Tρώγοντας λίγο καθυστερημένα το φαγητό της μαμάς σου… Του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Mικρή ιστορία φαγητού.
14.10.2009

 

Πριν λίγα χρόνια είχα έναν φίλο που πέθανε η μάνα του απότομα, από καρδιά. Ήταν περίεργο παιδί και δεν έκλαψε καθόλου, ούτε με το πρώτο σοκ, ούτε μετά - στις εκκλησίες και στους τάφους. Ήταν κλειστός σαν πέτρα, γιατί την αγαπούσε πολύ.

 

Το βράδυ που έφυγαν οι επισκέπτες από το σπίτι (σχεδόν τους έδιωξε), εξαντλημένος άνοιξε το ψυγείο. Σε ένα τάπερ βρήκε γεμιστά. Τα είχε μαγειρέψει η μάνα του μια μέρα πριν πεθάνει.

 

Έκατσε στο τραπέζι, μόνος, και σαν υπνωτισμένος άρχισε να τρώει. Ένιωσε κάτι υπόκωφο να του χτυπάει τ' άντερα: η οικειότητα αυτής της γεύσης. Το ρύζι, η ντομάτα, το συγκεκριμένο λάδι, ο συγκεκριμένος άνηθος - αυτό το μείγμα που ανήκε αποκλειστικά στη μάνα του· έτσι όπως όλοι έχουμε μύτες και μάγουλα, αλλά ο καθένας μας είναι μοναδικός.

 

Τότε μόνο τον πήραν τα κλάματα. Έκλαιγε και έτρωγε, σιγά σιγά, για να μην τελειώσουν γρήγορα τα γεμιστά του. Ήξερε ότι δεν θα ξαναβρεί αυτήν τη γεύση ποτέ, πουθενά (όσο κι αν την αναζητάει έκτοτε, ασυνείδητα, σε μαγαζιά, ταβέρνες, ρεστοράν...).

 

Αυτή είναι και η ιδέα πίσω από το πρώτο αφιέρωμα της LifO στην κουζίνα της Αθήνας. Είναι η ίδια ιδέα που γέννησε στον Ρατατούη τη σκηνή με τα δάκρυα του γκουρμέ κριτικού: τα κορυφαία φαγητά του κόσμου, πέρα από τη δημιουργικότητα και τη μαστοριά τους, έχουν την πρώτιστη αρετή να μας ξανακάνουν παιδιά. Kαι όσο περίπλοκοι κι αν γίνουν οι γαστριμαργικοί κανόνες, όλοι στηρίζονται στην πρώτη συγκίνηση που γνωρίσαμε από τα φαγητά της μάνας μας, τα συνήθως απλά και καθαρά.

 

 Όπως απλή και καθαρή ήταν η αγάπη της!

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
14 Σχόλια
12
avatar
Ανώνυμος/η 8.5.2011 | 19:21
yperoxo k toso alithino...
avatar
Ανώνυμος/η 8.5.2011 | 19:24
...μόλις περιέγραψες αυτό που βιώσα εγώ..η μάνα μου μας άφησε απότομα με αλλά με πέντε τάπερ ντολμαδάκια γιαλαντζί στο ψυγείο...τα κοίταγα ώρες μέχρι να τα φάω..δεν μπόρεσα να κλάψω ποτέ από τότε κ ας πέρασαν επτά χρόνια..
avatar
Ανώνυμος/η 8.5.2011 | 19:36
Το είχα διαβάσει όταν πρωτογράφτηκε (νομίζω πέρυσι) και με είχε συγκινήσει πολύ!!!Τελικά η διαχείριση της απώλειας είναι το πιο σημαντικό. Κι εκεί άλλοι τα καταφέρνουμε λιγότερο και άλλοι περισσότερο...
Φώτης Παπανικολάου.
avatar
Ανώνυμος/η 8.5.2011 | 19:37
Υπέροχο κε Τσαγκαρουσιάνε.
Δεν είναι πρώτη φορά που "ζηλεύω" ένα κείμενό σας.
avatar
Ανώνυμος/η 8.5.2011 | 20:06
έξοχο κείμενο. πραγματικά.
avatar
Ανώνυμος/η 8.5.2011 | 20:31
καταπληκτικό άρθρο. μπράβο
avatar
Ανώνυμος/η 8.5.2011 | 23:37
Σημερα λογω ημερας συγκρατηθηκα να μη κλαψω απο την απουσια της.... Διαβαζοντας ομως αυτο το κειμενο σας , σταθηκε αδυνατον.... να μη συμβει.. καταπληκτικη γραφη μπραβο!!

avatar
Ανώνυμος/η 9.5.2011 | 01:07
Ο καθένας μας κοβαλάει μέσα του τις μυρωδιές και τις γεύσεις από πράγματα και ανθρώπους που χάθηκαν. Για μένα η μυρωδιά ανθισμένων εσπεριδοειδών με κάνει και βουρκώνω. Ο κήπος στο πατρικό σπίτι στην Αμμόχωστο πριν από το 1974. Αυτο τον καιρό οι δρόμοι με τις ανθισμένες νερατζιές μυρίζουν χαμένες πατρίδες
avatar
Ανώνυμος/η 9.5.2011 | 01:33
πιο ωραίο βρίσκω το γεγονός ότι κάποιος σκέφτηκε να γράψει κείμενο για τη γιορτή της μητέρας. φοβούμαι ότι η γιορτή της μητέρας που κάποτε μόνο αυτή υπήρχε κσι κσμία άλλη, έχει χάσει τη σημασία της με την καθιέρωση κι άλλων παρεμφερών γιορτών που δεν υπήρχαν και μοιάζουν να είναι εφεύρεση των ανθοπωλών, όπως του πατέρα, του παππού, της γιαγιάς ακόμη και του αγίου βαλεντίνου.
avatar
Ανώνυμος/η 9.5.2011 | 11:08
Gia auto diabazoume Lifo!
Pantelis
12