Αγαπητή Α, μπα;

Στο σημερινό «Α μπα»: ο σύντροφος που νόμιζα ότι είχα

Επίσης: οι ψιλομεθυσμένοι

__________________

1.


Α,μπα μου καλησπέρα

Σε διαβάζω από τότε που ήμουν 18 χρονών και πάντα έβρισκα χρήσιμες τις συμβουλές σου και τις γνώμες σου και νομίζω με έχεις βοηθήσει πολύ όλα αυτά τα χρόνια. Θέλω να σε ρωτήσω κάτι γιατί δεν ξέρω αν είναι η ανασφάλεια μου που με ωθεί στο να ερμηνεύω τα γεγονότα έτσι. Νομίζω πως το αγόρι μου δεν με θεωρεί όμορφη. Επίσης νομίζω πως μου κάνει νερά γι αυτό το λόγο. Πάντα έχω μια ανασφάλεια με το αν είμαι όμορφη και αν ο άλλος με θέλει και τον ελκύω και το παραδέχομαι. Όμως έχουν γίνει τρία περιστατικά που με κάνουν να νιώθω ακόμα πιο ανασφαλής. Πέρυσι τον Φλεβάρη, μετά από ένα πάρτι μιλάγαμε με το αγόρι μου, είμασταν και οι δυο ψιλομεθυσμένοι και μου λέει ότι εγώ τον έκανα να καταλάβει πως η γυναίκα της ζωής του δεν θα είναι μια οπτασία αλλά πολύ έξυπνη όπως εγώ. Εγώ εκεί σκάλωσα και του είπα ότι δεν καταλαβαίνω τι εννοεί και ότι δεν ακούστηκε πολύ ωραίο αυτό που είπε. Του είπα μάλιστα ότι σιγά τις οπτασίες τις πρώην του και γιατί μου βγήκε αντιδραστικότητα και ζήλια μου απάντησε, "ωραίες ήταν, γιατί;". Μετά που το ξανασυζητήσαμε μου είπε ότι δεν εννοούσε την έννοια της οπτασίας ως μια πανέμορφη γυναίκα αλλά ως κάτι μαγικό και απόμακρο, ότι γνωρίζεις κάποιον, τον βλέπεις ως κάτι άπιαστο, σαν οπτασία, ως κάτι μαγικό και μετά καταλαβαίνεις ότι δεν είναι έτσι, ενώ με μένα νιώθει η δική μας σχέση δεν αντιστοιχεί σε αυτό. Οκ, το κατάπια και είπα ότι έτσι θα το εννοούσε κι εγώ θα παρεξήγησα, μου φάνηκε και ωραία η άποψή του. Το πιο μπαμ σκηνικό έγινε πριν κανα μήνα, που τρώγαμε έξω και του έλεγα πως όταν ήμουν μικρή ήμουν πολύ όμορφο μωρό σε αντίθεση με τον αδερφό μου που ήταν κακάσχημος αλλά τώρα είναι κούκλος. Και μου λέει, καλα δεν είσαι και κακάσχημη. Φταίω εγώ που το μετέφρασα ως ότι είμαι κάπως άσχημη, όχι και τέρας; Και όταν του το είπα, μου λέει, ε, ντάξει, εσύ άλλωστε στιλ έχεις κυρίως, δεν είναι ότι έχεις την τέλεια μύτη ή τα τέλεια μάτια. Ε, εγώ από τότε δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι αυτά τα δύο σκηνικά ξανά και ξανά και να μου φαίνεται . Λίγο που δεν είναι τρυφερός πλέον, λίγο που το μάτι του παίζει, λίγο που σπάνια να με πει όμορφη, ομορφούλα, γλυκούλα, αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι ανασφαλής και βλέπω πράγματα που δεν υπάρχουν η αν αυτός δεν ξέρει να εκφραστεί με κομψότητα και ευγένεια, και τι να κάνω που είναι και χοντράνθρωπος;
-Ασχημόπαπο


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Αυτό που έχει σημασία σε αυτό που μας λες δεν είναι αν φταίει που είναι χοντράνθρωπος, αλλά αν ο φίλος σου εκμεταλλεύεται το κουμπί σου για να σε χειρίζεται και να σε έχει μόνιμα σε θέση άγχους. Πρόσεχε πάρα πολύ, όχι μόνο με αυτόν, γιατί το κουμπί σου φαίνεται από δορυφόρο και είναι μεγάλος πειρασμός για τους κοντινούς σου ανθρώπους, όσο τραγικό και αν ακούγεται: οι κοντινοί σου είναι που θα το χρησιμοποιούν για να περνάει το δικό τους. Το «μάτι του που παίζει» είναι επίσης πιο σημαντικό από τα υπόλοιπα, και δεν καταλαβαίνεις και πώς συνδυάζεται με το κουμπί σου. Σε κάποιο επίπεδο ίσως να δέχεσαι ότι το μάτι του παίζει επειδή δεν είσαι αρκετά όμορφη.


Αν διαβάζεις α μπα από τα 18 (περνάνε τα χρόνια!) τότε θα ξέρεις ότι το κλειδί είναι να καταλάβεις εσύ γιατί σου είναι τόσο σημαντικό να σε βρίσκουν οι άλλοι όμορφη. Δεν αναφέρεις πουθενά την δική του εμφάνιση. Βλέπεις τι λέει αυτό; Είναι τόσο μεγάλο το ντέρτι σου που έχει φτάσει σε σημείο να σου δυσκολεύει τη ζωή. Το παραδέχεσαι, αυτό είναι καλό, αλλά φαίνεται σα να το έχεις δεχτεί όπως δέχεται κανείς το χρώμα των ματιών του. Δεν είναι το ίδιο. Τα στοιχεία του χαρακτήρα μας που μας δημιουργούν προβλήματα πρέπει να τα βλέπουμε ως σημεία που πρέπει να αλλάξουμε, όπως όταν αντιμετωπίζουμε προβλήματα στη ζωή μας.

 

 

__________________
2.


Θελώ να σου πω κι εγω την ιστορία μου. Ημουν φίλη με μία κοπέλα από το Δημοτικό μέχρι και τα πρώτα χρόνια του Πανεπιστημίου. Τότε λοιπόν εγω είχα τσιμπηθεί με έναν τύπο και πήγαινε αυτή η ιστορία για 1,5 χρόνο. Φλερτάραμε, κάναμε σέξ εγώ πάντα ήθελα πιο πολλά αλλα αυτος δεν ψηνόταν και σταμάτησα και εγώ να ζητάω άλλα, οπότε απλά περνάγαμε καλά όταν και όποτε. Δεν βρισκόμασταν συχνά προς το τέλος και κυρίως βρισκόμασταν φιλικά και όχι μόνοι μας. Εγώ τα φτιάχνω με έναν τύπο τότε όχι κάτι σοβαρό και έρχεται η κολλήτή μου φίλη μια μέρα και μου λέει πρέπει να σου πω κάτι. Χθες σε ένα πάρτυ φιλήθηκα με τον τάδε (τον πρώτο τύπο). Για εμένα αυτός ήταν κάτι σαν απωθημένο, σαν ανεπλήρωτος έρωτας για τον λόγο που σου είπα πριν οτι τον ήθελα πάντα περισσότερο. Τότε ήταν ο έρωτας της ζωής μου! Κοκκαλώνω με αυτό που είπε η φίλη μου αλλα μου λεει μην ανησυχεις απλά είμασταν μεθυσμένοι δεν σήμαινε κάτι κτλ. Οκ της λέω εγώ ευχαριστώ που μου το είπες κανένα πρόβλημα. Δεν περνάνε 3 μέρες και μαθαίνω απο τις άλλες δύο φιλές μας (συνολο είμασταν 4), ότι η κολλητή μου τα έφτιαξε με τον τύπο. Και η ερώτηση μου ρε Αμπά ήταν γιατι δεν μου είπε ότι τον θέλει, οτι δεν ήταν μόνο ένα φιλί, ότι τον ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα? Δεν επικοινώνησε ποτέ ξανά μαζί μου και έχουμε να μιλήσουμε απο τότε (πάνε 6 χρόνια). Το ξέρω ότι αν ερχόταν τότε να μου μιλήσει θα νευρίαζα στην αρχή αλλά ξέρω ότι θα μου πέρναγε. Αλλά το να πάω εγω να της μιλήσω ενώ εκεινή είναι που έκανα κατι "λάθος" δεν υπήρχε περίπτωση. Και ερχόμαστε στο τώρα όπου μαθαίνω ότι παντρεύονται. Και κάτι με τσίμπησε στο μέσα μου, ενώ αυτά τα έξι χρόνια είμαι με ένα παιδί που περνάμε τέλεια, τον αλλον ούτε που τον έχω ξανά σκεφτει. Και νομίζω ότι με πείραξε πιο πολύ ότι τελικά αυτή η σχέση δεν ήταν κάτι επιπόλαιο αλλ΄αόντως μπορεί να ερωτεύτηκαν κεραυνουόλα. Αν χώριζαν σύντομα θα ήταν σαν δικαίωση για εμενά (μέσα μου). Εχουν καποια λογικά αυτά που σκέφτομαι ή είμαι απλά κακιά?


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Έχουν κάποια λογική αυτά που λες, την λογική του εγωισμού. Δεν είναι όλες οι λογικές ωφέλιμες. Θα ήθελες να ήσουν εσύ η πιο σημαντική για αυτόν, ακόμα και αν αυτός δεν ήταν ο πιο σημαντικός για σένα. Επίσης το βλέπεις ανταγωνιστικά με τη φίλη σου επειδή αυτή ξέρεις, αυτή ανταγωνίζεσαι. Η φίλη σου δεν ήξερε απαραίτητα από το πρώτο φιλί ότι είναι κεραυνοβόλα ερωτευμένη και θα καταλήξει σε γάμο μετά από έξι χρόνια για να σου το πει. Ένα φιλί ήταν. Αλλά φυσικά έχει το δικό της μερίδιο ευθύνης που εξαφανίστηκε λες και πήρε το Κελεπούρι και όλες όσες Τον γνώρισαν τώρα είναι σημαδεμένες για πάντα, οπότε είναι καλύτερο να αποσυρθεί για να γλιτώσουν από περισσότερο πόνο.

 

 

__________________
3.

 

Τι θα μου πρότεινες τώρα που τελείωσα την σχολή μου να κάνω για να βρω αυτό που μου αρέσει;

Το πρόβλημά μου είναι πως τον τελευταίο καιρό, γνωστοί, συγγενείς κτλ ρωτάνε (ασκώντας όμως πίεση κατά κάποιον τρόπο) τι θα κάνω τώρα που τελειώνω, αν θα κάνω μεταπτυχιακό. Η οικογένειά μου δεν έχει χρήματα στην άκρη - ούτε και γω έχω δικά μου, ενώ επιπλέον νιώθω πως έχω χάσει ένα σημαντικό μέρος της ζωής μου.
Δεν είναι ότι δεν έκανα τίποτα - αντιθέτως: μπήκα στο σχολείο χωρίς να ξέρω ελληνικά, οπότε για πολύ καιρό έπρεπε να γεμίζω κενά, έδωσα Πανελλήνιες χωρίς εξωτερική βοήθεια. Αυτό είχε και ως αποτέλεσμα να είμαι αρκετά εσωστρεφής σε συνδυασμό βέβαια με το γεγονός ότι πιο παλιά ήμουν άσχημη και χοντρούλα.
Τώρα όμως, έβγαλα το πανεπιστήμιο με την ψυχή στο στόμα, με πολύ καλό μέσο όρο, αλλά νιώθω σαν να μην έχω ζήσει εφηβία/ φοιτητική ζωή, λόγω διαβασμάτων και χαμηλής αυτοεκτίμησης. Δεν έχω κάνει ποτέ σχέση.

Βέβαια, θα μπορούσε να πει κανείς πως είμαι σε ανοδική πορεία - νιώθω πλέον καλά με τον εαυτό μου, βγήκα από το καβούκι μου, αδυνάτισα και εμπιστεύομαι τις δυνάμεις μου.

Δε ξέρω καλά καλά αν θέλω να ακολουθήσω επαγγελματικά το αντικείμενο που σπούδασα (μου άρεσε, αν και τον τελευταίο καιρό άρχισα να αμφιβάλλω σχετικά με το αν θα μου άρεσε μια δουλειά σε αυτόν τον τομέα. Διεθνείς σχέσεις, άκρως θεωρητικό, και με δουλειά σε υπουργεία, γραφεία κτλ).

Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου υπό την έννοια ότι ακόμη και να μην ξέρω τι θα κάνω τώρα με τη ζωή μου, δεν χρειάζεται να πιεστώ και να πάρω βεβιασμένες αποφάσεις. Οι άλλοι βέβαια πιέζουν συνειδητά ή υποσυνείδητα να ξεκαθαρίσω τα πράγματα, αλλά εγώ αρνούμαι να το κάνω στον χρόνο που θέλουν εκείνοι. Θέλω πρώτα να γνωρίσω κόσμο, να κάνω σχέση, να δουλέψω (ίσως και σε κάποια χειρονακτική εργασία), να γνωρίσω περισσότερο τον εαυτό μου.


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Το πρόβλημα ποιο είναι; Τι να απαντάς στους αδιάκριτους; Ή ότι φοβάσαι ότι οι αδιάκριτοι μπορεί να έχουν δίκιο;
Αυτό εσύ μόνο μπορείς να το απαντήσεις, αν και υποψιάζομαι ότι ρωτάς και τα δυο. Αυτό που θα ήθελα να σκεφτείς είναι το γιατί αυτό που σου λένε «εκείνοι» σε εμποδίζει από το να γνωρίσεις κόσμο, να κάνεις σχέση, να γνωρίσεις περισσότερο τον εαυτό σου. Νιώθεις ότι η αναμενόμενη, «κανονική» ζωή σε αποτρέπει από το να κάνεις αυτά που νομίζεις ότι δεν έκανες όταν έπρεπε να τα κάνεις; Η αλήθεια είναι ότι δεν γίνεται να αναπληρώσεις όσα δεν έγιναν με τον τρόπο που θα ήθελες να είχαν γίνει. Δεν θα γίνεις τώρα η έφηβη που πιστεύει στον εαυτό της, γιατί δεν είσαι πια έφηβη και οι προσπάθειες να ξαναγίνεις κάνοντας πράγματα που πιστεύεις ότι θα έκανε μια έφηβη δεν είναι ο πιο έξυπνος τρόπος για να το προσεγγίσεις. Ο χρόνος δεν γυρίζει προς τα πίσω. Είσαι μια γυναίκα που πιστεύει στον εαυτό της όμως. Και με αυτό το εφόδιο μπορείς να κάνεις πολλά, εντός των αναμενόμενων και εκτός, αν το θέλεις οπωσδήποτε. Πάντως, δεν είναι απαραίτητο να απαρνηθείς το πτυχίο σου για να κερδίσεις σε εμπειρίες που πιστεύεις ότι σου λείπουν.

 

 

__________________
4.


Ήξερες πως στην κουζίνα του σούσι οι γυναίκες σεφ σπανίζουν? Ή τουλάχιστον έτσι είπαν σήμερα στο επεισόδιο μαστερ σεφ που παρακολουθούσα. Γενικά έχω μία κακή εικόνα για το πώς αντιμετωπίζουν στις ελάχιστες γυναίκες που υπάρχουν μέσα στο διαγωνισμό. Αλλά δεν ήξερα πως ο σεξισμός είναι τόσο ευρύτερος στο χώρο ώστε να θεωρούν σε έναν τόσο μεγάλο κλάδο το έτος 2018 ότι λόγω αυξημένης θερμοκρασίας χεριών (!) σε σχέση με τους άντρες οι γυναίκες δεν μπορούν να φτιάξουν σούσι γιατί χαλάει το ψάρι πιο εύκολα..(?) Και το αστείο-ή μάλλον τραγικό- είναι ότι όσο έψαξα η διαφορά θερμοκρασίας είναι μόνο μία από τις δικαιολογίες. Λένε επίσης πως άλλος ένας λόγος είναι ότι στις ημέρες της περιόδου αλλάζει η αίσθηση της γεύσης στις γυναίκες. Δεν έχω κάτι παραπάνω να ρωτήσω απλά σάστισα από την γκάμα των μορφών που παίρνει αυτή η ανισότητα κ ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας.
υ.γ. Λένα να σαι καλά για το δωρεάν άνοιγμα ματιών-μυαλού που μας κάνεις κάθε μέρα! Σ'αγαπώ <3


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Η φοβερή και τρομερή περίοδος ήταν από αρχαιοτάτων χρόνων – από τον Ιπποκράτη, αν όχι πιο πριν - δικαιολογία και «επιστημονική εξήγηση» για την κατώτερη θέση της γυναίκας. Κάθε φορά που οι γυναίκες διεκδικούσαν μια θέση στην κοινωνία, πχ δικαίωμα στην ψήφο, η απάντηση ήταν ότι η περίοδος τις τρελαίνει, τις αλλοιώνει, θολώνει τη σκέψη τους, τι κάνει ανεξέλεγκτες και ασταθείς, τις κάνει αναξιόπιστες. Είναι τόσο πολλά αυτά τα χρόνια με αυτή την επαναληπτική υπενθύμιση, που πολλές γυναίκες δυστυχώς το έχουν πιστέψει, το βιώνουν στην πραγματικότητα, και το έχουν δεχτεί ως μέρος της «φύσης τους». Το μεταφέρουν αυτούσιο στις κόρες τους πολύ πριν οι κόρες τους αποκτήσουν περίοδο, με τις γνωστές ατάκες «θηλυκό μυαλό» και «γυναικάκι», και «είμαστε όλες τρελές».


 

__________________
5.


Γειά σου Α,μπα και σχολιαστές!Είμαστε 3 αδέρφια που ζούμε στην Αθήνα και μένουμε μαζί. Την Καθαρά Δευτέρα πήγαμε σε μια θεία μας για φαγητό και της πήγαμε μερικά σιροπιαστά. Αφού φάγαμε, περάσαμε στο γλυκό, και η θεία άνοιξε και αυτά που της φέραμε, δοκίμασε και βγάζοντας μια κραυγή αηδίας φτύνει στο χέρι της το γλυκο και το πετάει! Μας λέει έχει πάρα πολύ βούτυρο, δεν μπορώ να το φαω, δεν μου αρέσει! Και μας είπε να τα πάρουμε πίσω γτ αυτή και ο θείος δεν τρώνε βούτυρο και θα κρατήσει λίγα για το γιο της. Και τώρα συζητάμε το περιστατικό με τα αδέρφια μου. Εμένα μου φάνηκε αγένεια αυτό που έκανε και αν τόσο δεν μπορούσε να το φάει θα μπορούσε να το φτύσει πιο διακριτικά και να πει ότι δεν τρώει. (Αλλά δεν ασχολούμαι παραπάνω). Η αδερφή μου ενοχλήθηκε πολύ και το θεώρησε τεράστια αγένεια και ασέβεια. Μέχρι που είπε ότι δεν θέλει να ξαναπάμε και ότι δεν πρόκειται να της ξαναπάει τίποτα. Ο αδερφός μου το θεώρησε αυθόρμητο και πολύ αληθινό και λέει θα ήταν χειρότερο να πει ότι μ αρέσει ενώ δεν της άρεσε. Και θέλω να σε ρωτήσω, όχι για τη θεία, αλλά για τον αδερφό. Πως θα καταλάβει ότι το να είσαι τόσο ευθύς δεν είναι πάντα καλό; ούτε εγώ ήθελα να πει ψέματα (η θεία) ότι της άρεσε, αλλά να είναι πιο ευγενική. Και ναι οκ, έχουμε οικειότητα και δεν παρεξηγούμαι αλλά θα ήταν ωραίο να φτυσω το δικό της φαγητό με τέτοιο τρόπο;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Ο αδερφός σου πιστεύει ότι είναι αποδεκτό να φτύνεις κάτι που σου πρόσφεραν επειδή δεν τρως το βούτυρο; Το έχει κάνει ποτέ; Φίλους έχει;


Μεταξύ της ευθύτητας και της ευγένειας υπάρχει ένα χάσμα και ο αδερφός σου έχει πέσει μέσα και κινδυνεύει να χαθεί και να τον ψάχνουν τα διασωστικά ελικόπτερα. Ό,τι δεν λαμβάνει υπόψη τα συναισθήματα του άλλου δεν είναι ειλικρίνεια, είναι τεράστια χοντροκοπιά.

 

 

__________________
6.


Αγαπητή Α,μπα

Τι γνώμη έχεις για το μπλοκαρισμα στο facebοok?Προσφατα μπλοκαρα ενα παιδι που ειχαμε ξεκινησει κατι..το εκανα οχι γιατι τον μισω ή τον απεχαθανομαι..το εκανα για μενα για να μην μπαινω στην διαδικασια να βλεπω post ή να μπω στο τρυπακι να στειλω μηνυμα ριχνωντας την αυτοεκτιμηση και τον σεβασμο μου για αλλη μια φορα...απλα αναρωτιεμαι πως φαινεται στο αλλο προσωπο αυτη η κινηση...

ευχαριστώ πολυ΄!
-Σόνια


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Είσαι σίγουρη ότι το κατάλαβε;


 

_________________
7.


Είμαι 34, παντρεμένη με ενα παιδακι 3. Γενικως δε θελω 2ο παιδι διοτι με εχει απογοητεύσει ο άντρας μου στις στιγμες κρίσεων! Εξηγούμαι:
πριν εναμιση χρονο που μπήκε το παιδι στα λεγόμενα terrible twos, σχεδον κάθε περιστατικό έντονης γκρίνιας του παιδιου, κατεληγε με τσακωμό δικό μας, γιατι είχαμε διαφορετικό τροπο αντιμετώπισης της δυσκολης ωρας. Μου ελεγε διαρκως και για ολα οτι εγω εχω κακομάθει τον μικρο (εγω τον φρόντιζα όλη μερα, που εκεινος δουλευε, εκτος απο 1 ωρα καθε μερα που τον κράταγε για να κανω ενα μπανιο) λες και έπρεπε να τον πειθάρχησω απο 6 μηνων ωςτε στα 2 να ειναι έτοιμος και στρωμένος!
Τωρα που ο μικρος μεγαλωσε κι εχουν μειωθεί οι γκρίνιες, ειμαστε κι εμεις καπως καλυτερα, αν και εγω δεν τον εχω συγχωρήσει που μου εβγαζε το λάδι επειδη δεν καταλάβαινε (αν και ιδιαίτερα ευφυης) αυτονόητα πραγματα!
Μεχρι που πηγαμε σε ειδικό να μας πει τι να κανουμε στις δυςκολες ωρες. Η παιδοψυχιατρος πανω κατω συμφώνησε με τις τακτικές που προτεινα εγω, οποτε κι αυτο βοηθησε λιγο τη σχεση μας. Πρεπει να τονίσω οτι οι συμπεριφορές του παιδιου ηταν απόλυτα φυσιολογικές για την ηλικια του!
και τωρα στα 3 του ειναι ενα εξαιρετικά καλο παιδακι, τρυφερό και χαρούμενο που αναπτύσσεται οπως πρεπει!
Γενικως ο άντρας μου ειναι πολυ καλος πατερας, ο μικρος τον λατρεύει, και ειναι ενταξει στις υποχρεώσεις του.
Ειμαστε μαζι 7 χρονια και πριν κανουμε παιδι στα γενικα συμφωνούσαμε. Τελοσπαντων είχαμε βρει μια ισορροπία και οι τσακωμοί μας ηταν λίγοι και για χαζά θεματα του στιλ τα πεταμένα παπουτςια μεσα στο σαλονι! Ομως δεν είχαμε ιδέα (τελικα) για το τι θα πει μεγαλωνω παιδι!και τα βρήκα σκούρα στο να συνεννοηθώ μαζι του τις δυσκολες ωρες!

Ολα αυτα τα προβλήματα που προέκυψαν τα θυμαμαι κάθε φορα που μου περνά απ το μυαλο η ιδέα ενος ακομα παιδιου! Και μου περνά συχνά λογω των αδιάκριτων ηλιθίων που με προτρέπουν να κανω αλλο ενα παιδακι και με κατακλύζουν με συμβουλες για τη σπουδαιότητα των αδερφων, λες και αυτους περιμενα! Και φυσικα αυτους χεσμενους τους εχω, ομως μου θυμίζουν οτι ακομα κι αν ξεπεράσαμε την πρώτη κρίση, ο άντρας μου δεν ειναι ο partner μου οπως τον ειχα εκτιμήσει! Γιατι αυτος ειναι ο λογος που δε θα κανουμε αλλο παιδι!

Εχει παραδεχτεί τα λάθη του (μετα την επίσκεψη στη γιατρο) αλλα δεν ειμαι σιγουρη οτι πραγματικά δε θα μου ξαναέλεγε τα ιδια αν το ξαναζουσαμε όλο αυτο! Και για αυτο δε θα το ξαναζήσουμε. Και αυτο καπως με λυπεί..
Ποια ειναι η πρώτη σκέψη που κανεις γι αυτα που σου γραφω;;

Whereismypartner??


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Ότι αυτό που βίωσες και περιγράφεις είναι πολύ καλός λόγος για να μην θέλεις να κάνεις άλλο παιδί. Δεν κατάλαβα όμως αν η συζήτηση για το δεύτερο παιδί υπάρχει, ή την κάνεις μόνη σου εσωτερικά. Είναι πιθανό να κατάλαβε και ο άντρας σου ότι με τη δυναμική της οικογένειας σας τώρα, μετά τα λάθη που κατάλαβε ότι έχει κάνει, δεν μπορεί να προτείνει να περάσετε ξανά από τέτοια δοκιμασία. Μπορεί να ξέρει ότι δεν θα τα κάνει σωστότερα την δεύτερη φορά. Αν δεν υπάρχει καν η συζήτηση στον ορίζοντα, δεν χρειάζεται να αναλύσετε περισσότερο γιατί δεν κάνετε το περίφημο αδερφάκι. Αν υπάρχει, τότε με κάποιοι τρόπο πρέπει να του πεις τι αισθάνεσαι. Θα είναι πολύ δύσκολη συζήτηση, αλλά είναι μια συζήτηση που δεν κάνατε όταν έπρεπε, γιατί δεν ξέρατε ότι υπάρχει αυτό το θέμα για να το αναλύσετε. Τώρα όμως, ξέρετε.


Όμως είναι βέβαιο ότι είτε κάνετε, είτε δεν κάνετε κι άλλη προσπάθεια, πρέπει με κάποιον τρόπο να επικοινωνήσεις την απογοήτευση σου. Το ξέρει ότι δεν τον έχεις συγχωρήσει για εκείνη την περίοδο; Λες ότι έχει παραδεχτεί τα λάθη του. Τι θα ήθελες να γίνει για να μπορείς να προχωρήσεις; Είναι αδύνατον να δεχτείς ότι δεν ήταν ο σύντροφος που νόμιζες ότι θα είναι; Ίσως είναι πιο ειλικρινής η σχέση σας τώρα που ξέρετε περισσότερα ο ένας για τον άλλον. Αυτό που νόμιζες ότι είναι ως ένα σημείο ήταν περισσότερο ευχή παρά πραγματικότητα. Δεν ξέρεις τον άλλον αν δεν βρεθείτε σε κρίσιμο σταυροδρόμι, και ένα παιδί τεντώνει μια σχέση σε σημεία εντελώς άγνωστα, και για τους δύο. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτή τη γνώση για το μέλλον; Το παιδί μπορεί να ξεπέρασε την κρίση των 2, αλλά δε νομίζω ότι τα προβλήματα σας έχουν τελειώσει εδώ. Θα έρθουν και άλλες δύσκολες ηλικίες, κι άλλες κρίσεις. Δεν είναι καλή ιδέα να εξαρτάται η μεταξύ σας ηρεμία από κάθε εξέλιξη του χαρακτήρα του παιδιού.

 

 

113 Σχόλια
12345
_thenewclassic 18.4.2018 | 09:29
#1 Τσαντίστηκα με τον τύπο, σπίτι του και γρήγορα
Kαραβάν' 18.4.2018 | 09:52
#1

Eκπλήσσομαι που λες ότι σου λέει ότι είσαι πολύ έξυπνη και εσύ δεν κατανοείς τι σημαίνει αυτό. Τυχαίνει να είμαι κι εγώ πολύ έξυπνη (μετρήσιμα εννοώ, γιατί στην πραγματική ζωή όλοι πιανόμαστε κώτσοι κάποια στιγμή...) και πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό με κάνει και όμορφη! (Κι έτσι το περνάω και στους άλλους) Ενώ δεν είμαι, αντικειμενικά και μετρήσιμα μιλώντας, τόσο όμορφη πια. Μια απλή καθημερινή γυναίκα είμαι! Μια έξυπνη λοιπόν γυναίκα ξέρει να δώσει έμφαση στα καλύτερά της σημεία, ξέρει να αναδείξει τον εαυτό της, και να καλλιεργήσει τη γοητεία της, και κυρίως γνωρίζει και προβλέπει πόσο οι άλλοι χρησιμοποιούν το παλαιότερο εργαλείο χειρισμού για να τις κάνουν να φερθούν με τον τρόπο που θέλουν. Κι από αυτό το τελευταίο προκύπτει ότι ο φίλος σου δεν είναι και τόσο έξυπνος τελικά. Aν ήταν, θα είχε σκεφτεί πιο εκλεπτυσμένους και σοφιστικέ τρόπους να σε φέρει με τα νερά του, εκεί που θέλει, κι όχι με το αρχαιότερο κολπάκι στο τραπέζι. Εμένα αυτό θα με προβλημάτιζε περισσότερο. Θέλω να είμαι με κάποιον λιγότερο έξυπνο από μένα;
βλαχάκι (το) 18.4.2018 | 11:42
το δίπολο "κούκλος" vs "κακάσχημος" (και για μωρό...έλεοc) μου χτύπησε άσχημα και είναι κάτι που βιώνει ως αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα η γράφουσα. Το αγόρι μπορεί να έχει ποτένσιαλ χειριστικού γομαριού, αλλά και αυτηνής η κοσμοθεωρία πάσχει.
avatar
rosa nera 18.4.2018 | 14:12
Συμφωνώ απόλυτα.
Kαραβάν' 18.4.2018 | 15:01
Καλά αυτό με τα μωρά ασχολίαστο...
Για να μην πω ότι όλα τα παιδάκια κουκλάκια είναι με κείνα τα κεφαλάκια θερμοσίφωνες σε σχέση με το σώμα τους. Τα τεράστια μάτια σαν πιατάκια του καφέ. Τα χεράκια-ποδαράκια φρατζολάκια που εξέχουν από τα ρουχαλάκια και σου'ρχεται να τα δαγκώσεις. Τις υπέροχες βλεφαρίδες τους που φτερουγίζουν σαν φτερά πεταλούδας όποτε πεταρίζουν τα βλέφαρα.
Ειλικρινά ποιός λέει ένα μωρό κακάσχημο; Πρέπει να'ναι πολύ κακομοιριασμένος μίζερος άνθρωπος.
πόντια international 18.4.2018 | 12:22
THANK YOU!

_______________

-Καλά δεν είσαι και κακάσχημη.
-Καλά ούτε κι εσύ είσαι μαλάκας.
-Ε, ντάξει, εσύ άλλωστε στιλ έχεις κυρίως, δεν είναι ότι έχεις την τέλεια μύτη ή τα τέλεια μάτια.
-Ε, κι εσύ τρόπους να μιλάς δεν έχεις κυρίως, δεν είναι ότι ρεύεσαι και κλ@νεις ενώ τρώμε.

Βασικά όμως νομίζω μια καλή αρχή για την #1 είναι να αντικαταστήσει ακραίες και δραματικές εκφράσεις όπως κακάσχημος, κούκλος, μπαμ, το κατάπια κλπ με άλλες πιο ενήλικες να τις πω (;), εφόσον έχει περάσει τα 18. Γενικά στη ζωή της, όχι στη σχέση της. Ελπίζω βέβαια να μην λέει σε διαβάζω από τα 18 και εννοεί από πρόπερυσι, αν και πολύ φοβάμαι ότι κάτι τέτοιο συμβαίνει.
avatar
dex_ 18.4.2018 | 13:18
Δεν είν’ τα μάτια της μεγάλα
Τόσο βαθιά και γαλανά
Είν η Αγάπη που τα κάνει
να μοιάζουν όλα αληθινά

Δεν είν’ τα λόγια του σπουδαία
Λόγια απλά, καθημερινά
Είν’ η Αγάπη που τα κάνει
Να μοιάζουν όλα αληθινά

Η Αγάπη όλα τα υπομένει
Η Αγάπη όλα τα ελπίζει
Δίνει ζωή στην Οικουμένη
Κι η Γη γυρίζει, κι η Γη γυρίζει..
Kαραβάν' 18.4.2018 | 14:16
Dex

ισχύει κι αυτό για την αγάπη πάρα πολύ!
Όποιος έχει διαβάσει τα Ψάθινα Καπέλα της Λυμπεράκη (πραγματική σπουδή για τη Γυναίκα) το θυμάται. Αναρωτιέται η Κατερίνα "Πώς η Νίνα δεν είναι όμορφη γυναίκα αλλά έχει τόση γοητεία; Μήπως είναι εκείνα τα βλέμματα που της είχε ρίξει ο Ανδρέας που αποτελούν την γοητεία της;" (δεν το θέτει στην βάση της αντρικής αποδοχής αλλά της αγάπης και του έρωτα)

Οι άνθρωποι που έχουν αγαπηθεί (και το γνωρίζουν) εκπέμπουν την ομορφιά που είδαν οι άλλοι πάνω τους. Πιστεύουν ότι αξίζουν να αγαπηθούν. Και ως σωματικότητα κι όχι μόνο χαρακτήρας/πνεύμα. Κι αυτό αρχίζει στην παιδική ήδη ηλικία. Ευτυχώς ή δυστυχώς.
Η Μέριλυν Μονρόε έλεγε κάτι που βρίσκω ιδιαίτερα διεισδυτικό: "Σε όλα τα κοριτσάκια* πρέπει να λένε ότι είναι όμορφα*. Ακόμα κι όταν δεν είναι."
Η αυτοπεποίθηση που παίρνουμε από την παιδική ηλικία αυγατίζει. Είναι απαραίτητη μαγιά.

*και στα αγοράκια συμπληρώνω εγώ κι επίσης να τους λένε και στα 2 φύλα ότι είναι και έξυπνα και καλά.
Η φιλοτίμηση στον άνθρωπο είναι μεγάλο πράγμα!
avatar
agosto 18.4.2018 | 19:16
Κάραβαν, άρα η 1 είναι ένας κακομοιριασμένος μίζερος άνθρωπος.
Kαραβάν' 18.4.2018 | 19:55
Aυτή θα ήταν μια ανάγνωση. Δεν είναι η μοναδική. Είμαι σίγουρη ότι η Rosa Νera θα είχε πολλές περισσότερες να προσφέρει. Ας μην της παίρνω την δουλειά.
avatar
rosa nera 18.4.2018 | 22:52
Η Rosa Nera σε θεωρεί ένα πολύ έξυπνο άνθρωπο.Και καλόψυχο.Ο,τι γράφεις έχει πολύ ενδιαφέρον.Να γράφεις αυτά που θες.Συζητάμε καλοπροαίρετα εδώ.
avatar
Λουκρητί@ 18.4.2018 | 09:52
Αγαπητή #7,
για τον ίδιο, περίπου, λόγο δεν έκανα δεύτερο παιδί, αν και η αρχική μου επιθυμία ήταν 3-4 παιδιά, καλώς εχόντων των πραγμάτων.
Η διαφορά μου με εσένα είναι στο ότι ήμουν πολύ συνειδητοποιημένη σε αυτό που του έλεγα, ότι δηλαδή δεν θα κάνουμε άλλο παιδί γιατί καμία από τις δύο γιαγιάδες δεν έχει καμία υποχρέωση να το μεγαλώσει αλλά και το ότι δεν ήμουν διατιθεμένη να το κάνω μόνη μου, όπως όλα μέχρι εκείνη στιγμή έδειχναν. Να σημειωθεί βεβαίως, ότι είχε και έχει χρόνο να βοηθήσει, απλά δεν είναι προτεραιότητά του.
Φυσικά αυτή η συζήτηση δεν άλλαξε κάτι στη στάση του απέναντι και στο πρώτο παιδί, μόνη μου τρέχω για τα πάντα. Ό, τι μπορεί να αποφύγει το κάνει φορτώνοντας την ευθύνη του παιδιού στη μάνα του, στη μάνα μου ή στην αδερφή του.
Ο δικός σου, όμως, μπήκε στη διαδικασία και στον παιδοψυχολόγο να σε ακολουθήσει και συγγνώμη να σου ζητήσει. Μήπως θα πρέπει να το συζητήσεις εκτενέστερα μαζί του και να του εξηγήσεις τι είναι αυτό που σε κρατάει από το να κάνετε ένα δεύτερο παιδί?
Αυτό που δεν κατάλαβα πάντως είναι αν ο προβληματισμός αφορά μόνο εσένα ή αν υπάρχει πρόθεση και από τον άντρα σου για δεύτερο παιδί. Αν δεν υπάρχει από καμία από τις δύο πλευρές, τι είναι αυτό που σε αναστατώνει?
Πάντως σε κάθε περίπτωση, πρέπει να βρεις τρόπο να αποβάλλεις το θυμό που έχεις μαζί του γιατί θα τον βρεις μπροστά σου και σε άλλες φάσεις τόσο της προσωπικής σας ζωής όσο και στο μεγάλωμα του παιδιού.
Αίσθησή μου, επίσης, είναι ότι πήγες στην παιδοψυχολόγο για να δικαιωθείς, και όχι να βοηθήσεις την σχέση σας επί της ουσίας. Δε θα ήταν άσχημη ιδέα να το πιάσεις λίγο από την αρχή το πράγμα, αλλά από άλλη οπτική.
Σου εύχομαι όλα να πάρουν μια σειρά μέσα σου, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για το παιδί σας κι εσάς.
muse 18.4.2018 | 16:29
Σχετικά με την παιδοψυχολόγο, μπορει να πήγε μονο και μονο για να βρει εναν τροπο να επικοινωνήσει στον αντρα της οτι δεν ειναι λάθος ολα αυτα που κανει για το παιδι η ιδια οπως αυτος την κατηγόρησε. Ισως ηθελε να βρει καποιον να το επιβεβαιώσει αυτο στον σύζυγο, καποιον του οποίου τη γνωμη θα μετρούσε. Το λεω αυτο επειδη πολλες φορες εχω αναγκαστεί να παρουσιάζω πηγες επαγγελματία σχετικα με κατι που να αφορα το παιδι για να δείξω στον αντρα μου οτι κατι που κανω ή λεω ειναι επιστημονικά αποδεδειγμένο και οχι λύση άρπα κόλλα του μυαλού μου.
avatar
Λουκρητί@ 18.4.2018 | 22:01
Έχεις απόλυτο δίκιο. Δεν ήταν ολοκληρωμένη η σκέψη μου.
Kαραβάν' 18.4.2018 | 09:58
#4

Τι άλλο θ'ακούσουμε...
Συννεφιά 18.4.2018 | 10:07
#7 Θέλω να σχολιάσω αυτό: "αν και εγω δεν τον εχω συγχωρήσει που μου εβγαζε το λάδι επειδη δεν καταλάβαινε (αν και ιδιαίτερα ευφυης) αυτονόητα πραγματα!" !!
Φίλη σε νιώθω στο πετσί μου!! Πραγματικά δεν ξέρω πως γίνεται κάποιος που είναι έξυπνος, ευφυής, ιδιαίτερα ευφυής, να μην καταλαβαίνει.... όχι.. όχι.. να μην κάνει λογικούς συνειρμούς που οδηγούν σε λογικά συμπεράσματα (αυτή είναι η σωστή διατύπωση), μόνος του.
Το έχω βιώσει αυτό και πραματτικά με ξεπερνάει! Για μένα ήταν η δική μου κρίση στη σχέση μου αυτό το πράγμα, όταν το παιδί μας ήταν μωρό. Ο συζυγός μου, πανέξυπνος, υπερταλαντούχος, ικανότατος, με μυαλό ξυράφι και σκέψη καθαρή και ικανή σχεδόν όσο της Λένας (μηχανικός, αριστούχος του ΕΜΠ, προγραμματιστής, υπερταλαντούχος), να μην μπορεί να σκεφτεί από μόνος του βασικά πράγματα! Πχ. το μωρό δεν πρέπει να το αφήνουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο στην αλαξιέρα μόνο του. Ανα πάσα στιγμή μπορεί να γυρίσει και να πέσει κάτω. Ε, πέραν του ότι δεν το είχε σκεφτεί από μόνος του (ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ?????!!!) δεν μπορούσε με τίποτα να το δεχτεί. Το θεωρούσε υπερβολική σκέψη! Ωσπου μια μέρα, την άφησε την ομορφιά μόνη της (ήταν 6 μηνών) για να πάει να πάρει κάτι από το άλλο δωμάτιο (γιατί φυσικά εγώ μιλούσα αλλά αυτός με γείωνε) και όταν επέστρεψε την πέτυχε ακριβώς την ώρα που έπεφτε. Ευτυχώς ήταν τέτοιο το timing που πρόλαβε και την έπιασε στον αέρα. Ευτυχώς, γιατί το παιδί θα είχε χτυπήσει σίγουρα άσχημα! Μετά από αυτό την έπαθε τη σοκάρα του και δεν το ξαναέκανε αυτό το συγκεκριμένο. Αλλά εγώ απέκτησα μια άσπρη τούφα από την τρομάρα μου. Ε το συγχωρείς αυτό? Όχι.
Και αυτό είναι ένα από τα πολλά παρόμοια περιστατικά , που συνέβαιναν που με έβγαζαν από τα ρούχα μου και με έκαναν να αισθάνομαι ανασφάλεια και μοναξιά. Να αισθάνομαι ότι παλεύω μόνη μου και ότι δεν μπορώ ούτε λεπτό να βασιστώ πάνω του. Και βέβαια όταν κάποιος σου προκαλεί τέτοια πίκρα, μετά δεν τον θέλεις, τον βλέπεις εχθρικά. Ανρθωπινο είναι.
Εγώ τον έβαλα κάτω και του τα είπα. Γιατί στην αρχή ήμουν κι εγώ χαμένη στην αντιπαράθεση. Με ξεπερνούσε τόσο πολύ που δεν έβλεπε μόνος του τα προφανή και τα αυτονόητα που εξοργιζόμουν. Και αντι να του μιλάω ωραία και να του εξηγώ, του την έλεγα συνέχεια. Και ήμασταν συνέχεια στην κόντρα.
Τελικά τα βρήκαμε γιατί και εγώ κατάλαβα ότι γινόμουν υστερική, και αυτός κατάλαβε ότι πρέπει να με ακούει. Και από ένα σημείο και ύστερα, προσπάθησε πολύ αυτός, να ακολουθεί τις οδηγίες χωρίς να τις αμφισβητεί ακόμα κι αν τις θεωρούσε τρελλές. Κι εγώ να συγκρατώ τον εκνευρισμό μου. Και έτσι κάπως ισορροπήσαμε πάλι.

Υπομονή, πάντως. Γιατί τα terrible twos μπορεί να τελείωσαν αλλά ήρθαν τα horrible threes. Και αυτά μπορεί να κρατήσουν μέχρι τα 5! Οπότε πρέπει να βρείτε έναν τρόπο να ισορροπήσετε γιατί αλλιώς θα ισοπεδωθείτε. Το 2ο παιδί, σίγουρα θα επιδεινωσει την ήδη τεταμένη κατάσταση.
mumu 18.4.2018 | 12:11
και μετά η εφηβεία. εκεί να δεις γλέντια.
avatar
MagosTouOzz 18.4.2018 | 12:37
Μου θύμισε την ιστορία της κοπέλας που είχε στείλει πριν λίγο καιρό για τον μελλοντα σύζυγό ακαδημαϊκό (δεν θύμαμαι αν ήταν ιστορικός)) που ούτε να πάει το παιδί στο γιατρό δεν μπορούσε. Τελικά ζουν ανάμεσα μας αυτοί οι πατεράδες
βλαχάκι (το) 18.4.2018 | 13:14
αν θυμάμαι καλά η κοπέλα με τον ακαδημαϊκό είχε -καθαρά- θεωρητικής φύσεως προβληματισμό.
Συννεφιά 18.4.2018 | 13:29
Δεν είναι το ίδιο. Εμένα ο δικός μου είναι war machine. Τα κάνει όλα! Απλά πέρασε κι αυτός την δική του φάση "τηγανιά στο κεφάλι" με την έλευση του μωρού και δεν είχε την ετοιμότητα που περίμενα δεδομένης της ευφυΐας του. Δεν συμφωνούσαμε (δηλαδή αυτός αμφισβητούσε διαρκώς) σε πράγματα αυτονόητα για πρακτικά θέματα (κυρίως ασφαλείας) του παιδιού μας. Και εξοργιζόμουν που δεν τα σκεφτόταν από μόνος του και έπρεπε να κάνω κόπο για να τον πείσω για τα βασικά.
Πχ. κάποια στιγμή έτρωγε φρίκες που ήταν το σαλόνι μας γεμάτο παιχνίδια και αντικείμενα του παιδιού. Όλο μάζευε και όλο άπλωνα και όλο τσακωνόμασταν. Και κάποια στιγμή του λέω: "Ρε καλέ μου άνθρωπε, πρέπει να εμπεδώσεις ότι σε αυτό το σπίτι ζούμε τρεις άνθρωποι πλέον. Το μωρό είναι άνρθωπος. Όχι αξεσουάρ!!! Πρέπει να αποδεχτείς ότι δεν θα υπάρχουν μόνο δικά σου πράγματα στο σαλόνι μας, αλλά και πράγματα του νέου "ενοίκου" ο οποίος έχει εξίσου δικαιώματα στο σπίτι να απλώνει τα πραγματίνια του όσο κι εσυ! Κι επειδή εσύ είσαι ενήλικος και δεν έχεις παιχνίδια τι σημαίνει? Έχεις το ενοχλητικό σου laptop στο τραπέζι της κουζίνας? Άκουσες το μωρό να σου λεει να το μαζέψεις?"!
Εκεί του ήρθε λίγο σοκ γιατί δεν το είχε σκεφτεί καθόλου έτσι. Και αισθάνθηκε και άσχημα που κατά κάποιο τρόπο στερούσε δικαιώματα στο ίδιου του το παιδί. Οπότε το παραδέχτηκε και το σταμάτησε. Και την επόμενη μέρα, έβγαλε από το σαλόνι το τραπεζάκι και πήγε και αγόρασε πάτωμα τατάμι ροζ-κίτρινο και άπλωσε κάτω για να έχει η μικρή χώρο να παίζει. Μόνος του, χωρίς να του πω.
Καταλαβαίνεις.. παρόλο που με νευρίαζε πολύ, μετά έκανε αυτά. Και πως να μην τον αγαπώ?
avatar
MagosTouOzz 18.4.2018 | 14:54
Βλαχακι έχεις δίκιο, δεν ξέρω γιατί θυμόμουν ότι είχαν όντος παιδί.
Συννεφιά έχει καλά αντανακλαστικά ο δικός σου, και προσαρμοστικότητα (πολύ βασικό για δημιουργία οικογένειας και διατήρηση). Σου εύχομαι τα καλύτερα στην μικρή σου και στην οικογένεια σου.
muse 18.4.2018 | 16:45
Συννεφιά, σε νιώθω! Κ ο δικος μου περασε ενα σοκ αρχικά. Όταν ειχαμε ακόμη το μωρο βρεφος και το επαιρνε αγκαλιά, μερικες φορες εκεινο έκλαιγε κ ο αντρας μου ελεγε - και πραγματικα το πιστευε!!- οτι το μωρο κλαιει γιατι τα χερια του δεν ειναι φτιαγμενα να κρατανε μωρο, ειναι λεπτα κ μακρυα κ το μωρο δυσφορει! (Το οτι κ τα δικα μου ειναι λεπτα κ μακρυα, δεν ειχε καμια σημασια στη λογικη του!) κ αν τον ρωτησεις ακομη κ τωρα το ιδιο θα σου πει. Εκει, τι να κατσεις να εξηγησεις;;
φούστα κλαρωτή 18.4.2018 | 16:53
πωπω Συννεφιά είναι λες και έχεις βάλει κάμερα στο σπίτι μας. Όπως είπα και στο σχόλιό μου προς την #7, η κατάσταση είναι παντού γύρω μας ίδια. Σοκαριστικές ομοιότητες.






Kαραβάν' 18.4.2018 | 10:16
#7

Ωραία ερώτηση.

Η εμπειρία μου μου έχει δείξει ότι, όπως η μάνα δεν γεννιέται μάνα, αλλά εκπαιδεύεται για να γίνει επί της πράξης με διάφορους τρόπους, τόσο και πάρα πολύ λιγότερο ο πατέρας δεν διαθέτει από γεννησιμιού του το εσωτερικό υλικό για να γίνει πατέρας με την φουλ έννοια του όρου. Χρειάζεται να "τριφτεί" με το παιδί (όχι μόνο μια ώρα για να κάνεις μπάνιο...), χρειάζεται να επιβάλλει ενός είδους πειθαρχία (δεν είναι η μάνα μόνο ο υπεύθυνος και συνήθως επειδή ακριβώς έχει περισσότερη τριβή με το παιδί, της παίρνει και το θάρρος ευκολότερα), χρειάζεται να είναι αντίβαρο στη μάνα ώστε το παιδί να βρει ισορροπίες (δεν εννοώ να διαφωνούν οι γονείς σε θέματα παιδαγωγικής αρχής φυσικά), και να ματαιωθεί εν μέρει κι αυτός σε ορισμένα πράγματα, που αλλιώς τα περίμενε, ώστε να συνειδητοποιήσει πόσο μεγάλο και τρομερό ταξίδι που δεν τελειώνει ποτέ είναι το μεγάλωμα ενός παιδιού.

Για να σε παρηγορήσω πάντως, πάλι από την εμπειρία μου, το δεύτερο παιδί δεν είναι όπως το πρώτο. Αφενός όταν γεννηθεί το πρώτο παιδί δεν γνωρίζεις στην ουσία τίποτα από παιδιά (ακόμα και το επάγγελμά σου να είναι τα παιδιά, στο δικό σου το παιδί είναι ελαφρώς διαφορετικά), αφετέρου πέφτεις με τα μούτρα πάνω του με αποτέλεσμα το άγχος να εκτινάσσεται στα ύψη και το παιδί να εκδηλώνει συμπεριφορές που απορρέουν κι από το δικό σας άγχος. (Κι αυτό θα σας το είπε σίγουρο κι η ειδικός)
Στο δεύτερο παιδί, αντίθετα, πέφτουν οι τόνοι, απλούστατα επειδή δεν υπάρχει το περιθώριο για να είστε τόσο επικεντρωμένοι πάνω του (υπάρχει κι άλλο ένα πίσω που σας χρειάζεται ακόμη). Αυτό άλλωστε αντανακλάται και στην ψυχολογία με την σειρά γέννησης των αδερφών στην οικογένεια (μεγάλη αλήθεια).
Επιπλέον κάθε παιδί είναι διαφορετικό. Ακόμα και από τους ίδιους γονείς, ακόμη και μεγαλωμένα με τις ίδιες αρχές στο ίδιο περιβάλλον, κάθε παιδί φέρει δικό του χαρακτήρα εγγεγραμμένο στο hard disk.

Αν πρόκειται να κάνετε άλλο παιδί είναι χρήσιμο να συζητήσετε για όσα έγιναν και να σκεφτείτε κατά πόσον το πρόβλημά σας είναι η προσδοκία που έχει (που την έχουν πολλοί μπαμπάδες!) ότι θα γυρνάει σπίτι από τη δουλειά και θα βλέπει μια αμερικάνικη βινιέτα της δεκαετίας του '50 σε τεχνικολόρ με χαμόγελα Colgate σε όλη την οικογένεια. Γιατί αυτό δεν υπάρχει. Αν υπάρχει κάπου είναι μια προσπάθεια "κουκουλώματος" από την μάνα ή οποιονδήποτε άλλον φροντιστή για να δωθεί μια εντύπωση.
Πρέπει να είναι λοιπόν διατεθειμένος και να μαλώσει και να γίνει δυσάρεστος και πρέπει να είναι επίσης διατεθειμένος και να πάρει κάποια πράγματα στο χιούμορ. Γενικώς το χιούμορ λύνει τα χέρια στους γονείς και το εκτιμούν και τα παιδιά.

Αλλιώς μην κάνετε δεύτερο. Δεν είναι και για να πέσετε να πεθάνετε. Η κοινωνική πίεση έτσι κι αλλιώς κάτι θα βρει να πει ό,τι και να κάνετε όπως και να το κάνετε. Γκαραντί.
Συννεφιά 18.4.2018 | 12:12
Η Αμερικανική βινιέτα των 50s, πάλι μου έφερε στο μυαλό το εγχειρίδιο της καλής συζύγου! Δεν μπορώ να το ξεπεράσω με τίποτα αυτό το εγχειρίδιο! :D
Kαραβάν' 18.4.2018 | 15:08
Προτείνω να το εκτυπώσεις σε χοντρό βέλβετ χαρτί των 150 γραμμαρίων και να το προσφέρεις κορνιζαρισμένο με ένα smiley αυτοκόλλητο πάνω μαζί με τα δώρα γάμου στις προσεχείς προσκλήσεις.
Θα δεις ποιοί φίλοι σου έχουν χιούμορ! Kι αυτοί θα εκτιμήσουν το δικό σου.
mumu 18.4.2018 | 12:15
Άυτό με την κοινωνική πίεση, κανένα έλεος. Έχεις ένα παιδί, πρέπει να κάνεις δεύτερο. Έχεις 2 του ίδιου φύλου, πρέπει να κάνεις και του άλλου.
Δεν τους πιάνεις πουθενά, οπότε τους γράφεις στα παλαιοτέρα των υποδημάτων σου και είσαι μια χαρά!
πόντια international 18.4.2018 | 12:51
Γνωρίζω ζευγάρι που "κατέληξε" με 4 αγόρια, από μια παρεξήγηση που συμπεριλάμβανε τα εξής:
-Λεφτά υπάρχουν
-Γονείς υπάρχουν
-Ομορφιά υπάρχει
-Τύχη υπάρχει
-Γι'αυτό θα κάνουμε 2+2 παιδιά, γιατί είμαστε ξεχωριστοί, έχουμε βουλώσει το στόμα της κοινωνίας
-Το πρώτο αγόρι, μπίνγκο
-το δεύτερο αγόρι, οκ, πάμε για τα κορίτσια
-το τρίτο αγόρι, κατάθλιψη, κυριολεκτικά
-το τέταρτο από πείσμα, παλι αγόρι.
Σήμερα ο θησαυρός partner αποδείχθηκε άνθρακες, δεν υπάρχουν Λεφτά, γονείς δεν υπήρξαν ποτέ, υπάρχουν φωνές, ψυχίατροι και παιδοψυχολόγοι. Και ομορφιά, οκ.
Και δεν είναι καν στην εφηβεία.
Η κοινωνία βέβαια θαυμάζει με ανοιχτό το στόμα.
BabyDoll 18.4.2018 | 14:23
Το καλύτερο είναι να απαντάς " Ναι βεβαίνως αλλά θα μου το κρατήσετε εσείς το παιδί οταν θα δουλεύεω; Αν μου δίνετε δε και χρήματα για το μεγάλωμά του βάζουμε μπρος αμέσως" Και θα δεις πως θα σταματήσουν αμέσως. Ολη αυτή η πίεση πιάνει γιατί πολλά ζευγάρια, ασυνείδητα έστω, θεωρούν οτι θα έπρεπε να έχουν δεύτερο παιδί για να έχουν την τέλεια οικογένεια. Κι όσοι ανακατεύονται σε ξένα χωράφια θεωρούν οτι τα παιδιά είναι ένα θέμα προς δημόσια συζήτηση, λες και θα τα κάνουν και θα τα μεγαλώσουν μαζί.
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 18.4.2018 | 14:17
Ποντια εχω γνωστη οικογενεια με τεσσερις κορες, ολοι του κανανε του πατερα καζουρα....ρε σταματα αγορι δεν προκυται να κανεις, μονο προικες θα δινεις. Αν οι δικοι σου δεν θελουν προικα το κανουμε το συνοικεσιο.
βλαχάκι (το) 18.4.2018 | 11:13
#4
"ότι λόγω αυξημένης θερμοκρασίας χεριών (!) σε σχέση με τους άντρες"

...Αχ, τι σεξιστική π@π@ρι@ είναι τούτη καλέ; Αφού είναι γνωστόν τοις πάσι (ή θα έπρεπε να είναι) ότι -σε γενικές γραμμές- οι γυναίκες διαθέτουν πιο χαμηλή θερμοκρασία στα άκρα τους, απ΄ότι οι άνδρες. Επιστημονικώς αποδεδειγμένο.

"The first thing you'll often hear women say when noticing how cold they are: Their hands and feet are freezing. This is real too: According to a study published in the U.K. medical journal The Lancet, women’s hands and feet are colder than men’s by a few degrees. If your hands and feet are suffering, it's unlikely the rest of you feels warm and toasty."

argh!
Kαραβάν' 18.4.2018 | 14:30
Θα ξεχάσουμε κι αυτά που ξέρουμε στο τέλος βρε παιδί μου μ'αυτά που πετάγονται!
φούστα κλαρωτή 18.4.2018 | 11:17
#7 η κατάστασή σας είναι πιο κοινότυπη από ό,τι φαντάζεσαι αλλά μπράβο σου που έχεις αποκρυσταλλώσει τι σε προβληματίζει.Πάλι μπράβο και σε εσένα και στο σύζυγο που πήγατε σε ειδικό και έξτρα μπράβο σε εκείνον που παραδέχτηκε τα λάθη του. Ο άντρας σου έχει να αντιμετωπίσει όχι μόνο τα στερεότυπα της κοινωνίας μας (η μάνα του παιδιού ας τα βγάλει πέρα, εγώ δουλεύω και παίζω με το παιδί μια ώρα την ημέρα κλπ κλπ), αλλά και τα βιώματα της παιδικής ηλικίας του και τα πρότυπα των δικών του γονιών.

Δεν ξέρω ποια είναι η σωστή απάντηση περί δεύτερου παιδιού. Εδώ δεν ξέρω για τον εαυτό μου! Η αίσθησή μου είναι πάντως ότι είστε σε καλό δρόμο. Περάσατε μια κρίση και βρήκατε έναν τρόπο να τη χειριστείτε. Το απαισιόδοξο σενάριο (αυτό που αναφέρεις) είναι ότι ο σύζυγός σου θα φερθεί ξανά έτσι. Το αισιόδοξο σενάριο είναι ότι έχει μάθει από τα λάθη του, έχει ακούσει την παιδοψυχίατρο, έχετε κάνει τις δικιές σας συζητήσεις και στην επόμενη κρίση είναι σωστά προετοιμασμένος.

Σας εύχομαι τα καλύτερα!
idril 18.4.2018 | 11:19
Βρε Λένα κόντεψα να πνιγώ με τον καφέ μου σε 5/7 ερωτήσεις σήμερα! Ειδικά αυτό:
"Μεταξύ της ευθύτητας και της ευγένειας υπάρχει ένα χάσμα και ο αδερφός σου έχει πέσει μέσα και κινδυνεύει να χαθεί και να τον ψάχνουν τα διασωστικά ελικόπτερα."
Άπαιχτο!

Να σαι καλά και να απαντάς με διαμάντια τα παλαβά που σκεφτόμαστε και μας συμβαίνουν :)
avatar
rosa nera 18.4.2018 | 11:35
#2 Εκείνη είναι που ΕΚΑΝΑ κάτι λάθος;ΈΚΑΝΑ;Δες τι έγραψες στο κείμενο.
Ενα lapsus λέει πολλά.Και εν πάση περιπτώσει ίσως οι γνώμες που θα γράψουμε και θα διαβάσεις εδώ δεν ...αλλά ΕΣΥ τι πιστεύεις ότι εσύ έκανες λάθος;Γιατί αυτό πιστεύεις.
Η φίλη σου δεν ξαναεπικοινώνησε μαζί σου ούτε κι εσύ μ αυτήν.Ο λόγος;
Γνώριζε πολύ καλά πόσο σημαντικός ήταν ο πρώην για σένα
και πόσο πολύ θα σ ενοχλούσε μία ενδεχόμενη σχέση μεταξύ τους.[Φυσικά ο πρώην σου κάποτε θα ξαναδημιουργούσε σχέση ,όχι απαραίτητα βέβαια με την κολλητή(;) σου].
Επομένως;Πόσο καλές φίλες ήσαστε;Ο ανταγωνισμός ως ένα σημείο ίσως είναι αναμενόμενος αλλά ως που εξικνείται;;
Η φίλη σου γιατί αποφάσισε ότι αυτός ο συγκεκριμένος δεσμός που δεν ευοδώθηκε μαζί σου είναι ο έρωτας της ζωής της;(ως τώρα)
Υπάρχει και πολύς θυμός εκατέρωθεν έχω την εντύπωση.Σκέψου λίγο πιο αποστασιοποιημένα τα πράγματα.Οι εκδοχές είναι πάμπολλες και δεν θα ήθελα να τις γράψω,μάλλον θα γράψουν οι σχολιαστές αρκετά,ας τις σκεφτείς και ας τις επεξεργαστείς και από μόνη σου.


avatar
Ανώνυμος/η 18.4.2018 | 16:27
Όταν το είδα, σε σκέφτηκα κατευθείαν, rosa nera!
avatar
rosa nera 18.4.2018 | 22:55
Γεια σου Σούση!
12345

LIFOLAND ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ