Η γκρίζα κουβέρτα του Μπέργκμαν

Γιοί μακρυά απ' τις μάνες τους. Μεγαλώνοντας.
14.3.2012

 

Το υπνοδωμάτιο του Μπέργκμαν σήμερα

 

Σε ένα παλιό κινητό μου, στις Επαφές, στο όνομα «Μαμά» είχα attached μια φωτογραφία από το «World of Interiors». Ήταν το στρωμένο κρεβάτι του Μπέργκμαν στο νησί Φαρό, τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Μια γκρίζα πλεχτή κουβέρτα σε ένα δωμάτιο με ξύλινο πάτωμα και ταπετσαρία. Ελάχιστα έπιπλα. Όχι πίνακες. Το πλάγιο θολό φως του Βορρά. Η ακινησία που βασιλεύει στα δωμάτια των ηλικιωμένων -η τάξη, ο αργός χρόνος, το τικ τακ του ρολογιού, τα σωματίδια σκόνης στις αχτίδες του ήλιου- όλα αυτά που μοιάζουν με προετοιμασία αναχώρησης. Μια γλυκιά και φριχτή γαλήνη.

 

Όταν χτύπαγε το τηλέφωνο από τη μάνα μου (που ζει μόνη στο νησί - πολύ πιο εύκρατο και πυκνοκατοικημένο από το Φαρό), εμφανιζόταν η γκρίζα κουβέρτα του Μπέργκμαν, στρωμένη στρατιωτικά, καθαρή - και έμπαινα κατευθείαν στη μάλλον έρημη ζωή της, που η ένταση της πόλης με είχαν κάνει να ξεχάσω. Αυτό πρόσθετε λίγο στην κατανόησή μου για κάτι που μου ήταν ξένο (τον ώριμο βίο) - μέχρι που με μια κατραπακιά δεν μου ήταν ξένο πια.

 

Τα τελευταία χρόνια, μετά από τόσους θανάτους και χωρισμούς, σα να μου λείπουν τα μισά μου άντερα. Μάλλον αυτό είναι η συνθήκη της ωριμότητας: να συνεχίζεις να ζεις μισός, χωρίς όλους και όλα αυτά που πέθαναν και τ’ αγαπούσες. Σε μια σπασμένη πραγματικότητα. Σαστισμένος και ψύχραιμος ταυτοχρόνως.

 

Υπάρχει μια σκηνή στο «Φάννυ και Αλέξανδρος» που εκφράζει αυτό το αίσθημα με όρους μεταφυσικής: η γριά ηθοποιός που ουσιαστικά διοικεί τον οίκο Έκνταλ, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, πιάνει το χέρι του νεκρού γιου της και συζητάει μαζί του. Γράφω από μνήμης τον μονόλογό της:

 

«Α, Όσκαρ, έτσι είναι τα πράγματα. Τη μια στιγμή είσαι παιδί και την άλλη γέρος. Πού πήγαν όλα τα χρόνια ανάμεσα, που νομίζαμε ότι είναι και τα πιο σημαντικά; Πάντα, βέβαια, παίζουμε ρόλους, στο θέατρο και στη ζωή - μα, από όλους τους ρόλους που έπαιξα, αυτός που μου άρεσε πιο πολύ ήταν ο ρόλος της μαμάς. Όταν σε είχα στην κοιλιά μου, δεκάρα δεν έδινα για το θέατρο. Ώσπου έπαιξα τον ρόλο της γιαγιάς και μετά της χήρας και τελικά του ανθρώπου που θάβει το παιδί του. Αυτός ο ρόλος ήταν ομολογουμένως ο πιο δύσκολος. Ήταν σαν να έσπασε η πραγματικότητα και να μην ξανακόλλησε ποτέ. Αλλά έτσι, ήταν σαν να μη χρειάζεται πια να δίνεις σημασία αν ο κόσμος έχει νόημα ή όχι».

 

Βέβαια, το θέμα δεν είναι τα μικρά και μεγάλα πένθη της ωριμότητας. Ούτε η ήσυχη απελπισία της κυρίας Έκνταλ. Ούτε καν η πρόγευση θανάτου που υπάρχει σε κάθε εικόνα του δίωρου ντοκιμαντέρ για τα τελευταία χρόνια του Μπέργκμαν στο Φαρό. Το θέμα είναι ότι όλα αυτά εκβάλλουν στο τελικό φως της τελευταίας σκηνής. Τη γιορτή των Έκνταλ για τη γέννηση δύο παιδιών στην οικογένεια. Την αποδοχή της ανθρώπινης συνθήκης και τον ύμνο στη χαρά.

 

Αν κάτι εννοεί η σημερινή μου πολυλογία είναι αυτή η διαπίστωση: ότι τουλάχιστον ορισμένα λαμπρά πνεύματα κάνουν τον πόνο τους χαρά. Τον λίγο χρόνο που μένει, γιορτή. Την έλλειψη του νοήματος, κίνητρο για δημιουργία άλλων κόσμων, φαντασίας και ομορφιάς. Στο ψυχρό, μοναχικό δωμάτιο του Φαρό με την γκρίζα κουβέρτα ο Μπέργκμαν αποφάσισε το «Τέλος» στο δριμύ, ζοφώδες έργο του να είναι γραμμένο με λευκά τριαντάφυλλα και παιδικά γέλια.

 

Αυτό σημαίνει να μεγαλώνεις με την ψυχραιμία που είπα πριν (αν και σαστισμένος). Να ξέρεις ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί το κακό να χτυπήσει απροειδοποίητα και η άβυσσος ανοίγει κάτω από τα πόδια σου - και κανείς δεν γλιτώνει: είμαστε όλοι με διανυκτέρευση από το στρατόπεδο του θανάτου, ακόμα και τα μωρά που μόλις άνοιξαν τα μάτια τους. Όμως, όταν υπάρχει κρασί στο τραπέζι μας, ας το πιούμε. Όταν ακουστεί μουσική, ας τραγουδήσουμε. Η χαρά είναι κάτι απλούστατο, σαν το ρόδο του Σιλέσιου: «Ας είμαστε ευτυχισμένοι όσο είμαστε ευτυχισμένοι!». Ή, όπως λέει, ο Όντεν (Στην «Ηχώ του Θανάτου» που, όχι τυχαία, το έβαλε ως προμετωπίδα ο Χίτσενς στην αυτοβιογραφία του):

 

Ελικοειδείς σαν το ανοιχτήρι του φελλού

είναι οι πόθοι της καρδιάς

Καλύτερο για τον άνθρωπο να μη γεννιέται

Το δεύτερο καλύτερο είναι το επίσημο το βήμα

του χορού. Χόρευε όσο μπορείς

Χόρευε, χόρευε, είν’ εύκολη η φιγούρα

Η μελωδία είναι κολλητική και δίχως τέλος

Χόρευε ώσπου τ’ αστέρια να γκρεμιστούν μαζί

με τα δοκάρια της σκεπής

Χόρευε, χόρευε, χόρευε ωσότου πια

να σωριαστείς

 

...

Τελεία.

 

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
44 Σχόλια
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 11:40
Αυτό είναι. Στις χώρες αυτές ο θάνατος είναι καθημερινότητα λόγω του σκοταδιού και του χιονιού το χειμώνα, δεν είναι δυσκολο πολυ να σκεφτεις μπεργκμανικά περι νοήματος, ένα χειμώνας εδώ αρκει να κάνει κανεις παραπλήσιες σκεψεις.

Παντελής
avatar
Ανώνυμος/η 19.3.2012 | 21:33
Ναι αλλα στο νοτο το καλοκαιρι κραταει πολυ... ;-)
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 11:40
Nαι, είναι το καλύτερο editorial σας, το καλύτερο. Χωρίς να περισσεύει λέξη.
avatar
alma6422 15.3.2012 | 13:50
ακριβώς στο στόχο.
ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΑΝΝΑΚΗ 14.3.2012 | 11:49
"Τον λίγο χρόνο που μένει, γιορτή." Ακριβώς. Γιατί πάντα είναι λίγος.
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 11:58
Τελεία αλλά όχι Παύλα!
ποιος ξέρει πόσο θα μας σταυρώνεις ακόμα...
ας είναι...
όταν το κάνεις όπως σήμερα!
μας αρέσει!
χιχι!
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 13:16
ναι... για αυτό σε διαβάζω ... για να έρχονται φορές όπως αυτή... φιλι μεγαλο
avatar
Ανώνυμος/η 17.3.2012 | 14:36
Φιλί μεγάλο...έσενα κάπου σε ξέρω..
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 13:24
Εξαιρετικό.
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 15:31
Μεσα ειμαι....ειναι το πιο αισιοδοξο κειμενο που διαβασα τις τελευταιες εβδομαδες, χωρις να περιλαμβανει νουθεσιες του ειδους "θα τα καταφερουμε", "ολοι μαζι μπορουμε", "ολα θα αλλαξουν" κτλ κτλ

Δεν θα αλλαξει τιποτα, ο κοσμος ειναι σκατα αλλα καπου μεσα στα σκατα εχει μια γλυκια εμπειρια για σενα. Γραπωσε την.

Μεσα ειμαι...
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 17:16
επιτελους γραψιμο, τον αντιθεο μου, επιτελους γραψιμο με γ κεφαλαιο
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 17:22
omorfo
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 18:32
yperoxo!
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 19:20
Μια ακομη υπεροχη μελαγχολικη ποιηση...
avatar
Βαγγέλης Μακρής 14.3.2012 | 21:22
Μοναδικό κείμενο
avatar
Ανώνυμος/η 20.3.2012 | 15:14
Γι'αυτό κι έμεις έπρεπε να χορεύουμε πάνω στα "παλιοβράχια" εκεί που οι γαλάζιοι γίγαντες ο ουρανός κι η θάλασσα ενώνονται...εκεί με φόντο το απόλυτο κενό, με το γλυκό αγέρι να γλυκαίνει το μυαλό και να διώχνει τις σκιές απ'τη ματιά μας ... τότε... στις μέρες της απόλυτης ουτοπίας μας, κι όχι να χορεύουμε στα παλιομπάρ με πρόσχημα τη θάλασσα που έγλυφε τα πόδια μας.

Μαίρη Καραθανάση
avatar
Ανώνυμος/η 14.3.2012 | 21:28
Νοσταλγία, ο πόνος της (μη) επιστροφής...

Αχ, να ξέραμε πόσο ευτυχισμένοι είμαστε σήμερα...

...με ευχαριστώ, πολλά...

-Ζ-
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 00:59
Ευχαριστώ.
(γενικά που υπάρχετε σε τούτη τη γλώσσα
και ειδικά γι' αυτό το κείμενο)
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 02:28
Έψαξα- στο χιλιόμετρο των αλκοολικών- να σε δω, να σε φιλήσω ξανά...Ίσως τα καλά να έπονται , μέχρι το βέβαιο και σίγουρο τούτο τέλος. Είθε...Δ.
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 10:49
ο,τι νιωθω, σε μια ηλικια κοντινη με την δικη σας, ζωντας σε αλλη χωρα αλλα παντα 'εκει', μαζι μ΄αυτους που αγαπω, με μια αισθηση συνεχους αναβολης, που ομως ειναι ματαια και τραγικη, γιατι ξερω πως πρεπει να χορευω πλεον οπου βρισκομαι για οσο μπορω...
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 13:14
Πόσα δώρα μου έχετε χαρίσει. Ευχαριστώ.
Janko 15.3.2012 | 14:58
Έτσι. Ή, όπως θα το εθετε και διακεκριμένος συναδελφος σας, "η ζωή ειναι μικρή για να ειναι θλιβερή" :)
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 17:09
Καθένας κάνει τους συνειρμούς που του ταιριάζουν.
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 15:30
καθως το διαβαζα...μου εκοβε υπεροχα...την ανασα....γιατι δεν ξερω....αριστουργηματικο!
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 15:54
Θάθελα να τόχα γράψει εγώ....
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 16:09
Εκφραστικά όμορφο το άρθρο σας ..μα πάντα εκεί σαν το σαράκι που κάνει τη δουλειά του στο βάθος (στο ποοολύ βάθος ...) είναι κι εκείνο το "μισογεμάτο" ποτήρι της στροθοκάμηλου -που πάντα διατηρώ τις επιφυλάξεις μου ως προς το "μη εθελοτυφλείν" των απόψεών της... Κατά τ΄άλλα οκ! προς το παρόν τουλάχιστον ας μη τα βάφουμε όλα μαύρα για όσο ακόμα υπάρχουν 'χρώματα' που φτάνουν στα μάτια μας ...

(μ΄εκείνο το σαράκι του "για-πόσο-ακόμα ?" τί κάνουμε εν τω μεταξύ ?
)
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 17:31
Εξαιρετικα δυνατο, οι λεξεις δημιουργησαν μικρες εκρηξεις "εντος"... διαβασμενο τμηματικα, λιγο-λιγο, να προλαβαινουν τα ματια να καθαριζουν απο τα δακρυα.
Kωνσταντίνα 15.3.2012 | 17:40
πως τα καταφέρνεις κάθε φορά; θα στο ξαναπώ.. λατρεύω όπως σκέφτεσαι και γράφεις :)
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 18:31
από το κορμί μου είναι μόνο η αφορμή ως εδώ αναρρίγησα
avatar
Ανώνυμος/η 15.3.2012 | 23:15
ίσως στην Ελλάδα το ξεχνάμε πιο εύκολα γιατί το φως είναι λαμπερό και ο ουρανός καταγάλανος....
avatar
Ανώνυμος/η 16.3.2012 | 01:42
"Μάλλον αυτό είναι η συνθήκη της ωριμότητας: να συνεχίζεις να ζεις μισός, χωρίς όλους και όλα αυτά που πέθαναν και τ’ αγαπούσες. Σε μια σπασμένη πραγματικότητα. Σαστισμένος και ψύχραιμος ταυτοχρόνως''

Ποσο ειμαι εγω ομως...μεσα απο αυτες τις γραμμες...δε φανταζεσαι!! Εισαι υπεροχος ...σ΄ευχαριστω για τα κειμενα σου.
avatar
Ανώνυμος/η 16.3.2012 | 02:36
Στάθη υπέροχο το κείμενο σου (οπως πάντα)...

ομως κατι δεν μου κολάει με την φωτογραφία

Ο Bergman ήταν βιβλιόφιλος και μανιώδης μουσικόφιλος.
Πως ειναι δυνατόν να εχει άδεια κομοδίνα?
Και προς τι τα φωτιστικά στα κομοδίνα?

Μαλλον η φωτο θα ειναι μετά τον θανατό του.
Θλιβερή ...
Peterpunk 16.3.2012 | 11:33
αυτό το κείμενο εκφράζει σε μεγάλο βαθμό τη γενικότερη προσωπική αισθητική μου////
avatar
Ανώνυμος/η 16.3.2012 | 20:25
ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ 8 ΜΑΡΤΙΟΥ, ΠΕΜΠΤΗ ΑΠΕΒΙΩΣΕ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΚΥΡΙΑ, ΜΕ ΓΑΛΑΖΙΑ ΜΑΤΙΑ, ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΡΕΥΤΗ, ΑΣΤΕΙΤΕΥΤΗ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΖΕ ΠΕΡΙΣΣΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΥΡΩ ΤΗΣ, ΤΗ ΦΩΝΑΖΑΜΕ ΓΙΑΓΙΑ, Η ΣΑΣΣΑ. ΥΠΕΡΟΧΟ ΑΡΘΡΟ, ΥΠΕΡΟΧΟ. ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΖΩ ΑΚΡΙΒΩΣ ΕΤΣΙ, ΣΑΣΤΙΣΜΕΝΗ. ΚΑΝΩ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΤΙ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΩ. ΣΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΕΚΑΝΑ, ΣΤΗΝ ΚΕΡΚΥΡΑ, ΤΑ ΕΝΝΙΑΜΕΡΑ. ΤΑ ΕΚΑΝΑ, ΦΥΤΕΧΑ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ, ΔΙΑΒΑΣΑ ΝΟΡΒΗΓΙΚΑ, ΕΒΑΛΑ ΠΛΥΝΤΗΡΙΑ, ΠΗΓΑ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟ, ΑΓΟΡΑΣΑ ΜΕ 7, 80 ΕΥΡΩ ΚΑΤΙ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙΑ, ΞΕΧΟΡΤΑΡΙΑΣΑ ΚΑΙ ΞΑΝΑΦΥΤΕΨΑ. ΖΩ, ΑΛΛΑ ΤΗΣ ΜΙΛΑΩ, ΚΑΙ ΔΙΑΡΚΩΣ ΝΟΜΙΖΩ ΟΤΙ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΚΑ.ΟΤΙ ΠΑΙΖΕΙ ΚΡΥΦΤΟ ΜΑΖΙ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΠΩΣ ΟΠΩΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ, ΘΑ ΤΗ ΒΡΩ, ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΖΑΑΑΑΑ ΝΑ'ΜΑΙ ΒΡΕ ΝΑ'ΜΑΙ...ΠΛΥΝΤΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ, ΚΑΙ ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΦΑΜΕ. ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ. ΚΑΙ ΤΡΕΧΑΜΕ. ΚΑΙ ΕΙΧΑΜΕ ΠΕΙΘΕΡΧΙΑ, ΚΑΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗ. ΑΓΑΠΟΥΣΑΜΕ ΚΑΙ ΣΕΒΟΜΑΣΤΑΝ. ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΑΡΘΡΟ. ΧΑΡΑ. ΓΕΝΝΗΣΗ. ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΣΥΝΘΗΚΗ. ΑΥΤΟ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ. ΙΣΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΙΣΑΘΑΝΟΤΑΝ. ΒΡΕ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ, ΜΟΥ ΕΛΓΕ ΕΛΑ ΄ΔΩ. ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙ ΕΙΜΑΣΤΕ, ΟΜΟΡΦΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ, ΟΠΩΣ ΜΑΡΑΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ. ΗΡΘΑΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΔΗΛΑΔΗ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ. ΚΑΙ ΚΟΥΝΟΥΣΕ ΚΑΤΑΦΑΤΙΚΑ ΤΟ ΓΚΡΙ-ΑΣΗΜΙ ΚΕΦΑΛΑΚΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΚΟΙΤΑ ΚΟΙΤΑ, Η ΠΑΤΤΥ.. Ω ΡΕ ΓΙΑΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΓΑ. ΜΙΛΑΣ ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΚΟΙΤΑΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΑΖΟΜΑΡΑ. ΤΙ ΘΕΣ ΝΑ ΚΑΝΩ ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ? ΦΕΡΕ ΔΥΟ ΚΡΕΜ ΚΑΡΑΜΕΛΕ ΝΑ ΦΑΜΕ, ΜΟΥ ΕΛΕΓΕ, ΚΑΙ ΕΛΑ ΕΔΩ ΝΑ ΚΑΤΑΣΟΥΜΕ ΑΓΚΑΛΙΤΣΑ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ. ΜΕ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΘΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΡΕΧΕΙ ΚΑΤΙ. ΕΧΑΣΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΜΟΥ, ΤΗ ΝΕΡΑΙΔΑ, ΤΗ ΜΟΥΣΑ ΜΟΥ, ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΠΕΜΠΤΗ, ΚΑΤΑΣΑΣΤΙΣΜΕΝΗ.
ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ ΟΛΟΟΟΟΙ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΣΑΣ. ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΥ. ΚΑΙ ΙΣΩΣ ΕΤΣΙ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΟΥΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΟΛΟΙ ΜΕΥΑΞΥ ΜΑΣ. Η ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΖΩΗ.
ΜΕ ΑΓΑΠΗ,
ΑΛΙΝΑ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ
avatar
Ανώνυμος/η 16.3.2012 | 22:17
Προσωπικά νοιώθω, ότι τον θάνατο μέσα μου, δεν το νικάει η καταφυγή στην αισθητική ή την ηδονή, αλλά η αγάπη προς τους άλλους.
avatar
Ανώνυμος/η 17.3.2012 | 14:36
polu kalo editorial!
avatar
Ανώνυμος/η 18.3.2012 | 00:45
Ειναι καιρο που θελω να το γραψω...νομιζω ειμαι ερωτευμενη μαζι σου
avatar
Ανώνυμος/η 18.3.2012 | 08:55
Πάντα διαβάζω τα editorial σας με περισσή προσοχή και κάθε βδομάδα με λαχτάρα.Είναι τόσο άμεσος και μεστός ο τρόπος που βγάζετε τις βαθύτερες σκέψεις και συναισθήματα που πολλές φορές έχω αισθανθεί ότι έτσι θα τα αποτύπωνα κι εγώ (αν είχα το ταλέντο σας).Το τελευταίο editorial πάλι ένα μελαγχολικό διαμαντάκι...Ευχαριστούμε!!!
avatar
Ανώνυμος/η 18.3.2012 | 19:48
πολύ ωραίο καίμενο, και ταξιδιάρικο, όπως μας συνηθίζεις Στάθη **
avatar
Ανώνυμος/η 19.3.2012 | 01:11
Είναι κακή μετάφραση; Το ανοιχτήρι δεν είναι στρεβλό, έλικας είναι, σπιράλ.
avatar
Ανώνυμος/η 19.3.2012 | 13:02
Εξακολουθώ να επιβεβαιώνομαι που παραμένω σιωπηλή οπαδός των κειμένων σου όλα αυτά τα χρόνια- ένα από αυτά το κουβαλάω στο πορτοφόλι μου σε σμίκρυνση, νομίζω από το 2001... με συγκινείς, με καλύπτεις, με εκφράζεις, με γαληνεύεις. Ενίοτε με τρομάζεις...αλλά μάλλον εγώ το κάνω αυτό.
avatar
Ανώνυμος/η 21.3.2012 | 08:25
Βάλσαμο! Ευχαριστώ!
avatar
Ανώνυμος/η 22.3.2012 | 10:58
Στάθη σ’ ευχαριστώ πολύ γι΄αυτό το άρθρο...
Βασίλης Μακρής 10.5.2014 | 15:55
υπέροχο!
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια