Ούτε να απαχθείς δεν μπορείς σε αυτήν τη χώρα

Ο κίνδυνος να πέσεις στο στόμα των τηλε-παραθυράκηδων ξεπερνάει τον κίνδυνο των απαγωγέων.
22.1.2009

Στην Ελλάδα μόνο ένα πράγμα δεν μπορείς να κάνεις, όλα τα άλλα επιτρέπονται. Μπορείς να κλέψεις τα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων, να υποκλέψεις τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις, να πουλήσεις μπιτ παρά κτήματα του Ελληνικού Δημοσίου στον Εφραίμ ή να προτρέψεις από τηλεοράσεως τον ελληνικό λαό σε νόμιμη φοροδιαφυγή επειδή «ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

Αρκεί να καταλάβεις το λάθος σου, όπως έκανε για το Βατοπέδι ο πρωθυπουργός με μερικούς μήνες καθυστέρηση. Ή, όπως προχθές ο κ. Βουλγαράκης, να ζητήσεις συγγνώμη αποκλειστικά από «τους ψηφοφόρους της ΝΔ», θυμίζοντας για μια ακόμη φορά ότι η κυβέρνηση αυτή ποτέ δεν πίστεψε ότι εργάζεται για τα συμφέροντα όλης της χώρας. Αυτό που δεν επιτρέπεται είναι να πέσεις θύμα απαγωγής.

Ο φόβος δεν είναι τόσο ότι θα πέσεις στα χέρια των απαγωγέων, όσο ότι θα σε παραλάβουν οι δημοσιογράφοι και δη οι τηλε-παραθυράκηδες. Αν έχετε επιφυλάξεις για το προηγούμενο συμπέρασμα, ρωτήστε την οικογένεια του εφοπλιστή Παναγόπουλου: το τι είπε το στόμα τους αυτές τις μέρες θα αποτελεί πολύτιμο υλικό για όσους από τους κοινωνιολόγους του μέλλοντος ασχοληθούν με την κατάντια των ΜΜΕ και του πολιτισμού μας. Μέχρι που αναγκάστηκε η κ. Παναγοπούλου να παρεμβαίνει τηλεφωνικά σε εκπομπές, μήπως και τις επαναφέρει στην τάξη.

Οι τηλε-παραθυράκηδες χωρίζονται βασικά σε τρεις κατηγορίες. στην πρώτη ανήκουν οι «ινσπέκτορ Κλουζό» που μικροί ήθελαν να γίνουν αστυνομικοί, αλλά δεν τα κατάφεραν και το γύρισαν στη δημοσιογραφία. Ορισμένοι απ' αυτούς απελευθέρωναν τον εφοπλιστή τρεις φορές το 24ωρο βασισμένοι σε αποκλειστικές πληροφορίες που διαψεύδονταν συστηματικά. Άλλοι επανέρχονταν κάθε τόσο με ειδήσεις για το ποσό των λύτρων, λες και αυτό είναι το πρόβλημα της υπόθεσης. Μερικοί συνέστησαν δημοσίως στην αστυνομία να ερευνήσει τα φαρμακεία από τα οποία αγοράσθηκαν φάρμακα για τον διαβήτη -μέτρο που αν εφαρμοζόταν θα καθιστούσε ύποπτο το ένα δέκατο του πληθυσμού της χώρας- παραγνωρίζοντας ότι οι απαγωγείς είναι πιο έξυπνοι απ' αυτούς. Ειδάλλως θα είχαν γίνει δημοσιογράφοι.

Η δεύτερη κατηγορία είναι οι κουτσομπόληδες. Δεν φτάνει ο καημός που έχει ο απαχθείς ή η οικογένεια του, πρέπει να ακούει τον καθένα να αναλύει τις προηγούμενες σχέσεις του, την αιτία του διαζυγίου του ή αν μοίρασε την περιουσία σωστά και ποιο από τα μέλη της οικογένειας είναι ρηγμένο από τη μοιρασιά. Ελπίζω ο κ. Παναγόπουλος να μην έβλεπε τηλεόραση στη διάρκεια της ομηρίας του (η υπόθεση δεν έχει λήξει, όταν γράφεται αυτό το άρθρο) γιατί θα κινδύνευε να πεθάνει όχι από την έλλειψη φαρμάκων αλλά από το βιασμό της προσωπικής του ζωής.

Μεγαλοδημοσιογράφοι θεωρούνται όσοι έχουν τα προσόντα να συνδυάσουν αυτές τις δύο κατηγορίες, δηλαδή την... κοινωνική κριτική με το αστυνομικό δαιμόνιο. Σε μια σχετική εκπομπή, ο σχολιαστής, αφού μας πληροφόρησε ότι ο ρηγμένος στη μοιρασιά γιος του κ. Παναγόπουλου ήρθε από το Λονδίνο για να πάρει μέρος στις διαπραγματεύσεις, έδωσε στο κοινό και χρήσιμες πληροφορίες για το τι κάνουν οι απαγωγείς μόλις πάρουν τα λύτρα: «κάθονται και τα χαϊδεύουν» και, μάλιστα, αν είναι πέντε «κάθονται οι τρεις και τα χαϊδεύουν» χωρίς να διευκρινίσει τι κάνουν οι υπόλοιποι δύο. Υποθέτω ότι θα χαίδεύουν τους άλλους τεις, πράγμα που αποδεικνύει ότι μερικές φορές το χρήμα φέρνει και την... ευτυχία.

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια