Fishy Weekend

25.3.2009

Παρασκευή, 20/3

Πηγαίνω στη ψαραγορά. Αγοράζω φρέσκο μπακαλιάρο, ζητώ να μου τον φιλετάρουν, γαρίδες μετρίου μεγέθους και χτένια. Το κρύο ακόμα συνεχίζεται -ευτυχώς- και εγώ θα φτιάξω μια αγγλική fish pie. Βάζω τα φιλέτα του μπακαλιάρου σε μια κατσαρόλα, τα καλύπτω με γάλα, προσθέτω ένα φύλλο δάφνης, αλάτι και πιπέρι και βράζω το ψάρι για περίπου δέκα λεπτά συνολικά. Το κατεβάζω από τη φωτιά και το αφήνω να κρυώσει για λίγο. Σουρώνω και κρατώ το γάλα. Ανοίγω τα φιλέτα σε μπουκιές προσέχοντας τυχόν κόκαλα που ξέμειναν και αφαιρώντας το δέρμα. Καθαρίζω και τα χτένια, κρατώντας μόνο το λευκό φιλέτο, χωρίς τις ίνες. Κάνω το ίδιο και για τις γαρίδες. Ετοιμάζω μια μπεσαμέλ, η οποία απαιτεί μερικές προσθήκες. Πρώτα το βούτυρο με το αλεύρι στην κατσαρόλα, ανακατεύω για ένα λεπτό. Προσθέτω ένα ποτήρι μηλίτη, το υγρό που κράτησα από το βράσιμο των ψαριών, ένα ποτήρι φρέσκια κρέμα και ένα κουταλάκι μουστάρδα Ντιζόν. Βράζω για δέκα λεπτά σε χαμηλή φωτιά και αλατοπιπερώνω ελαφρά. Κατεβάζω από τη φωτιά και ρίχνω μέσα τα ψάρια και δύο κουταλάκια κάππαρη. Σε ένα πήλινο ταψί απλώνω μια στρώση από σπανάκι που έχω ψήσει στον ατμό και έχω αλατοπιπερώσει. Πάνω από την πρασινάδα στρώνω το μείγμα των ψαριών και αφήνω να κρυώσει. Στο μεταξύ ετοιμάζω πουρέ από φρέσκιες πατάτες χρησιμοποιώντας μια συνταγή με φρέσκια κρέμα, βούτυρο και αυγά. Με τη χρήση ενός κουταλιού (αν ήμουν νοικοκυρά στα ‘50s θα χρησιμοποιούσα ένα κορνέ και θα έκανα συμμετρικές ροζέτες με τον πατατοπουρέ, αλλά δεν είμαι) απλώνω τον πουρέ πάνω από τα ψάρια και με ένα πιρούνι τον κάνω ομοιόμορφο. Ψήνω στους 180 βαθμούς για 45 λεπτά. Στρώνω τραπέζι και σερβίρω το φαγητό μου σκέτο, χωρίς συνοδευτικά. Μόνο ψωμί και λευκό κρασί. Η κουζίνα βρίσκεται βέβαια σε χαοτική κατάσταση. Έχω καταλάβει πως όλα τα φαγητά που καταλήγουν σε ένα ταψί σέρνουν πίσω τους δεκάδες ακατάστατες κουζίνες με κατσαρόλες και τσόφλια από αυγά κολλημένα στους πάγκους. Το βράδυ βάζω τάξη, λίγο πριν φύγω για το θέατρο.

Σάββατο, 21/3

Μου φέρνουν από ένα νησί ένα γιγαντιαίο καρβέλι ψωμί. Ζυγίζει τουλάχιστον τέσσερα κιλά. Απέξω μια σκληρή ξεροψημένη κρούστα που κρύβει την πυκνή, καθόλου αφράτη ψίχα. Η μυρωδιά από το προζύμι αρωματίζει όλη την κουζίνα. Δεν υπάρχει καλύτερο δώρο από αυτό. Θυμάμαι ένα παρόμοιο καρβέλι ψωμί που κουβάλησα από διακοπές στη Γαύδο. Το έφτιαχνε ένα στριφνός φούρναρης. Όλοι οι κάτοικοι του νησιού έχουν κάτι από το δυνατό αέρα που φυσά τα μεσημέρια. Κόβω μεγάλες φέτες από το ψωμί και το ψήνω στη σχάρα. Τρίβω μια σκελίδα σκόρδο και ραντίζω με καλό ελαιόλαδο. Και μετά ανοίγω ντουλάπια και ψυγεία και κάνω συνδυασμούς πάνω στις μπρουσκέτες. Άγρια πιπεράτη ρόκα με αγκιναράκια, ντομάτα με αντζούγιες φιλέτα, προσούτο με λίγο πιπέρι, ταραμοσαλάτα, φρέσκια μοτσαρέλα με καυτερές πιπεριές. Αυτό είναι ένα γεύμα που ξεκινά από το μηδέν και καταλήγει να είναι καλύτερο από κάθε άλλο που μπορώ να σκεφτώ. Κρίμα που αυτά τα ψωμιά στην Αθήνα υπάρχουν μόνο σε βιτρίνες. Όταν τελειώνουμε, τυλίγω προσεκτικά το καρβέλι που απέμεινε και το φυλάω στο ψυγείο. Θα μας σώσει πολλά βράδια από πίτσες και κινέζικα, σκέφτομαι.

Κυριακή, 22/3

Είναι σαφές πως έχω πάθει εξάρτηση με όλες αυτές τις αμερικανικές σειρές που βλέπω. Τα είδα όλα και τώρα που περιμένω ξεροσταλιάζοντας να κατεβάσω το επόμενο επεισόδιο του Big Love, αισθάνομαι κάπως παράξενα. Η ανάγκη μένει, αναβοσβήνω την τηλεόραση, αλλά μου ανακατεύεται το στομάχι με κάθε τι ελληνικό που παίζει. Δεν είμαι ειδικός, όμως νομίζω πως τα ελληνικά κανάλια μας ταΐζουν ανεξάντλητες μαλακίες. Ακόμα και τα λίγα καλά πνίγονται μες στο βούρκο. Είδαμε και τον υπέροχο Εξάντα με τα παιδιά-αλμπίνους στην Αφρική που τα κυνηγούν οι μάγοι και τα σφάζουν, είδαμε και τους Φακέλους του Παπαχελά, αλλά όλα αυτά πήζουν μέσα σε ένα οχετό βλακείας. Οι ειδήσεις μιλούν μόνο για την κρίση, κάτι γελοία ρεπορτάζ που δεν έχουν ούτε αρχή ούτε τέλος. Είναι ζήτημα αν έχει μιλήσει ένας οικονομολόγος όλες αυτές τις μέρες στην τηλεόραση. Τις προάλλες άνοιξα το πρωί την τηλεόραση και το κρατικό κανάλι έπαιζε μια ταινία που την είχαμε εντάξει στο βιβλίο-αφιέρωμα στο ελληνικό soft porn Greek Erotica, και στο δικό μου θέμα: καμία καλή εκπομπή μαγειρικής που να μην είναι κόπια Μαμαλάκη και να λέει κάτι inspiring και ξένο. Βλέπω το δεύτερο κύκλο Mad Men και καταστρώνω σχέδια πώς να μη βλέπω ούτε λεπτό ελληνική τηλεόραση. Θα τα καταφέρω, ακόμα και αν χρειαστεί να αποσυνδέσω την κεραία!

Σας φιλώ.

1 Σχόλια
avatar
anifantis 28.3.2009 | 18:31
how right u r dear mihail....about the tv rubbish and..the nostalgic series of mad men...kala ti ginete me ta 50s sthn hlikia mou ua prepe na eimai akomi hooked on the 80s...mexri k to bewitched exo krifokitaxi
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια