Ψάχνοντας μια γυναίκα 25-32 ετών

Ο Στάθης Χαϊκάλης εξηγεί γιατί η αναζήτηση είναι επιτακτική
ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΤΑΘΗ ΧΑΪΚΑΛΗ
6.2.2014

 

 

Δεν είναι προσωπικό το θέμα...  Συμμετείχα πρόσφατα σε μια πρωτοβουλία κοινωνικού χαρακτήρα και έθεσα επιτακτικά ένα θέμα που με απασχολεί εδώ και χρόνια: δεν θα είχε καμμιά πιθανότητα επιτυχίας η ομάδα αυτή, είπα,  αν δεν συμμετείχαν και άτομα 25-30 ετών, μεταξύ αυτών και γυναίκες. Η ομάδα μέχρι τότε είχε ως μέλη 5 άνδρες, που άλλοι ως νέοι, άλλοι ως παιδιά θυμόμασταν την εξέγερση του Πολυτεχνείου (1973).  Όλα είναι άτομα που εκτιμώ ιδιαίτερα και για την επαγγελματική τους πορεία και για το χαρακτήρα τους. Είμαι όμως  αμετακίνητος: καμμιά τέτοια ομάδα με τέτοια σύνθεση, δεν έχει τύχη να επιτύχει τους στόχους της,  εκτός κι αν αφορούν θέματα μεσηλίκων ή ζητήματα των ελληνικών κομμάτων, από τα οποία έχω αποστασιοποιηθεί από το 1990...

 

Δεν πιστεύω στις ποσοστώσεις. Δεν θα ψάχναμε μια 30ρα γυναίκα για να συμμετέχει σώνει και καλά, απλώς για να τηρήσει τα προσχήματα. Χωρίς πολύ κόπο, εντοπίστηκαν 4-5 περιπτώσεις γυναικών σε αυτή την ηλικιακή περιοχή, που ταιριάζουν στην υπόθεση που αναφέρω παραπάνω. Δεν είχαν την ‘κομματικο-πολιτική’ διαδρομή ημών των ‘παλιών’, δεν είχαν τις γνωριμίες που κάναμε οι άλλοι τα τελευταία 25 χρόνια, δεν έχουν ακόμα μια ‘ζηλευτή’ επαγγελματική θέση. Αυτά ακριβώς τα στοιχεία όμως κατέληξαν ‘βαρίδια’, που έχουν φορτώσει οι παλιότερες γενιές στη σημερινή κατάσταση της Ελλάδας. Η χώρα έχει ελπίδα εαν θα επιτύχουν τις αποστολές που θα αναλάβουν οι σημερινοί –και κυρίως οι σημερινές- 25χρονες, που για να τα καταφέρουν,  θα πρέπει να το πράξουν διαφορετικά απ' ό,τι τα έκαναν οι 40ρηδες και οι 50ρηδες.

 

Οι γέφυρες απ' όπου περνούσαν οι προηγούμενες γενιές καμαρωτές, κάηκαν ή τις έκαψαν. Τις νέες γέφυρες μπορούν να τις ανακαλύψουν  μόνο οι νεώτεροι,  οι χειραφετημένοι από τους προηγούμενους.  Να δούμε κάποιους χώρους που θα βρουν πεδίο ανάπτυξης μόνο αν βγουν στο προσκήνιο νεώτεροι:

 

ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Κινήσεις που γίνονται από 55ρηδες, έχοντας ανάμεσά τους 2% σαραντάρηδες δεν έχουν καμμιά τύχη. Όλα τα κόμματα πλην δύο, γερνάνε μαζί με το στελεχιακό τους δυναμικό. Οι γιοι/κόρες πολιτικών, που κληρονομούν όλη την ‘αποσκευή’ των γονιών, δεν μετράνε επουδενί ως ανανέωση. Ούτε οι φοιτητοσυνδικαλιστές μετράνε ως ανανέωση, οι  8 στους 10 έχουν στα 22 τους όλα τα χαρακτηριστικά των 50ρηδων πολιτικών.

 

Κυνική διαπίστωση: Η γεροντοκρατία  που επικρατεί σε όλα σχεδόν τα κόμματα, είναι ένας από τους σταθερούς  τροφοδότες της Χρυσής Αυγής.

 

ΤΕΧΝΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ: Είχα την τύχη να συναντήσω από κοντά γνωστά ονόματα από αυτό το χώρο, μόνο σε 2-3 περιπτώσεις, παρότι έχω ‘καταναλώσει’ μεγάλο όγκο μουσικής, βιβλίων, θεάτρου.  Από τις πιο σκληρές καταστάσεις που γνώρισα ήταν αυτές που ένας πνευματικός άνθρωπος έκανε ο ίδιος (ή συγγενής του) τον ατζέντη των δικαιωμάτων του (με φωτεινές εξαιρέσεις).  Οι νέοι πνευματικοί άνθρωποι μπορούν να επανεκινήσουν μια πραγματικότητα που έμπλεξε την πνευματική δημιουργία με τις κρατικές επιδοτήσεις, το χρηματιστήριο και την κοσμική Αθήνα.

 

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ: Μετά την κρίση η Ελλάδα θα απομείνει με ελάχιστες μεγάλες επιχειρήσεις και πάρα πολλές οικογενειακές. Δεν θα ήταν ο καλύτερος τρόπος ανάπτυξης, αλλά εκ των πραγμάτων η ανάκαμψη της οικονομίας και η αναζωογόνηση της παραγωγής θα κριθεί από τις οικογενειακές επιχειρήσεις. Λίγες από αυτές θα έχουν 500 άτομα προσωπικό, κάποιες 20 άτομα, πάρα πολλές  θα διαθέτουν 2-3 εργαζομένους. Πολλές από αυτές τις επιχειρήσεις είναι σήμερα ‘κουρασμένες’, παρέχουν αμφίβολης ποιότητας υπηρεσίες, υψηλού κόστους, δεν έχουν ιδέα για καινοτομία και προσανατολισμό στις ανάγκες του πελάτη. Τις περισσότερες δεν θα τις σώσουν τα κονέ με το κράτος/πολιτικούς,  τα κόλπα με την εφορία,  το ανασφάλιστο/απλήρωτο προσωπικό.

Οι περισσότερες απ' όσες θα επιβιώσουν και οι καινούργιες που θα αναδειχθούν, θα το πετύχουν επειδή θα μπουν νεαρά άτομα στο τιμόνι και θα φέρουν τα πάνω-κάτω, με άγνοια κινδύνου, αλλά και χωρίς ‘βαρίδια’.

Είχα και έχω την τύχη να παρακολουθώ την πορεία αρκετών οικογενειακών επιχειρήσεων, μερικές είναι πολύ μεγάλες (σε ευρωπαϊκό επίπεδο), ορισμένες άλλες είναι μεγάλες για τα ελληνικά δεδομένα. Παρότι οι ‘πατριάρχες’ είναι αποδεδειγμένα ικανοί και με πολλές επιτυχίες, είναι ολοφάνερη η ανάγκη να αφήσουν τα παιδιά τους ελεύθερο χώρο για να βάλουν τη δική τους σφραγίδα, καθώς οι αγορές αλλάζουν και οι συνταγές των γονιών δεν θα 'χουν πέραση για πολύ καιρό ακόμα.

 

Στον τουρισμό, τα αγροτικά και τις εξαγωγές,  χρειάζονται νέες/νέοι με ‘πνευμόνια’, κοσμοπολιτισμό, άτομα που έκαψαν τις γέφυρες με το πελατειακό σύστημα.

 

Το θέμα της ανισότητας εις βάρος των γυναικών βεβαίως είναι παγκόσμιο πρόβλημα  αλλά αυτό δεν δικαιολογεί  τα ακόμα χειρότερα ποσοστά συμμετοχής γυναικών στην Ελλάδα, σε σχέση με τις χώρες της ΕΕ.  

 

Κάποιος αναγνώστης μπορεί να με ρωτήσει πώς χειρίζομαι τα παραπάνω θέματα εγώ, στους χώρους που έχω ευθύνη, -και όχι μόνο στους εθελοντικούς που συμμετέχω. Ναι, είναι πεποίθησή μου ότι οι νέοι και μάλιστα οι γυναίκες, μπορούν να συνεχίσουν καλύτερα τα πράγματα  απ' ό,τι τα κατάφερα εγώ, -και (αυτο)δεσμεύομαι να το τηρήσω στην πράξη. Με ‘βοηθάει’ το ότι κινούμαι σε... γυναικοκρατούμενο χώρο, αλλά αυτό δεν είναι ούτε άλλοθι, ούτε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.

 

Γράφω αυτό το σημείωμα, καθώς ο δημόσιος λόγος είναι ένα ακόμα βήμα δέσμευσης, ενάντια στον πειρασμό ότι η (δήθεν) σοφία είναι ισχυρότερη από τη δύναμη και τη φρεσκάδα που έχουν τα νιάτα.

 

ΥΓ. Για τα θέματα των οικογενειακών επιχειρήσεων είναι πάντα χρήσιμες οι αναλύσεις του Αρίστου Δοξιάδη (εδώ το τελευταίο του βιβλίο). Η νεαρή συγγραφέας Στέλλα Κάσδαγλη  έχει ξεκινήσει μια πρωτοβουλία κοινωνικής επιχειρηματικότητας για την υποστήριξη γυναικών, που λέγεται Women on Top.

 

 

 

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ
8 Σχόλια
CougarFelis 6.2.2014 | 15:51
Πολύ ενδιαφέρον και λογική σκέψη.
Μακάρι να μπορούσαμε να το εφαρμόσουμε, αλλά δεεεν... για πολλούς λόγους,2 εκ των οποίων είναι το γεγονός ότι οι 25-30 ετών που μένουν στην χώρα είναι όλο και λιγότεροι και φυσικά η ριζωμένη αντίληψη των μεγαλυτέρων ότι τους ανήκει μέχρι θανάτου η καρέκλα (πολιτική/επιχειρηματική κ.ά.). Η ελπίδα ότι θα αλλάξουν τα πράγματα βέβαια παραμένει... για να δούμε.

Συμφωνώ σε πολλά στο κείμενο εκτός από μία διαπίστωση για την οποία θα ήθελα εξήγηση για το πού στηρίζεται.
Είναι η εισαγωγή για τις επιχειρήσεις.
"Μετά την κρίση η Ελλάδα θα απομείνει με ελάχιστες μεγάλες επιχειρήσεις και πάρα πολλές οικογενειακές. Δεν θα ήταν ο καλύτερος τρόπος ανάπτυξης, αλλά εκ των πραγμάτων η ανάκαμψη της οικονομίας και η αναζωογόνηση της παραγωγής θα κριθεί από τις οικογενειακές επιχειρήσεις."
...
...
...
Μα... η πολιτική που ακολουθείται προς το παρόν ενισχύει τον... στραγγαλισμό των οικογενειακών/μικρομεσαίων επιχειρήσεων, την αποτροπή απόπειρας έναρξης νέων, προς όφελος λίγων οπωσδήποτε μεγάλων ομίλων/επιχειρήσεων.
Ακόμη κι αν δεχτώ ότι πολλές μεγάλες επιχειρήσεις έφυγαν - ή θα φύγουν στο άμεσο μέλλον - από την χώρα, το σίγουρο είναι ότι μόνο για αυτές θα υπάρχει χώρος να λειτουργούν όταν σταθεροποιηθεί όλη αυτή η οικονομική κατρακύλα, αφού θα είναι οι μόνες που θα έχουν την οικονομική δυνατότητα να υπομείνουν προηγούμενες ζημίες. Μάλιστα επιδιώκουν την επιστροφή τους/παραμονή τους εδώ όταν το εργασιακό καθεστώς είναι όλο και πιο ευνοϊκό για αυτές και ο ανταγωνισμός ουσιαστικά ανύπαρκτος.

Αν η σκέψη σας ήταν στις νέες, ελκυστικές start-up απόπειρες, σίγουρα είναι φανερό ότι οι αξιόλογες αυτές προσπάθειες έχουν βλέψεις και προοπτικές μόνο σε πελάτες και αγορές του εξωτερικού, και που δύσκολα θα απευθύνονται στην εγχώρια αγορά, είτε εργασιακά (οι περισσότερες έχουν αλλοδαπές συνεργασίες) είτε για κατανάλωση, εκτός κι αν καταναλώνουν μεταξύ τους... Είναι η παγκοσμιοποίηση θα μου πείτε... Δεν ξέρω, εγώ αυτό το σενάριο με τις πολλές μικρές επιχειρήσεις το βλέπω πολύ χλωμό δυστυχώς. :/
avatar
Στ. Χαϊκάλης 6.2.2014 | 21:52
απάντηση σε @CougarFelis: λογικά τα ερωτήματά σας.
Το σκεπτικό μου είναι ότι με τα νέα δεδομένα (μικρότερη εσωτερική αγορά, ασταθές περιβάλλον), θα μείνουν λίγες μεγάλες επιχειρήσεις. Όχι τόσο γιατι θα φύγουν, όσο γιατί κάποιες θα σταματήσουν να λειτουργούν. Θα έλθουν κάποιες για επενδύσεις, αλλά και αυτές θα είναι λίγες. Αντίθετα θα είναι περισσότερο εφικτή η διατήρηση/αναζωογόνηση οικογενειακών επιχειρήσεων από νεότερες γενιές και -κυρίως- η έναρξη νέων οικογενειακών επιχειρήσεων από πρόσωπα, που θα το δουν ως κύρια οικονομική διέξοδο/ευκαιρία.
Δεν αναφέρομαι μόνο σε startups, που έχουν κύριο στόχο να μεταφερθούν εκτός Ελλάδος, αλλά νεοσύστατες επιχειρήσεις στον τουρισμό, τη διατροφή, τις υπηρεσίες, την πληροφορική κλ, που θα έχουν περισσότερες πιθανότητες ανάπτυξης από παλιότερες, 'κουρασμένες', 'ακριβές', 'απροσάρμοστες' εταιρείες, πουχαν συνήθως και στοιχεία διαπλοκής με το κράτος. Επιπλέον οι νεοσύστατες εξ αρχής θα δώσουν έμφαση στις εξαγωγές ως όρο επιβίωσης, κάτι που υποτιμήθηκε στην Ελλάδα του 1990-2010. Τα κείμενα του Αρίστου Δοξιάδη, περιγράφουν κάτι τέτοιο πολύ καλύτερα από μένα
CougarFelis 7.2.2014 | 11:07
Μακάρι να ισχύσει αυτό που λέτε, φαίνεται ενδιαφέρον το γεγονός ότι όντως οι εξαγωγές, δεν είχαν την σοβαρότητα που απαιτείται, τις προηγούμενες δεκαετίες και αυτό αρχίζει να αλλάζει, καθώς "πεθαίνουν" τα παλιά μυαλά και πρακτικές.
Ειδικά για νέες επιχειρήσεις που θα έχουν το στοιχείο της καινοτομίας (τουλάχιστον για τα δεδομένα του ελληνικού περιβάλλοντος), όπως στον τομέα της πληροφορικής ή της διατροφής.

Επιμένω πάντως στον προβληματισμό μου για το κατά πόσο είναι εφικτό κάτι τέτοιο, γιατί εξαρτάται πολύ από την ψυχολογία και τις αντοχές όσων θα απομείνουν. Και δεν έχουμε ακόμα δει τον πάτο.

Όσο πιο αργά - και με υποτιμητικούς όρους - μπαίνουν οι νέοι στην αγορά εργασίας, τόσο πιο εξαντλημένοι/παραδομένοι είναι στις δεδομένες συνθήκες. Ήδη, η πολύ νέα γενιά (20-25 ετών) δεν έχουν καν αναμνήσεις από αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, θεωρείται περίπου ως φυσιολογικό να αμοίβεται κανείς με 300-400 ευρώ για 10ωρο, ενώ η διαβίωση, η φορολογία και οι τιμές είναι στα ύψη. Η διέξοδός τους μπορεί να είναι η επιχειρηματικότητα, όμως το περιβάλλον είναι τοξικό, τόσο για τους νέους, όσο και για οποιονδήποτε θέλει να προσφέρει στον τόπο και στην οικονομία.
Αυτό που θέλω να τονίσω δηλαδή, είναι το πόσο μεγάλος παράγοντας είναι η αντοχή όσων ζούμε στην Ελλάδα, κάτι που είτε θέλουμε είτε όχι είναι θέμα πολιτικών επιλογών/πρακτικών.

Λυπάμαι που το λέω, αλλά αν δεν "εξαφανιστεί" η γενιά των 50/60ρηδων (ή του Πολυτεχνείου όπως αρέσκονται όλοι να λένε) από τα πράγματα, τίποτε από όσα ελπίζουμε δεν θα γίνει.

Θα γίνει και αυτό, αλλά θα μας πάρει τουλάχιστον 20 χρόνια ακόμη...

Ευχαριστώ για την απάντηση, θα κοιτάξω και τον Δοξιάδη. :)
avatar
(η) Domus 7.2.2014 | 00:08
Πολύ σωστό το άρθρο. Το κακό είναι οτι οι 25-30 αυτή τη στιγμή δεν έχουν δουλειά και το τελευταίο που σκέφτονται είναι να ασχοληθούν με την πολιτική. Αν έχουν κάποια ιδεολογία, δε ξέρω πόσα κόμματα θα δεχτούν έναν 25άρη με νέες ιδέες. Αν δεν έχουν, δε ξέρω πόσοι νέοι έχουν την δυνατότητα να ιδρύσουν μια νεα παράταξη χωρίς χρηματοδότηση και με τον φόβο των "μεγάλων". Δυστυχώς η αγορά εργασίας δεν δίνει κ πολλά στους νεους κ δεν τους αφήνει περιθώρια να δημιουργήσουν καθως ζητούν να εισαι μεχρι 30 και με 5 χρονια προυπηρεσια. Γι'αυτο και τα παιδια που ερχονται απο εξω εχουν περισσοτερες πιθανοτητες, γιατι πολυ πιθανο να εχουν δουλεψει. Συμφωνώ με το θέμα της χρυσής αυγής. Διαφωνώ σε κάποιο βαθμό με το θεμα των επιχειρήσεων καθώς υιοθετω καποιες αποψεις απο το σχολιο πιο πανω(βλ.cougarFelis) Παρόλ'αυτά δε βρίσκω λύση.. Μου αρεσει ομως που βλεπω εστω και μερικες ομαδες νεων να τολμουν..ηταν καλλιεργοντας ντοματες σε ενα χωριο αφηνοντας την πολη, ειτε παραγοντας μελι είτε φτιάχνοντας χειροποίητα κοσμήματα. Σημαινει οτι τολμουν. Αυτο που με στεναχωρει και πιστευω οτι ειναι εως ενα βαθμο πηγη του κακου, ειναι οτι οι νεοι που ισως εχουν το θρασσος αν θελετ να χωθουν στη πολιτικη, ερχονται ηδη "πλασμένοι" και ετοιμοι απο τα πανεπιστημια και τις εκει παραταξεις..με κοινοτυπες ιδεες. Ισως αν αλλαξει αυτο, ισως κατι γινει.
avatar
alexak 13.5.2014 | 00:15
ποιες ντομάτες και πιο μέλι. Και αν δεν είσαι από επαρχία τι γίνεται? δεν έχουν όλοι σπίτι στο χωριό με χωραφάκι κληροδότημα.

Όσο για την πολιτική, γελάμε γελάμε με τις μαζικές υποψηφιότητες δημοτικών συμβούλων κάθε φίλου και γνωστού δεν είναι όμως άσχημο να παίρνουν μια γεύση από πολιτική και μαλιστα με τον "σκληρό" τρόπο της σταυροδοσίας όλο και περισσότεροι.
avatar
Manitu 8.2.2014 | 17:04
Εμενα ο πατερας μου ειχε μια μικρη επιχειρηση, δουλευαμε εμεις, 3 γιοι κ που κ που επερνε κ καναν υπαλληλο! Εκλεισε το μαγαζι προπερσι. Κ ο ανθρωπος ηταν τεχνιτης, παρηγαμε με μερακι σε μια πραγματικη χωρα θα επρεπε να γυρναγε το κοσμο ολο τωρα με τα λεφτα που θα επρεπε ναχε! Αν αυτου παιρνει 600 ε συνταξη, ενω επρεπε να παιρνει 1700. Εχει ενσυμα απο 17 χρονων. Τι νομιζεις οτι μετα απο ολα αυτα που εχω δει στην συναλλαγη μιας οικογενειακης επιχειρησης με το κρατος να παρω αποφαση να κανω κατι δικο μου. Για ποιους νεους μιλας; Οι μισοι δικοι μου φιλοι ειναι ανεργοι -στα ορια του παραμιλητου- ειναι ενα σταδιο μετα την καταθλιψη, κ οι αλλοι μισοι γυρισαν πισω στην αγγλια που ειχαμε σπουδασει. Ο μικρος μου αδερφος παντρευτηκε προπερσι, εμεινε εγκυος η γυναικα του, ειχαν μεινει κ οι δυο ανεργοι πανω απο χρονο, το εριξαν. Αντε τραβα πες του πως ειναι αμαρτια να ριχνεις παιδι.

Επιχειρηματικες κινησεις νεων ΔΕΝ υπαρχουν- αυτες που βλεπεις με 2 η 3 ελληνοπουλα που εκαναν το ενα η το αλλο - ειναι οι εξαιρεσεις που επιβαιβεωνουν τον κανονα!

Με τι λεφτα να κανεις οποιαδοτε κινηση, εστω κ την πιστευεις 100 τοις 100;

Δανειο απο την τραπεζα;; Αχαχαχχαχα

Πρεπει να κανεις κατι ΧΩΡΙΣ κοστος, κανα app για τις i συσκευες κ τετοια, αλλιως...


Το 1 τριτο της χωρας ψηφιζει χρυση αυγη, το αλλο μισο πασοκ κ νδ, κ ο μισος πλυθησμος ειναι γαυροι κ τρωνε σανο. Α, να ενας επιχειρηματιας που βγαζει λεφτα, ο μαρινακης. Αγοραζει 2 μπαλες σανο, τις μοιραζει κ βγαζει εκατομυρια.

Στη επαρχια χτυπανε τα κεφαλια τους στο τοιχο....αφου ομως δουν το the voice!

Στο εξωτερικο μας εχουν για πεθαμενους!!!

Δεν καταστροφολογω, τα λεω οπως τα βλεπω!

Πιστευω ακομα, κ νομιζω οτι μονο κ μονο απο το τουρισμο μπορει να τραφει ολη η χωρα. Κανονικα ολη η ευρωπη επρεπε να ειχε κλεισει διακοπες στην ελλαδα απο τον μαη, η χωρα μου ειναι ενας μικρος παραδεισος, αλλα κ εκει εχουν γινει ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ!!!!!

Θα ψηφισω τσιπρα κ θα ελπιζω μπας και, εαν κ ξερω οτι μια εκδοση ομπαμα θα δω, πολυ κλο κλο κ απο αυγο τπτ.

Εχουμε υπουργο υγειας τον αδωνι, που πας με αδωνι; Ειναι υπουργος υγειας ενα τυπος που πουλαγε βιβλια σε ενα σαπιοκαναλι....γιατι να μην εχω κ χορταρεα για υπουργο παιδειας; σου φαινεται γελοιο αυτο που σου λεω ε;
Μας εδωσαν δανειο οι γερμανοι πρωτα, για να αγορασουμε τα υποβρυχια τους μετα! και τωρα ερχονται κ κανουν κουμαντο!Ποσο πιο βλακας πρεπει να νιωσω για αυτους που με εκπροσωπουν σαν χωρα;; Παιδακια 5 χρονων να βαλεις, θα σου ελεγαν πας να με κοροιδεψεις!!!

Εχεις ιδεα τι σημαινει ανοιγω επιχειρηση στην ελλαδα; Αυτοκτονια κ μονο!!!

Ρωτα οποιον θες, βγες τωρα εξω κ βρες καποιον που αποφασισε να ανοιξει επιχειρηση οποιοδηποτε ειδους τα τελευταια 5 χρονια, και κατσε κανα 2ωρο να σου πει τον γολγοθα του κ πως ο βεγγος μπροστα του ηταν...μεξικανος... και ολα αυτα για να μπαινει ολο κ πιο μεσα μερα με την μερα!!!
avatar
Στ. Χαϊκάλης 8.2.2014 | 19:48
Απάντηση στο/στη @Manitu. Παρότι το σημείωμά μου δεν είχε στόχο να 'συμβουλεύσει' νέους να ιδρύσουν επιχειρήσεις, ούτε αφιέρωσε ιδιαίτερο χώρο σε κάτι τέτοιο. Είναι απολύτως κατανοητές οι θέσεις σας και είναι λογικό να βλέπετε τα πράγματα από αυτή τη σκοπιά. Αν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι , συνεχίζοντας το συλλογισμό μου, θεωρώ ότι πολίτες όπως εσείς , δεν είναι ανάγκη, δεν θα πρέπει να σας πιέσεις κανένας να δημιουργήσετε επιχείρηση.
Οι διέξοδοι είναι είτε να αναζητήσετε ευκαιρία στο εξωτερικό (κάτι διόλου εύκολο, όσο κι αν κάποιοι το λένε χωρίς να το σκέφτονται) είτε να αναζητήσετε απασχόληση σε κάποια επιχείρηση που λειτουργεί με αξιοπρεπείς συνθήκες (μιας και το δημόσιο στην ουσία δεν υπάρχει για τους νέους).
Αναφέρετε πολλά και πολύ σοβαρά θέματα, θα επιχειρήσω να επανέλθω σε άλλο σημείωμά μου. Η γενική θέση μου είναι ότι ασφαλώς υπάρχουν αρνητικές πλευρές και είναι πολλές, ωστόσο ο καθένας μπορεί να εντοπίσει κάποιες θετικές ώστε να πάρει δύναμη. Είναι λίγες; Να τις κάνουμε περισσότερες...
avatar
alexak 13.5.2014 | 00:10
Διάβασα 2 φορές το κείμενο για βρω αυτό που έψαχνα. Κατά την γνώμη μου δεν είναι μόνο θέμα ηλικίας. Σε καμιά περίπτωση. Ούτε ζήτημα φύλου (θυμάστε που λέγαμε πως αν κυβερνούσαν γυναίκες ο κόσμος θα ήταν καλύτερος? Απάντησαν σε αυτό Θάτσερ, Τσιλέρ, Μέρκελ, Τιμοσένκο).

Το λες στο κείμενο Στάθη. Χρειάζονται άνθρωποι με ‘πνευμόνια’, κοσμοπολιτισμό, άτομα που έκαψαν τις γέφυρες με το πελατειακό σύστημα".

Άνθρωποι συμβατοί με την εποχή τους θα πω εγώ αλλά και με τις απολύτως απαραίτητες γνώσεις του παρελθόντος. Τώρα νέοι θα είναι, μεγαλύτεροι θα είναι...ίσως ομάδα που περιέχει και τα δύο.