Αγαπητή Α, μπα;

Στο σημερινό «Α μπα»: απλοί παρατηρητές

Επίσης: κριτική σκέψη του θερμοκηπίου

 

__________________
1.


Πηγαινω Γ λυκειου και εχω εναν συμμαθητη ο οποιος εχει χωμενη τη μυτη του συνεχως σε ενα βιβλιο. Ξερει ολοκληρους χαρτες απεξω και γενικα εχει σφαιρικες γνωσεις. Διαβαζει πολλα ειδη βιβλιων και ειναι και πολυ καλος μαθητης. Οι καθηγητες του λενε οτι εχει κριτικη σκεψη και οτι εχει ενα σωρο προσοντα που τον δοιακρινουν απο μεας τους υπολοιπους. Ωραια ως εδω, αλλα ο συγκεκριμενος μια μερα στο φροντιστηριο την ωρα της βιολογιας, καπως πηγε η κουβεντα στην ισοτητα των 2 φυλων κια συγκεκριμενα οσον αφορα τις δουλειες του σπιτιου. Και ακουσα το ξης απο τα χειλη του: ΑΝ ερθεις μια μερα στο μαθημα ιστοριας που κανουμε με τον Χ καθηγητη θα δεις τοι οι γυναικες ειστε πολυ κατωτερεςκαι οτι δεν αξιζετε οσο εμεις. Το ελεγε σοβαρα, δεν εκανε πλακα και το εννοουσε. Εγω Δεν απαντησα γιατι μας διεκοψε ο καθηγητης αλλα ακομη και τωρα μετα απο τοσο καιρο αναρωτιεμαι πως γινεται ενας 18χρονος που εχει λαβει διπλη τουλαχιστον μορφωση και παιδεια απο τους υπολοιπους να πεταει τετοιες πατατες!? Και να τα θεωρει και απολυτα φυσιολογικα και δεδομενα?! Τη συμπεριφορα του καθηγητη δεν τη σχολιαζω καν. Το ξερω οτι τους βολευει να ειναι ετσι τα πραγματα αλλα γινεται να μη βλεπουν περα απο τη μυτη τους και να ειναι οκαυ με αυτο???

 

Βγάζει απολύτως νόημα, αν αυτός που είπε στον συμμαθητή σου ότι έχει κριτική σκέψη είναι ο καθηγητής ιστορίας (ή όποιος καθηγητής έχει της ίδιας ποιότητας «κριτική σκέψη»).


Αυτό που περιγράφεις είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα που δείχνει πόσο περίπλοκο είναι το θέμα της νοημοσύνης. Πόσο δύσκολα προσδιορίζεται, και γι'αυτό δεν μπορούν να βρουν τον ορισμό της ούτε εικοσιεννιά κατασκευαστές πλυντηρίων.


[Παρεμπιπτόντως, αξιολάτρευτο –και πολύ ταιριαστό με την ερώτηση - το διακριτικά σεξιστικό μήνυμα της αρχής. «Ίσως να μην το πιστεύετε, αλλά όταν χρειάζεται, βάζω κι εγώ πλυντήριο». Σε πιστεύουμε, καλέ μου. Αρκεί να είναι μόνο όταν είναι απολύτως απαραίτητο (τουλάχιστον έχουμε προχωρήσει αρκετά ως κοινωνία ώστε να μην είναι αποδεκτές πια τέτοιες διαφημίσεις)].


Σίγουρα έχεις γνωρίσει ανθρώπους που είναι αποδεδειγμένα ικανοί στη δουλειά τους, αλλά είναι αγενείς. Ή που είναι αντιπαθητικοί. Αυθορμήτως θα έλεγε κανείς «μα αφού είναι έξυπνος, δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την εξυπνάδα του για να μην είναι αντιπαθητικός;» Όπως φαίνεται, δεν μπορεί. Η συμπεριφορά είναι και θέμα χαρακτήρα, και ο χαρακτήρας είναι και θέμα ανατροφής. Η πολιτική σκέψη και η στάση του καθένα γύρω από θέματα ελευθεριών, ισότητας και τα λοιπά, είναι και θέμα ανατροφής και επιρροών, έκθεσης στο διαφορετικό. Οπότε κάθε άνθρωπος είναι αποτέλεσμα πολλών και διαφορετικών παραγόντων, άλλοι γενετικοί, άλλοι όχι.


Ευτυχώς που είναι έτσι, γιατί δεν χρειάζεται να έχεις σπουδάσει για να σου κόβει ή για να είσαι χρήσιμος άνθρωπος, αλλιώς ο κόσμος μας θα ήταν ακόμη πιο άνισος. Βέβαια αυτό σημαίνει και ότι υπάρχουν πολλοί «έξυπνοι», με την έννοια της ικανότητας στις σπουδές, που δεν μπορούν να ξεχωρίσουν το δεξιά από το αριστερά. Μόλις γνώρισες έναν, κι εύχομαι αυτή η εμπειρία θα σε βοηθήσει στο μέλλον.

 

 

__________________
2.


Καλησπερίζω!λοιπόν ξεκινώ ως εξής.εδώ και 5 χρόνια διατηρώ με τον φίλο μου μια σχέση. ή οποια έχει περάσει και περνάει από 40 κύματα. κατά κύριο λόγο τσακωνόμαστε για χαζά, τις 5 από τις 7 μέρες. τώρα,εγω γνωρίζω ότι εκείνος έχει κατάθλιψη. το μαθαίνω στα 3 χρόνια της σχέσης. δεν το περνώ σοβαρά, και εκείνος δεν κάνει τίποτα γι αυτό.Στο σήμερα έρχομαι να αναρωτηθώ,τι με κάνει να απελπίζομαι μέσα στην σχεση? εκείνος, η κατάθλιψη, εγώ ή η ασυμβατότητα μας?Δεν ξέρω τι να κάνω, αλλά πνίγομαι πολυ. αλλά τον αγαπώ εξίσου. υπάρχει πιθανότητα η ασθένεια αυτη να μας δημιουργεί τόσα προβλήματα?τι να κάνω?Τι να κάνουμε?ετών 27 και 30 αντίστοιχα-σαντρινα

 

Η κατάθλιψη δεν εξηγεί γιατί τσακωνόσαστε τις πέντε από τις εφτά μέρες. Δεν ξέρω τι είναι τα «χαζά» για σένα, η γκάμα μεταξύ των ανθρώπων περί σημαντικού και ασήμαντου είναι τεράστια. Δεν μας λες πώς διαγνώστηκε αυτό, η λέξη «κατάθλιψη» σημαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο. Πήγε σε ψυχίατρο;


Τελικά όμως δεν ξέρω αν έχει σημασία. Η σχέση σας έχει προβλήματα. Είτε είσαστε ασύμβατοι, είτε φταίει ότι έχει κατάθλιψη και αυτός δεν θέλει να ασχοληθεί με το θέμα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, και τίποτα από τα δύο δεν μπορείς να διορθώσεις. Το ένα είναι μόνο δική του απόφαση, το άλλο είναι του Μακαρονοτέρατος. Άρα στο «τι να κάνω» η απάντηση είναι «δεν υπάρχει κάτι που μπορείς να κάνεις για να αλλάξεις αυτό που γίνεται», αλλά επίσης «μπορείς να επιλέξεις ανάμεσα στο να μείνεις και στο να φύγεις». Φαντάζομαι ότι το ξέρεις, αλλά σε προβληματίζουν τα πέντε χρόνια. Τα πέντε χρόνια τσακωμών μπορούν να γίνουν δεκαπέντε, εικοσιπέντε, τριανταπέντε. Αν σε βαραίνουν τα πέντε χρόνια τώρα, φαντάσου τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια στο μέλλον.

 

 

__________________
3.


δεν ήξερα σε ποιον άλλον να μιλήσω, νιώθω πως κανείς δεν θα με καταλάβει, κανείς δεν ξέρει αυτό που περνάω. Για άλλη μία βραδιά έμεινα μέσα μετά τη δουλειά, παρήγγειλα φαγητό (διπλή μερίδα εννοείται) και είδα τηλεόραση. Είμαι 29 ετών και από τα 18 που μένω μόνη, το 80% από τα βράδια μου, ίσως και παραπάνω το έχω περάσει έτσι. Με φαγητό (συνήθως junk) και τηλεόραση. Δουλεύω σε καλή θέση, έχω ωραίο σπίτι, είμαι χαμογελαστή στους έξω, αλλά όταν κλείνω την πόρτα γυρνάω πάλι στα γνώριμα. Μου έχει γίνει τόσο πολύ συνήθεια που και να βγω ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι, να φάω σοκολάτα και να αποκοιμηθώ με καμιά βλακώδη σειρά. Σχέση δεν έχω. Συνολικά τα τελευταία 10 χρόνια είχα σχέση περίπου τα 2 από αυτά. Αλλά πως να γνωρίσω κάποιον όταν είμαι όλη μέρα μέσα στο σπίτι? Μέρα παρα μέρα κάνω σχέδια: για τα κιλά που θα χάσω, την πόσο γαματη ζωή θα κάνω, τι δραστηριότητες θα ξεκινήσω αλλά πάντα μένουν στο χαρτί. Πως θα σπάσω το φαύλο κύκλο του να μένω τόσο πολύ στη ζώνη ασφαλείας μου, αφού το έχω σηνηθίσει τόσο πολύ?- kourasmeni

 

Θα είχαμε κάτι να συζητήσουμε να φαινόταν ότι θέλεις να αλλάξεις κάτι. Αν έχεις περάσει τα τελευταία δέκα χρόνια σου έτσι, μάλλον αυτή είσαι. Δεν ακούγεσαι σα να είσαι στενοχωρημένη με τη ζωή που κάνεις, εφόσον ανυπομονείς να γυρίσεις σπίτι, να φας σοκολάτα και να κοιμηθείς με μια βλακώδη σειρά. Είσαι; Ή πιστεύεις ότι πρέπει να ζεις αλλιώς, επειδή αλλιώς ζουν στις διαφημίσεις της Κόκα-Κόλα; Επειδή το «γαμάτο» ορίζεται από τους γύρω σου ως μια ζωή γεμάτη δραστηριότητες;


Το μόνο πρόβλημα που αναφέρεις είναι ότι θέλεις έναν σύντροφο, και ότι είναι δύσκολο να τον βρεις, αφού είσαι όλη μέρα στο σπίτι. Δεκτό, και ορθό. Ας ελπίσουμε ότι το 20% του χρόνου σου, που δεν περνάς έτσι, είναι αρκετό για να σου φέρει μπροστά σου τον σύντροφο που θα θέλει να τρώει junk μπροστά στην τηλεόραση, μαζί σου. Δεν μου φαίνεται κακό όραμα ζωής. Αν βλέπεις ότι το 20% δεν αρκεί, πρέπει να καταπιείς το πικρό ποτήρι και να βγαίνεις περισσότερο. Δες το σαν φάρμακο. Δεν χρειάζεται να σου αρέσει, απλώς κάνε το.

 

 

__________________
4.

 

α, μπα μου. Είμαι κοπέλα και ροχαλίζω πολύ. Κάθε βράδυ και δυνατά. Φίλοι που έχω κοιμηθεί μαζί καθώς και αγόρια μου το έχουν πει. Ο γιατρός μου είπε ότι δεν γίνεται κάτι να βελτιώσουμε. Τώρα μου αρέσει κάποιος και του αρέσω και εγώ. Αλλά αποφεύγω να κοιμηθώ μαζί του εξαιτίας αυτού το προβλήματος. Μου έχει γίνει κομπλεξ. Φοβάμαι ότι θα τον ξενερώσω τόσο τον άλλον που θα φύγει.. Νιώθω χάλια και αντιερωτική. Τι να κάνω? Να μείνω μόνη μου για πάντα? :(

 

Αφού είχες αγόρια που σου το είπαν, ξέρεις τι γίνεται όταν ροχαλίζεις δίπλα σε αγόρια. Τίποτα δεν γίνεται. Τώρα τι έχει αλλάξει;


Κάνε τη χάρη στον εαυτό σου και μην ψάχνεις αφορμές για να τον τιμωρείς και να τον ταλαιπωρείς. Όταν έρθει η ώρα για ύπνο, κάνε μια προειδοποίηση. Δεν ξέρεις πόσο βαριά κοιμάται ο άλλος για να το κάνεις τόσο θέμα.


ΥΓ. Δεν έχω κάνει καμιά φοβερή στατιστική, αλλά νομίζω ότι ελάχιστοι άνθρωποι δεν ροχαλίζουν καθόλου.

 

 

__________________
5.


Γειά σου α, μπα μου. Γενικά στο θέμα αγόρια είμαι λίγο περίεργη. Δεν μου κινεί κάποιος το ενδιαφέρον εύκολα και θα βγω με κάποιον μόνο αν μου αρέσει αρκετά. Δεν θα δώσω ελπίδες εύκολά. Είμαι 1 χρόνο μόνη μου και νιώθω πως πρέπει να ανοίξω λίγο τους ορίζοντες μου και να βγαίνω και με άτομα που δεν με ενθουσιάζουν απ' την αρχή γιατί αν είμαι πολύ περιορισμένη πριν το ραντεβού καλά καλά τότε οι υποψήφιοι περιορίζονται κατά πολύ, άσε που μπορεί ο άλλος να αποδειχτεί καλύτερος αν τον γνωρίσω πιο πολύ. Εσείς (στα σχόλια) με ποιους βγαίνετε ραντεβού? Απορρίπτεται κόσμο με τη μία ή δίνεται αρκετές ευκαιρίες?

 

Αν είναι η πρώτη φορά στη ζωή σου που έχεις μείνει χωρίς αγόρι για ένα χρόνο, ή είσαι πολύ μικρή, ή δεν είσαι τόσο επιλεκτική όσο νομίζεις.


Όχι, δεν χρειάζεται να βγαίνεις με άτομα που δεν σε ενθουσιάζουν. Ούτε απαγορεύεται όμως και να το κάνεις. Εξαρτάται από διάφορα αυτή η απάντηση, και δεν χρειάζεται να είναι σταθερή για όλη τη διάρκεια της ζωής σου. Όπως προτιμά ο καθένας.

 

 

__________________
6.


Γεια σου Άμπα!
Σπουδάζω στο εξωτερικό και μένω με τον αδερφό μου, που ήδη ζει και εργάζεται εκεί. Μοιραζόμαστε ένα μικροσκοπικό σπίτι και δεν υπάρχει η δυνατότητα να έχει ο καθένας το χώρο του, σα να λέμε μέχρι και το ίδιο δωμάτιο έχουμε. Ενώ προσπαθούμε να είμαστε διακριτικοί, μετά απο ένα σημείο τσακωνόμαστε γιατί δεν χωράμε εμείς ούτε τα πράγματά μας, διαφωνούμε για τα πάντα σχεδόν και δεν καταφέρνουμε να βρούμε μέση λύση. Μπορεί να έχω κουραστεί πχ όλη μέρα έξω, να γυρίσω σπίτι να κοιμηθώ και αυτός να κάθεται στον υπολογιστή, εκεί γίνομαι ψυχαναγκαστική και με νευριάζει το κλικ κλικ του ποντικιού που ακούω.. Αναγκαστικά κοιμάσαι οτι ώρα αποφασίσει να κοιμηθεί ο άλλος, πρέπει να έχεις το άγχος πριν φύγεις απο το σπίτι να τα τακτοποιήσεις όλα για να μην τα βρει ο άλλος χάλια, αυτός μπορεί να θέλει τις πετσετούλες του μπάνιου να τις χρησιμοποιούμε παράλληλα και σαν κουζινόπανα, ή να μην ταιριάζετε σε θέματα υγιεινής, δεν υπάρχει και πολλή ιδιωτικότητα αναγκαστικά και νευριάζω κάθε μέρα, μετά τα βρίσκουμε, μετά ξαναγίνεται κάτι ενοχλητικό και μέσα μου βράζω. Φυσικά και δεν είμαι η αγία της υπόθεσης, σίγουρα κι εγώ τον ενοχλώ σε ίδιο βαθμό, απλά είναι οι συνθήκες που δε βοηθάνε. Και σε ρωτώ εγώ, όταν δεν μπορείς οικονομικά να αντέξεις άλλο διαμέρισμα, πώς μπορείς να συμβιώσεις? Να λείπεις όλη μέρα απ το σπίτι, μέχρι κι ένα βαθμό γίνεται. Ωτοασπίδες έχω σκεφτεί, όπως και το να διαβάζω στην κουζίνα, επίσης να μαζέψω λεφτά έχω σκεφτεί, εμμ ναι δεν ξέρω καμιά ιδέα? Να προσθέσω οτι ξέρω πως άλλοι δεν έχουν τη δυνατότητα να σπουδάσουν, άλλοι δεν έχουν στέγαση ούτε τα βασικά, οπότε ναι, δεν είναι πρόβλημα το δικό μου...Μήπως το βλέπω λάθος και είμαι ιδιότροπη? Δεν δουλεύω είναι η αλήθεια, αλλά το έχω δοκιμάσει και πήγαν πίσω οι σπουδές μου, οπότε απλά πολυτέλεια μου φαίνεται το μεγαλύτερο σπίτι, να σημειώσω οτι οι γονείς μας έχουν αναλάβει αποκλειστικά τα έξοδα του σπιτιού...Μήπως είμαι κακομαθημένη?

 

Η συγκατοίκηση είναι από μόνη της δύσκολη, η συμβίωση με αδερφό ή αδερφή μου φαίνεται σχεδόν αδύνατη. Το «κακομαθημένος» εξαρτάται πολύ από τις κοινωνικές συνθήκες. Για κάποιον άστεγο, για πρόσφυγα, για κάτοικο Τόκιο, μπορεί, για μένα, όχι. Ναι, δεν είναι πρόβλημα στην παγκόσμια κλίμακα, αλλά στη δική σου ζωή, είναι, και μάλλον μεγάλο.


Αυτό που συμβαίνει τώρα δεν διορθώνεται. Επικεντρώσου στις μελλοντικές προοπτικές. Ο αδερφός σου δουλεύει. Υπάρχει περίπτωση να πάρει αύξηση; Να αλλάξει δουλειά; Θέλει να κάνει κάτι από τα δύο; Εσύ θα πάρεις πτυχίο, θα βρεις δουλειά μετά; Ή θα συνεχίσεις σπουδές; Ποια είναι τα σχέδια σου για να αποκτήσεις δικό σου σπίτι; Έτσι κι αλλιώς δεν γίνεται να πληρώνουν για πάντα οι γονείς σας τη διαμονή σας. Κάτι θα αλλάξει στο μέλλον, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, οργανώσου από τώρα ώστε να γίνει με έναν τρόπο που να σου αρέσει.


 

__________________
7.

 

H γιαγιά μου είναι 86 χρονών. Πριν 8-10 χρόνια είχε έντονες προστριβές με τον γείτονά της στο εξοχικό όπου ξεκαλοκαιριάζει και θυμάμαι ότι τον κοροϊδεύαμε παρέα. (Είναι όντως αρχίδι, μας έχει φάει και λεφτά από ένα οικόπεδο που αγοράσαμε από μισό και 3 μήνες μετά μας το πούλησε πίσω για 5000 παραπάνω λεγοντάς μας κατάμουτρα "ε να μη βγάλω κι εγώ κάτι;") Πριν λίγο καιρό που τον θάβαμε πάλι μου αποκάλυψε ότι αυτός έχει σίγουρα βιάσει υπαλλήλους του κατά καιρούς, απ' όσο ξέρει, κι όταν αναστατώθηκα και εξέφρασα την επιθυμία να τον ξεμπροστιάσω, η γιαγιά τρόμαξε, με όρκισε να μην τον πλησιάσω. Μου ομολόγησε ότι την είχε βιάσει και την ίδια, τότε. Είναι νεότερός της καμια 10ετία.
Τα χασα. Θυμόμουν από τότε υπονοούμενα και σεξουαλικές παρενοχλήσεις, που τις παίρναμε στην πλάκα γιατί έτσι το παρουσίαζε η γιαγιά, αλλά και γιατί ήταν πάρα πολύ γραφικά για να τα συνειδητοποιήσεις -της έδειχνε πορνογραφικό υλικό στο 2ο πανομοιότυπο κινητό του και της έλεγε να το κάνουνε ακάπωτο γιατί έτσι γουστάρει, κάτι τέτοια-, αλλά όσο απίστευτο κι αν ακούγεται, την πιστεύω. Όταν άρχισε να μου φωνάζει "παιδάκι μου, μην τον πλησιάσεις, εμένα με βίασε, ΜΕ ΒΙΑΣΕ, το καταλαβαίνεις; Μακριά!" την πίστεψα.
Εξαγριώθηκα, άρχισα να σκέφτομαι πώς να κινήσω τις νομικές διαδικασίες, και τότε η γιαγιά πανικοβλήθηκε. "Θα γίνω ρεζίλι στη γειτονιά. Και πώς θα ξαναμιλήσω στη γυναίκα του; Θα πάνε να του κάνουν κακό οι άντρες της οικογένειας και θα μπούνε φυλακή. Όχι. Όχι!!!"
Και δεν έγινε τίποτα.
Αναρωτιέμαι αν θα είχε γίνει τίποτα και να το είχε πει...
Πιο πολύ μου κάνει εντύπωση πώς αφήνω -εγώ, η γιαγιά, η κοινωνία- ένα τέτοιο πράγμα να περνάει στο ντούκου. Με ενοχλεί αφάνταστα η ατιμωρησία και μισώ όλους αυτούς τους πορνοδιαστροφικούς μπαρμπάδες, βιαστές, παιδόφιλους που ζουν ανάμεσά μας. Είναι ευαίσθητο και για μένα το θέμα, καθώς από τα 11 και για πάνω από μια δεκαετία με παρενοχλούσαν πολύ συχνά αηδιαστικοί πορνόγεροι, ακόμα και στο οικογενειακό περιβάλλον, σεξουαλικοποιώντας το οτιδήποτε πάνω μου, πριν ακόμα βγάλω βυζιά, όταν είχα σιδεράκια και κοτσιδάκια. Και με τρελαίνει που μετά, μπροστά στον κόσμο, κάνουν σα να μη συμβαίνει τίποτα! Συγκεκριμένα για έναν θείο, το είχα πει μετά από χρόνια στην ευρύτερη οικογένειά του και με αντιμετώπισαν σαν μίασμα που τόλμησα και μίλησα (υπερβολές, σου φάνηκε, και τι θες τώρα; δεν σου κανε και τίποτα τελικά!)
Αυτό έγινε και με τη γιαγιά μου. Και τι μπορώ να κάνω; Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω; Πιο πολύ για την αφύπνιση της συνείδησης και δευτερευόντως για αυτόν τον βιασμό που θάφτηκε κάτω απ'το στρώμα;

ΥΓ: παρηγοριά θέλω, κι αν έχεις και κάνα βιβλίο για την περίσταση, θα το εκτιμούσα

 

Τι παρηγοριά να δώσω; Έχω σοκαριστεί. Έχω σοκαριστεί εκ του ασφαλούς, γιατί ξέρω ότι έτσι είναι ο κόσμος, αλλά προτιμώ να μην το σκέφτομαι. Τα βιβλία που έρχονται στο μυαλό μου για την περίσταση θα σε καταρρακώσουν ακόμη περισσότερο. Το καλύτερο που μπορώ να σκεφτώ είναι το εξής: η ατιμωρησία είναι δυνατόν να συνεχιστεί μόνο με την συνεργασία όλων μας. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα, αλλά αυτό αλλάζει – πολύ αργά – αλλά αλλάζει. Και ένας λόγος που αλλάζει είναι ότι τα θύματα, οι γυναίκες, (δυστυχώς οι άντρες-θύματα έχουν ακόμη περισσότερο δρόμο μπροστά τους, αλλά η αλλαγή για τις γυναίκες θα βοηθήσει και τους άντρες) μιλούν όλο και περισσότερο, και οι υπόλοιποι, εμείς, ανεχόμαστε όλο και λιγότερα. Η συζήτηση γι' αυτό το θέμα, τα σχόλια των ανθρώπων που δεν ανέχονται άλλη ατιμωρησία, είναι αυτό που μπορεί να προσφέρει το ίντερνετ, και πιο συγκεκριμένα αυτή η στήλη, αυτή τη στιγμή. Ξέρουμε ότι μας διαβάζουν πολλοί, και σχολιάζουν πολλοί. Η συμπαράσταση όλων μας ίσως να είναι μια μικρή παρηγοριά, και όποιος θέλει, ας γνωστοποιήσει αυτή την ιστορία και αλλού, σε άλλους χώρους συζήτησης, στους φίλους του που θα δει το Σαββατοκύριακο. Μια ιστορία για μία 86χρονη γυναίκα που ζει δίπλα στον βιαστή της εδώ και χρόνια, και δεν θέλει να μιλήσει για το θέμα, μεταξύ άλλων, γιατί ντρέπεται τη γυναίκα του... Και γιατί πιστεύει ότι αν ακολουθήσει αυτοδικία, θα φταίει η ίδια, και όχι η κουλτούρα της βίας – της οποίας είναι το πρώτο θύμα. Θυματοποιείται δεύτερη και τρίτη φορά, σαν να μην έφταιγε ο βιασμός της.


Πάντως, αν μας διαβάζεις, αν θέλεις να ασχοληθείς με το θέμα, έχουμε πολλούς δικηγόρους εδώ που μπορούν να σε βοηθήσουν. Στείλε μήνυμα.

 

 

66 Σχόλια
123
avatar
no-no 2.6.2016 | 11:05
#4: Έχεις πάει σε κέντρο παρακολούθησης ύπνου; Κλείνεις ένα ραντεβού σε κάποιο από τα νοσοκομεία που το υποστηρίζουν (πχ στον Ευαγγελισμό) και κοιμάσαι ένα βράδυ εκεί, ενω σε παρακολουθούν με μηχανήματα. Έτσι βρίσκουν για ποιο λόγο ροχαλίζεις και πως μπορείς να το αντιμετωπίσεις. Θα κάνει καλό σε εσένα, κατά κύριο λόγο, στην ποιότητα του ύπνου σου.
Πάντως δεν χρειαζεται να έχεις κόμπλεξ, απλώς προειδοποίησέ τον την πρώτη φορά που θα κοιμηθείτε μαζί. Έχει δίκιο η Α μπα, μπορεί κι αυτός να ροχαλίζει ή να κοιμάται βαριά και να μην ενοχλείται.
zouker 2.6.2016 | 13:26
Ο γιατρός που σου είπε πως δε γίνεται τίποτα πόσο το έψαξε;

Επέμεινε στο να γίνει μια μελέτη ύπνου σε νοσοκομείο. Το δυνατό ροχαλητό μπορεί να είναι σύμπτωμα αποφρακτικής άπνοιας, πράγμα που έχει συνέπειες για την υγεία σου.

Και λύσεις φυσικά και υπάρχουν! Πήγαινε σε ένα καλό ΩΡΛ ή πνευμονολόγο, εξειδικευμένο σε αναπνευστικά προβληματα ύπνου να σε κατευθύνουν.

Δες και αυτό:
https://sleepfoundation.org/sleep-disorders-problems/other-sleep-disorders/snoring
avatar
What about? 2.6.2016 | 15:36
Να προσθέσω σε αυτά τα πολύ σωστά που έγραψαν οι no-no και zouker ότι το νοσοκομείο ΣΩΤΗΡΙΑ έχει λόγω ειδικότητας το πιο εξειδικευμένο ιατρείο ύπνου, οπότε εαν μένεις Αθηνα, προτίμησέ το.
avatar
no-no 2.6.2016 | 11:14
*3: Δεν μου φαίνεται ότι είναι τελικά ευχαριστημένη η κοπέλα από τη ζωή της, πάντως. Το να καταφεύγει κανείς σε διπλή μερίδα junk food κάθε βράδυ, ενώ κάνει σχέδια να αδυνατίσει αλλά αμέσως τα ξεχνάει, δείχνει θλίψη, στεναχώρια. Και δηλώνει κουρασμένη. Το φαγητό γίνεται πολύ συχνά παρηγοριά, δίνει μια πρόσκαιρη ευχαρίστηση.
avatar
Lisbon story 2.6.2016 | 13:56
#3. Συμφωνώ και επαυξάνω.Η καλή δουλειά και το ωραίο σπίτι δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα για σένα προφανώς, διότι δεν δηλώνεις ευτυχισμένη,τουναντίον.Ο καθένας από μας ευτυχεί με διαφορετικα πράγματα.Δεν υποβιβάζω καθόλου ό,τι έχεις καταφέρει ως τώρα.Απλά ,προφανώς,το δικό σου θέμα αλλού έγκειται και είναι πρόδηλα συναισθηματικό.Εξού και η καταφυγή στο φαγητό,το οποίο υπέχει πλέον θέση εραστή,φίλων,ενδιαφερόντων και πάει λεγοντας.Όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας υποκαθιστούμε και αναπληρώνουμε πράγματα και ανθρώπους που μας λείπουν πολύ με κάτι άλλο,και ως ένα βαθμό αυτό είναι υγιές ,αφού βοηθάει να λειτουργούμε προσωρινά και να προχωρήσουμε παρακάτω.Σε σένα όμως κορίτσι μου,διήρκεσε πολύ.Αναζήτησε οπωσδήποτε βοήθεια για να σπάσεις αυτό τον κύκλο,δουλειά,σπίτι,φαΐ.Εικάζω ότι δεν μπορείς μόνη σου,αλλιώς θα το είχες ήδη πράξει.Ούτε νιώθεις καλά μ αυτό,αλλιώς δεν θα έγραφες εδώ.Σε πρώτη φάση λοιπόν ,ξεκίνα μακρινούς περιπάτους ή κολύμπι σε απομονωμένες παραλίες,για να μην επιβαρύνεις τις αρθρώσεις με έξτρα καταπόνηση ,και μαζί με ψυχοθεραπευτή θα βρεις την άκρη του νήματος για να φτιάξεις την ζωή σου σιγά σιγά όπως την θες,όπως έχουν κάνει πριν από σένα πολλοί άνθρωποι.Μπορεις να αποτιναξεις αυτό που σε λειτουργεί σαν τροχοπέδη.Άρχισε σήμερα.Ο Λάο Τσε έγραψε ότι ένα ταξίδι πολλών μιλίων,ξεκινάει μ ένα πρώτο βημα.
avatar
Lisbon story 2.6.2016 | 21:12
που λειτουργεί σαν τροχοπέδη!Το σε περιττόν!
Τσάρλυ Μπράουν 2.6.2016 | 11:16
Το 7 σοκαριστικό...
Η εκμετάλλευση των ανθρώπων είναι μεγαλύτερη όταν υπάρχουν άθρωποι πιο ευάλωτοι απο άλλους. Αληθινό παράδειγμα η γιαγιά σου, γυναίκα άλλης εποχής που φοβάται το κοινωνικό στίγμα, τα παιδάκια που τα λιγουρεύεται ο κάθε ανώμαλος, πράγματα που συνέβαιναν ανάμεσα στους πρόσφυγες που ούτε να γράψω μπορώ, ούτε να τα σκέφτομαι θέλω
Λυπάμαι πολύ φίλη του 7
Τσάρλυ Μπράουν 2.6.2016 | 11:27
Εγώ στα σχόλια πάντως δε βγαίνω ραντεβού με κανέναν τον τελευταίο χρόνο. Από την αλλη όλοι οι φίλοι μου είναι σε σχέση κι έχουν εξαφανιστεί, άστα...
Iris Prismatica 2.6.2016 | 11:39
Ανατρίχιασα σύγκορμη γιατί έχω μια σχεδόν συνομήλικη γιαγιά που είναι ίσως ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος στον κόσμο.Είχα φρικάρει όταν απλώς της είχαν αρπάξει λεφτά μέσα από την τσάντα. Αυτό που περιγράφεις όμως είναι εφιαλτικό.
Δυστυχώς, καταλαβαίνω πώς νιώθει, για μια γυναίκα στα χρόνια της, που μεγάλωσε σε ένα συγκεκριμένο περιβάλλον. Εκείνη τη στιγμή τον σοκ και η ντροπή την εμπόδισαν να μιλήσει, τώρα πλέον υπάρχει το επιπλέον εμπόδιο ότι είναι ο λόγος της ενάντια στον δικό του, για κάτι που (λογικά) δεν μπορεί να στηριχθεί από κανέναν απτό αποδεικτικό στοιχείο.
Αλλά η ατιμωρισία μου ακούγεται ανυπόφορη! Εξάλλου μιλάς και για άλλες γυναίκες: Μπορείς να συνεχίσεις το αρχικό σου πλάνο, αφήνωντας την γιαγιά σου απ' έξω; Όχι να πας να τον βρεις κατ' ιδίαν, φυσικά!
Μπορείς να προσπαθήσεις να εντοπίσεις αυτές της υπαλλήλους του; Να δεις αν υπάρχουν ίσως περιστατικά πιο πρόσφατα, εις βάρος νεώτερων γυναικών που να έχουν τις δυνάμεις να κυνηγήσουν αυτήν την υπόθεση; Ειδικά αν υπάρχουν πολλά περιστατικά δεν θα είναι πιο εύκολο να αποδειχθούν; Ο Κόσμπι διώκεται για εγκλήματα που έκανε πριν πολλά χρόνια!
η Γ45 πάλι 2.6.2016 | 11:47
#1

Η εξυπναδα ειναι υπερκτιμημενη (επισης το "ξερει ολοκληρους χαρτες απεξω" πώς στο καλο υποδεικνυει εξυπναδα και κριτικο πνευμα κι οχι παπαγαλια?)
Η ενσωματωση και πλαγια κινηση στον κοινωνικο ιστο ειναι που φερνει τα μεγιστα ανταποδωτικα οφελη σε συναρτηση με τον λογο προσπαθεια/αποτελεσμα.
Ο συμμαθητης σου δεν το εχει συνειδητοποιησει ακομα, αλλα θα το συνειδητοποιησει.
Οσο για την ουσια της ατακας του, εννοειται οτι δεν εχει να κανει με ενγενεις νοητικες λειτουργιες μιας οι γυναικες το ιδιο εξυπνες και ικανες ειναι, ομως η κοινωνικη πιεση να ειναι αρεστες και πιο πολιτικα ορθες απο τους χυμα αντρες τις ωθει να μην χρησιμοποιουν καποιες φορες την δεδομενη κριτικη τους ικανοτητα με την ιδια οξυτητα. Πραγμα που επιβεβαιωνεται σε 5...4...3...2...1...

#7

Δεν εχω λογια.
η Γ45 πάλι 2.6.2016 | 12:38
Εγγενεις...(κανω υπερβολικα πολλα λαθη λογω ADD, σορρυ)
claire underwood 2.6.2016 | 13:48
Πάντως στη σχολή που φοιτώ τώρα τα 2-3 αγόρια που είναι αριστούχοι έχουν ακριβώς αυτή τη σωβινιστική και ελιτίστικη συμπεριφορά .Και είμαστε στο τέταρτο έτος ,μιας αντικειμενικά απαιτητικής σχολής ,με πολλά κορίτσια να διακρίνονται για τις επιδόσεις τους.Νομίζω ότι είναι θέμα οικογένειας και κουλτούρας η στάση του καθενός .
avatar
saloniki 2.6.2016 | 16:07
Την περίπτωση οι αριστούχοι αυτοί να έχουν σοβαρό κόμπλεξ κατωτερότητας την έχεις σκεφτεί; Συχνά άντρες που προσπαθούν πολύ στον ακαδημαικό χώρο,συμβαίνει να είναι και πολύ άσχημοι στην όψη,αντιδημοφιλείς κλπ.
αμύριστο λουλούδι 2.6.2016 | 11:58
#7, δυστυχώς η κουλτούρα του βιασμού είναι ισχυρή στην Ελλάδα.
Η σεξουαλικοποίηση ακόμα και ανήλικων κοριτσιών, ο διάχυτος σεξισμός της ελληνικής κοινωνίας, ο στιγματισμός του θύματος,το victim blaming (τι φορούσε, τι και πόσο ήπιε, τι δουλειά είχε τέτοια ώρα στο μπαρ κλπ), αναγκάζουν πολλά από τα θύματα να το κρύβουν. Έτσι μόνο το 6% των βιασμών στην Ελλάδα καταγγέλονται.
Δεν θα αναφέρω πόσοι φθάνουν σε δίκη και ποσοι καταδικάζονται τελικά γιατι θα μας πιάσει απελπισία.
Επίσης, η νοοτροπία των δικηγόρων, οι οποίοι στην προσπάθειά τους να αθωωσουν τον πελάτη τους κατηγορούν το θύμα για έκλυτο βίο, κοινώς ότι τα θελε, με αποτέλεσμα το θύμα να βιάζεται για δεύτερη φορά μέσα στην αίθουσα του δικαστηρίου, λιετουργεί επίσης αποτρεπτικά. Μια δίκη, η οποία θα πάρει χρόνια για να ολοκληρωθεί με τις συνεχείς αναβολές.
Για όλους τους παραπάνω λόγους η γιαγιά σου δεν το κατήγγειλε.
Θέλει τεράστιο ψυχικό σθένος για να το καταγγείλεις και να επιμείνεις μέχρι να φτάσει σε δίκη και να καταδικαστεί ο ένοχος.
Για αυτό, θέλω να συγχαρω τη φίλη μου που έδειξε και δείχνει ακόμα αυτό το τεράστιο ψυχικό σθένος. Και να της πω δημόσια ότι εγω θα είμαι πάντα δίπλα της σε αυτό, για όσο χρόνο χρειαστεί.
αμύριστο λουλούδι 2.6.2016 | 12:17
http://www.vice.com/gr/read/giati-den-milame-gia-tous-viasmous-twn-gynaikwn
avatar
Ανώνυμος/η 2.6.2016 | 12:21
μπράβο Λουλούδι!
avatar
Ανώνυμος/η 2.6.2016 | 13:45
Δράττομαι της ευκαιρίας να τονίσω κάποια πράγματα που λόγω εργασίας τυχαίνει να τα γνωρίζω καλά: τα θύματα του βιασμού αμέσως μετά το έγκλημα σε βάρος τους πρέπει να μεταβαίνουν κατευθείαν στο νοσοκομείο για ιατροδικαστική εξέταση, στο 100% των περιπτώσεων τα σημάδια του βιασμού εντοπίζονται και καταγράφονται, η αστυνομία στέλνει τα έγγραφα στον εισαγγελέα, ο εισαγγελέας ΠΑΝΤΑ ασκεί ποινική δίωξη, εφόσον υπάρχει ιατροδικαστική έκθεση και κατονομάζεται ο δράστης και η υπόθεση παίρνει την πορεία της! Τα τελευταία χρόνια, ίσως επειδή η πλειοψηφία των δικαστών είναι πλέον γυναίκες, το θύμα του βιασμού δεν βιώνει κανέναν διασυρμό στην αίθουσα του δικαστηρίου, οι πρόεδροι στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ειδικά όταν είναι νέοι άνθρωποι με ανοιχτό μυαλό, είναι πολύ αυστηροί με τις αναφορές των δικηγόρων των δραστών σε έκλυτο βίο, ή προκλητικό ντύσιμο κλπ του θύματος, στο μυαλό όλων είναι σαφές, ΟΧΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΧΙ!!! Μην διστάζετε να αναφέρετε αυτό το έγκλημα που τελείται σε βάρος σας, μην σας αποτρέπει η, συνήθως, χρονοβόρα διαδικασία, όταν καταγγέλλεις τον δράστη αυτός είναι που διασύρεται και ταλαιπωρείται από τον εισαγγελέα στον ανακριτή, από τον ανακριτή στο συμβούλιο, από το συμβούλιο στο δικαστήριο, αυτός είναι που υποφέρει, αυτός είναι που τα στάζει χοντρά για την υπεράσπισή του, αυτός είναι που δεν κοιμάται τα βράδυα αντιμέτωπος με μια 10ετή κάθειρξη!!!! Δεν χρειάζεται να έχετε ΤΟ τεράστιο ψυχικό σθένος, μην αφήνετε το χρόνο να περνάει σε βάρος σας, σε βάρος της ψυχής σας!!!!
avatar
Ανώνυμος/η 2.6.2016 | 18:50
είναι καταπληκτικό πως πάντα υπάρχει ένας, μία, με αρνητική ψήφο σε ενα σχόλιο που δεν μπορείς να αμφισβητήσεις το περιέχομένο του, δεν έχει υποκειμενισμό, δεν χωράνε γνωμες δλδ. Παντα βρε παιδί μου εκεί που βλέπεις 100 θετικές, τσουπ! μία αρνητική ψήφος. Ειναι ξεκάθαρο πως είναι κόμπλεξ, φχαριστιέται να πατάει αρνητικές.(δυο τρεις εδω μέσα το χουν χομπι) Και ειναι συχνό σε πολλα συγκροτημένα σχόλια.
Σουβλίτσα 2.6.2016 | 22:04
Maria vechera πολύ ωραίο και κατατοπιστικό σχόλιο. Έχω μια απορία όταν λες πανε πρώτα στο νοσοκομείο εννοείς πριν καταγγείλουν στην αστυνομία; Το νοσοκομείο συντάσσει ιατροδικαστική εξέταση μόνο με την καταγγελία εκει;
avatar
Ανώνυμος/η 3.6.2016 | 09:42
Σουβλίτσα, είναι το ίδιο πράγμα, είτε καταγγείλεις τον βιασμό στο νοσοκομείο, οπότε είναι υποχρεωμένοι να ειδοποιήσουν την αστυνομία, είτε πας πρώτα στην αστυνομία, οπότε σε συνοδεύουν στο νοσοκομείο! Απλά η πρότασή μου είναι να πηγαίνει το θύμα κατευθείαν στο νοσοκομείο, καταρχήν για να μην περάσει αρκετή ώρα και χαθούν πολύτιμα στοιχεία, κατά δεύτερον γιατί μετά από έναν βιασμό χρειάζεσαι άμεσα ιατρική περίθαλψη και ψυχολογική στήριξη!!!
avatar
Ανώνυμος/η 2.6.2016 | 12:04
#7# Καταρχήν πρέπει να σου πω ότι ο βιασμός παραγράφεται μετά από 15 χρόνια, δηλ. αν από τότε που έγινε η πράξη μέχρι σήμερα έχουν περάσει 15 χρόνια, η πράξη έχει παραγραφεί, δεν μπορεί να κινηθεί καμία διαδικασία δίωξης! Εάν ξεμπροστιάσεις στον κύκλο σου ή σε ευρύτερο κύκλο αυτό το κτήνος, κινδυνεύεις να βρεθείς εσύ κατηγορούμενη, γιατί μπορεί να σε σέρνει χρόνια στα δικαστήρια για συκοφαντική δυσφήμιση... Δυστυχώς, δυστυχώς, αυτά γίνονται όταν οι κοινωνικές προκαταλήψεις εμποδίζουν τις γυναίκες - θύματα να δικαιωθούν, η γιαγιά σου υποφέρει πολύ, πολύ περισσότερο από όσο δείχνει, πίστεψέ με, είδες και μόνη σου τις αντιδράσεις μέσα στην οικογένειά σου όταν τόλμησες εσύ να θίξεις αυτό το θέμα!... Εγώ θα σου πρότεινα να αναζητήσεις μια από τις οργανώσεις που ασχολούνται με τις κακοποιημένες γυναίκες και να εργαστείς εκεί εθελοντικά, θα νιώσεις μεγάλη ανακούφιση προσφέροντας την βοήθειά σου στις γυναίκες αυτές που τόλμησαν να υπερβούν τα κατεστημένα και να αντισταθούν!!! Είσαι πολύ γενναία, μόνο καλό θα δουν από σένα κορίτσι μου!!!
Sk314 2.6.2016 | 15:19
Από Νομικής άποψης είναι πλήρης παραπάνω απάντηση. Εγώ σου προτείνω να πλησιασεις τον μπάρμπα και να του πεις σιγά και καθαρά στο αυτί "αν ξανά πλησιασεις τη γιαγιά μου θα σου κόψω τον π@%& και θα στο βάλω να το φας.Μετα χαμογέλασε του και φύγε.
drinkup.love 2.6.2016 | 12:15
#1#7 Διαβάζω το ένα και μετά το 7. Και θυμώνω τόσο πολύ που ακόμα και σήμερα άνθρωποι μεγαλώνουν όπως το αγόρι του 1 για να καταλήξουν ο παππούς του 7. Μία φορά έπρεπε να έχω κινήσει κι εγώ νομικές διαδικασίες. Δεν το έκανα. Έχουν περάσει 7 χρόνια κι ακόμα σκέφτομαι «κι αν το έκανε σε άλλες;». Επίσης βλέπω ότι έχει επηρεάσει την προσωπικότητά μου. Μακάρι να μπορείς να κάνεις κάτι αγαπητό 7 και για εσένα και για τη γιαγιά σου. Όπως λέει η Λένα ο κόσμος είναι έτσι αλλά ζηλεύω πολύ αυτούς που μπορούν να μην το σκέφτονται.
avatar
nixteridaki 3.6.2016 | 21:44
#7 και #3
Διαβάζω "...Μία φορά έπρεπε να έχω κινήσει κι εγώ νομικές διαδικασίες. Δεν το έκανα. Έχουν περάσει 7 χρόνια κι ακόμα σκέφτομαι «κι αν το έκανε σε άλλες;»

Ας πούμε ότι τη λένε Ελένη. Και έπρεπε μια φορά έπρεπε να είχε κινήσει και εκείνη νομικές διαδικασίες. Εχουν περάσει 18 χρόνια από τότε και ακόμη αναρωτιέται.
Έφταιγε; Μα της είπε (ήταν 13 τότε, μπορεί και 14), "θα πας στο δωμάτιο, θα βγάλεις το εσώρουχό σου και θα έρθω . Θα κάνεις ησυχία". Και έκανε. Για χρόνια. Συνηγόρισε, ένοιωθε έρωτα, αηδία, ντροπή, απελπισία, θυμό, απελπισία.
Μέχρι που τα άφησε όλα πίσω της. Και πλέον έγινε όπως η φίλη στο #3 τύπου ..."ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι, να φάω σοκολάτα και να αποκοιμηθώ με καμιά βλακώδη σειρά. Σχέση δεν έχω..."
Μπορεί να φταίει κ αυτό. Μπορεί και όχι. Διαμόρφωσε το χαρακτήρα της, όμως. Είναι δυνατή. Λέει. Και μόνη. Είναι καλά;
υ.γ. Ποια δυνατή και αηδίες, ποιος θα καταγγείλει, ποιον...; Δεν θα καταγγείλει η γιαγιά. Να το βγάλει από πάνω της ήθελε. και να φυλάξει την εγγόνα της. Αυτό. Της φτάνει.
To_Lemoni 2.6.2016 | 12:16
#7 Σοκαρίστηκα πραγματικά... Κ πόσο άσχημα νιώθω για την γιαγιά σου κοπέλα μου, που το κουβαλάει αυτό μέσα της τόσα χρόνια κ μένει κ δίπλα του! Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος να της εξηγήσεις ότι δεν θα γίνει ρεζίλι στη γειτονιά αυτή, αλλά αυτός;;; Δεν ξέρω τί θα κανα στη θέση σου πραγματικά, ίσως να περίμενα μέχρι η γιαγιά να μην ήταν πια εν ζωή κ να τον ξεμπρόστιαζα να τον κάνω ρεζίλι - αλλά ακόμα κ αυτό δεν ξέρω πόσο αποτελεσματικό θα ήταν τελικά. Καλή τύχη σου εύχομαι..

#4 Είχα κάποτε ένα αγόρι που ροχάλιζε σαν μπουλντόζα ο καλούλης. Ε ήμουν τόσο ερωτευμένη που κοιμόμουν αγκαλιά του κιόλας, ροχάλιζε μες τ αυτί μου όλο το βράδυ κ εγώ χαμπάρι δεν έπαιρνα - δήλωνα πως με νανούριζε κιόλας! Οπότε ίσως να μην είναι τόσο ενοχλητικό όσο νομίζεις, πες το στο αγόρι σου κ δες πώς θα πάει :)

#2 Εμένα με προβλημάτισε το ότι έμαθες ότι έχει κατάθλιψη ενώ ήσασταν μαζί 3 χρόνια κ δεν το πήρες σοβαρά. Δηλαδή τί είναι για να μην το πάρεις σοβαρά, ένα καπρίτσιο της στιγμής ας πούμε;;
Επειδή πέρασα κατάθλιψη όσο ήμουν σε σχέση κ επειδή κ εκείνος δεν το πήρε σοβαρά κ μόυ λεγε πως όλα έιναι στο κεφάλι μου κ τέτοια, δεν μπορώ να σου περιγράψω πώς αυτό μας κατέστρεψε γιατί ένιωσα ότι υποτιμάει εμένα κ την αρρώστεια αυτή που πέρναγα. Δεν έκανε τίποτα να με βοηθήσει ή να καταλάβει αυτό που πέρναγα, παρά προτίμησε να το αγνοήσει. Τελικά, μαζί με άλλα φυσικά, αυτό ήταν ένας απτους λόγους που τον χώρισα κ προχώρησα.

avatar
Lisbon story 2.6.2016 | 21:31
#2 Υπάρχουν πάρα πολλές θεωρίες που εξηγούν γιατί πέφτει κάποιος σε κατάθλιψη.Εάν είκοσι άνθρωποι ζήσουν ένα τραυματικό γεγονός,ένα θάνατο οικείου για παράδειγμα,θα αντιδράσουν πιθανών με είκοσι διαφορετικούς τρόπους ,οι οποίοι εν τέλει θα αποκαλύψουν τον χαρακτήρα τους.Θα στενοχωρηθούν όλοι,αλλά κατάθλιψη δεν θα πάθουν όλοι.Η κατάθλιψη έχει διαβαθμίσεις,είναι σοβαρή ασθένεια και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπίζεται.Σαφώς θα μπορούσε να είναι αιτία διάλυσης μιας σχέσης και από τις δύο πλευρές,για διαφορετικούς λόγους.Δεν αγνοείται πάντως σε καμία περίπτωση.Απλά επιλέγει ο καθένας πώς θα σταθεί απέναντι σ αυτήν την κατάσταση,αν υποθέσουμε ότι αφήνει σε όλους περιθώρια επιλογής.
123

LIFOLAND ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ