34

5.2.2009

Παρασκευή 30/01

Πηγαίνουμε στο Ψάριστον. Εστιατόριο με ψαρικά κάπου στο Νέο Ηράκλειο. Δεν το πιστεύεις, αλλά εδώ σερβίρουν απίστευτο φαγητό. Αν ήταν στο κέντρο της Αθήνας, θα πήγαινα τρεις φορές τη βδομάδα. Μια ταβέρνα δίπλα σε ένα γήπεδο. Από την τζαμαρία έχεις θέα ένα βιολετί γκραφίτι και από τα μεγάφωνα ακούγεται ο Στράτος. Derti Radio. Ξεκινάμε με μια ρεγγοσαλάτα, αφράτη, έντονη. Ένα φιλέτο τόννου σασίμι με μια φέτα λεμόνι και wasabi και μια σαλάτα απλή. Ακολουθεί μια πιατέλα από αχνιστές καραβίδες. Τις τρώμε με τα χέρια, η σάρκα τρυφερή, ελάχιστο αλάτι, το ζουμί τους καθαρή θάλασσα. Μύδια σαγανάκι από τις σπεσιαλιτέ του μαγαζιού πάνω σε πατάτες τηγανητές, λεπτές σαν δαντέλα. Ο κόσμος μιλάει δυνατά, ακούω τη Ρίτα Σακελαρίου και σκέφτομαι πως τέτοιο συμιακό γαριδάκι δεν ξέρω αν υπάρχει αλλού στην Αθήνα. Άξιζε τον κόπο να βάλω GPS για να βρω αυτό το μέρος. Το φινάλε ήταν δύο γλώσσες ψητές και δεν έχω πολλά λόγια να για τις περιγράψω. Ήταν υπέροχες. Και το σέρβις άψογο, δεν μας ενόχλησε τίποτα. Αυτό είναι σπάνιο στην Αθήνα. Επιστρέφοντας στο κέντρο, προσπάθησα να καθορίσω ποια είναι τελικά τα κριτήρια για ένα καλό εστιατόριο. Ακριβή απάντηση δεν βρήκα, μόνο πως θέλω να τρώω αληθινό φαγητό. Τι σημαίνει αυτό; Νομίζω σημαίνει πως αυτός που το μαγείρεψε το ξέρει καλά. Είναι «η αλήθεια του», που λέει και η Βάνα Μπάρμπα, δεν το βλέπει φιλόδοξα. Οι αφροί, και τα παγωτά χαβιάρι γίνονται σπουδαία μόνο από αυτούς που έχουν αυτό στο μυαλό τους. Και οι αχνιστές καραβίδες γίνονται σπουδαίες μόνο από αυτούς που ξέρουν προς τα πού πέφτει η θάλασσα...

Κυριακή 01/02

Η Τ. κάνει τραπέζι. Να σπάσει η γκαντεμιά του Γενάρη, να μπει ο Φλεβάρης πιο αισιόδοξα. Λέω πως θα πάρω το γλυκό και μπαίνω στο μετρό για Περιστέρι. Καιρός να τσεκάρω από κοντά το ζαχαροπλαστείο Μέλισσα. Ένας φίλος, όποτε έρχεται στο γραφείο, φέρνει γλυκά από κει και βλέπεις όλο το μαγαζί να πηγαινοέρχεται και να τσιμπολογά από τις απίστευτες τούρτες. Μέσα στην ακαταστασία του Περιστερίου, η Μέλισσα είναι ένα μίνιμαλ ζαχαροπλαστείο με γλυκά ονειρεμένα. Όπου προβλέπεται σοκολάτα χρησιμοποιούν Valhrona. Διαλέγω μια Sachertorte και ένα γιγαντιαίο δαχτυλίδι από ζύμη σου γεμισμένο με κρέμα και αγριοκέρασο. Θα ήθελα να κάτσω εδώ για δύο ώρες να ρωτάω και να δοκιμάζω τούρτες, αλλά με πιάνουν οι ντροπές μου και εξαφανίζομαι σε χρόνο ρεκόρ. Πίσω στο Σύνταγμα μια καλή παρέα μαζεύεται σε ένα σπίτι με γλυκό φωτισμό. Οι λαχανοντολμάδες σερβίρονται με γαρνιτούρα κόκκινο λάχανο σαν ταγέρ YSL του ‘85. Το κατσικάκι αναδύεται μέσα από τις εκατό λαδόκολλες με τους ατμούς του, η σαλάτα έχει μέσα δύο χιλιάδες ωραία πράγματα. Έξω αρχίζει να βρέχει. Κρύβω τη ζήλεια μου για το γάτο του σπιτιού που είναι πολύ πιο γεροδεμένος από τον δικό μου και έχει και ωραία φωνή. Τα τραπέζια ξορκίζουν πολύ χειρότερα πράγματα από ένα μέτριο Γενάρη, σκέφτομαι.

Τρίτη 03/02

«Είμαι τριάντα τεσσάρων χρόνων!». Λίγο τρομακτικό, αν το καλοσκεφτείς. Η δεκαετία των τριάντα είναι πολύ αγχωτική. Να προλάβεις, να τα καταφέρεις, να βολευτείς, να κάνεις παιδιά, αν θες, να πάρεις ένα σπίτι, να είσαι αδύνατος, να έχεις φίλους, να έχεις ταξιδέψει, να σε συμπαθούν, να αρέσεις, να έχεις λύσει τα θέματα με τους γονείς σου και πάει λέγοντας. Κατάφερα να κάνω δίαιτα τρεις μέρες το 2009 - ελπίζω να μετράει υπέρ μου. Η Νάνσυ μου κάνει αυτοσχέδιο πάρτι με μια σαμπάνια παγωμένη που την πίνουμε σε τρία λεπτά και μετά η Ρινέτα μου προτείνει καφέ. Δεν έχω σχέδια, αναλόγως τι ώρα θα κλείσει το τεύχος. Δεν θα κάνω κανένα σχέδιο ΟΥΤΕ φέτος. Σας φιλώ!

1 Σχόλια
avatar
random_lifo_reader 5.2.2009 | 13:57
i Triti 03/02 sou einai kathe mera tis zois mou. kathws to diavaza, ksefusiksa me anakoufisi.

o sillogikos/atomikos panikos, sinadei me ti sillogiki/atomiki anagki gia iremia

thanx



Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια