Υπάρχω σε έναν κόσμο που δεν θέλω να υπάρχει!
YouSendIt!

Υπάρχω σε έναν κόσμο που δεν θέλω να υπάρχει!

Από την αναγνώστρια της Lifoland, Ειρήνη

Ειρήνη

 

Γεια, με λένε Ειρήνη είμαι κάτω των δεκαοχτώ και ζω σε έναν κόσμο που δεν θέλω. Σε έναν κόσμο που δεν μου αρέσει και θα 'θελα να αλλάξω. Ζω σε μια χώρα, που υπάρχει "δημοκρατία" μόνο στα λόγια. Σε μια χώρα, που οι μόνες αποφάσεις που παίρνει ο λαός είναι ποιος θα είναι ο επόμενος πρωθυπουργός για τους επόμενους έξι μήνες. Εκλέγουμε άτομα σύμφωνα με τις "ηγετικές τους ικανότητες" και τις υποτιθέμενες υποσχέσεις τους. Υποσχέσεις, που πολλάκις έχει αποδεχτεί ότι ουδέποτε κάποιος κράτησε και πόσο μάλλον υλοποίησε. Ζω σε έναν τόπο που δημιούργησε τον θεσμό της δημοκρατίας. Που έδωσε τα φώτα του σε ολόκληρο τον κόσμο. Ζω σε έναν τόπο για τον οποίο ο καθένας θα έπρεπε να ήταν περήφανος που κατάγεται από αυτόν, κι όμως κανείς δεν είναι. Αλήθεια όμως γιατί;

 

Μάλλον γιατί οι άνθρωπο ξεχνούν τα καλά και τα σπουδαία. Η χώρα μου θα μπορούσε να χαρακτηριστεί άξια λύπησης πλέον, αφού ανάπτυξη δεν υπάρχει και η ανεργία μέρα με την μέρα αυξάνεται , αλλά παρ' όλα αυτά έχει γίνει κέντρο (λαθρο)μεταναστών ενώ παράλληλα νέοι άνθρωποι που θα μπορούσαν να προσφέρουν πολλά, φεύγουν σε μιαν άλλη χώρα αναζητώντας ένα καλύτερο και πιο σίγουρο αύριο. Αλήθεια, όταν οι γονείς σας σας έφεραν στον κόσμο το ονειρεύονταν μια τέτοια ζωή για το παιδί τους; Μια ζωή εξαθλίωσης; Μια ζωή συνεχούς ανοχής καταστάσεων μισητών από όλους; Ή μια ζωή χιλιόμετρα μακρυά από την χώρα που γεννήθηκες; Διότι οι δικοί μου γονείς όχι! Δεν έκαναν αυτά τα όνειρα για μένα! Μεταξύ μας, ούτε εγώ την θέλω αυτή την ζωή. Βαρέθηκα να μου επιβάλουν πως να ζω! Κουράστηκα να διαβάζω ατελείωτες ώρες και να παρακολουθώ άλλες τόσες φροντιστήρια μόνο και μόνο για να περάσω σε μια σχολή που, είτε θα με κάνει να είμαι μια ακόμα άνεργη ανάμεσα στους τόσους άλλους που υπάρχουν, είτε οι οικονομικές συγκυρίες θα με αναγκάσουν να φύγω στο εξωτερικό αναζητώντας μια καλύτερη τύχη σαν όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Εγώ ονειρευόμουν αλλιώς τα εφηβικά μου χρόνια. Πιο ξέγνοιαστα, πιο χαλαρά και ελεύθερα.

 

Η αλήθεια όμως είναι πως οι αποφάσεις μας και οι επιλογές του καθενός μας έφεραν σ' αυτό το σημείο. Αναρωτηθήκατε πότε όμως αν όντως ζείτε; Στις μέρες μας, όλοι απλά υπάρχουν. Ξυπνούν το πρωί πηγαίνουν στην δουλειά και ούτω καθεξής. Η "ζωή" δεν ρέει. Απλά κυλά ομαλά χωρίς κανένα απολύτως ενδιαφέρον καμία αλλαγή ιδίως προς το καλύτερο. Άραγε όταν μεγαλώσετε όλοι εσείς και 'γω μαζί τι θα 'χουμε να λέμε και να θυμόμαστε; Πλέον ζούμε για να δουλεύουμε ενώ θα έπρεπε να δουλεύουμε για να ζούμε. Η ζωή είναι για να την ζήσεις! Για να κάνεις ταξίδια. Να περνάς καλά. Την ζωή πρέπει να την ζούμε στα ΑΚΡΑ! Το οφείλουμε στον εαυτό μας. Δεν πρέπει απλώς να υπάρχουμε. Μα ποιον κοροϊδεύω; Στον κόσμο-και κυρίως-στην χώρα που ζω κάτι τέτοιο δεν θα γίνει ποτέ...Ας αλλάξω λοιπόν την αρχή του κειμένου. Υπάρχω σε έναν κόσμο που δεν θέλω να υπάρχει!

11 Σχόλια
Chorizo 23.11.2016 | 18:37
Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα ποιό είναι το νόημα της ζωής, ούτε καν αν υπάρχει κάτι τέτοιο. Όλοι κάνουμε εικασίες, κι εσύ το ίδιο. Μην διαμαρτύρεσαι για τον κόσμο στον οποίο βρίσκεσαι, δεν έχεις επιλογή άλλωστε. Κάνε ότι νομίζεις, μην μας πρήζεις. :)
Ρώζι 24.11.2016 | 19:26
Στο κείμενο απλά εκφράζει "οργή". Μιλάω για το βάσανο μου. Δεν ειχα σκοπό να "πρηξω" όπως λες κανέναν. Και επίσης δεν θεωρώ καθόλου λάθος την διαμαρτυρία όταν αφορά κατι που δεν μου αρέσει, δεν θεωρώ σωστό και συνάμα δεν είναι δίκαιο. Δεν ζω σε μια ουτοπία εχω γνώση οτι δεν υπάρχει πλήρως δικαιοσύνη, τέλειο κράτος και όσα τέλος πάντων ονειρεύομαι εγω και πολύ άλλοι.
Chorizo 26.11.2016 | 01:28
Define δίκαιο. (και συγγνώμη για το "πρήζεις") :)
Ρώζι 3.12.2016 | 23:01
Προφανώς αναφέρομαι σε μια ουτοπική δικαιοσύνη που υπάρχει μόνο σαν σκέψη και ιδέα αλλά όπως λένε φασούλι το φασούλι γεμίζει το σακούλι. Και για να γίνει η όποια μεγάλη αλλαγή στον κόσμο χρειάζονται μικρές πράξεις ή στην συγκεκριμένη περίπτωση μικρές διαμαρτυρίες.
βλαχάκι (το) 23.11.2016 | 19:35
Το παρόν κείμενο μου φαίνεται λυπηρό και συνάμα απεχθές.

Το νεαρόν της ηλικίας δεν ξέρω αν τα κάνει χειρότερα ή καλύτερα τα πράγματα...
Ρώζι 24.11.2016 | 19:26
Τι ακριβώς εννοείς με το χειρότερα ή καλύτερα; Αδυνατώ να καταλάβω.
Christos Papagiannidis 24.11.2016 | 02:07
Αγαπητή Ειρήνη,

Είναι πολύ ωραία αυτά που γράφεις καθώς και ο τρόπος.
Αυτά που θα σου πω μην τα ακολουθήσεις αλλά να τα έχεις πάντα σε μια ακρη στο μυαλό σου.

Η Δημοκρατία που αναφέρεις στην Αρχαία Ελλάδα δεν ήταν αυτό το ουτοπικό που μας διδάσκει το σχολείο, υπήρχαν τεράστιες κοινωνικές διακρίσεις όπως για παράδειγμα δούλοι. Δούλοι δεν υπάρχουν ακόμα και στα πιο απολυταρχικά πολιτεύματα της εποχής μας. Αν ξαναγυρνούσα στο σχολείο σίγουρα θα έφερνα σε δύσκολη θέση κάποιον καθηγητή μου απαιτώντας να μου πεί αντικειμενικά όλη την αλήθεια για την κοινωνία στην αρχαία ελλάδα.

Τέλος χωρίς να θέλω να σε απογοητεύσω, ο κόσμος δεν αλλάζει. Υπάρχουν δυο φράσεις "ενα χελιδόνι δεν φέρνει την άνοιξη" και "κάθε ψήφος μετράει". Αν προσπαθήσεις να αλλάξεις τον κόσμο και ακολουθήσεις έναν τρόπο για όλους τους ανθρώπους θα μείνεις μόνη απέναντι στο σύνολο. Αν ακολουθήσεις το τρόπο που αποδέχεται ο κάθε άνθρωπος θα καταλήξεις να σε χαρακτηρίσουν υποκρίτρια, πως χειραγωγείς και μεθοδεύεις.

Άκου καλά τους στίχους του τραγουδιού Κεμάλ - Μάνος Χατζιδάκης
Ρώζι 24.11.2016 | 19:22
Αγαπητέ Χρήστο,

Χαίρομαι που δου άρεσε το κείμενο και σε ευχαριστω για τις "συμβουλές".

Για να ξεκαθαρίσω όμως την θέση μου θα ηθελα να πω οτι, γνωρίζω πως ηιστορία στο σχολείο μας κρύβει πολλά.Σχεδόν τίποτα(που λεει ο λόγος ) δεν ειναι οπως ακριβώς παρουσιάζεται. Προφανώς και δεν υπάρχουν δούλοι πράγμα που δεν ισχυε παλιότερα.

Θα μου επιτρεψεις βέβαια να διαφωνισω με το τελευταίο κομμάτι του λόγου σου. Ειμαι απο τα άτομα που πιστεύουν οτι τα πράγματα και οι καταστάσεις μπορούν να αλλάξουν. Δεν παραβλεπω βέβαια το γεγονός πως κατι τέτοιο χρειάζεται ίσως και αιώνες για να συμβεί. Χαρακτηριστικο παράδειγμα η δουλεία. Δεν νομίζω οι ανθρώπους εκείνων των περιόδων να πίστευαν σε μια τόσο μεγάλη αλλαγή. Ήλπιζαν σίγουρα αλλα δεν την περίμεναν. Ίσως κατά βάθος κάπως έτσι ειμαι και γω ελπίζω μα -ειδικά μετα το τραγούδι - δεν ξέρω αν πραγματικά πιστεύω. Ισως να είναι η "τρέλα" της ηλικίας, η ελπίδες που φέρουν όλοι όσοι είναι (κυριως) συνομήλικοί μου. Θα δείξει...
Ρώζι 24.11.2016 | 19:32
Επίσης κάποια λάθη έγιναν λόγω κεκτημένης ταχύτητας. Θα με συγχωρέσεις
lost2018 25.11.2016 | 00:17
H καταχώρηση αυτή προέρχεται από έναν νέο άνθρωπο που αισθάνεται απόγνωση και όχι οργή, όπως λανθασμένα επισήμαναν κάποιοι. Ψηλαφίζει τα κακώς κείμενα της κοινωνίας μας, που δεν είναι τίποτε άλλο από την τύποις δημοκρατία,την αναξιοκρατία, την ανάλγητη ατομικότητα και φυσικά την υποκρισία και εκφράζει όχι μόνο την νεολαία αυτής της χώρας που αισθάνονται ότι δεν έχουν μέλλον,αλλά και πολλούς από εμάς τους μεγαλύτερους, που περάσαμε σχεδόν την μισή μας ζωή περίπου στο περιθώριο των δήθεν εξελίξεων, της επίπλαστης ευμάρειας και της αστικής ευγένειας. Εκφράζει πολλούς από εμάς που είτε χωρίς κρίση είτε με κρίση ήμαστε πάντα κακοπληρωμένοι, πληρώναμε ενοίκιο για χρέπια που θα ζήλευαν και διαμερίσματα σε ουρανοξύστη και που κάθετι που κάναμε ήταν είτε ντεμοντέ είτε εκκεντρικό.
Γι αυτούς τους λόγους δεν μπορώ να κατανοήσω τα ειρωνικά και αφειδώς αρνητικά σχόλια κάποιων. Αλλά ίσως είναι τελικά δείγμα βολέματος αυτή η αρνητική στάση. Ίσως και πλήρους απάθειας και κοινωνικής ραστώνης. Αρκετοί, ακόμη και σήμερα αρνούνται να δουν ότι η χώρα είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη.
Κι αυτή η καταχώρηση είναι μια κραυγή αγωνίας. Γιατί ακόμη και σ αυτή την χώρα του δήθεν κάποιοι θέλουν να ζήσουν κι όχι απλά να υπάρξουν.Και μακάρι όλοι να σκέφτονταν σαν την συγγραφέα αυτού του κειμένου. Ίσως να βρισκόμαστε σε καλύτερη κατάσταση, ως χώρα, ως κοινωνία και ως άτομα.
Ρώζι 3.12.2016 | 22:58
Αγαπητε/η lost,

Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων για τα θετικά σου σχόλια. Χαίρομαι ιδιαιτέρως που αντιλήφθηκες το βαθύτερο νόημα αυτού του κείμενου. Ναι εκφράζει απόγνωση και ναι δεν επιθυμώ να ζήσω όπως έζησαν όλοι οι υπόλοιποι πριν από εμένα. Σέβομαι φυσικά τις απόψεις του καθενός σχετικά με την ζωή αλλά είναι πράγμα αδύνατον να τις ενστερνιστώ. Μάλλον ελπίζω σε κάτι ουτοπικό. Αλλά θεωρώ πως αυτό είναι το μόνο που μου έχει απομείνει. ΕΛΠΙΔΑ...
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

LIFOLAND ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ