος αυτοπροσώπως χαϊδεύοντας στο κεφάλι τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου και με ένα φωτεινό χαμόγελο στα χείλη του: «Δεν θα πεθάνουμε ποτέ, κουφάλα νεκροθάφτη»!

 

I Was There
9 Σχόλια
avatar
ΕΛΠΟ 10.6.2018 | 16:49
Δυστυχώς, δεν ήμουν στους τυχερούς που παρακολούθησαν τη συναυλία -συνεύρεση θα μπορούσα να πω, συντελεστών και κοινού.

Αλλά, ούτως ή άλλως, το μουσικό έργο του Μικρούτσικου δεν διαγράφεται εύκολα με τον χρόνο. Και η γενιά μου τον έζησε από το ξεκίνημά του, αλλά δεν ξεχνά..

Δίκαια χαίρει και θα χαίρει εκτίμησης και ευχαριστιών για όσα μας πρόσφερε.

Και θυμόμαστε αυτό που έχει πει :

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΟΒΑΡΟ ΚΑΙ ΜΗ ΣΟΒΑΡΟ ΕΙΔΟΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ, ΑΛΛΑ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ Ή ΜΗ ΟΠΟΙΟΥ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟ.
Ashton Heston III 10.6.2018 | 19:05
Αγαπητέ ΕΛΠΙΔΑ, συνεύρεση σημαίνει--πρωτευόντως--συνουσία (οπότε καλό είναι να αποφεύγεται ως συνώνυμο της συνάντησης--ακόμα και μεταξύ ατόμων που έχουν πολύ στενή και προσωπική σχέση). Δεν το λέω εγώ, αλλά ο Μπαμπινιώτης:

https://tinyurl.com/y9nbmp5k
avatar
ΕΛΠΟ 11.6.2018 | 01:29
Το θέμα μας πάντως πρωτευόντως είναι βέβαια ο Μικρούτσικος και η μουσική του.

Παρ' όλα αυτά, δέχομαι το σχόλιο ως καλοπροαίρετο και αντιλέγω :

Ναι, ισχύει απόλυτα η ερμηνεία που λέτε, όταν ΔΕΝ υπάρχει επιθετικός προσδιορισμός ή ΔΕΝ προκύπτει από τα συμφραζόμενα η ερμηνεία "ταυτόχρονη παρουσία με κάποιον άλλο στον ίδιο χώρα".

Π.χ., όταν μιλάμε για "κοινωνικές συνευρέσεις", εννοούμε την ταυτόχρονη παρουσία και όχι βέβαια συμμετοχή σε όργια !

Τέλος πάντων, ας δεχθούμε την γνώμη Μπαμπινιώτη ότι ΚΥΡΙΩΣ η λέξη αφορά στην συνουσία, αλλά μην υποβιβάζουμε το θέμα μας για να ασχοληθούμε με αυτά.

...................................................

Παρεμπιπτόντως και για να το φαιδρύνουμε λίγο -, αν ισχύει απόλυτα αυτό που λέτε -, "Στο κόκκινο" το 2015 υπήρχαν εκπομπές "Καθημερινές συνευρέσεις" και "Συνευρέσεις του Σ/Κ".

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του...


Ashton Heston III 11.6.2018 | 02:53
*ΕΛΠΟ (autocorrect, γαρ)
Ashton Heston III 11.6.2018 | 07:33
Πληροφοριακά, επίσης: το "αφορά σε/στο/στην" που χρησιμοποιείς κατά κόρον ("αφορά στην συνουσία" για παράδειγμα στο παραπάνω σχόλιο σου) είναι κάργα μπαμπινιωτισμός--σε περίπτωση που το αγνοείς. Και εντελώς λάθος κατά την γνώμη μου (αλλά και άλλων πιο ειδικών από εμένα). Αλλά δεν είναι το θέμα μας.
avatar
Βεβαιως 14.6.2018 | 06:12
@ Aston Heston...
Τι ψαχνεις τωρα, εδω ειναι βαλκανια δεν ειναι παιξε-γελασε...
avatar
atman 10.6.2018 | 21:39
οντως παπακωνσταντινου και λοιποι δεν θα πεθανουν ποτε, ειναι ηδη στο μουσειο εδω και καμια 20ρια (προσοδοφορα) χρονια γλειφοντας και νταντευοντας ενα κοινο που τους ταισε και μια κοινωνια που επαθε ενδορηξη απο το λαικισμο και τον ναρκισισμο της.
avatar
Βεβαιως 14.6.2018 | 06:16
@ atman
Σαν καλα να τα λες... "που οδηγησαν μια γενια στα πιο βαθεια χασμουρητα" που λεει ο βαρδος!
Living_in_a_material_world 11.6.2018 | 01:43
Η κα Αλεξίου είναι σπουδαίο και μεγάλο καφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού,μήπως ο μύθος της ,χρήζει περισσότερης φροντίδας και προστασίας πρώτα απ'όλα από την ίδια;;;;

ΣΗΜΕΡΑ 2.4.2020

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ