Στα κύματα

Αξίζει να προσπαθήσουμε για κάτι, ή είναι η ώρα της βίας και της εκδίκησης;
18.10.2011

Υπάρχει γύρω τόση ρευστότητα, που δεν έχει πια νόημα να γράφεις. Δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει. Σαν χώρα, σαν πόλη. 

 

Τα λόγια έχουν νόημα όταν ακόμα μπορείς να επηρεάσεις την πορεία των πραγμάτων. Νομίζω όμως ότι το παίγνιο έχει κριθεί: είναι η εξαθλίωση μιας χώρας, η εκτέλεση των κατοίκων της. Μπορείς να θυμώσεις, να φωνάξεις, να τα κάψεις - δεν είναι μικρό πράγμα η εκτόνωση, πολλές φορές ισοδυναμεί με τη ζωή την ίδια. Κι ακόμα πιο πολύ, μπορείς να ικανοποιηθείς απ’ το αίσθημα της εκδίκησης: να δεις όσους πολιτικούς σ’ εξαθλίωσαν στη φυλακή, διαπομπευμένους.

 

Όλα αυτά είναι λογικά και σ’ έναν βαθμό αναμενόμενα. Αλλά δεν απαντούν σε αυτό: μπορεί να γεννηθεί ένα νέο πολιτικό σχήμα που να μην είναι διεφθαρμένο, υποκριτικό ή αναχρονιστικό - όπως τα υπάρχοντα; Και το κυριότερο: μπορεί να γίνει κάτι, έστω τώρα, έστω την ύστατη στιγμή, που να κάνει την επερχόμενη δυστυχία των ανθρώπων μικρότερη; Δεν έχω ακούσει κανέναν που ν’ απαντάει χειροπιαστά σε αυτά τα ερωτήματα. Όλοι μιλούν για εκδίκηση ή για ουτοπίες. Κατανοητό. Αλλά και λίγο.

 

Είμαστε τόσο κουρασμένοι με αυτό το μαρτύριο της σταγόνας, που ώρες ώρες λέμε: ας καούν όλα, ας χρεοκοπήσουμε μια ώρα αρχύτερα - μπας και γυρίσουμε σελίδα. Δεν είναι τόσο απλό! Αυτή η χειρονομία εξέγερσης προϋποθέτει πολλή πείνα, πολλές ακυρωμένες ζωές. Από την άλλη, αφού το τρένο της λογικής και της οικονομίας εκτροχιάστηκε, γιατί να μη δοκιμάσουμε τη φαντασία και τα όνειρα; Για να μη χάσουμε τις αλυσίδες μας;

 

Κάθε Τετάρτη ή Πέμπτη που το Σύνταγμα κλείνει, απλώνεται ένα ψίθυρος εκκωφαντικός: «Σήμερα θα καεί το σύμπαν!». Αλλά εγώ σκέφτομαι, είτε καεί είτε δεν καεί, η ζωή μας κάηκε ήδη. Θα ήθελα πολύ να δω τους υπουργούς τους Μεγάλου Πλιάτσικου (που τώρα κρύβονται στις αηδιαστικές νεοπλουτικές κρύπτες τους, σιωπώντας) να τιμωρούνται παραδειγματικά. Αφού η δικαιοσύνη τούς σκέπει με το λερωμένο πέπλο της, ευχαρίστως θα τους έβλεπα να σέρνονται σε λαϊκά δικαστήρια, σε ηθικές λαιμητόμους. Αλλά, ποιος θα δώσει πίσω στους ανθρώπους τα χρόνια της σκληρής δουλειάς τους που εξατμίστηκαν; Το σπίτι που τους πήραν οι τράπεζες; Τον ύπνο που έχασαν;

 

Κανείς.

 

Εκτός κι αν στα χαλάσματα γεννηθεί κάποιο νέο είδος αλληλεγγύης.

 

 

 

36 Σχόλια
1234
avatar
Ανώνυμος/η 19.10.2011 | 12:38
Κανείς δεν θα δώσει πίσω σε κανέναν τίποτε.
Κάποιοι έπαιξαν κι έχασαν. Έτυχε.
Λογικά θα υπάρξει βία. Και αλληλεγγύη.
Μετά.
Και ούτω κάθε εξής...
avatar
Ανώνυμος/η 19.10.2011 | 13:08
Ο Χότζας και η Χότζαινα έτρωγαν το βραδυνό τους φαγητό, όταν ο αέρας άνοιξε διάπλατα την πόρτα του σπιτιού τους. "Χότζαινα, σήκω και κλείσε την πόρτα", είπε ο Χότζας, "εγώ δούλευα όλη την ημέρα και είμαι πολύ κουρασμένος". "Εγώ καθάριζα το σπίτι, πήγα στην αγορά και μαγείρεψα και φαγητό για να φάμε", είπε η Χότζαινα, "αρα είμαι πιο κουρασμένη από σένα. Εσύ πρέπει να κλείσεις την πόρτα!". Λογομάχησαν λίγο ακόμα για το ποιός είναι ο πιο σωστός και ο πιο δουλευταράς και, μη βγάζοντας άκρη, αποφάσισαν να βάλουν στοίχημα: όποιος από τους δύο μιλούσε πρώτος, θα παραδεχόταν ότι έχασε, και θα έκλεινε την πόρτα. Κανείς όμως δεν υποχώρησε, έτσι τελείωσαν το φαγητό τους σιωπηλοί, έμειναν αμίλητοι όλο το υπόλοιπο βράδυ, και τέλος πήγαν για ύπνο, αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή. Τη νύχτα μπήκαν οι Κλέφτες από την ανοιχτή πόρτα και άρχισαν να παίρνουν ό,τι έβρισκαν, ο Χότζας και η Χότζαινα τους παρακολουθούσαν να λεηλατούν την περιουσία τους χωρίς να αντιδρούν, για να μην αναγκαστούν να μιλήσουν. Ετσι οι Κλέφτες έφυγαν, είπαν στους φίλους τους ότι το σπίτι είναι απροστάτευτο, ήρθαν κι άλλοι Κλέφτες, κι αφού άδειασαν όλο το σπίτι άρχισαν να ξηλώνουν ό,τι ξηλωνόταν, στο τέλος πήραν και την πόρτα, και έγιναν καπνός. Η Χότζαινα, βλέποντας το ρημαγμένο σπίτι, λύγισε, άνοιξε το στόμα της και είπε: "Χότζα, τι θα απογίνουμε τώρα? Από την ξεροκεφαλιά σου δεν μας έμεινε τίποτα πια!". Ο Χότζας μόλις το άκουσε, της ούρλιαξε στα μούτρα θριαμβευτικά: "Εχασες Χότζαινα! Παραδέξου ότι εγώ είχα δίκιο! Σήκω τώρα και κλείσε την πόρτα!!!..
avatar
Ανώνυμος/η 19.10.2011 | 13:27
Ανώνυμε το σχόλιό σου είναι όλα τα λεφτά!
avatar
Ανώνυμος/η 19.10.2011 | 13:40
Από ένα τέτοιο λαό, που ψήφισε και ξαναψήφιζε τέτοιους ηγέτες δεν θα έπρεπε να περιμένει κανείς τίποτα περισσότερο...
avatar
Ανώνυμος/η 19.10.2011 | 13:42
Είπες ακριβώς αυτό που αισθάνομαι Στάθη...
Με πήραν μόλις από το Σύνταγμα να μου πουν ότι περνούν οι απόστρατοι με τη σημαία και όλος ο κόσμος κλαίει. Τους απάντησα ότι αυτές οι φανφάρες με βρίσκουν επιφυλακτική, γιατί δεν ξέρω πόσοι από αυτούς έχουν κάνει την ελάχιστη αυτοκριτική και είναι πρόθυμοι να αλλάξουν. Βασικά δε νομίζω ότι καταλαβαίνουμε ακριβώς τι μας γίνεται ή τι φταίει, δεν νιώθουμε παρά μόνο θυμό για αυτά που μας κάνουν οι πολιτικοί.
Και τι είναι οι πολιτικοί, εξωγήινοι; Με άλλες συνήθειες, άλλα βιώματα και άλλα χαρακτηριστικά; Δεν είναι κομμάτι του εαυτού μας; Αλλά εδώ είναι το θέμα, ότι δεν ξέρουμε ποιοι είμαστε. Πάντα στον απέναντι μας ενοχλεί κάτι από τον εαυτό μας...
Ψυχαπλακώνομαι...Είμαι θυμωμένη πολύ με τον τρόπο που μας εξαπατούν και μας χειρίζονται. Αλλά βρίσκουν και τα κάνουν που να πάρει...
avatar
Ανώνυμος/η 19.10.2011 | 14:03
Οι άνθρωποι επαναστατούν όταν δεν έχουν τίποτα να χάσουν. Εμείς -ακόμη- όλο και κάτι έχουμε (ή νομίζουμε ότι έχουμε) που φοβόμαστε μήπως το χάσουμε.
avatar
Ανώνυμος/η 19.10.2011 | 14:33
poy pame re gamoto. san emoni edo kai mines diavazo kai xanadiavazo tin viografia tou Tse , ta tetradia ths pragas.....Yparxei kapios allos poy na thelei mia epanastasi.... na ginoume dyo toylaxiston?????
KrayLV 19.10.2011 | 16:45
καμιά λύση

καμιά ελπίδα

απλώς προχωράμε προς το αναπόφευκτο τέλος

και αν γίνουν εκλογές, πάλι όλοι μας, θα χωριστούμε στα γνωστά μικρά και μεγάλα έγχρωμα καφενεία μας και θα υποστηρίξουμε και θα ψηφίσουμε και θα πανηγυρίσουμε και θα νικήσουμε, ξεχνώντας ότι εμείς πλέον είμαστε μόνο γκριζόμαυροι

και οι νικητές του "ο κανένας", του "λευκού" ή της διαμαρτυρίας θα έχουν απολαύσει μόνο στιγμιαία ικανοποίηση, μετά θα ακολουθήσει και γι αυτούς ο μονόδρομος του γκριζόμαυρου

και ο μονόδρομος του γκριζόμαυρου δεν έχει τέλος

avatar
Ανώνυμος/η 19.10.2011 | 17:20
μια, αφελή το καταλαβαίνω, ερώτηση να κάνω.
στ' αλήθεια πιστεύετε ότι αυτοί που θα ψηφίσουν τα νέα μέτρα το κάνουν με σκοπό να μας βασανίσουν ή το κάνουν επειδή είναι απλώς απάνθρωποι ή το κάνουν για δικό τους ώφελος ή το κάνουν γιατί έχουν σχέδιο να καταστραφεί η χώρα;
κι επίσης ότι οι άλλοι που αντιδρούν, και για των οποίων τις καλές προθέσεις αληθινά δεν αμφιβάλλω, έχουν συγκροτημένο και ρεαλιστικό σχέδιο σωτηρίας;
η ερώτηση δεν είναι ρητορική.
avatar
Ανώνυμος/η 19.10.2011 | 20:00
@ ανώνυμο 17:20
Υπάρχει κάτι που λέγεται ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας (και του κόσμου). Όσο πολιτισμό και αν φαίνεται ότι έχεις, ο ισχυρός πάντα προσπαθεί να τα ρυθμίζει όλα να είναι υπέρ του. Δεν είναι το θέμα να μας βασανίσει όπως το θέτεις για την χαιρεκακία του πράγματος. Θέλει να ρυθμιστεί έτσι το πράγμα ώστε πρωτίστως να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα της δικιάς τους άρχουσας τάξης. Λογικό δεν είναι;
Εσύ νομίζεις ότι μας συμπονάει και πρώτο στο μυαλό του έχει την ευημερία του μέσου και κάτω αστού; (δεν είναι ρητορική η ερώτηση).
Το παράλογο είναι ότι δίνουμε με ψήφους την εξουσία σε ανθρώπους που δεν έχουν παρόμοιο ταξικό backround (αρα και συμφέροντα με εμάς) και ότι τόσα χρόνια σταματήσαμε να αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε παρακμή και ασυδοσία. Ε ξύπνησε η άρχουσα τάξη (παγκόσμια) και είδε ότι αξίζει να ρισκάρει κάποια προνόμια που μας είχε χαρίσει (για να κρατήσει ισορροπίες όχι επειδή μας αγάπαγε) προκειμένου να έχει ένα πολύ μεγαλύτερο κέρδος για την παρτη της στην περίπτωση που εδραιωθούν οι στρατηγικές που θέλει και τα καταφέρει. Δεν είναι μυστικό και συνωμοσία, οι άνθρωποι με μεγάλη εξουσία απλά προνοούν ώστε να διατηρήσουν και να μεγαλώσουν την εξουσία και το κέρδος τους. Το ίδιο κάναν τα ισχυρά κράτη σε όλη την ιστορία, το ίδιο και οι ισχυροί άνθρωποι.
Η αντίδραση είναι ταξικό χρέος και μπορεί να έχουμε πολλά αποτυχημένα παραδείγματα αλλά και κάποια λαμπρά. Όταν κάναν την γαλλική επανάσταση είχαν συγκροτημένο και ρεαλιστικό σχέδιο σωτηρίας; (δεν ρωτάω ρητορικά)
1234
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια