Αγαπητή Α, μπα;

Στο σημερινό «Α μπα»: μαθήματα ανθρωπιάς

Επίσης: ένας λόγος και ακόμη περισσότεροι


__________________
1.


Αγαπητή Λένα καλημέρα!! Θέλω την γνώμη σου για το εξής θέμα έχω γεννήσει και θηλάσει δύο παιδιά το στήθος μου μετά από όλα αυτά είναι πολύ βαρύ, καθοδικό και ασχημάτιστο. Νιώθω ντροπή και σφίξιμο και δεν θέλω να με βλέπει κανείς γυμνή όταν είμαι όρθια (ούτε εγώ δεν θέλω να με βλέπω ) αυτό έχει επηρεάσει και τον τρόπο που κάνουμε έρωτα και την αυτοπεποίθηση μου και επίσης με ενοχλεί πολύ και σωματικά εκτός από ψυχολογικά διότι είναι τόσο μεγάλο και βαρύ...το δίλημμα μου είναι το εξής είναι οι λόγοι αυτοί αρκετοί για να μπει κανείς στο χειρουργείο?
(Για μείωση και ανόρθωση στήθους) Είναι ματαιοδοξία και ανωριμότητα να κάνει κάποιος μια επέμβαση στο σώμα του για αυτούς τους λόγους? Επίσης γνωρίζω πως μετά από μια τέτοια επέμβαση υπάρχουν πολλές πιθανότητες να μην μπορείς να θηλάσεις αυτή τη στιγμή σκέφτομαι πως δεν θα κάνω άλλο παιδάκι όμως είμαι ακόμα 28 χρονών και δεν μπορώ να αποκλεισω εντελώς αυτή τη πιθανότητα..δεν θα ήθελα να μην μπορώ να θηλασω.. αυτά Λένα μου και ευχαριστώ γι αυτό που κάνεις ?
-ή μαμά


Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Η ντροπή, το σφίξιμο, η μειωμένη αυτοπεποίθηση, η σωματική ενόχληση, όλα αυτά είναι σημαντικά εμπόδια στην καθημερινότητα σου, η επιρροή στην σεξουαλική σου ζωή με τον άντρα σου είναι επίσης πολύ σημαντική, μην λογοκρίνεις τον εαυτό σου και μην αμφιβάλλεις για αυτά που αισθάνεσαι. Όχι, δεν είσαι υπερβολική. Δεν το ρώτησες γιατί το πήγες λίγο παρακάτω, αν είσαι ματαιόδοξη και ανώριμη.


Νομίζω ότι χρειάζεσαι ένα ραντεβού ή δύο ή τρία με πλαστικούς χειρουργούς για να συζητήσετε συγκεκριμένα τις επιλογές που έχεις. Αν δεν θέλεις να αποκλείσεις τον θηλασμό στο μέλλον, απλώς πες τους το, αυτή είναι η δουλειά τους, να βρουν λύση που είναι ιατρικά σωστή και κυρίως σωστή για σένα.

 

 

__________________
2.

 

Γεια σου Α Μπα! Με αφορμή την απάντησή σου στην ερώτηση 6  βρήκα πάτημα για να ρωτήσω κάτι που με απασχολεί. Μετακομίσαμε πριν 1,5 χρόνο από Αθήνα σε Λονδίνο - εγώ και ο σύζυγος. Γενικά όλα καλά - με τις δυσκολίες της προσαρμογής σε μια ξένη χώρα κτλ αλλά σε πολύ φυσιολογικά πλαίσια. Το θέμα μου είναι ότι εγώ δυσκολεύομαι να κοινωνικοποιηθώ εκτός ζευγαριού. Πάντα με τον άντρα μου είχαμε και διαφορετικές παρέες, αυτός τους φίλους του και εγώ τους δικούς μου. Από τότε που ήρθαμε εδώ ο καινούριος κόσμος που γνωρίζουμε μας γνωρίζει σα ζευγάρι - ο δικός μου (που είναι πιο εύκολος άνθρωπος από μένα και είχε και περισσότερο ελεύθερο χρόνο) έχει κάνει κάποιες γνωριμίες και έχει παρέες ανεξάρτητες από μένα αλλά εγώ έχω αρκετά λιγότερες. Επίσης, κάποιες παρέες που έκανα (είτε μόνη, είτε μαζί με το έτερον ήμισυ) έφυγαν, ή ξέρουμε ότι θα φύγουν πχ σε έξι μήνες. Δεν μπορώ να πω ότι δε βλέπω κανένα φως στο τούνελ (από πέρυσι που πρωτοήρθαμε έχω κάποιες παραπάνω κοινωνικές επαφές) αλλά από την άλλη αρκετά συχνά νιώθω ότι: α) κάνω εκπτώσεις και ότι κάνω παρέα με ανθρώπους που δε θα έκανα αν είχα άλλες επιλογές και β) κάνω υπέρμετρα μεγάλη προσπάθεια για να ταιριάξω με κάποιους, απλά και μόνο για να μην έχω αυτή την αίσθηση ότι δεν έχω δικούς μου ανθρώπους εδώ, κάπως ανεξάρτητους από τον άντρα μου. Όλα αυτά σε συνδυασμό του ότι νιώθω συχνά ότι οι σχέσεις έχουν ημερομηνία λήξης επίσης με έχει κουράσει πολύ και μου βγαίνει σε μια τάση απομόνωσης. Να σημειώσω επίσης ότι είμαι 30+ οπότε η διάθεση για πειραματισμούς με μέρη και ανθρώπους δεν είναι αυτή που ήταν πριν 10 χρόνια. Έχεις καμιά συμβουλή, πρακτική ή θεωρητική, για την κατάστασή μου;

Μου_λείπουν_οι_φίλες_μου_λέμε!


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Για τις φίλες που σου λείπουν δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι, εκτός από το σκάιπ, αλλά για τα υπόλοιπα με μπέρδεψες. Έτσι όπως τα γράφεις φαίνεται ότι το ζητούμενο είναι να ξαναδημιουργήσεις αυτό που ξέρεις από την Ελλάδα, δηλαδή να έχεις ξεχωριστούς φίλους από τον άντρα σου πάση θυσία, και όχι να έχεις ικανοποιητική κοινωνική ζωή μαζί του ή χωρίς. Δεν ξέρω γιατί είναι αυτό τόσο σημαντικό για σένα, γιατί πειράζει που σας γνωρίζουν τώρα σαν ζευγάρι. Άλλαξαν τα πράγματα, επειδή αλλάξατε χώρα, πρέπει τώρα να προσαρμοστείς στις νέες συνθήκες. Η επιμονή σου να κάνεις ό,τι ξέρεις από την Ελλάδα είναι ξεροκεφαλιά που δεν σε βγάζει κάπου ωραία. Κάτι μου λέει ότι πιστεύεις ότι είσαι πιο επιλεκτική από αυτόν (δεν είμαι μάντης, βασικά μόνη σου το λες), και από την ελαφριά σου υπεροψία σχετικά με αυτό έφτασες σε σημείο να κάνεις παρέα με ανθρώπους που δεν σου αρέσουν. Πρέπει να το πάρεις αλλιώς. Το 30+ δεν δικαιολογεί ακαμψία τέτοιου είδους, ούτε κανενός είδους, αν είμαστε αυστηροί.

 


__________________
3.

 

Α μπα μου, γεια σου!

Θέλω τη γνώμη σου για ένα εργασιακό ζήτημα. Έχοντας τελειώσει το Πολυτεχνείο στα 24 μου, βρέθηκα να κάνω μεταπτυχιακό στη Φινλανδία, σε ανδροκρατούμενο τομέα των ονείρων μου. Οι σπουδές μου πάνε εξαιρετικά ως τώρα και κατάφερα να βρω δουλειά στο αντικείμενο μου, μέσω αυτών και με πολύ προσωπικό κόπο.

Είμαι η μοναδική γυναίκα στην ομάδα μου, καθώς και η νεότερη και η μοναδική μετανάστρια. Στην εταιρεία υπάρχουν πολλές γυναίκες, αλλά δυστυχώς ελάχιστες στον τομέα του σχεδιασμού όπως εγώ. Η αντιμετώπιση που είχα ως τώρα ήταν εξαιρετική, τόσο από τον προϊστάμενο μου, όσο και από τους συναδέλφους μου, με δύο εξαιρέσεις. Ο ένας είναι ο (Τούρκος, αν και δεν νομίζω ότι έχει σημασία) προϊστάμενος του προϊσταμένου μου, Ο οποίος από την πρώτη μου συνέντευξη με τρομοκρατεί και με κατηγορεί για πράγματα που δεν έχω καν κάνει. Ευτυχώς δεν έρχομαι συχνά σε επαφή μαζί του και ο άμεσος προϊστάμενος μου δείχνει να γνωρίζει την κατάσταση και να το διαχειρίζεται. Υποθέτω ότι προϋπάρχει ζήτημα ιεραρχίας μεταξύ τους, οπότε σε αυτή την περίπτωση είμαι όσο πιο συνεπής και τυπική μπορώ και ξεσκίζομαι στη δουλειά για να αποδείξω ότι είμαι εκεί με την αξία μου.

Η δεύτερη περίπτωση αφορά Φινλανδό συνάδελφο που προσελήφθη στην ίδια θέση με εμένα δύο εβδομάδες νωρίτερα. Από την πρώτη στιγμή προσπαθεί να μου επιβληθεί και να μειώσει ο,τι καταφέρνω, παρόλο που το αποτέλεσμα είναι συστηματικά καλό και βελτιώνομαι μέρα με τη μέρα. Σήμερα, ενώ ο προϊστάμενος μου ήταν εκτός γραφείου και είχα ολοκληρώσει τα καθήκοντα μου, μου φόρτωσε δική του δουλειά, την οποία ολοκλήρωσα αδιαμαρτύρητα, του έδωσα feedback και ξεκίνησα να δουλεύω στο καθήκον που εν τω μεταξύ μου ανέθεσε ο προϊστάμενος μου. Μιας και ήταν καινούργιο για εμένα, το ανέφερα στους συναδέλφους, προκειμένου να μάθω αν υπάρχει κάποια διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσω και δεν γνωρίζω. Αμέσως ο γλυκούλης αναφώνησε "βέβαια, το αφεντικό δεν ήθελε να σε έχει να κάθεσαι και σκαρφίστηκε καινούργια δουλειά για σένα".

Ένιωσα απαίσια και αφού απομακρύνθηκε από το γραφείο το ανέφερα στον συνάδελφο που το θεώρησε ανεπίτρεπτο σαν σχόλιο. Το χειρότερο είναι πως δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει και το ακόμα χειρότερο πως ο Τούρκος τον εκτιμά και μάλιστα την δεύτερη μου μέρα στο γραφείο τον έβαλε να μου κάνει κήρυγμα για το πώς να κάνω σωστά commits στον server, ενώ δεν είχε δημιουργηθεί κανένα θέμα από την πλευρά μου.

Δεν ξέρω τι φταίει, ειλικρινά. Η δική μου συστολή και απειρία; Η δική τους προκατάληψη; κάτι άλλο; Πώς θα πρότεινες να το διαχειριστώ;;

Kiitos paljon!


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Δεν φταίει κάτι ιδιαίτερο αν δεν τα πας καλά με δύο ανθρώπους σε ένα ολόκληρο γραφείο. Πολύ καλό ποσοστό μου φαίνεται. Μάλιστα είσαι και τυχερή, γιατί ο ένας έχει αρκετά ψηλή θέση οπότε δεν τον βλέπεις συχνά, ο άλλος είναι στην ίδια θέση με σένα, άρα δεν έχει εξουσία πάνω σου. Αυτό που δεν κατάλαβα είναι γιατί έκανες αδιαμαρτύρητα κάτι που ήταν δουλειά κάποιου που είναι στην ίδια βαθμίδα με σένα. Άντε να τον βοηθήσεις, σαν χάρη, να πέσεις με τα μούτρα «αδιαμαρτύρητα» δεν μου φαίνεται καλή ιδέα. Δεν είσαι η γραμματέας του, όσο κι αν το ήθελε, και τώρα δημιούργησες κακό προηγούμενο. Μην το ξανακάνεις χωρίς να διευκρινήσεις ότι είναι βοήθεια που προσφέρεις από την καλή σου διάθεση και όχι υποχρέωση σου, και ότι ελπίζεις να σου ανταποδώσει την καλή σου διάθεση. Αν φταίει κάτι, ίσως είναι το «αδιαμαρτύρητα». Αμέσως πήγες και ανέφερες την ατάκα του αλλού, αλλά οι διαμαρτυρίες πρέπει να γίνονται εκεί που αρμόζει, όχι σε τρίτους που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα θέλουν να ανακατευτούν. Κατά τα άλλα, πιστεύω ότι η απόδοση και η καλή δουλειά είναι η καλύτερη απάντηση (όταν πρόκειται για σοβαρό και οργανωμένο γραφείο).

 

 

__________________
4.

 

Τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει ότι πολύ σωστά παρακινείς όσους αναζητούν σε σενα ψυχολογική στήριξη να απευθυνθούν σε κάποιον ειδικό. 'Ομως που μπορει να απευθυνθεί κανείς για ψυχολογικη βοήθεια όταν δεν έχει τα οικονομικά μέσα. 'Εχω δει διαφημίσεις φορέων που παρέχουν ψυχολογική υποστήριξη επί συγκεκριμένων θεμάτων, όπως νευρική ανορεξία και σε χρήστες ουσιών. Υπάρχει καποιος αντίστοιχος χώρος για να απευθυνθούμε όσοι απλά έχουμε πιάσει πιάτο και θέλουμε κάπου να μιλήσουμε;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Θα σου απαντήσω με κάτι που έλαβα σήμερα:

 

"Αγαπητή Λένα, αφού σε συγχαρώ για την στήλη σου και τις πραγματικά εύστοχες παρατηρήσεις σου, όσο και για τις παραπομπές σου, θα ήθελα, ως επαγγελματίας ψυχικής υγείας που εργάζομαι στο χώρο 15 συναπτά έτη, να επιβεβαιώσω οτι οι συμβουλές και οι παροτρύνσεις σου στους ερωτώντες με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνη. Το φαντάζομαι οτι δεν χρειάζεσαι τις ευλογίες μου, απλως, επειδή σε διαβάζω αρκετά μεγάλο διάστημα και οι απαντήσεις σου προσομοιάζουν με αυτές επαγγελματία ψυχικής υγείας, ήθελα να το μοιραστώ μαζι σου και να σε ευχαριστήσω γι αυτό! Έχω παρατηρήσει ότι αρκετοί άνθρωποι απευθύνονται σε σένα (σε διαδικτυακή στήλη εννοώ), οι οποίοι αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά ενδοοικογενειακά προβλήματα η/ και προβλήματα ψυχικής υγείας οι ίδιοι η οι οικείοι τους, και ενώ με εντυπωσιάζει το γεγονός, ταυτόχρονα χαίρομαι πού αφενός αναζητούν εστω και έτσι βοήθεια και αφετέρου την αναζητούν απο εσένα ειδικά. Θα ήθελα μονο να συμπληρώσω στις πολύ ωραίες παραπομπές που κάνεις σε οσους δεν διαθέτουν τα μέσα να απευθυνθούν σε ιδιώτες, οτι υπάρχουν σε κάθε νομό ανα την Ελλάδα, εκτός απο τα Κέντρα Ψυχικής Υγείας, οι κοινωνικες υπηρεσίες των Δήμων που συνήθως εχουν και ψυχολόγους, (και αν δεν έχουν και οι κοινωνικοί λειτουργοί παρέχουν συμβουλευτικες υπηρεσίες ), Κέντρα Πρόληψης Εξαρτήσεων και Προαγωγής Ψυχικής Υγείας (τα οποία δεν ασχολούνται με εξαρτημένους αλλα με τον υγιή πληθυσμό που αντιμετωπίζει ψυχοκοινωνικά προβλήματα οποιουδήποτε είδους) και κατα τόπους δραστηριοποιούνται και ΜΚΟ οι οποίες έχουν συναφείς δράσεις πάντα με ψυχολόγους/ κοινωνικους λειτουργούς, οι οποίοι μπορούν να ακούσουν/βοηθήσουν/παραπέμψουν σε κατάλληλες δομές όλα δωρεάν! Θα ήθελα επίσης να προσθέσω σε όσους σκέφτονται να απευθυνθούν σε ιδιώτες α) να διαπραγματεύονται πάντα τη τιμή -ένας καλός επαγγελματίας δεν θα αρνηθεί να κάνει μείωση στη τιμη σε ένα άνθρωπο που έχει ανάγκη αλλιώς δεν ειναι καλός επαγγελματίας, β) σε όσους βρίσκονται σε μεγάλα αστικά κέντρα και έχουν επιλογές να αναζητούν πάντα επαγγελματία που έχει εκτός απο το πτυχίο του και ειδίκευση σε κάποια αναγνωρισμενη σχόλη ψυχοθεραπείας γ) το κριτήριο για το εάν κάποιος θεραπευτής/ θεραπεύτρια μας κάνει είναι η χημεια / σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ μας, η οποία είναι και το ήμισυ της θεραπείας! Αν δεν σας αρέσει/ νιώθετε άνετα να πείτε τα παντα, σας κριτικάρει, αλλάξτε θεραπευτη! Σ ευχαριστώ για τη δουλειά που κάνεις και για τη δημοσίευση!"


 

__________________
5.

 

Αυτά που νομίζεις πως είναι δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη, δεν είναι. Είναι μάρκετινγκ.
Τις περισσότερες φορές το δωρεάν σημαίνει να στείλεις την ερώτηση και να σου απαντήσουν κάτι που δε διαφέρει από τη δική σου στήλη καθώς όλοι σου λένε στο τέλος της απάντησης να επισκεφτείς ένα ψυχολόγο. Ψυχολογική υποστήριξη δεν υπάρχει δωρεάν πρόσωπο με πρόσωπο, και αν υπάρχει γίνεται για μικρά διαστήματα σε ορισμένα μέρη της Ελλάδας. Μην απαντάς με τέτοια βεβαιότητα επειδή έγραψες κάτι στο google και σου έβγαλε κάτι που φαίνεται δωρεάν αλλά δεν είναι. Ακόμη και η συνεδρία "δωρεάν" μέσω skype κρατά κανένα 15' και στη συνέχεια πρέπει να πληρώσεις.
Δοκίμασε πρώτα και μετά μίλα.
Στους δήμους είτε σου λένε πως έχουν κλείσει οι ώρες και δε δέχονται άλλο κόσμο είτε ότι δε λειτουργεί πια. Επίσης, δοκίμασε να κάνεις "δωρεάν" ψυχολογική υποστήριξη και πες μας την εμπειρία σου. Πόσο δωρεάν ήταν και πόσο κράτησε. Ξέρουμε και εμείς να googlαρουμε.
-Εξοργισμένη

 

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Είναι λίγο κουραστική αυτή η κουβέντα, και έχει επαναληφθεί πολλές φορές. Νομίζω ότι μετά από αυτό δεν θα ξαναδημοσιεύσω αυτό το αναμάσημα. Δεν υπάρχει εγγύηση ότι όλοι θα βρουν δωρεάν ψυχολογική στήριξη, αλλά όσοι ρωτάνε, δεν έχουν καν σκεφτεί να το γκουγκλάρουν ή να ρωτήσουν ή να το ψάξουν. Εσύ μπορεί να είχες αυτή την εμπειρία, αλλά έχω λάβει πολλές φορές μηνύματα από ανθρώπους που πήγαν σε υπηρεσίες του δήμου και βοηθήθηκαν πάρα πολύ, με ελάχιστο έως μηδαμινό κόστος. Η εμπειρία σου δεν είναι ο κανόνας, όσο εξοργισμένη κι αν είσαι. Υπάρχει δωρεάν στήριξη πρόσωπο με πρόσωπο. Ναι, υπάρχει μεγάλη αναμονή, υπάρχουν πολλά εμπόδια, αλλά αυτά μπορεί να προσφέρει η Ελλάδα, και για χώρα που είναι στην κατάσταση που είναι, αυτό που προσφέρει δεν είναι λίγο.

 

 

__________________
6.

 

Γεια σου γλυκό κορίτσι. Έχω ένα μικρό προβληματισμό και θα ήθελα την άποψη σου. Λοιπόν έχω μια κόρη 8 χρονών και από το νήπιο είχε μια φίλη, όχι κολλητή μεν αλλά τη συμπαθούσε. Τη μαμά την ήξερα φατσικά, από τα σχολικά μας χρόνια, αυτό που θα χαρακτήριζε κανείς, ωραία, απρόσιτη και απόμακρη. Στο νήπιο γνωριστήκαμε, γενικά με ελάχιστες μαμάδες είχε σχέση, εμένα για κάποιο λόγο με προσέγγισε αυτή και με χαρά γνωριστήκαμε και κάναμε λίγη, τυπική παρέα. Η κοπέλα είναι πολύ αξιόλογη, σοβαρή , ευγενική απλά έχουμε τελείως άλλη προσέγγιση σε σχέση με τα παιδιά και γενικοτέρα τρόπο ζωής. Εμένα με χαρακτηρίζεις άνετα, ως πιο χύμα π.χ με το παιδί όχι υπερβολική και υπερπροστατευτική. Όποτε βρισκόμαστε, συμβουλεύω τη κόρη μου, να μη σκαρφαλώνει, να μην τρέχει γιατί και η κόρη της, την ακολουθεί και η μαμά φρικάρει. Λογικά έχει φοβίες, αλλά θέλει να είναι και comme il faut, μη λένε άσχημες λέξεις( όχι βρισιές σαφώς, παιδικές αστειότητες), να προσέχει μη λερωθεί όταν τρώει, να την ενημερώνει για κάθε της κίνηση. Όλο αυτό, μου προκαλεί άγχος, αλήθεια και δεν μπορώ ν αφεθώ όταν βρισκόμαστε, φοβάμαι μην πει ή κάνει κάτι η κόρη μου και της κακοφανεί. Μετά σκέφτομαι, δεν θα μ έπαιρνε να βρεθούμε, αν ένιωθε έτσι, αλλά η αλήθεια είναι πως όταν χτυπάει το τηλέφωνο, παίρνω ανάσα για ν απαντήσω και όταν βρισκόμαστε λέω πάει και αυτό, το βλέπω σαν υποχρέωση. Ωστόσο σαν άτομο, την εκτιμώ πολύ, τη θεωρώ καλή παρέα, αλλά νιώθω λίγο έξω από τα νερά μου. Πιστεύεις αφού πιέζομαι ν απομακρυνθώ ή να συνεχίσω τη παρέα; Κάποια tips να το βλέπω λιγότερο ανώδυνα;
ευχαριστώ. μαμάδες σε κρίση.


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Η ζωή είναι πολύ μικρή για να καταπιέζεσαι με αυτόν τον τρόπο. Το τιπ μου για να το βλέπεις πιο ανώδυνα είναι να μην μπαίνεις σε αυτή την κατάσταση. Δεν της κάνεις χάρη αν κάνεις παρέα μαζί της και το βλέπεις ως αγγαρεία.

 

 

_________________
7.


Αμπα μου, σου στέλνω αυτή την ερώτηση με αφορμή μια άλλη ερώτηση αναγνώστριας. Θεωρώ εξαιρετικά εγωιστικό να θέλεις να αποκτήσεις πάση θυσία δικά σου βιολογικά παιδιά και να ξοδεύεις χρόνο, χρήμα, ενέργεια για να το πετυχεις, ενώ ειναι δυσκολο (μιλω για τις περιπτωσεις που ειτε ο ενας είτε ο άλλος δυσκολεύονται), να καταφεύγεις σε εξωσωματικες, παρένθετες μητέρες ή δότες ωαρίων και σπέρματος τη στιγμή που γύρω μας υπάρχουν άπειρες παιδικές ψυχούλες που διψάνε για οικογενειακή ζεστασιά. Ναι, είναι δύσκολο, αλλα δεν θα ήταν καλύτερος ο κόσμος αν αυτά τα πλασματάκια έφευγαν απο τα ιδρυματα και πήγαιναν σε ένα σπίτι? Γνωρίζω ανθρώπους που παιδεύονταν χρόνια να κανουν παιδι και εκαναν τελικα σε πολυ μεγαλη ηλικια, επειδη η μανα ηθελε δικο της. Απο τη μια ίσως καλυτερα που δεν υιοθετούν αφού η υιοθεσία πρεπει να είναι συνειδητή και με την απόλυτη θέληση των γονέων. Απο την άλλη δε μπορώ μα μη μέμφομαι κάτι τετοιο. Γονιός άλλωστε δεν είναι αυτός που κάνει αλλα που μεγαλώνει παιδια. Ποια είναι η αποψη σου? Ποια η αποψη των αναγνωστών? Μήπως μου διαφευγουν πολλά και γίνομαι σκληρή?


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Σου διαφεύγουν άπειρα, και είσαι σκληρή λόγω άγνοιας και απειρίας. Ξέρεις πότε θα ήταν καλύτερος ο κόσμος; Αν σταματούσαμε να κρίνουμε τους άλλους για τις απολύτως προσωπικές τους αποφάσεις που μπαίνουν πολύ βαθιά στην ψυχολογία τους και στο όραμα ολοκλήρωσης τους σε επίπεδο DNA, που δεν μας επηρεάζουν στο ελάχιστο. Αν το ντέρτι σου είναι οι άπειρες παιδικές ψυχούλες που διψάνε για οικογενειακή ζεστασιά, μπορείς κι εσύ να υιοθετήσεις ένα ή δύο ή τρία ή τέσσερα παιδιά. Η άποψη «αφού δεν κάνεις δικά σου παιδιά, υιοθέτησε ένα» έχει την απάντηση «γιατί να μην υιοθετήσουν όλοι, είτε μπορούν να κάνουν είτε όχι, αν η προτεραιότητα μας είναι οι άπειρες ψυχούλες;» Παιδιά δεν μας λείπουν. Σύμφωνα με τη θεωρία σου, γιατί να κάνει ο οποιοσδήποτε το δικό του; Ταυτόχρονα, κάτι τύποι σαν και σένα εκπλήσσονται όταν άνθρωποι που μπορούν να κάνουν παιδιά μόνοι τους, επιλέγουν να υιοθετήσουν (αναρωτιέμαι τι θεωρία έχεις για τα ομόφυλα ζευγάρια και την υιοθεσία).


Για το καθεστώς υιοθεσίας, όπως και για τις διαδικασίες εξωσωματικής, παρένθετης μητέρας, δότη κάθε είδους και λοιπών επιλογών στην Ελλάδα, οι πληροφορίες είναι στις άκρες των δαχτύλων σου. Από αυτά που γράφεις δεν έχεις ιδέα για το τι δυσκολίες παρουσιάζονται όταν ένα ζευγάρι δεν μπορεί να κάνει παιδιά εύκολα με τον παραδοσιακό τρόπο. Εύκολος δρόμος δεν υπάρχει. Αν μάθεις τι ισχύει, ξαναστείλε. Μαθήματα φιλοσοφίας όταν λείπουν βασικές γνώσεις δεν παραδίδονται. Μαθήματα ανθρωπιάς, από την άλλη, πρέπει να διδάξει ο καθένας στον εαυτό του.


 

99 Σχόλια
1234
miss marple 19.7.2017 | 11:03
#7. Λένα, σε ευχαριστώ.
Goldie 19.7.2017 | 11:11
#7 omg! Ελπίζω να μην νιώσεις ποτέ αυτό το αίσθημα του να θες να κάνεις ένα παιδί και να μην μπορείς για τον Χ λόγο. Πόσο εύκολα κρίνουμε τους άλλους. Εύχομαι να περάσεις μια τέλεια ζωή με τα βιολογικά σου παιδιά που θα αποκτήσεις χωρίς κανένα πρόβλημα αλλά και με τα υιοθετημένα που θα έρθουν στη ζωή σου χωρίς κανένα γραφειοκρατικό κόλλημα.
avatar
RedSonja 19.7.2017 | 11:17
# Εξαιρετικά σκληρή σε βρίσκω και με βαθιά άγνοια των συναισθημάτων και της ψυχοσύνθεσης των ανθρώπων που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά με τον παραδοσιακό τρόπο.
Η αποψάρα σου μου θυμίζει κουβέντες φοιτητών στον καφέ. Ελπίζω να είσαι σε αυτή την ηλικία και φάση.
Σε κάθε περίπτωση οι τόσο προσωπικές επιλογές των άλλων δεν σε επηρεάζουν και δεν σε αφορούν.
Υιοθέτησε ή κάνε φιλανθρωπικές πράξεις για αυτά τα παιδιά.
Ρώτα ανθρώπους που είτε δυσκολεύονται είτε απέτυχαν να κάνουν δικά τους παιδιά. Προσπάθησε να δεις τα συναισθήματα τους και κυρίως τον πόνο τους.
Οι λόγοι πάντως που τα ζευγάρια προσπαθούν πολύ να κάνουν δικά τους παιδιά είναι πολλοί και διαφορετικοί.
Νομίζω ότι σου λείπει η ενσυναίσθηση, η εμπειρία και οι πληροφορίες.
Franny 19.7.2017 | 11:20
"Είναι λίγο κουραστική αυτή η κουβέντα, και έχει επαναληφθεί πολλές φορές. Νομίζω ότι μετά από αυτό δεν θα ξαναδημοσιεύσω αυτό το αναμάσημα."

ε μα, ναι!
επιτελους..
Franny 19.7.2017 | 13:22
να συμπληρωσω,
χρησιμο πολυ, αλλα αναμασημα.
ισως πρεπει να μπαινει ενα λινκ που να εχει ενα σταθερο κειμενο με τις πληροφοριες και ειτε να μπαινει σαν απαντηση σε αναλογες περιπτωσεις, ειτε να στελνεται με πριβε μηνυμα στις αναλογες ερωτησεις.
Λένα Φουτσιτζή 19.7.2017 | 18:13
Έχεις δίκιο για το σταθερό κείμενο, και είναι το μόνο που μπορεί να γίνει, γιατί όπως έξω ξαναπεί, τα μηνύματα που λαμβάνω είναι απολύτως ανώνυμα, δεν έχω τη δυνατότητα να απαντήσω πριβέ, εκτός αν κάποιος μου στείλει από το μέιλ του.
Franny 19.7.2017 | 11:27
#6
"μαμάδες σε κρίση."

το προβλημα σου περιγραφεται παρα πολυ καλα με την υπογραφη σου.

αυτοπροσδιοριζεσαι σαν "μαμα" (τωρα σε κριση), αλλα εισαι πολυ περισσοτερα πραγματα απο αυτο, οπως σκεπτομενος ανθρωπος, γυναικα, ισως φιλη, ισως ερωμενη, ισως επιστημονας, η τεχνιτρια, δεν ξερω τι αλλο..
για να βρεις τις παρεες σου ειτε σε μαμαδες, ειτε σε κορες, να σκεφτεσαι ολα οσα εισαι.

απ οτι ισως ειδες , το "μαμα" δεν ειναι ικανο κοινο στοιχειο για να προσδιορισει μια παρεα η μια φιλια. βρες περισσοτερα...
avatar
Ανώνυμος/η 19.7.2017 | 17:22
Έχεις δίκιο, Franny. To ότι έστειλε εδώ, όμως, αποδεικνύει, ότι το ξέρει. Αλλιώς θα είχε στείλει σε κανα μαμαδίστικο.
Κι εσύ, βρε κοπέλα μου, υπόγραψε με κανένα ψευδώνυμο της προκοπής!
Franny 20.7.2017 | 07:43
δεν εχει προβλημα η υπογραφη. την εκφραζει.
απλα λεω αυτο:
οτι την εκφραζει και γι αυτο την εβαλε και ειναι και η απαντηση στο γιατι κανει παρεες που δεν της ταιριαζουν.
avatar
Ανώνυμος/η 20.7.2017 | 23:45
Franny η προσωπική μου άποψη είναι ότι απλά την συγκεκριμένη την αδικεί το ψευδώνυμο αυτό. Κατα τ'αλλα συμφωνούμε. Πάρε κι ένα "ναι" από μένα!
avatar
Neverlander 19.7.2017 | 11:34
#5 Το έχω αναφέρει ξανά κάποιες φορές, αλλά επειδή είναι πολύ αφοριστικό και επιθετικό το σχόλιο σου, νιώθω την ανάγκη να υπερασπιστώ την Αμπα. Είμαι από αυτούς που ήθελαν αορίστως να πάνε σε ψυχολόγο, ήξερα ότι έπρεπε, αλλά το άφηνα για κάποτε, στο μέλλον, όταν τα οικονομικά, οι συνθήκες μπλα μπλα... Ωστόσο, με τόσες φορές που το διάβασα σε απαντήσεις της Λένας, κάποια μέρα απλά μπήκα στο γκουγκλ και αναζήτησα το ΚΨΥ του Δήμου μου (ψέματα, μπήκα 4 φορές σε 2 εβδομάδες, αυτά τα πράγματα απαιτούν τεράστιο κόπο, μην το βάλετε κάτω όσοι το σκέφτεστε). Πήρα τηλέφωνο και έκλεισα ραντεβού (από τα πιο δύσκολα πράγματα που έχω κάνει, όσοι έχουν ζητήσει βοήθεια το ξέρουν, στέλνω αγκαλιά) και πήγα (άλλο μανίκι αυτό, αλλά μετά γίνεται πιο εύκολο, προμες). Και ξαναπήγα. ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ. Έχουν περάσει πάνω από 8 μήνες και η ζωή μου έχει αλλάξει προς το καλύτερο ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΩΡΕΑΝ. Δεν ακυρώνω την αρνητική σου εμπειρία, αλλά μην ακυρώνεις κι εσύ τη δική μου και χιλιάδων άλλων που έχουν ωφεληθεί από τέτοιες υπηρεσίες. Αν μου επιτρέπεις, θα σου έλεγα να μην το βάλεις κάτω και να διαβάσεις την ερ.4 για το που αλλού μπορείς να απευθυνθείς. ΥΓ. Κι εγώ έχω στείλει ευχαριστήριο μήνυμα στη Λένα (δεν το'χει δημοσιεύσει, ευκαιρία να στείλω πικρόχολο στέλνω και ξαναστέλνω αλλά εσύ τίποτα... χεχε), αλλά επί τη ευκαίρια να πω κι εδώ ένα τεράστιο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μέσα απ'την καρδιά μου :) :) :)
Fraulitsa 19.7.2017 | 14:30
Να καταθέσω επί την ευκαιρία και γω την προσωπική μου θετική εμπειρία από ΚΨΥ Δήμου μου με βοήθησε να βρω το θάρρος να απαλλαγώ από κακοποιητική σχέση και εργασιακό περιβάλλον, να πάρω δύναμη να φέρω τούμπα την ζωή μου ολόκληρη διαγράφοντάς τα όλα και να αρχίσω από το μηδέν και σε ξένη χώρα παρακαλώ, την στιγμή που σε άλλη περίπτωση θα μουν τώρα σε έναν δυστυχισμένο γάμο μόνο και μόνο για την κοινωνική καταξίωση, να μεγαλώνω δυστυχισμένα παιδιά και πολύ πιθανόν άνεργη και μίζερη για την πορεία της ζωής μου.

Δε θα ξεχάσω που πήγα να κλείσω ραντεβού αυτοπροσώπως (ούτε καν να με προφυλλάξω με το τηλέφωνο εγώ) και με το που έρχεται η σειρά μου να πω για ποιο λόγο ήρθα, να μπήγω τα κλάματα με αναφιλητά μπροστά στα έκπληκτα μάτια των ανθρώπων και να λέω ότι δεν ξέρω γιατί, αλλά ξέρω ότι κάτι δε πάει καλά και χρειάζομαι βοήθεια. Τόσο χαμένη μιλάμε. Τους ζητούσα επίσης συγνώμη που μπορεί να στερώ το ραντεβού από κάποιον άλλον δημότη που μπορεί να έχει σοβαρότερα προβλήματα από εμένα, όπως ναρκωτικά, σοβαρές ασθένειες κλπ. και γω δεν ξέρω εδώ πέρ ανα σας πω πραγματικά τι μου φταίει. Δεν έδειξαν κανενός είδους διάκριση για το θέμα μου, μου κλείσαν κανονικά ραντεβού, με ανέλαβε ειδικός εντελώς ΔΩΡΕΑΝ και μετά από συνεδρίες περίπου 4-5 μηνών είχα γίνει περδίκι και ήξερα πια τι μου γινόταν, ωστε να αντιμετωπίσω πλέον καταστασεις με επιτυχία. Καλή του ώρα όπου και να ναι αυτός ο γιατρός που με βοήθησε τότε να ξεδιαλύνω πολλά πράγματα τότε και χωρίς ούτε ένα χάπι μάλιστα, αν αυτό έχει επίσης σημασία για κάποιους που φοβούνται να πάνε για αυτό το λόγο.
avatar
rosa nera 19.7.2017 | 16:26
Και anyway,το ότι μάλλον κακόπεσε η φίλη της ερώτησης δεν σημαίνει ότι θα έχουν την ίδια γκρίζα τύχη όσοι αποταθούν για βοήθεια στα Κέντρα Ψυχικής Υγείας,στα οποία η παροχή βοήθειας ΕΙΝΑΙ δωρεάν ΚΑΙ εξακολουθούν να λειτουργούν. Επίσης το εκάστοτε Πανεπιστήμιο συνήθως έχει ειδικό.Να υπερτονίσω ότι στα Κέντρα Ψυχικής Υγείας εργάζονται και ψυχίατροι και αναλόγως, παιδοψυχίατροι.Ανάλογα με το περιστατικό,αναλαμβάνει ειδικός. Για τους λοιπούς επιφυλάττομαι.
Λένα Φουτσιτζή 19.7.2017 | 18:12
Neverlander δεν φαντάζεσαι πόσο χαίρομαι με το σχόλιο σου. Τα μηνύματα ανθρώπων που έχουν θετική εμπειρία και αλλάζει η ζωή τους δεν τα βάζω γιατί δεν είναι ερωτήσεις (μήπως πρέπει να τα βάζω τελικά;) αλλά μου δίνουν θάρρος να προτείνω την ίδια λύση και σε άλλους. Αυτή είναι η δική μου "εμπειρία" σχετικά με το θέμα.
alpha2zeta 19.7.2017 | 21:02
Λένα, μπορείς να βαζεις τέτοια μηνύματα ως μπόνους, αφού δεν είναι ερωτήσεις. Κάθε μικρή "ιστορία" έχει ενδιαφέρον, ειδικά αυτές που μας κάνουν να νιώθουμε αισιοδοξία :)
nayakepler 19.7.2017 | 11:34
7. Αν και δεν είμαι αρνητική στην υιοθεσία θα ήταν το τελευταίο καταφύγιό μου.

Όχι γιατί θέλω τόσο πολύ να έχω δικά μου βιολογικά παιδιά, αλλά γιατί δεν ξέρω το οικογενειακό ιστορικό του παιδιού που θα υιοθετούσα. Δεν ξέρω αν υπάρχει ιστορικό σχιζοφρένειας, κατάθλιψης, διαβήτη, υψηλής χοληστερίνης και άλλους γενετικούς παράγοντες.

Οπότε τελείως ψυχρά και αντικειμενικά πλέον, τη στιγμή που ξέρω ότι η δική μου οικογένεια δεν τα έχει όλα αυτά θα προτιμούσα και το παιδί μου να μην τα έχει. Επίσης θα ήθελα να αποφύγω το ρίσκο, if you know what I mean.
Lisa_Simpson 19.7.2017 | 13:15
Συμφωνώ μαζί σου Nayakepler!
Επίσης, πολλές φορές ένας άνθρωπος δε θέλει γενικά κ αόριστα να κάνει παιδί, αλλά επιθυμεί κάποια στιγμή στη ζωή του να αποκτήσει το παιδί του συντρόφου του συγκεκριμένα, γιατί αυτός τον εμπνέει να γίνουν γονείς.
Υ.Γ. Προφανώς κ δεν είμαι αντίθετη με την υιοθεσία, αλλά αυτό το δε-μπορώ-να-κάνω-παιδί-πάω-κ-παίρνω-από-τα-έτοιμα, με τον τρόπο που το περιγράφει η κοπέλα της ερώτησης μου κάνει λίγο σαν να πηγαίνεις να ψωνίζεις από το κατάστημα...
Franny 19.7.2017 | 13:49
πολυ λογικη η ανησυχια σου, αλλα η αληθεια ειναι οτι ΔΕΝ ξερεις αν η δικη σου οικογενεια τα εχει η δεν τα εχει "ολα αυτα" :)

απλα το λες για να καθυσηχασεις τον εαυτο σου και να εχεις μια (ψευτικη) αισθηση ελεγχου.
εκτος αν εχεις πληρη εξεταση dna, 5 γενιες πριν (τυχαιο νουμερο, δεν ειμαι βιολογος) κι απ τα δυο σογια...
BabyDoll 19.7.2017 | 14:19
Franny οταν μένεις έγκυος μπορείς να κάνεις προγεννητικό έλεγχο και να δεις αν το έμβρυο έχει κάποια ασθένεια ή σε περίπτωση ψυχασθένειας μέχρι 3-4 γενιές πριν μπορείς να ξέρεις αν υπήρχε κάποιο μέλος και να αποφασίσεις αν θες να το ρισκάρεις. Επίσης υπάρχουν πολλά μωρά χρηστών ή φορέων που μπορεί να παρουσιάσουν συγκεκριμένες ασθένειες.

Τελος στην περίπτωση που το παιδί χρειαστεί κάποια στιγμή στη ζωή του μεταμόσχευση δε θα έχει βιολογική οικογένεια για να δωρίσει

Δεν είμαι γιατρός ούτε βιολόγος απλά σε θέματα υγείας είναι ευκολότερο να έχεις ένα βιολογικό παιδί (στην οικογένειά μου πχ έχουμε ιστορικό χοληστερίνης οπότε προληπτικά από μικρή η μητέρα μου έκανε εξετάσεις χωρίς ποτέ να έχω κάτι)
Lisa_Simpson 19.7.2017 | 14:33
Franny, μπορεί να μην ξέρεις για όοοοοολο το σόι, ξέρεις όμως για τους κοντινούς συγγενείς.
Επίσης, έχεις την ΕΠΙΛΟΓΗ να προσέχεις τη διατροφή σου, να μην καπνίζεις κ να μην κάνεις καταχρήσεις όσο είσαι έγκυος (κ πριν που έχει κ αυτό σημασία κ για τα δυο φύλα), πράγματα που έχουν τεράστια επίπτωση στην υγεία του παιδιού.
Τέλος, ας μην ξεχνάμε τον χρωμοσωμικό - γονιδιακό έλεγχο που έχει δικαίωμα να κάνει ο κάθε γονιός στην αρχή της εγκυμοσύνης.
Το ξέρω ότι ακούγεται ψυχρό, αλλά είναι μια τεράστια ευθύνη το να είσαι γονιός από μόνη της, είναι πολύ δύσκολο να μεγαλώνεις παιδί με σοβαρό πρόβλημα υγείας...
avatar
ώστε έτσι 19.7.2017 | 15:04
Μα πραγματικά.. Δεν υπάρχει ιστορικό μέχρι κάποιος να κάνει την αρχή σε κάτι και τοτε ερχεται και το ιστορικό. Νευρίασα πολύ με αυτό το σχόλιο.
γιαούρτι με μέλι 19.7.2017 | 14:27
Είσαι σίγουρη ότι ξέρεις το ιστορικό της οικογένειάς σου μέχρι κ 8 γενεές πίσω (τόσο κρατάνε τα γονίδια) κ μάλιστα όλων των εμπλεκομένων σογιων; Εάν ναι , μπράβο για την έρευνα , θα απαίτησε χρόνο . Επίσης , κουράγιο , γιατί για την απαιτούμενη έρευνα για το ιστορικό της οικογένειας του συντρόφου θα χρειαστείς ανάλογο , που ελπίζω να τον διαθέτεις . Δεν θα αναφέρω καν τους διαφορετικούς κ απρόβλεπτους τρόπους που συνδυάζονται τα γονίδια , στην περίπτωση πάντα που δεν επιλέξεις να αναπαραχθείς μόνη (;). Είναι πολύ σημαντικό να ξέρουμε τι θελουμε κ πώς θα ολοκληρώσουμε , απλά κάποιες φορές ίσως απλά δεν μπορούμε να ελέγξουμε τη ζωή όσο κ όπως θα θέλαμε .
BabyDoll 19.7.2017 | 17:38
Δεν μπορείς να ψάξεις 8 γενιές πίσω όμως δύο τρεις ναι, οπότε μειώνεις τον κίνδυνο. Φυσικά και ποτέ δεν ξέρεις τι θα τύχει αλλά αν πχ ο παππούς σου έχει σχιζοφρένεια το ξέρεις, αν ο θείος σου πέθανε απο καρδιά ξέρεις οτι υπάρχει προδιάθεση κλπ.

Με το βιολογικό μας παιδί δεν έχουμε τον απόλυτο έλεγχο όμως έχουμε κάποιον και στην τελική αν ξέρουμε οτι μπορεί να εμφανίσει μια ασθένεια και πάρουμε το ρίσκο ήταν τουλάχιστον δική μας επιλογή. Οπως λέει και η φραουλίτσα πιο κάτω δεν είμαστε άγιοι να δίνουμε απέραντη αγάπη σε οποιον την χρειάζετα. Κανένα γονιός δεν επιζητεί να έχει παιδί με ειδικές ανάγκες πχ για να δείξει το πόσο ανώτερος και καλός άνθρωπος είναι. Τυχαίνει και κάποιοι το αποδέχονται και μεγαλώνουν το παιδί (αποδεκτό) κι άλλοι κάνουν έκτρωση (δεκτό κι αυτό).

Fraulitsa 19.7.2017 | 14:46
Παιδιά πέσατε όλοι να κατακεραυνώσετε την Nayakepler με αρνητικές, αλλά ξεχνάτε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να είναι έτοιμος να γίνει γονιός και να μεγαλώσει ένα παιδάκι με τις λογικές αναμενόμενες δθσκολίες αλλά μπορεί να μην είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει και τον πολύ βαρύ βαρύτατο σταυρό μιας ενδεχόμενης πνευματκής ασθένειας ή συνδρόμου που δεν φαίνεται όταν το παίρνεις το παιδάκι έτσι όπως είναι μωρό ακόμα. Μεγάλο respect σε όσους αναλαμβάνουν να μεγαλώσουν ένα τέτοιο παιδί άλλα δεν είναι όλοι φτιαγμένοι για δυσκολίες και αυτό δε τους κάνει κακούς ανθρώπους απαραίτητα. Αλλιώς να σου τύχει να το έχει αυτό το δικό σου παιδί, εκεί λες, μου τυχε, έγινε η στραβή και γέννησα με πρόβλημα και άλλο να το πάρεις με πρόβλημα. Δε μου το βγάζεις από το μυαλό ότι κάθε γονιός που υιοθέτησε και του βγήκε με πρόβλημα σκέφτηκε έστω και μία φορά για ένα δευτερόλεπτο, ότι καλύτερα να μην το διάλεγα αυτό το παιδί να μην τραβούσα ότι τραβάω τώρα και μετά καταχώνιασε την σκέψη κάπου πολύ σκοτεινά, ώστε να μην ξαναβγει στην επιφάνεια, διότι δεν είναι κοινωνικά σωστή.

Όπως ειπώθηκε και κάπου αλλού η τεκνοποίηση είναι ξεκάθαρα υποσυνείδητη ζωώδης εγωιστική πράξη (συνεχιση DNA κλπ) και όλα τα υπόλοιπα περί ανιδιοτελούς αγάπης ανευ όρων και λοίπα, πείτε τα σε κάνα ψυχαναλυτή να αρχίσει να βάλει τα γέλια. Όλοι ξέρουμε για τους γονείς που σε αγαπάνε μόνο με όρους και όταν κάνεις αυτό που εγκρίνουν διότι σε θεωρούν συνέχιεά τους. Ελάτε τώρα. Αφήστε τι λέμε μεταξύ μας στην κοινωνία, για να αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλον και νιώθουμε ανώτεροι άνθρωποι του πνεύματος. Φυσικά και αν δεν είναι έτοιμος κάποιος να αναλάβει την ευθύνη μιας σοβαρής ασθένειας δε θα παίξει με τις πιθανότητες υιοθετόντας. Καλύτερα και για αυτόν και για το παιδάκι να μην το υιοθετήσει και ας κάνει 200 προσπάθειες με εξωσωματικές και άλλα μέσα αν είναι. Καλύτερα.
Iris Prismatica 19.7.2017 | 20:12
Προσυπογράφω πλήρως το πολύ δίκαιο και ειλικρινές σχόλιο της fraulitsas. Προς επίρρωσιν δε τον λεγομένων της (και των nayakepler, BabyDoll και Lisa Simpson) σας παραπέμπω σε αυτό το άρθρο, όπου μιλάει ένας από τους πλέον σχετικούς με το θέμα ανθρώπους: http://www.lifo.gr/now/greece/130691
Ναι, είναι τραγικό που υπάρχουν παιδιά εγκαταλελειμμένα - μακάρι όλα να έβρισκαν ένα σπίτι! Αλλά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για την τεράστια δοκιμασία του μεγαλώματος τέτοιου παιδιού, ώστε να κάνουν μια επιλογή με πάρα πολύ υψηλότερο ποσοστό ρίσκου σε σχέση με τη δική τους, ελεγχόμενη εγκυμοσύνη. (Δείτε έστω μόνο τη δεύτερη παράγραφο του άρθρουγια να καταλάβετε τι εννοώ, και σκεφτείτε αν θα είχατε τα κότσια να το κάνετε. Εγώ με τίποτα. Χίλια respect σε όσους το κάνουν!)
(Πάντως, είναι μικρότερα τα ποσοστά ρίσκου για υιοθεσίες από χώρες του "τρίτου κόσμου", με διαλυμένο κοινωνικό ιστό. Τουλάχιστον για θέματα ψυχοδιανοητικής κληρονομικότητας και χρήσης ουσιών.)
nayakepler 19.7.2017 | 21:26
Μπα δεν με πειράζει που έπεσαν οι αρνητικές, ο καθένας το βλέπει διαφορετικά.

Έχω δουλέψει σε κλινική που κάνει γενετικό έλεγχο, προληπτικά, για δοτες ωαριων και σπερματοζωαριων για άλλους, έλεγχο για τους ίδιους και έλεγχο στα έμβρυα. Έχω δει πολλά που μπορείς να πιάσεις πριν φτάσεις σε μια εγκυμοσυνη (πχ translocation μεταξύ χρωμοσωματων- δεν ξέρω την ελληνική ορολογία
nayakepler 19.7.2017 | 21:33
Πάτησα κατά λάθος καταχώριση..

... το οποίο μπορεί να προκαλέσει πολλά προβλήματα. Γενικότερα είμαι της άποψης ότι αν μπορείς να προλάβεις κάτι καλό είναι να το προλάβεις, κι αυτό πηγάζει απο αυτά που έχω δει. Δεν ψάχναμε ποτέ ιστορικό για 8 γενιές πίσω, ψάχναμε για συγγενεις πρώτου και δεύτερου βαθμού για κάποια γονίδια (πχ BRCA1 & 2). Δε χρειάζεται και παραπάνω αν το ιστορικό είναι καθαρό. Αντίστοιχα για άλλες ασθενείες όπως η σχοζοφρενεια που ανέφερα.

Δεν είμαι της άποψης του "δε σκαλιζω γιατί κάτι θα βρω", είμαι του "θέλω να ξέρω για να ξέρω τι θα αντιμετώπισω". Δεν είμαι από αυτους που έχουν διάθεση και όρεξη να ασχοληθούν παραπανω με ένα πρόβλημα μεγάλο η μικρό, όταν μπορείς να το αποφύγεις με προγεννητικο έλεγχο. Το σχόλιο δεν πάει μόνο στο σύνδρομο down που θα σκεφτούν πολλοί, πάει και σε άλλα που δεν είναι τόσο συχνά και προκαλούν αρκετά μεγαλύτερα προβλήματα. Απλά δε θέλω να μπει η δική μου οικογένεια σε μπελάδες. Είναι τελείως προσωπικό αυτό. Μπορεί να ακούγομαι κυνικη, αλλά η λογική μου είναι ότι δε χρειάζεται ΕΓΩ να μπλέξω αν μπορώ να το αποφύγω.

Τέλος, όπως είπε και κάποιος άλλος παραπάνω, θέλεις να κάνεις το παιδί του συντροφου σου, αυτό από μόνο του είναι αρκετός λόγος για να προσπαθείς ξανά και ξανά και ξανά και ξανά για δικό σου βιολογικό παιδί.
avatar
σταδαίος 20.7.2017 | 00:07
(πχ translocation μεταξύ χρωμοσωματων- δεν ξέρω την ελληνική ορολογία)

Xρωμοσωμική μετατόπιση.
Για περισσότερες πληροφορίες,εδώ...
http://www.eurogentest.org/index.php?id=522
avatar
no-no 19.7.2017 | 11:44
#3: ότι σου φαίνεται προσβλητικό ή περίεργο καλύτερα να το αναφέρεις στον άμεσο προϊστάμενό σου και να αφήνεις αυτόν να το διαχειρίζεται, αν δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις.
Το ότι είσαι νέα γυναίκα και μετανάστρια μη σε κάνει να νιώθεις μειονεκτικά, να θυμάσαι πως κάποιος σε επέλεξε για αυτή τη θέση, δεν σου κάνανε χάρη και σε προσέλαβαν. Ξέρουν ακριβώς ποια είσαι και τι αξίζεις, μην επιτρέπεις να σε μειώνουν με κανένα τρόπο.
Μια φορά μια συνάδελφος απόρησε (δυνατά, στην κουζίνα) πως και με προσέλαβαν σε αυτή την εταιρία που δουλεύω, αφού δεν ξέρω καλά γερμανικά, αλλά ούτε και κάποια άλλη δημοφιλή γλώσσα, εκτός από αγγλικά. Της είπα ότι πρέπει να είμαι πολύ καλή στη δουλειά μου λοιπόν και να έχω εξαιρετικές ικανότητες, για να μην τους ενδιαφέρουν οι ικανότητές μου στα γερμανικά και να με προτίμησαν από τους ντόπιους
avatar
Nandja 24.7.2017 | 01:43
#no-no Ν'αγιάσει το στόμα σου, καλή μου.
Franny 19.7.2017 | 11:45
#7
"Θεωρώ εξαιρετικά εγωιστικό να θέλεις να αποκτήσεις πάση θυσία δικά σου βιολογικά παιδιά και να ξοδεύεις χρόνο, χρήμα, ενέργεια για να το πετυχεις, ενώ ειναι δυσκολο.."

αυτα που θα σου ελεγα τα ειπε ολα η λενα (μα στο μυαλο μου εισαι ωρες- ωρες). θα σου πω μερικα ακομα.

αν προσπαθησεις να βρεις προσωπικες αποφασεις/επιδιωξεις που ειναι δυσκολες και δεν ειναι κυριως εγωιστικες, θα δυσκολευτεις παρα πολυ.

πχ,
γιατι να κανεις δυσκολες σπουδες σε μια απαιτητικη επιστημη, οταν δεν χρειαζεσαι στην αγορα εργασιας και να ξοδευεις τους γονεις σου και να τρως τον χρονο σου ενω ως τεχνιτης θα ησουν πιο χρησιμος και με σιγουρη δουλεια?

ο'τι απαντησεις κι αν σκεφτεις, στο βαθος βρισκεται ο εγωισμος, και το δικαιωμα στις προσωπικες επιλογες...
αλλα παω στοιχημα οτι ειναι μια επιλογη που εσυ "δεν μεμφεσαι"

αυτα που πρεπει να σκεφτεις, ειναι:
1. τι θεωρεις οτι σε νομιμοποιει να "μεμφεσαι" προσωπικες επιλογες που δεν σε αφορουν και δεν βλαπτουν αλλους?
2. γιατι απο ΟΛΕΣ τις προσωπικς επιλογες επιλεγεις να "μεμφεσαι" αυτην την συγκεκριμενη??
καποιος λογος υπαρχει, δεν ειναι τυχαιο.
παω στοιχημα οτι θες, οτι εχει να κανει ειτε με τον κρυμμενο μισογυνισμο σου, ειτε με καποια προσωπικα σου προβληματα που εχουν να κανουν με την τεκνοποιηση.

ελπιζω να ειναι το δευτερο, τουλαχιστον.
θα ηταν μια καποια δικαιολογια, σεβαστη.
avatar
elmmcha 19.7.2017 | 13:24
Για κάποιο λόγο νιώθω/πιστεύω ότι δεν "μεμφεται" μόνο τη συγκεκριμένη προσωπική επιλογή αλλά και οποία προσωπική επιλογή δεν αρμόζει στην κοσμοθεωρια της... Επίσης, να πω ότι η συγκεκριμένη ερώτηση μου δημιούργησε τόσα πολλά νεύρα που ενώ θα είναι ήθελα να γράψω άπειρα πράγματα δεν μπορώ να τα συνταξω στο κεφάλι μου. Ας πω μόνο ένα που θεωρώ ότι είναι η σύνοψη όσων ήθελα να πω. ΜΗΝ ΚΡΙΝΕΤΕ ΤΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΆΛΛΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ. Δεν σας αφορούν. Fin.
Franny 19.7.2017 | 13:52
πολυ πιθανο.
θα το μαθουμε μονο αν μαθουμε και τον λογο που "μεμφθηκε" ;p
avatar
elmmcha 19.7.2017 | 13:26
Άκου εκεί.... μεμφεται!
Franny 19.7.2017 | 13:53
"μέμψου!"
κατα το "ντρεψου" του ψωμιαδη (τι θυμηθηκα παλι)
Souzy Tros 19.7.2017 | 12:02
#5# Αυτή η ερώτηση εκφράζει ταμάμ την λαική παροιμία "στο κοφίνι δεν χωρούν, στο καλάθι περισσεύουν"! Αν μπεις στα χωράφια της ψυχολογίας, σε εγκαλούν γιατί ανακατεύεσαι ενώ δεν είσαι ψυχολόγος, αν παραπέμψεις σε ψυχολόγο, σε εγκαλούν γιατί οι ψυχολόγοι δεν είναι τζάμπα... Δεν νομίζω ότι κάποιοι έχουν καταλάβει καν το νόημα της στήλης, ειλικρινά!
1234
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

LIFOLAND ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ