Αγαπητή Α, μπα;

Στο σημερινό «Α μπα»: αυτονόητες φιλίες

Επίσης: να μην πιέζεσαι

__________________

1.


Γεια σε όλους! Ρε συ Α Μπά, είμαι με έναν άνθρωπο που λατρεύω. Και νιώθω ότι τον απομακρύνω με την συμπεριφορά μου, την ζήλια μου κάποιες φορές, ενώ το ξέρω μέσα μου ότι ούτε θα κοίταζε άλλη και πάνω απ' όλα με το γεγονός ότι εδώ που είμαστε (εξωτερικό) δεν έχω φτιάξει κάποιον σταθερό κύκλο που να με ικανοποιεί κι όλας στην παρέα και αναγκαστικά βγαίνουμε σχεδόν πάντα μαζί. Επίσης θα ήθελα να είμαι πιο ανεξάρτητη δηλαδή να ήθελα ανάμεσα σε μία δική του πρόταση και μία άλλη να επέλεγα την άλλη αλλά δεν το κάνω πρώτον γιατί δεν θα περάσω καλύτερα στην άλλη πρόταση αλλά και γιατί προτιμώ στον ελεύθερο χρόνο μου να είμαι μαζί του. Δεν είμαστε λίγο καιρό μαζί είμαστε 6 χρόνια και είμαστε αγαπημένοι αλλά βλέπω ότι αυτο στο μέλλον θα μας φθείρει. Τι να κάνω? Να πιέζομαι να κάνω πράγματα χωρίς αυτόν?
-Κολλημένη


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Όχι. Αυτό που πρέπει να αντιμετωπίσεις είναι ότι τον απομακρύνεις με τη συμπεριφορά σου. Δεν είναι οπωσδήποτε το ένα αποτέλεσμα του άλλου. Δεν είναι τόσο απλό. Δεν θα σταματήσεις να τον απομακρύνεις με την συμπεριφορά σου αν με το στανιό αποκτήσεις φίλους και δεν βγαίνεις πάντα μαζί του, ούτε είναι κακό να είναι αυτός ο καλύτερος σου φίλος τώρα και για πάντα. Η ζήλια είναι το μεγάλο πρόβλημα, όπως και άλλα που κάνεις και δεν λες εδώ κάτω από την ομπρέλα «η συμπεριφορά μου», και αυτή την πίεση μπορείς να την ασκήσεις είτε τον βλέπεις δέκα ώρες τη μέρα είτε μιλάτε μόνο από μηνύματα.


Δεν είναι δικαιολογία για τη ζήλια σου η «λατρεία». Η ζήλια έχει να κάνει με τις δικές μας ανασφάλειες, ο άλλος είναι το μέσο μόνο. Δεν ξέρεις αν τον λατρεύεις αν δεν ξεπεράσεις ό,τι πρέπει να ξεπεράσεις. Δεν λες και αρκετά πράγματα εδώ. Πιστεύω ότι καταλαβαίνεις περισσότερα από αυτά που γράφεις αλλά επιμένεις να τα δικαιολογείς με την «αγάπη». Όταν βρεις το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου με ειλικρίνεια, ψάξε το περισσότερο.

 

 

__________________
2.


Έχω ένα κοριτσάκι 15 μηνών και αποφεύγω να βλέπει τηλεόραση, δε βλέπει ούτε στις γιαγιάδες. Όταν πηγαίνουμε σε κάποιους φίλους που έχουν 4 παιδάκια κολλημένα με την τηλεόραση, την έχουν κλειστή γιατί τους το χα ζητήσει την πρώτη φορά. Τα παιδάκια τους όμως (4 -6 ετών) μετά το πρώτο μισάωρο ζητάνε να δουν και κάποιες φορές ανοιγει το χαζοκουτι. Η μικρή μου κάποιες φορές βλέπει αλλά τις περισσότερες την παίρνω και πάμε στο παιδικό για να παίξουμε. Καταλαβαίνω οτι καταπιέζονται τα άλλα παιδάκια, γι αυτο και δε λέω κάτι. Επιλογή να έρχονται εκείνοι σε μας δεν υπάρχει γιατί "με 4 παιδιά που να έρθουμε". Αλλοι φίλη μου εχει μονιμα τα γνωστα ζουζουνια να τραγουδάνε για 3 ώρες... Όταν πάμε σε φίλους ή συγγενείς που έχουν μόνιμα ανοιχτή τηλεόραση πως είναι σωστό να αντιδρώ; Γιατί απ τη μια μας καλούν να δούνε τη μικρή, απ την άλλη η τηλεόραση είναι μόνιμη παρέα τους. Φυσικά και θα δει κάποια στιγμή αλλά είναι νωρίς ακόμη (έχω μιλήσει με παιδοψυχίατρο σχετικά με αυτό). Η ερώτησή μου είναι πόσο να επιμένω στο να μένει κλειστή και ας παρεξηγηθώ από κάποιους.
-Μελίνα


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Έχεις μιλήσει με παιδοψυχίατρο και τι σου είπε; Ότι είναι προτιμότερο να δημιουργείς πρόβλημα κοινωνικότητας από το να κολλήσει το παιδί από την λαϊκότητα των άλλων; Σου είπε, όταν είναι ανοιχτή μια τηλεόραση και είσαστε με παρέα, να την παίρνεις από την παρέα και να την πηγαίνεις σε άλλο δωμάτιο για να "παίξετε;"


Αν σου φαίνεται επικινδυνη η τηλεόραση των φίλων σου όπως και τα τρίωρα ζουζούνια της άλλης φίλης, τότε τελικά απορρίπτεις τους φίλους σου, και ίσως είναι καλύτερα να αξιολογήσεις αυτό, παρά τις συνήθειες τους. Δεν είναι κακό. Μπορεί να μην σου κάνουν και τόσο πολύ. Βρες φίλους που ακούν μόνο όπερα και διαβάζουν εφημερίδα, από τη χάρτινη, και τα παιδιά τους παίζουν με ξύλινα παιχνίδια από το 1930. Υπάρχουν ένα σωρό τέτοιοι. Αλλιώς θα παρεξηγηθείς από κάποιους, γιατί δεν θα δικαιολογούν για πάντα το γεγονός ότι απορρίπτεις τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους.

 

 

__________________
3.

 

Αγαπητή Α μπα,

Είμαι η Μαρίνα και θέλω να μοιραστώ κάτι μαζί σου το οποίο μου έκανε τρομερή εντύπωση.
Πριν 2 εβδομάδες περίπου πήγα στο πάρτυ γενεθλίων ενός φίλου μου. Γενικά τους ήξερα όλους εκεί όμως μπαίνοντας είδα έναν τύπο και έπεσα ξερή – πολύ ωραίος.

Παρόλα αυτά ήταν ο ίδιος που μου έπιασε την κουβέντα και γενικά όλο το βράδυ ήμασταν μαζί χορεύοντας μιλώντας κλπ.
Δεν ήταν καθόλου διαχυτικός ή κάτι τέτοιο κάτι που μου έκανε πολύ καλή εντύπωση παρόλα αυτά όλοι είχαν καταλάβει ότι κάτι γινόταν και ο κοινός μας φίλος μου το σχολίασε (με καλό τόνο).

Στο θέμα μας: Φεύγω, χαιρετάω και με σταματάει με τραβάει σε ένα δωμάτιο και μου λέει πρέπει να σε ξαναδώ δώσε μου το κινητό σου. Εγώ παρότι μου άρεσε πολύ ήμουν επιφυλακτική στο να δώσω το κινητό μου (δε ξέρω γιατί, ίσως ήταν η λογική του ποτού που μιλούσε) και του λέω όνομα επίθετο και βρες με.

Με βρήκε τελικά. Και από τότε τίποτα. Κανένα σημείο ζωής. Ούτε φωνή ούτε ακρόαση που λέμε. Γενικά δεν είναι ότι με πείραξε γιατί οκ δεν έγινε και κάτι συμβαίνουν αυτά. Απλά δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει ή τι συνέβη στο μεταξύ καθώς υπήρχε μεγάλο το ενδιαφέρον και στο μεταξύ δεν θέλω να ρωτήσω τον κοινό μας φίλο. Με έχει τρελάνει όμως γιατί μου άρεσε και θεωρούσα ότι θα υπάρξει επικοινωνία και γιατί φαντάζομαι ότι αν δεν υπήρχε ενδιαφέρον δεν θα με έβρισκε εξαρχής. Any ideas?
-Μαρίνα


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Είναι παντρεμένος. Είναι σε σχέση. Είναι παντρεμένος, έχει παράλληλη σχέση, και θέλει δεύτερη παράλληλη σχέση και δεν προλαβαίνει. Άλλαξε γνώμη γιατί κάτι παιζόταν με μια άλλη που επέστρεψε και την προτιμάει. Η σχέση του κατάλαβε ότι τσιλιμπουρδίζει και για λίγο τα έκοψε αυτά. Άλλαξε γνώμη γιατί τελικά εκείνο το βράδυ πήγε σε ένα άλλο πάρτι και γνώρισε μια άλλη. Ένα σωρό ιδέες έχω. Κι εσύ θα είχες, αν σου είχε περιγράψει αυτή την ιστορία κάποιος άλλος.

 

 

__________________
4.


Λοιπόν, η ιστορία έχει ως εξής: μου αρέσει, του αρέσω, είναι σίγουρο. Συνδετικός κρίκος μας: μια κοινή γνωστή. Επιδίωξε να με δει σε ένα φιλικό σπίτι. Περάσαμε όλοι μαζί πολύ ωραία. Όμως, η συστολή μου δεν μου επέτρεψε να του δώσω το πράσινο φως. Ντράπηκα, δίστασα, είχα την ευκαιρία, δεν... δεν... δεν.... Ακολούθησε δεύτερο κάλεσμα, αλλά δεν μπορούσα να πάω. Από τότε τίποτα. Βγήκα με την κοινή γνωστή, δεν μου ανέφερε τίποτα γι' αυτόν, ούτε εγώ φυσικά (δίστασα πάλι και περίμενα επίσης μήπως μου πει εκείνη κάτι). Και τώρα, τι; Χάθηκε το παιχνίδι; Τί να της πω; Φέρε και τον τάδε μαζί σου; Ανησυχώ μην εκτεθώ, μη γίνω ρεζίλι κτλ. Δεν είναι φίλη, γνωστή είναι, δεν την ξέρω πολύ καιρό. Επίσης, δεν έχω να τον καλέσω εγώ κάπου μαζί με άλλους ούτε να τον βρω μέσω Facebook (δεν ασχολείται με αυτά). Ο μόνος συνδετικός κρίκος είναι η κοινή γνωστή.
Καμία συμβουλή; Θέλω να τον δω πάλι!
--λάτρης της στήλης σου


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Δύο επιλογές έχεις. Ή να καταπιείς την συστολή σου, ή όχι. Μπορείς πολύ εύκολα να πεις στη γνωστή «τι κάνει ο τάδε, θα τον ξαναδούμε ποτέ; Καλό παιδί φαίνεται» *κλείσιμο ματιού*. Πες το με χαμόγελο. Πες το με νόημα. Πες το ανέμελα, διασκεδαστικά, χαλαρά. Σιγά την έκθεση. Και μπορεί να του άρεσες, αυτό δεν σημαίνει ότι θέλει να σε ξαναδεί. Δεν είναι βέβαιο ότι η γνωστή θα ασχοληθεί, ή θα το θυμηθεί. Αν δεν κάνει τίποτα, ζήτα το τηλέφωνο του.

 

Μπορεί και να ψάχνει ευκαιρία, μπορεί και όχι. Και μην βιάζεσαι να καταλήξεις ότι εσύ ευθύνεσαι που δεν προχώρησε το πράγμα. Μπορεί να μην προχώρησε για άλλους λόγους. Μπορεί να του άρεσες εκείνη τη βραδιά, αυτό δε σημαίνει ότι θέλει να σε ξαναδεί. Οπωσδήποτε μην παίρνεις τόσο στα σοβαρά τα φλερτ, γιατί θα μετά θα αναρωτιέσαι όπως η παραπάνω φίλη.

 

 

__________________
5.

 

Λατρεμένη Α Μπα συγχαρητήρια για τις υπέροχες απαντήσεις που δίνεις. Με έχουν προβληματίσει πολλές φορές οι ερωτήσεις των αναγνωστών και οι απαντήσεις σου μ έχουν βοηθήσει να αντιμετωπίζω πολύ καλύτερα κάποιες καταστάσεις. Ωστόσο χρειάζομαι πολύ δουλειά ακόμη. Η ιστορία μου έχει ως εξής: Είμαι μαζί με το σύντροφό μου εδώ και 4 χρόνια και τον τελευταίο χρόνο συζούμε και μένουμε στη Γερμανία. Γνωριστήκαμε στην Αγγλία κατά τη διάρκεια των σπουδών μας και εκείνος στον τρίτο χρόνο της σχέσης φεύγει για Γερμανία, από όπου και κατάγεται. Δεν ήθελε καθόλου να μείνει στην Αγγλία οπότε αποφάσισα και εγώ να πάω μαζί του. Διαφορετικά θα είχαμε μονίμως μία σχέση από απόσταση. Σε αυτό το σημείο είναι σημαντικό ν'αναφέρω ότι είχα κάνει ένα μεταπτυχιακό στην Αγγλία πάνω σε κάτι που μου άρεσε πάρα πολύ, (Ναυπηγική) και κουράστηκα πολύ να το τελειώσω. Μετά είχα βρει και μία καλή δουλειά ακριβώς πάνω σε αυτό το αντικείμενο. Το αναφέρω αυτό γιατί τ αγόρι μου πήγε σε μια πόλη της Γερμανίας που δεν υπάρχει θάλασσα, οπότε και δε θα μπορούσα ν ασχοληθώ με κάτι σχετικό. Ως αφελής που είμαι (απίστευτα χαζή αισθάνομαι) είπα μπορεί να βρω κάτι παρεμφερές να κάνω. Οπότε τα μαζεύω και πάω Γερμανία. Από τότε που ήρθα (λίγο παραπάνω από 1 χρόνο) νιώθω απίστευτα μεγάλη θλίψη. Η δουλειά που βρήκα δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο σπουδών μου και ουσιαστικά τη σιχαίνομαι. Επιπλέον χρειάζεται να μιλάει κανείς πολύ καλά Γερμανικά για να προοδεύσει επαγγελματικά, προσόν δηλαδή που δεν έχω σε καμιά περίπτωση (το επίπεδο γερμανικών μου είναι σ ένα αξιοπρεπές επίπεδο αλλά σε καμία περίπτωση εξαιρετικό). Αισθάνομαι ότι όλος ο κόπος μου πήγε χαμένος και δε μπορώ να πιστέψω ότι πήρα μια τέτοια απερίσκεπτη απόφαση. Τους τελευταίους μήνες κάθε μέρα που γυρνάω από τη δουλειά βάζω τα κλάματα στο τρένο για το πόσο άσχημες αποφάσεις παίρνω. Δε μπορώ να πιστέψω ότι άφησα όσα είχα καταφέρει χωρίς καν να επιμείνω τουλάχιστον στο να μείνουμε Αγγλία. Ο σύντροφός μου έχει βρει μία πολύ καλή δουλειά μετά από αρκετό ψάξιμο, οπότε δε το συζητάει να φύγει από εκεί. Μ έχει πιάσει απελπισία ότι δε θα καταφέρω ν ασχοληθώ πάλι με κάτι που μου αρέσει και ότι κατέστρεψα όλα τα επαγγελματικά μου σχέδια. Πέρα από το επαγγελματικό κομμάτι που με στενοχωρεί πολύ, μου λείπουν πάρα πολύ και οι φίλοι μου στην Αγγλία. Είναι λες και κάνω μια δεύτερη καινούργια αρχή (πρώτη ήταν στην Αγγλία αφού έφυγα από Ελλάδα) και μου φαίνεται βουνό. Τουλάχιστον μετά τη δουλειά, περνάμε καλά με το σύντροφό μου. Πχ θα βγούμε ή θα πάμε σινεμά και θα ξεχαστώ. Αλλά το επαγγελματικό κομμάτι με τρώει και πιστεύω ότι σε λίγο καιρό ούτε το μετά τη δουλειά κομμάτι θα είναι καλό. Οι ερωτήσεις λοιπόν είναι: Τα άφησα όλα για το σύντροφο μου γιατί είμαι ανασφαλής και φοβάμαι να μείνω μόνη μου? Χρειάζεται να μείνω μόνη μου για να καταλάβω γιατί παίρνω τέτοιες αποφάσεις και να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά? Έχει μερίδιο ευθύνης ο σύντροφός μου ή αυτή είναι η εύκολη λύση για να τα κατηγορήσουμε κάποιον για τις αποφάσεις τις δικές μας?
- Αυτοκαταστροφική


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Υπάρχει λόγος να αφήσεις ένα όραμα, αν είναι να ακολουθήσεις ένα άλλο που προέκυψε στην πορεία. Αν ας πούμε νιώθεις ότι βρήκες τον σύντροφο της ζωής σου και μαζί κάνετε μια ομάδα που από κοινού θα προσπαθήσει για το καλύτερο και των δυο. Όχι επειδή πας σινεμά με τον άλλον και ξεχνιέσαι. Αυτός δεν είχε πρόβλημα να έχετε σχέση από απόσταση. Εσύ γιατί ένιωσες ότι πρέπει να λύσεις από μόνη σου αυτό το πρόβλημα; Πήγε στη χώρα του ενώ ήξερε ότι εσύ για σένα θα ήταν αδύνατον να βρεις την ίδια δουλειά. Σου ζήτησε να πας μαζί του; Συζητήθηκε ποτέ αυτό το θέμα; Καταλαβαίνεις ότι σε αυτή την περίπτωση δεν μιλάμε για κοινό όραμα.


Δεν θα βιαζόμουν να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου αυτοκαταστροφικό, ούτε είναι μια απόφαση που δεν μπορείς να πάρεις πίσω. Εκτός αν έχεις κάτι στο μυαλό σου όταν λες «τέτοιες αποφάσεις», οπότε ναι, ίσως χρειάζεται να βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά. Για να το κάνεις, πάντως, δεν χρειάζεται να αλλάξεις τα πάντα ξανά. Μπορείς να το ξεκινήσεις ήρεμα, από εκεί που είσαι.

 

 

__________________
6.


Νομίζω πως ο φίλος μου με βαριέται. Νομίζω πως ώρες ώρες (αρκετές από αυτές τώρα τελευταία)τον βαριέμαι κι εγώ και νιώθω άσχημα. Ουσιαστικά περνάμε ωραία μόνο όταν βγαίνουμε για πάρτι και ποτά. Μην σου πω ότι τον προτιμώ μεθυσμένο, αν και ντρέπομαι που το λέω.'Οταν είμαστε σπίτι παρέα και αράζουμε είμαστε μούγκα στην στρούγκα. Ούτε πολλά γούτσου γούτσου, ούτε πολλές κουβέντες, δεν με κοιτάει καν στα μάτια. Νιώθω σαν διακοσμητικό στοιχείο. Προσπαθώ να ανοίξω κανά θέμα να μιλήσουμε και συνήθως τα θέματα που τον αφορούν είναι όσα έχουν να κάνουν με αυτόν. Συνεπώς, θα συζητήσουμε για κάτι αν φροντίσω εγώ να ανοίξω το θέμα, ακόμα και για κάτι που αφορά αυτόν. Για τα δικά μου θέματα δεν το συζητώ, ελάχιστο ενδιαφέρον και ίσως φταίει το ότι εγώ είμαι 25 και αυτός 36 αλλά τα περνάμε στο ντούκου και έχει μία στάση του τύπου ότι τα προβλήματά μου δεν είναι σημαντικά. Αλλά πραγματικά δεν ξέρω αν είναι και φυσιολογικό το να περνάμε καλά μόνο όταν πίνουμε, μεθάμε και παρτάρουμε ή όταν έχουμε να βρεθούμε καιρό (πχ μετά από διακοπές). Νιώθω ότι πρέπει να υιοθετώ ρόλους για να τον διασκεδάσω. Εντωμεταξύ, δεν είναι και ο πιο κεφάτος άνθρωπος του κόσμου και δεν ξέρω τι να κάνω, ώρες ώρες αναρωτιέμαι μήπως τον ενοχλεί η παρουσία μου. Τον τελευταίο καιρό νιώθω πολύ άγχος, ένταση και δυσφορία και αναρωτιέμαι τι κάνω λάθος. Δεν είμαι πλέον τόσο κεφάτη και αστεία ούτε εγώ, ούτε βρίσκω την όρεξη να πολυμιλήσω. Όταν του μίλησα για το μεταξύ μας τον ρώτησα αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα μεταξύ μας, ότι δεν νιώθω πως η σχέση μας πάει καλά. Αυτός μου είπε ότι έτσι είναι ο χαρακτήρας του και να μην το πολυαναλύω και ψάχνω προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν και ότι πολλές φορές θέλει να αράζει και να είμαστε έτσι παρεάκι σαν φίλοι χωρίς να πολυμιλάμε και να μην το παίρνω προσωπικά. Μετά από αυτό, νιώθω ακόμα πιο μακάκω ότι δεν ξέρω να αράζω με τον άνθρωπό μου και ότι δεν τον καταλαβαίνω. Είμαι εγώ βαρετή, αυτός ο βαρετός, και οι δύο; Ή μήπως αυτό που εγώ ονομάζω βαρεμάρα είναι έλλειψη σύνδεσης και επικοινωνίας και η σχέση έχει πρόβλημα και το μυρίστηκα πρώτη;


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Είναι κάτι άλλο, μάλλον, που δεν είναι για να το λύσεις εσύ, και το λέω επειδή ο φίλος σου χαλαρώνει μόνο όταν πίνει. Το άγχος και η πίεση και η ένταση που νιώθεις είναι αυτά που νιώθει αυτός, και τώρα σου τα έχει μεταφέρει. Δεν είναι άραγμα όταν υπάρχει άγχος, πίεση και ένταση και δυσφορία, δεν είναι χαλαρή φάση η βουβαμάρα και η έλλειψη οπτικής επαφής. Ούτε βαρεμάρα λέγεται. Και φυσικά δεν έχει να κάνει με την διαφορά ηλικίας όλο αυτό.


Μην περιμένεις από τον άλλον να σου πει αν έχει πρόβλημα η σχέση σας. Δεν θα πει αυτό που πιστεύει, θα σου πει αυτό που τον εξυπηρετεί, και μπορεί να το κάνει χωρίς καν να το καταλάβει.


 

_________________
7.

 

Καλησπερα σε ολη την ομορφη παρεα. Ηθελα να μοιραστω τη ζωη μου οπως ειναι τωρα. Βρισκομαι σε μια σχεση εδω και 6 χρονια στην οποια εχω απατηθει αρκετες φορες απο το συντροφο μου αλλα παρολα αυτα τον συγχωρεσα και γυρισα. Προσπαθησα να φυγω αλλα τελικα καταλαβα οτι ειμαι τοσο απελπισμενη να μην μεινω μονη μου που ξαναγυρισα και ακουσα τα παρακαλετα του. Και τι εννοω? Διαπιστωσα οτι το ελαχιστο χρονο του χωρισμου μας, οτι δεν εχω και τοσους ανθρωπους τριγυρω μου, οχι τοσους φιλους να βγω να διασκεδασω να ξεχαστω. Ο καθενας εχει τη ζωη του, την οικογενεια του, τη σχεση του (ειμαστε over 30) και δεν εχει φυσικα το χρονο να καθεται με μια κοπελα που κλαιει. Εγω ενιωσα πολυ μονη μου ξαφνικα, χωρις εναν ανθρωπο να μιλησω και νομιζω ετσι οδηγηθηκα παλι να ειμαι με τον συντροφο αυτο, νιωθοντας μεσα μου χαζη γι αυτην την αποφαση καθως τοση προδοσια δε θα επρεπε να συγχωρειται. Γι αυτο και αποκαλω τον ευατο μου απελπισμενο, γιατι δεν μπορεσα να μεινω μονη μου, να κανω υπομονη, παρα πανικοβληθηκα οτι θα μεινω εντελως μονη μου χωρις παρεα να κανω εστω μια βολτα και επελεξα να ειμαι με καποιον που ειχα αναπτυξει οικειοτητα, γνωιριζομαστε και καπως μερικες φορες περναμε καλα κανοντας πραγματα μαζι. Δεν ερω πως να το χειριστω ολο αυτο και ηθελα καποια συμβουλη. Ειναι δυνατον να εχω νορμαλ σχεση με αυτον τον ανθρωπο ξανα? Μπορω με καποιον τροπο να νιωσω αυτοπεποιθηση με τη μοναξια μου ωστε να μη με ενοχλει τοσο απο το να ανεχομαι καθε καμενη συμπεριφορα στο προσωπο μου? Γινεται να κανω φιλους απο την αρχη και που θα τους βρω? Ισως ακουγομαι παραλογη αλλα πραγματικα δε νιωθω και πολυ καλα με ολο αυτο που μου συμβαινει.
- απελπισμενη


ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Α, ΜΠΑ

Δεν ξέρω αν γίνεται να νιώσεις αυτοπεποίθηση με τη μοναξιά σου, εσύ, συγκεκριμένα. Ξέρω όμως ότι δεν χρειάζεται να το κάνεις, γιατί όσοι είναι μοναχικοί το ξέρουν από πολύ μικροί, οι υπόλοιποι χρειαζόμαστε ανθρώπους γύρω μας. Αυτό που θα ήθελα να σου πω είναι ότι δεν είναι εξήγηση, ούτε δικαιολογία ότι όλοι είναι πάνω από τριάντα και αυτός είναι ο λόγος που δεν έχεις ανθρώπους γύρω σου. Δεν έχεις ανθρώπους γύρω σου γιατί δεν έχεις φροντίσει να έχεις ανθρώπους γύρω σου. Είναι κάτι που δεν γίνεται από μόνο του, δεν γίνεται αυτόματα, και δεν γίνεται μόνο όταν βολεύει εμάς. Ποια ήταν η τελευταία φορά που εσύ βγήκες με κάποια φίλη που κλαίει; Οι φιλίες βασίζονται στην ανταλλαγή, στο αμοιβαίο και ειλικρινές ενδιαφέρον, και δεν είναι το επιφανειακό «να βγω να διασκεδάσω». Για να βγεις πρέπει να κανονίσεις, να ντυθείς, να μετακινηθείς, να ξοδέψεις λεφτά, με κίνδυνο να μην περάσεις καλά. Δεν είναι απλό, και δεν έχουν όλοι όρεξη να το ρισκάρουν, και γι'αυτό προτιμούν να βγαίνουν με ανθρώπους με τους οποίους συνδέονται περισσότερο από το επιφανειακό, περιστασιακό, από τη λύση ανάγκης όταν έχουν βρεθεί σε δύσκολη θέση. Δεν είναι ακριβώς ότι δεν θέλουν να βγουν με μια που κλαίει. Είναι ότι αυτή που κλαίει τους ζήτησε μόλις άρχισε να κλαίει. Πριν, πού ήταν;


Φυσικά και γίνεται να κάνεις από την αρχή φίλους. Σε παρακαλώ μη ρωτάς πού θα τους βρεις. Είναι εκεί που είναι, περιμένουν να καταλάβεις ότι για να βρεις φίλους πρέπει να εκτεθείς, να έχεις περιέργεια για τους άλλους ανθρώπους, και να ξεβολευτείς πάρα πολύ από αυτά που έχεις συνηθίσει. Δεν θα σου χτυπήσουν την πόρτα. Θα ανασκουμπωθείς, αλλιώς δεν γίνεται. Θα αλλάξεις όλο σου το πρόγραμμα, όλη σου τη φιλοσοφία. Ίσως μέσα από αυτή τη διαδικασία βρεις και την χαμένη σου αυτοπεποίθηση. Αν δεν ξέρεις από πού να ξεκινήσεις, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις.

 

 

156 Σχόλια
12345
muse 19.4.2018 | 09:26
#2
Εχω ενα μωρακι που χρονιζει. Κι εμεις στο σπιτι εχουμε την τηλεοραση κλειστη για να απασχολειται με αλλα πραγματα κ να μην κολλησει απο τωρα με την οθονη.
Αλλα αυτο, στο σπιτι.
Αν παμε καπου που εχουν ανοιχτη τηλεοραση, οκ, δεν λεμε ποτε κατι, ακόμη κ αν ειναι οι γονεις μου. Θα δει λιγο τηλεοραση κ τι εγινε; Δεν θα κανουμε κ σαν να μην υπαρχει αυτο το αντικειμενο. Ακομη κ σε σπιτια φιλων μας οταν τα παιδια τους θελουν να δουν τηλεοραση, το ιδιο. Κ στην τελικη, το δικο μας μπορει να δει λιγο τηλεοραση αλλα μετα απο λιγο ασχολειται περισσοτερο με τα παιχνιδια των παιδιών, το διαφορετικο περιβαλλον του τραβαει την προσοχη. Ή και οχι παντα.
βλαχάκι (το) 19.4.2018 | 09:27
#2
...δεν νομίζω ότι είναι θέμα σνομπισμού "λαϊκιά τηλεόραση" vs "κουλτουρέ όπερα", πιστεύω ότι η γράφουσα εντάσσεται στους γονείς που -κόντρα στο ρεύμα των τηλεοράσεων, κινητών, τάμπλετ, ηλεκτρονικών παιχνιδιών και υπολογιστών- θέλουν και πιστεύουν για διάφορους λόγους (βλ. διάσπαση προσοχής, επιθετικότητα και συμπεριφοριακά, "εθισμός" κ.λπ.) ότι τα παιδιά τους θα είναι πολύ καλύτερα χωρίς αυτά τα μαραφέτια.

Το καλό (ή κακό) είναι ότι δεν υπάρχει μία εύκολη "λύση" ή μία άποψη επί του θέματος ...ή μάλλον υπάρχει κι αυτό λέγεται ΜΕΤΡΟ, διότι και αυτά τα πράγματα χρειάζονται. Το μέτρο, όμως, συνήθως (και επί πραγματικών πολυπαραγoντικών συνθηκών) είναι πιο δύσκολα εφαρμόσιμο και από τις δύο άλλες εναλλακτικές: το "άνευ ορίου" ή την "καθολική απαγόρευση".

υγ. Αγαπητή γράφουσα, εφόσον το νήπιο στο σπίτι αλλά και στις γιαγιάδες του ΔΕΝ βλέπει τηλεόραση, που σημαίνει ότι ΔΕΝ έχει καθημερινή επαφή με το "χαζοκούτι", είναι τόσο πολύ τρομερό όταν πηγαίνετε κάπου επίσκεψη, αυτές τις λίγες φορές δηλαδή, να βλέπει και λίγη τηλεόραση; (και έχοντας συναίσθηση ότι τα ζουζούνια είναι κάπως αηδία) .... θα το πω: Μήπως είσαι λίγο υπερβολική;
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 19.4.2018 | 12:10
Το προβλημα δεν είναι τωρα που είναι νηπιο αλλα αν το χουι "θα αποβλακωθει" αρα κοβουμε κεφαλι συνεχίσει σε πιο μεγάλες ηλικειες όπου τότε θα είναι καταστροφικο για το παιδι, το μετρο (η πιο δυσκολη λυση) είναι και η μονη σωστη, όχι "πιο" αλλα ή "μονη". Εγω θυμαμαι κατι κυριακες που με τον μπαρμπα μου βλεπαμε στο "χαζοκουτι" Κουστο και ζώα της σαβανας και thunder hawks.
AllesGoed 19.4.2018 | 16:26
Silverhawks βλεπατε ή thundercats.
;)
βλαχάκι (το) 19.4.2018 | 17:48
thunder thunder thundercats ALLLLLLLLL!

αλήθεια ποι@ ήταν τ@ αγαπημέν@ σας thundercat?
avatar
Ανώνυμος/η 19.4.2018 | 22:52
Η Τσιτάρα, γιατί έτρεχε γρήγορα, αν θυμάμαι καλά.
Τι ανατριχίλα με το thunder... thunder... Thandercats και το φωτοσπαθο στα πέρατα του κόσμου!...
Το παίζαμε και στο σχολείο, όταν και καλά κινδυνευαμε και θέλαμε να καλέσουμε τους φίλους μας.
Ήμασταν όλοι φαν.
Και το πιο ωραίο ήταν όταν μοιραζαμε ρόλους και φτιάχναμε δικές μας περιπέτειες.
Τολμώ να πω ότι ως παιδί μου άρεσαν πολύ τα μικυ μαου στην τηλεόραση.
(Μην ακούς εσύ 2.)
Μικρό μου πονυ forevah!
avatar
Μάρα Φέτη 19.4.2018 | 23:31
Η Τσιτάρα! Ήταν ζόρικη και την ήθελα για φίλη μου :b
βλαχάκι (το) 20.4.2018 | 11:15
Αχ! πολύ χαίρομαι που σας άρεσε η Τσιτάρα κι εμένα ήταν η αγαπημένη μου, ειδικά όταν έκανε το "speed", ακολουθούσαν ο Πάνθρο και ο Τάιγκρα (μάλλον με ισοψηφία) και τελευταίος και καταϊδρωμένος ο Λάιονο :-P
Σανάνθη 20.4.2018 | 11:33
Τί ωραίο ερώτημα, Βλαχάκι, πόσο όμορφα με ταξίδεψε στην παιδική μου ηλικία ♥

Οπως και των άλλων κοριτσιών πιο πάνω, η Τσιτάρα ήταν η αγαπημένη μου thundercat, ωωωω!! Ηθελα να γίνω σαν κι εκείνη και εν μέρει τα κατάφερα, τώρα που το σκέφτομαι :P

Επίσης, εκτός από το μικρό μου Πόνυ (Σούση ♥) λάτρευα και ο,τι βρισκόταν σε διπλό όνομα στο παιδικό πρόγραμμα, δηλ: Κάντυ-Κάντυ, Τάο-Τάο και Τεν-Τεν! Αχ, να μην ξεχάσω και τα γιαπωνέζικα παραμύθια με το μελωδικότατο τραγούδι της εισαγωγής, που στα παιδικά μας αυτιά ακουγόταν ως "Σουρινάάάάμ"-καμία σχέση :D (σημ: εκεί μάθαμε πρώτη φορά ότι οι Γιαπωνέζοι τρώνε ρυζοκεφτέδες, πολύύύ πριν γίνει μόδα και στην Ελλάδα το σούσι)

Τί να πεις, Πολίτες του Κόσμου από τα γεννοφάσκια μας! :)

avatar
rosa nera 19.4.2018 | 14:10
Ίσως είναι υπερβολική,αλλά η τηλεόραση και τα συναφή καλό σίγουρα δεν κάνουν.Έχει γίνει γραφική ενδεχομένως στα μάτια των συγγενών και φίλων σέρνοντας το μωρό από το χέρι όταν αντικρύζει οθόνη,αλλά παιδί της είναι και κάνει ό,τι νομίζει καλύτερο.Σε σπίτια αποκαμωμένων από την κούραση γονιών τα ανοιχτά κουτιά είναι κανόνας(και κανόνι για την ισορροπία των μωρών καθότι οι πληστοι παύουν να παρακολουθούν και να αξιολογούν το περιεχόμενο των προβαλλόμενων ,οπότε τα μωρά καταλήγουν να παρακολουθούν κλωτσιές,γροθιές,στριγγλιές και τα συναφή,βλέπε περιπέτειες κ.τ.λ.).Από την άλλη,θα γίνει εξαιρετικά αντιδημοφιλής αν πηγαίνει σε σπίτια και είτε τους λέει τι να κάνουν,είτε οδηγεί το παιδάκι αλλού,ολολυζοντας(ή όχι).Τηλεόραση υπάρχει στα σπίτια της συντριπτικής πλειοψηφίας, οπότε ή αποδέχεται ότι,έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να ελέγχει τα πάντα ,αν θέλει να έρχεται σε επαφή με άλλα παιδάκια,είτε περιορίζει την επικοινωνία.Το μη χείρον ,βέλτιστον.Ούτε για το βέλτιστον μπορούμε να γνωρίζουμε, ούτε για το χείρον.Από δω τι να αποφανθεί κανείς;Πάντως δικαιολογείται να ανησυχεί.Είναι εντυπωσιακό πάντως πόσο αυτονόητο θεωρείται να ξεφορτώνεται κανείς πιτσιρίκια μπροστά σε μια οθόνη.Δεν είναι καθόλου.
caravan 19.4.2018 | 14:19
Kι εγώ έτσι κατάλαβα ότι δεν θέλει πολλές επαφές με τεχνολογία εικόνας (όχι ακόμη κι έχει κάποιο δίκιο δεδομένου ότι μιλάμε για 15 μηνών νήπιο)
επειδή λέει αυτολεξί: "Η μικρή μου ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΒΛΕΠΕΙ αλλά τις περισσότερες την παίρνω και πάμε στο παιδικό για να παίξουμε. Καταλαβαίνω οτι καταπιέζονται τα άλλα παιδάκια, γι αυτο και ΔΕ ΛΕΩ ΚΑΤΙ. [...]Όταν πάμε σε φίλους ή συγγενείς που έχουν ΜΟΝΙΜΑ ΑΝΟΙΧΤΗ τηλεόραση πως είναι σωστό να αντιδρώ; Γιατί απ τη μια μας καλούν να δούνε τη μικρή, απ την άλλη η τηλεόραση είναι μόνιμη παρέα τους. Φυσικά και ΘΑ ΔΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΝΩΡΙΣ ΑΚΟΜΗ (έχω μιλήσει με παιδοψυχίατρο σχετικά με αυτό). Πηγή: www.lifo.gr"

Στο δε ερώτημα γιατί μίλησε με παιδοψυχίατρο που ετέθη παρακάτων μου έρχονται αυτομάτως 2 ερμηνείες στο μυαλο:
1.αυτός βρισκόταν πρόχειρος (μπορεί να είναι φίλος ή γνωστός και ρώτησε την επαγγελματική του άποψη)
2.δεν μας τα λέει όλα κι υπάρχει μια ανησυχία να το πω...άγχος να το πω...μήπως το παιδί εκδηλώσει διάσπαση προσοχής ή κάτι αντίστοιχο.

Ίσως την πήραν κάποιοι σχολιαστές ελαφρώς από τα μούτρα σήμερα. Αν διαβάζει ας μας απαντήσει αν το επιθυμεί.

avatar
rosa nera 19.4.2018 | 14:53
Όχι ελαφρώς,βαρέως.
avatar
Melina85 22.4.2018 | 11:59
Καραβάν και rosa nera ευχαριστώ για την υποστήριξη, πάντα οι απαντήσεις σας ξεχωρίζουν. Δεν ξέρω σε τι να πρωτοαπαντήσω με τα άστοχα σχόλια που διάβασα.
Χάσαμε κάποιον δικό μας και επισκέφτηκα παιδοψυχίατρο (αυτή είναι η σωστή ειδικότητα στην Ελλάδα) για να δω πως θα της μεταφέρω την απώλεια και ακολούθησε γενικότερη συζήτηση.
Η συμβουλή ήταν τηλεόραση με μέτρο όχι πάνω από 10-15 λεπτά την ημέρα. Φυσικά και βλέπει καρτούν και βίντεο με τραγουδάκια στο youtube, δεν είναι απομονωμένη από την τεχνολογία ή τα άλλα παιδάκια, και στο πάρκο πάμε και φίλοι μας έρχονται στο σπίτι.
Δεν παίρνω άρον άρον τη μικρή μου όταν ανοίγει η τηλεόραση (αν είναι ποτέ δυνατόν!!), ούτε στενοχωριέμαι που δεν την παίζουν (σε αυτές τις ηλικίες κάθε παιδάκι παίζει μόνο του ακόμα), αλλά παρακινώ και τα άλλα παιδάκια να παίξουμε με κάτι άλλο...
φούστα κλαρωτή 19.4.2018 | 15:15
συγνώμη ρε παιδιά, τα ζουζούνια δεν είναι το απαύγασμα της ποιότητας αλλά είναι διασκεδαστικά (όταν είσαι 3 χρονών). Στα πάρτυ των μεγάλων το μεγάλο κέφι γίνεται όταν βάζουμε να χορέψουμε παλιά τραγούδια eurovision και ελληνικά 80s. Δεν έχω ακούσει κάποιον να λέει "καλά, βάλαμε χθες Λένα Πλάτωνος και το κάψαμε"
βλαχάκι (το) 19.4.2018 | 17:05
...έπεσες στην περίπτωση, πραγματικά το "καίω" (χτυπιέμαι και τραγουδάω) με Λένα Πλάτωνος και με Παλαμίδα :-)

φούστα κλαρωτή 19.4.2018 | 19:28
ωωω, Βλαχάκι, παράδειγμα που βρήκα κι εγώ να χρησιμοποιήσω!
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 19.4.2018 | 23:29
AllesGoed και τα δύο εξου και το thunder hawks (μην ακουσω κιχ, νομίζω το εσωσα το λαθος)

Βλαχακι, με την σειρα 1.bengali, cheetara, mumm-ra και lion-o. ΚΑι προφανως Snarf!
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 19.4.2018 | 23:38
Καραβαν' οι ανθρωποι λειτουργουμε με μοτιβα, δηλαδη η απολυτη λυση που εφαρμοζει βασιζεται σε καποιο μοτιβο αποψεων, συμπεριφορας κτλ. Το προβλημα κατ'εμε δεν είναι ότι είναι πολυ μικρο και το ενα και το αλλο, είναι πολυ μικρο το παιδι ακομα αλλα στην (υποψία μου) υπερπροστασία που ως μοτιβο με τα χρονια μπορει να αλλαζει μορφες αλλα θα εφαρμόζεται απο την μανα, και εγω είμαι της αποψης ότι σταδιακα εκθετουμε τα παιδια στην τεχνολογία αναλογα με την ηλικεια τους και ενος χρονου παιδι δεν χρειάζεται καμια τεχνολογία περαν ενος καρτουν το σ/κ και μουσικη, προσωπκα είμαι των κουμουνιστικων λιλιπουπολη και μορμολης που είναι σαφεστατα ανωτερα των πως τα είπατε....Η/Υ, κινητα, ταμπλετ κτλ ενα ενα στα χρονια που θα ερθουν... ο λογος απλος: να μαθει ότι υπάρχει ζωη/λυσεις και βαρεμαρα εκτος τεχνολογίας, απαξ και το μαθει θα τα ρυθμιζει απο μονο του μετα.
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 19.4.2018 | 23:40
Εσεις φταιτε που μεσανυχτα καθομαι και ακουω τωρα αυτα....αφιερωμενο!

https://www.youtube.com/watch?v=PqK33x-LEpQ

Αντε και ασπρο πατο τα μπιμπερο!
avatar
Λουλού 19.4.2018 | 09:31
#2 Ας καλωσορίσουμε μια μανούλα στην παρέα μας.
avatar
Ανώνυμος/η 19.4.2018 | 19:38
Μανούλες του fb... αυτή η μάστιγα!
avatar
no-no 19.4.2018 | 09:33
#3: Αυτός σε βρήκε, γιατί δεν τον βρίσκεις κι εσύ λοιπόν να σου φύγει η απορία; Ή θα κάθεσαι να κάνεις ικασίες τι μπορεί να έγινε, ή θα του στείλεις ένα μήνυμα κι ότι γίνει. Και πας παρακάτω αν δεν.
avatar
no-no 19.4.2018 | 15:11
*εικασίες
granita lemoni 19.4.2018 | 09:33
#2 Θα μείνω κι εγώ στο ότι συζήτησες το θέμα της τηλεόρασης με παιδοψυχίατρο. Προσωπικά μου φαίνεται λίγο υπερβολικό+οι παιδοψυχίατροι ανάλογα με την εκπαίδευση/ειδίκευση που έχουν δεν είναι πάντα οι πλέον κατάλληλοι για συμβουλευτική γονέων.
Τέλος πάντων, δική μου άποψη αυτό.
Σου είπε ο παιδοψυχίατρος να μην έρχεται καθόλου το παιδί σε επαφή με τηλεόραση; Ακόμη π.χ. κι όταν είναι απλά ανοιχτή, χωρίς να παρακολουθεί; Ή σου είπε να μην έρχεται σε συστηματική επαφή με τηλεόραση;
Γενικά, ούτε εγώ είμαι υπέρ της υπερέκθεση σε τηλεόραση/τάμπλετ/κινητό, και ειδικά από μικρή ηλικία. Έχω δει τα αποτελέσματα και δεν είναι θετικά.
Αλλά, ας μην δαιμονοποιούμε την τεχνολογία. Οι ΤΠΕ έχουν μπει για τα καλά στη ζωή μας και η σωστή χρήση τους και εξοικείωση των παιδιών με αυτές (στην κατάλληλη ηλικία, βέβαια) έχει θετικά αποτελέσματα.
Όσο για τα "Ζουζούνια" κι εμένα μου φαίνονται απίστευτα εκνευριστικά, έως κιτς θα έλεγα. Για κάποιο λόγο όμως (τον οποίο αγνοώ) φαίνεται να έχουν καταπληκτική επίδραση στα παιδιά. Μπορούν ακόμη και να "σώσουν" παιδιά από επικείμενο meltdown (προσωπική παρατήρηση προφανώς).
Μην "μπουκώνεις" την μικρή σου με τηλεόραση, αλλά μη της στερείς α) την κοινωνικοποίησή της, και β) την εξοικείωση με τον πραγματικό κόσμο. Τα παιδιά πρέπει να λαμβάνουν ερεθίσματα από τον έξω κόσμο, κι αυτά τα ερεθίσματα δεν είναι πάντα τα πιο ποιοτικά, αλλά είναι απαραίτητα για να ενταχθούμε σε αυτόν (γενικά μιλώντας, όχι για την τηλεόραση).

(ΥΓ. Θα το πάω λίγο μακριά, αλλά μου θύμισε μια light εκδοχή του Arkangel, από το Black Mirror).
Συννεφιά 19.4.2018 | 11:51
Ανατριχιαστικό επεισόδιο!! Πράγματι!
Vasilis21 19.4.2018 | 12:04
Εγώ φαντάζομαι ότι μάλλον της είπε να προσέχει να μην κολλήσει το παιδί με την τηλεόραση, εννοώντας να μην υπερεκτίθεται, αλλά εκείνη κατάλαβε καθόλου τηλεόραση.
avatar
rosa nera 19.4.2018 | 14:20
Η κατάλληλη ηλικία είναι το θέμα. Και απορώ καλοπροαίρετα ,αν οι παιδοψυχίατροι δεν μπορούν ν αποφανθούν επί του θέματος, έχοντας σπουδάσει και ειδικευτεί στην παιδο-ψυχιατρική,ποιοί μπορούν κατά την γνώμη σου;Αυτό είναι το αντικείμενο της πολύχρονης εκπαίδευσής τους. Αυτό το συγκεκριμένο ακριβώς. Δεν είναι θέμα γνώμης εξάλλου. Είναι ανάλογο ισχυρισμού ότι πολιτικός μηχανικός δεν μπορεί να εκπονήσει στατική μελέτη.Αυτό δεν σπουδάζει 5 χρόνια στο Πολυτεχνείο;Άλλο το αντικείμενο σπουδών και άλλο η καταλληλότητα του χ τυχαίου ατόμου.Μην τα μπερδεύουμε.
granita lemoni 19.4.2018 | 15:00
Rosa Nera, με όλον τον σεβασμό, οι παιδοψυχίατροι, ειδικεύονται στη διάγνωση και την αποκατάσταση (πολλές φορές με τη χρήση φαρμάκων) διαφόρων διαταραχών. Δεν είναι ούτε ψυχοθεραπευτές (ένας ψυχίατρος μπορεί να γίνει με κατάλληλη εκπαίδευση ψυχοθεραπευτής), ούτε ασκούν συμβουλευτική. Δεν είναι καν παιδοαναπτυξιολόγοι για να σου πουν σε αυτή την ηλικία επιτρέπεται αυτό, στην άλλη το άλλο (φυσικά και γνωρίζουν περισσότερα επί του θέματος από τους υπόλοιπους ιατρούς). Άρα ναι, θεωρώ ότι να απευθυνθεί σε παιδοψυχίατρο για ένα θέμα που έχει να κάνει με την διαπαιδαγώγηση του παιδιού είναι πράγματι υπερβολικό. Το πολύ-πολύ μέχρι παιδοαναπτυξιολόγο να έλεγα ΟΚ, που και πάλι, τραβηγμένο μου φαίνεται.
Επιπλέον, θεωρώ απαράδεκτο, αν πράγματι συνέβει κάτι τέτοιο, ένας παιδοψυχίατρος να μην λαμβάνει υπ'όψιν το well being του παιδιού και να παροτρύνει τη μητέρα να το απομονώσει κοινωνικά για να αποφύγει την επαφή με την "κακή" τηλεόραση.
Δεν είναι κανείς ότι η τηλεόραση είναι babysitter, ούτε ότι προσφέρει κάτι ουσιαστικό.
Στην παρούσα όμως φάση πράγματι κάτι προσφέρει: κοινωνικοποίηση και αίσθημα αποδοχής, που είναι πολύ σημαντικά για τη μικρή.

Συννεφιά, πράγματι συγκλονιστικό.

Φούστα κλαρωτή, θυμήθηκα γνωστή μου που δεν διάβαζε στα παιδιά της κλασικά παραμύθια γιατί δεν ήθελε να τους δίνει κακά πρότυπα (κακός λύκος, κακιά μάγισσα). Έλα τώρα να κάνεις σεξουαλική διαπαιδαγώγηση σε ένα παιδί που νομίζει ότι όλος ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος.
avatar
rosa nera 19.4.2018 | 22:02
Τι να σου ρε συ Γρανίτα,ευχαριστώ για την ενημέρωση!
φούστα κλαρωτή 19.4.2018 | 14:23
οι παιδιατρικές εταιρείες μεγάλων χωρών βγάζουν οδηγίες για το χρόνο έκθεσης βρεφών και παιδιών στην τηλεόραση, αλλά είναι ακριβώς αυτό: οδηγίες. Δε σημαίνει ότι αν το μωρό παρακολουθήσει 5 λεπτά την οθόνη θα βγάλει κέρατα.

Η #2 πάντως μου θυμισε συζητήσεις που πετυχαίνω συχνά πυκνά σε progressive μαμαδοgroups (βλ. ενσυναίσθηση και σια) όπου οι μανούλες αλλάζουν τους στίχους των παιδικών τραγουδιών για να μη φέρουν σε επαφή το βλαστάρι τους με τη βια και άλλα κακά πρότυπα. Ελεγε μια "εγώ όταν τραγουδάω το αχ κουνελάκι, λέω στα παιδιά μου 'μήλο που θα το φας' αντί για ξύλο". Λες και τα παιδιά μεγαλώνουν σε γυάλα.
avatar
rosa nera 19.4.2018 | 14:59
Κέρατα σίγουρα δεν θα βγάλει. Αλλά ένα μωρό,κατά την γνώμη σου,επεξεργάζεται τα ερεθίσματα με τον ίδιο τρόπο που τα επεξεργάζεται ένας ενήλικας;Ας αρχίσουμε από κει.Σε ποια λογική μπορεί να θεμελιώνεται η απαγόρευση,σύσταση,συμβουλή;Σε ποια;Σε καμμία;Είναι παντελώς αυθαίρετη;
βλαχάκι (το) 19.4.2018 | 15:06
'μήλο που θα το φας';;;;

...και πού να τους εξηγήσει κανείς από πού προέρχεται το τραγούδι "ήταν ένα μικρό καράβι": https://en.wikipedia.org/wiki/The_Raft_of_the_Medusa#/media/File:JEAN_LOUIS_TH%C3%89ODORE_G%C3%89RICAULT_-_La_Balsa_de_la_Medusa_(Museo_del_Louvre,_1818-19).jpg
Parisios 19.4.2018 | 15:39
Φούστα φαντάζομαι στο "ήταν ένα μικρό καράβι", εκεί που λέει "να δούνε ποιος θα φαγωθεί" θα παθαίνουν κοκομπλόκο.
φούστα κλαρωτή 19.4.2018 | 16:34
Rosa, ακριβώς επειδή ένα μωρό δεν επεξεργάζεται τα ερεθίσματα όπως ένας ενήλικας και πολλές φορές υπάρχουν σωματικές επιπτώσεις από κάποια ερεθίσματα (πχ στις συνάψεις των νεύρων), οι επιστήμονες το ψάχνουν παραπάνω και βγάζουν οδηγίες/συστάσεις κλπ.

Λόγω των σπουδών μου και των διαβασμάτων που κάνω και μετά το πτυχίο, το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι τέτοια ερεθίσματα (όπως η έκθεση σε οθόνες) πρέπει να είναι επαναλαμβανόμενα για να έχουν επιπτώσεις. Για αυτό λέω χαριτολογώντας ότι δε θα βγάλει κέρατα. Διαφορετικά θα υπήρχε πλήρης απαγόρευση και δε θα το λέγανε "οδηγίες" αλλά "θέσφατο".

Για όποιον ενδιαφέρεται: αυτό το βιβλίο http://www.drdansiegel.com/books/the_whole_brain_child/
εξηγεί πολύ ωραία πώς αναπτύσσεται ο εγκέφαλός μας από τότε που γεννιόμαστε και πώς όλο αυτό αντανακλάται στις συμπεριφορές των παιδιών (πχ tandrums). Έχει επίσης και τις αντίστοιχες συμβουλές για το πώς να διαχειριστείς θέματα του παιδιού, βασισμένο πάντα στο πώς δουλεύει το μυαλό μας.
avatar
Mia Idea 19.4.2018 | 18:24
Ρε παιδιά κ εγώ νιώθω περίεργα όταν της τραγουδάω κάτι "βίαιο" αλλά από την άλλη το πιστεύετε ότι σαν παιδί ποτέ μου δεν κατάλαβα ούτε ασχολήθηκα με το ότι κάποιος θα φαγωθεί στο μικρό καράβι ή θα τον φάνε τα σκυλόψαρα; να περασε η βία κατευθείαν στο υποσυνείδητο; τι να πω. Δεν ήμουν καμιά καθυστερημένη αλλά δε στάθηκα ποτέ εκεί κι ας το τραγούδαγα το συγκεκριμένο, οπότε λέω μήπως τζάμπα σκάμε.
caravan 19.4.2018 | 21:34
Η βία είναι κάτι έμφυτο στον άνθρωπο και για να εξημερωθεί χρειάζεται όχι απάλειψή της απο οποιοδήποτε ερέθισμα αλλά διοχέτευσή της σε πλάγιους τόπους (μέσω της τέχνης).
Επομένως τα παιδικά τραγουδάκια κι ακόμη και κάποια ελαφρώς πιο βίαια παιχνίδια (σάμπως οι κλέφτες κι αστυνόμοι είναι ειρηνικό παιχνίδι;) δεν είναι αντιπαιδαγωγικά. Αντιθέτως μια χαρά είναι. Αλλιώς αν μεγαλώνει το παιδί σε αποστειρωμένο περιβάλλον παθαίνει ντουβρουτζά όταν θα συναντήσει αναμφίβολα κάποια στιγμή βία μπροστά του.
avatar
Mia Idea 19.4.2018 | 17:53
Εγώ βρε παιδιά δεν μπορώ καν να καταλάβω γιατί προβληματίζεται, αφού ένα μωρό 15 μηνών δεν έχει έτσι κι αλλιώς ενδιαφέρον για την τηλεόραση! Δεν πρόκειται να παρακολουθήσει ταινία, ούτε καν κινούμενα σχέδια πάνω από λίγα λεπτά. Και φυσικά ούτε εμένα μου αρεσει να βλέπω την κόρη μου αποβλακωμένη, αλλά οφείλω να πω ότι τα παιδικά τραγούδια είχαν καταπληκτική έπιρροή πάνω της! Την βοήθησαν απίστευτα να μάθει τη γλώσσα της μυστηριώδους χώρας του βορρά όπου διαμένουμε, να κατανοήσει έννοιες όπως τα ταξίδια, οι μετακινήσεις, η εργασία, τα αδέλφια κλπ, τη βοήθησαν να εξασκήσει τη μνήμη της κάθε φορά που προσπαθούσαμε να θυμηθούμε τα τραγούδια μαζί, και φυσικά της κράτησαν συντροφιά αφού είναι μοναχοπαίδι και πως να το κάνουμε, αυτή την απασχόληση έδειξε να προτιμά από τα αναρίθμητα παιχνίδια κ κούκλες που της έχουμε πάρει. Βέβαια άκουγε κλασσικά παιδικά τραγούδια με βιντεοκλιπ κινούμενων σχεδίων ή και παιδιών που τραγουδούν, όχι τόσο τσίτα όμως όπως τα ζουζούνια. Αυτά δεν μου αρέσουν ούτε εμένα αλλά πιστεύω πως κι αυτά μπορούν να είναι ευεργετικά ως ένα βαθμό. Και επίσης, το παιδί από μόνο του κάποια στιγμή στους 20-22 μήνες τα βαρέθηκε τα τραγουδάκια αφού πρώτα τα έμαθε απ'έξω κι ανακατωτά. Μην τρελαίνεσαι δηλαδή.
granita lemoni 19.4.2018 | 22:06
Φούστα, πράγματι πολύ ενδιαφέρον βιβλίο και με πολύ καλές και εύχρηστες τεχνικές, ακόμη και για μη ειδικούς.
avatar
Artful Dodger 19.4.2018 | 09:40
Οι φωτογραφίες είναι ίδιες με χτες... νιώθω σαν να μειώθηκε κατά 30% το “α, μπα; experience”
avatar
Neverlander 19.4.2018 | 12:32
You must be fun at parties ;)
avatar
sktpsx 19.4.2018 | 13:48
το κρασι παλιο..το χαβιαρι μαυρο..
avatar
no-no 19.4.2018 | 09:44
#5: Άφησες τη δουλειά που σου άρεσε και τον κύκλο σου, χωρίς να ψάξεις πρώτα κάτι στη Γερμανία. Αν είχες κάνει την έρευνά σου θα είχες ίσως καταλάβει ότι δεν υπάρχει κάτι που να σε ενδιαφέρει εκεί στο μέρος που ζει ο φίλος σου. Ότι και να αποφασίσεις, καλύτερα να ζυγίσεις προσεκτικά το επόμενο βήμα σου. Δηλαδή, αν είναι να γυρίσεις Αγγλία, ψάξε πρώτα για δουλειά, μην τα μαζεύεις πάλι και πας έτσι. Κι επειδή πήρες μια απόφαση, δεν χρειάζεται να τη λουστείς για πάντα. Αφού δεν είσαι χαρούμενη εκεί, άλλαξέ το. Καλή τύχη
Συννεφιά 19.4.2018 | 09:47
#2 νομίζω ότι δεν κατάλαβες τι σου είπε η παιδοψυχολόγος και έχεις διαστρεβλώσει πάρα πολύ, μια λογική συμβουλή. Δεν νομίζω ότι σου είπε να εξαφανίσεις όλες τις τηλέοράσεις από τον πλανήτη για να μη τις βρει ποτέ το παιδί σου (υπερβολή, αλλά αυτό δεν θα ήθελες να κάνεις?) . Δεν νομίζω να συμφωνεί η παιδοψυχολόγος που παίρνεις το παιδί σου από μια ομάδα με άλλα παιδάκια την ώρα που παίζει και το απομονώνεις σε ένα άλλο δωμάτιο για να μη δει τηλεόραση. Της το έχεις πει αυτό? Της έχεις πει τι κάνεις προκειμένου να μη δει το μικρό σου τηλεόραση? Της έχεις πει ότι το σκέφτεσαι να πας σε σπίτια άλλων ανθρώπων και κινδυνεύεις να γίνεις αντικοινωνική, (και να πάρεις και το μικρό στον λαιμό σου), επειδή έχεις παραφράσει σε βαθμό υπερβολής τη συμβουλή της? Αν δεν της τα έχεις πει όλα αυτά, καλό είναι να το συζητήσεις μαζί της λίγο.
Ρεαλιστικά τώρα, τηλεοράσεις υπάρχουν παντού και το μικρό σου θα δει και θα ξαναδεί. Η απαγόρευση μόνο κακά αποτελέσματα μπορεί να φέρει. Η λύση σου δεν είναι να μην έρχεται το παιδάκι σε επαφή με την TV. Η λύση σου είναι του δώσεις ερεθίσματα και απασχόληση με άλλα ενδιαφέροντα ώστα να μην ενδιαφέρεται για την TV ακόμα κι αν αυτή είναι μπροστά του ανοιχτή. Η υπερβολή που τώρα σε διακατέχει, πρέπει να μετριαστεί γιατί σου δημιουργούνται ανούσια άγχη και χάνεις το μέτρο. Για αυτά τα πράγματα πρέπει να μιλήσεις με την παιδοψυχολόγο.

PS: τα ζουζούνια μπορεί να σου φαίνονται χάλια, αλλά α) δεν είναι και τόσο τελικά, και β) αυτά αρέσουν στα μωρά. Να ξέρεις ότι είναι μια φάση που περνάει. Θα μεγαλώσει σύντομα και δεν θα του αρέσουν πια. Επίσης όταν μεγαλώσει, δεν θα μπορείς να του επιβάλεις το γούστο σου πια. Άρχισε να συμβιβάζεσαι από τώρα με τη σκέψη!!!
Maggie 19.4.2018 | 12:43
Σε αυτά τα αποσιωπητικά στο τελος της πρότασης που περιγράφει ότι η φίλη της αφήνει τα παιδιά της να βλέπουν Ζουζούνια με τις ώρες κρύβεται όλη η επικριτικότητα που κρύβει για τις "άλλες, κοινές, θνητές μαμάδες".
Συννεφιά 19.4.2018 | 14:13
Ναι ναι. Είναι από αυτές/αυτούς που έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και κινούνται σε άλλα επίπεδα! Παίζει και να μην το έχει εμβολιάσει το παιδάκι. Παίζει και να του φτιάχνει ριζόκρεμα με το μητρικό της γάλα!
Maggie 19.4.2018 | 14:49
Συννεφια!!! Ριζόκρεμα με το μητρικό της γάλα; Σε τί σκοτεινά μονοπάτια με οδηγησες;
: )))
Θα κάνω καιρό να ξαναφάω ρυζόγαλο.
avatar
Kλεοπάτρα 19.4.2018 | 14:11
Συμφωνώ με τη γενική ιδέα στο σχόλιό σου αυτό και κυρίως στην τελευταία παράγραφο. Επειδή εχω και μεγάλα παιδιά πια οταν χρειάστηκα και έψαξα και εγω το θέμα παιδοψυχολόγου με ενημέρωσαν οτι δεν υπαρχει αυτη η ειδικότητα στην Ελλάδα αλλα χρησιμοποιείται καταχρηστικά απο διάφορους ψυχολόγους. Ο μονος αρμόδιος για να συμβουλέψει αξιολογήσει κλπ παιδιά ειναι ο παιδοψυχίατρος. ...είχα σοκαριστεί και εγω αλλα ετσι ειναι αν μιλαμε για Ελλάδα !
avatar
Mia Idea 19.4.2018 | 18:28
Εγώ πάντως αλλού το εντοπίζω το πρόβλημα. Αν τα άλλα παιδάκια είναι μεγαλύτερα και προτιμούν να δουν τβ από το να παίξουν με το μωρό της, τότε τι να πάει να κάνει στο σπίτι τους; δεν είπε ότι το παίρνει την ώρα που παίζει αλλά την ώρα που τα άλλα το παρατάνε σύξυλο για να δουν τηλεόραση. Είναι πόνος για τη μάνα να βλέπει το παιδί της να ξεμένει μόνο του, επομένως το παίρνει μέσα να παίξει αυτή μαζί του αν κατάλαβα καλά.
caravan 19.4.2018 | 21:35
Το πάει στους παππούδες για να το δουν οι παππούδες (το ζητούν οι παππούδες) που ως παππούδες έχουν ανοιχτή τηλεόραση (σε μεγάλη ένταση) ολημερίς.
:)
avatar
Melina85 22.4.2018 | 12:59
Είμαι η #2. Συννεφιά και maggie αστοχα τα σχόλιά σας. Δεν εχω δαιμονοποιησει την τηλεόραση, το εξηγησα και παραπάνω.
Με εκνευρίζει η λέξη "μανουλα" και όσα κρύβονται από πίσω, εχω φύγει τρέχοντας από μαμαδογκρουπς και ενσυναισθηση με αυτα που διάβαζα. Ούτε κρίνω τους αλλους γονείς, ούτε υπερβολές έκανα με το θηλασμό, ούτε αλλάζω στίχους σε τραγούδια και παραμύθια (!).
Souzy Tros 19.4.2018 | 09:48
#2# Κι εμένα με ενοχλεί όταν στις κοινωνικές συναναστροφές σε σπίτια φίλων παίζει μια τηλεόραση, με αποσπά και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στην παρέα και στην κουβέντα, επ' ουδενί όμως δεν επιμένω, ή απαιτώ, ή ζητώ να κλείσει η τηλεόραση, ο καθένας στο σπίτι του κάνει αυτός κουμάντο και αυτός αποφασίζει, απλά αν ερωτηθώ από τον οικοδεσπότη λέω την αλήθεια, ότι με ενοχλεί και αν δεν την κλείσουν, ή φεύγω νωρίς, ή κάνω υπομονή και δεν ξαναπηγαίνω! Επίσης, όταν λες έχεις μιλήσει με παιδοψυχίατρο (παιδοψυχίατρο γιατί? ο παιδοψυχολόγος δεν σου κάνει?) τί εννοείς, ότι επισκέπτεσαι κάποιον ειδικό σε τακτική βάση ή ότι συνάντησες κάποτε σε ένα τραπέζι έναν παιδοψυχίατρο και το κουβέντιασες? Γιατί, αν συμβουλευτείς παιδοψυχολόγο, κατά πάσα πιθανότητα θα σου πει ότι, ο πιο εγγυημένος τρόπος να καταστήσεις κάτι αφόρητα ελκυστικό σε ένα παιδί, είναι να του το απαγορεύεις και να του το στερείς ολοκληρωτικά!
TGProject 19.4.2018 | 10:05
#5 Σιγά βρε καλή μου που είσαι αυτοκαταστροφική. Πήρες μια απόφαση που δεν σου βγήκε στην πορεία. Τόσο απλό. Και μάλιστα μια απόφαση αναστρέψιμη. Υπεραναλυτική η σκέψη σου χωρίς λόγο. Με τα δεδομένα που είχες όταν ήσουν στην Αγγλία, πήρες την απόφαση να φύγεις γιατί θεώρησες πιο σημαντική τη σχέση σου. Τώρα άλλαξαν οι ανάγκες και θεωρείς λάθος την απόφαση. Μην αυτομαστιγώνεσαι. Ξεκίνα να αλλάζεις ότι δεν σου κάνει. Ξέρεις πόσες και πόσες φορές θα σου φανεί εκ των υστέρων ότι πήρες τη λάθος απόφαση; Χαλάρωσε λίγο ώστε χωρίς θυμό να προχωρήσεις καλύτερα.
avatar
Kλεοπάτρα 19.4.2018 | 14:14
Συμφωνώ και επαυξάνω. Αρκεί να μην κολλήσεις στο οτι χαράμισα Χ χρόνια και κριμα να κάνω πίσω ...παθήματα μαθήματα και βουρρρρ για ευτυχία!!!
caravan 19.4.2018 | 14:28
Η αίσθηση που αποκόμισα διαβάζοντας είναι ότι θεωρεί ότι πήρε κι άλλες λάθος αποφάσεις σε άλλες στιγμές της ζωής της ανεξαρτήτως της συγκεκριμένης.
12345

LIFOLAND ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ