Αντίο μαυράκι μου. Από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο

Ακούω ήδη τον καγχασμό όσων θα διαβάσουν ότι η γάτα μου πέθανε κι είμαι απαρηγόρητος...

 

Ακούω ήδη τον καγχασμό όσων θα διαβάσουν ότι η γάτα μου πέθανε κι είμαι απαρηγόρητος. Δε βαριέσαι, ας καγχάσουν. Εγώ μόνο ξέρω, πόσες φορές, όταν ήμουν στα χάλια μου, αυτό το μαύρο, ταπεινό γατάκι ήταν εκείνο που καθόταν στο στήθος μου και ανεβοκατέβαινε με κάθε ανάσα, κοιτάζοντάς με με πολύπειρο βλέμμα, καθησυχαστικό. Και τα ψιλοκαταφέρναμε τελικά, όταν όλοι μάς είχαν ξεγράψει.

 

Ξέρω μερικά πράγματα και από ανθρώπους, αλλά γιατί πρέπει σώνει και καλά να κάνουμε συγκρίσεις; Η αγάπη μας ήταν αγνή και ανιδιοτελής, αν εξαιρέσουμε λίγο φαί και χάδια. Με τα χρόνια είχαμε αμβλύνει λίγο και τους περιορισμούς του είδους μας- προσπαθούσαμε να καταλάβουμε, να εξαντλήσουμε ει δυνατόν την κατανόηση του βλέμματος. 'Ωρες κοιταζόμασταν στα μάτια και προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε πώς γεννιέται τόση συνεννόηση ανάμεσα σε δύο είδη διαφορετικά.

 

Τι γυρεύεις με τους ανθρώπους; τη ρωτούσα. Γιατί δεν πας να ζήσεις με τις άλλες γάτες;

 

Αυτό το βλέμμα είναι που μ' αρρώστησε το χάραμα που την βρήκαμε πεσμένη στο δρόμο, με κομμένο το νωτιαίο μυελό, παράλυτη, αλλά με τα μάτια ανοιχτά. Κι όταν την έβγαλαν το απόγευμα από την μαγνητική, με τη γλώσσα να κρέμεται, το αίσθημα πώς κατάντησε έτσι το άκακο πλασματάκι μου. 

 

Αυτό που πάντα ίσχυε: ο ένας εξαρτιόταν απ΄ τον άλλον, με έναν περιέργως ισοβαρή τρόπο. Το δειλό αυτό γατάκι, που περπατούσε σιγανά και κάθε τι το θεωρούσε δωρεά και χάρη, που δεν ήταν ιδιαίτερα όμορφο, αλλά στα μάτια μου έλαμπε από καλωσύνη― μου ανταπέδιδε κι αυτό κάτι τεράστιο: μια μικρή καρδιά στο σκοτάδι όταν γύρναγα κουρασμένος κι άνοιγα την πόρτα, την ουρά που με άγγιζε στο πόδι για να με βγάλει από τις σκέψεις, το πρωινό παιχνίδι στο κρεββάτι ορισμένες μέρες που το να σηκωθείς φαινόταν άθλος.

Αυτό το πλασματάκι πηγαινοερχόταν αθόρυβα και κένταγε ένα ιστό, που μπορείς να τον πεις και σπίτι. Και ξαφνικά αυτός ο ιστός ξηλώθηκε.

 

Αυτό το πλασματάκι πηγαινοερχόταν αθόρυβα και κένταγε ένα ιστό, που μπορείς να τον πεις και σπίτι. Και ξαφνικά αυτός ο ιστός ξηλώθηκε.

 

Το μικρό της σώμα ήταν ακόμα ζεστό όταν τη θάψαμε στο λόφο. Ένα φριχτό καταμεσήμερο με κάθετο ήλιο. Τα χέρια μας γέμισαν αγκάθια. Μέσα στη γάζα που την τυλίξαμε, με λίγα άγρια λουλούδια (που της άρεσε να τα μασουλάει:) μπήκε κι ένα παιχνιδάκι της. Δεν φανταζόμουνα ποτέ να φτάσω στα 57, για να κάνω εγώ αυτά τα πράγματα, που τον πατέρα μου τον "έκλαψα" στα μπουζούκια και τα πένθη της ζωής μου ήτανε πάντοτε αντιδραματικά. Ίσως αυτό είναι κι ένα από τα επιγενόμενα της ενηλικίωσης: ντρέπεσαι λιγότερο για αυτά που σε κάνουν να τρέμεις. Και δεν δίνεις δεκάρα πια τι λέει ο κόσμος ή ποιά είναι τα επιτρεπόμενα πένθη. Ο καθένας κι η λύπη του.

 

Θα παραδεχόμουν ότι ξεμωραίνομαι, αν το αίσθημα αυτό δεν εκφραζόταν μέσα μου με τόση πειθώ κι ευκρίνεια. Αυτό το πλάσμα, που σε αναλαμπές μπόρεσα να συντονιστώ μαζί του με την εντέλεια με την οποία συντονιζόμαστε μόνον όταν είμαστε ερωτευμένοι, θα μου λείψει σαν ένας δοκιμασμένος φίλος. Τριγυρνάω στο σπίτι και μου φαίνεται άδειο. Κάθε ζώο που συναντώ στο δρόμο, το κοιτάω αρχικά με λαχτάρα και αμέσως μετά το εχθρεύομαι, επειδή αυτό ζει.

 

Είναι και κάτι τελευταίο, αλλά σημαντικό: τέσταρα την αγάπη που έχω στα ζώα, τις στιγμές που έτυχε να πονάνε χωρίς να ξέρουν τι προκαλεί τον πόνο τους. Ξέρω αυτόν τον πόνο, από την παιδική μου ηλικία― τον ένοιωσα κι εγώ! Πριν μάθω  το σώμα μου, έμαθα την πληγή του,  χωρίς να ξέρω σε τι έφταιγα. 'Οταν ξαναβλέπω αυτό τον πόνο (κυρίως πάνω σε άλλα παιδιά, αλλά και στα ζώα), νοιώθω μια οδυνηρή ταύτιση. Αυτή είναι η ρίζα της αγάπης μου― όχι η μοναξιά, ουτε η συντροφικότητα.

 

Γι αυτό και δεν μπορώ να ξεχάσω τα μάτια της, όταν τη βρήκαμε χτυπημένη στο πεζοδρόμιο. Ο τρόπος που με κοίταξε είναι ο τρόπος που κοιτάω κι εγώ τον κόσμο.

 

Αντίο μαυράκι μου.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
20 Σχόλια
12
Neferiti 18.5.2016 | 11:27
επιτέλους....βρήκα πλήρη ταύτιση σκέψεων και συναισθημάτων! ..εύχομαι ο πόνος σου να απαλύνει σύντομα και την θέση του, να πάρουν μόνο τα χαμόγελα που θα προκαλούν οι αναμνήσεις από το πλασματάκι σου!
avatar
Harlan 18.5.2016 | 11:53
Τα συλληπητήρια μου κύριε Τσαγκαρουσιάνε.

Ξέρω ότι δεν μπορώ να σας προσφέρω παρηγοριά, ούτε είναι η ώρα γιά πολλές αναλύσεις. Γι' αυτό μιά μικρή μόνο παρατήρηση: γι' αυτήν την "οδυνηρή ταύτιση" που αποτελεί την ρίζα της Αγάπης όπως γράφετε δεν είναι απαραίτητο να έχει βασανιστεί κάποιος πριν.

Ακόμα και εμείς που βιώσαμε σε όλη μας την ζωή μιά μικροαστική κανονικότητα, νιώθουμε ακριβώς την ίδια οδυνηρή ταύτιση με τα μοναδικά ζώα που μας συντροφεύουν / συντρόφεψαν. Καθώς και με κάθε άλλο ζώο που βλέπουμε να υποφέρει.
avatar
Ανώνυμος/η 18.5.2016 | 12:05
Νιώθω τον πόνο και τη θλίψη σου! Έχασα κι εγώ πρόσφατα την αγαπημένη μου και στο παρελθόν, έχω θρηνήσει πολλούς τετράποδους φίλους. Τι φίλους δηλαδή; Οικογένεια θα πω καλύτερα! Αυτό το ρημάδι το κενό δεν αναπληρώνεται, είναι όλα τους μοναδικά! Δώσε αγάπη, στοργή και φαγητό σε γατούλες στη γειτονιά σου (κι εγώ αυτό κάνω) και όποτε νιώσεις έτοιμος, μπορείς να υιοθετήσεις μια, αν το επιθυμείς. Το κορίτσι μου, μου άφησε πίσω 3 μωρά γατάκια, που χρειάζονται πολύ πολύ φροντίδα και θα τα μεγαλώσω σαν πριγκιπόπουλα, είναι κομμάτι της!
Και που είσαι 57, τι; Είσαι άνθρωπος με συναισθήματα και όποιος θα χλευάσει, να ξέρει πως ποτέ δεν είχε την τιμή της αγνής αγάπης ενός ζώου!

Μακάρι τα λόγια μου να γλύκαναν, έστω και για λίγο τον πόνο σου!
avatar
Ανώνυμος/η 18.5.2016 | 12:45
Ε ναι, φυσικά είστε απαρηγόρητος και δυστυχώς αυτή είναι μια πληγή που δεν θα επουλωθεί ποτέ, τουλάχιστον εντελώς! 15 χρόνια από τότε που έχασα τον δικό μου γατούλη κι ακόμα με πονάει, όλο σκέφτομαι μήπως εγώ δεν έκανα κάτι καλά, χρόνια δίσταζα να βάλω άλλο ζωάκι στη ζωή μου για να μην χρειαστεί να ξανανιώσω αυτόν τον πόνο! Όμως το ξανατόλμησα και δεν το μετανιώνω στιγμή...
Ξέγνοιαστη Μαρξίστρια 18.5.2016 | 13:04
Αλήθεια είναι τόσο πικρό να το ζεις! Τρέμω τη στιγμή που θα μου συμβεί.. Ο πόνος κι η απώλεια είναι πόνος κι απώλεια. Τίποτα άλλο
Λυπάμαι.
avatar
Agapoulas 18.5.2016 | 13:19


κανεις δεν θα καγχασει φιλε μου.. ετσι την πατησες οπως εγω... μετα απο τον θαναση που του εριξαν φολα, αλλα εννοια σου τους πηγα καροτσι και ακομα το φυσανε και δεν κρυωνει, να μη σου πω οτι ταιζουν πια ΟΛΑ τα αδεσποτα της γειτονιας, τον αλή που τον εχασα στο Γαλαξιδι οταν οηγα γαι δυο χρονια, τωρα πριν λιγο καιρο στο νεο τοπο διαμονης μου τα αφησε στο μωσαικο της κουζινας αφου τα θηλαζε και τα προσεχε καπου 20 μερες μεχρι να ανοιξουν τα ματια τους κατω απο την ντουλαπα του μπαλκονιου. Αυτες τις πλαστικες ντουλαπες που τα χωρουν ολα, λιγο ανυψωμενη για να μη βρεχεται η ντουλαπα, μου τα εμπιστευοταν οταν πηγαινε να κυνηγησει για να ερθει αν τα θηλασει. μανα με τα ολα της, οχι σαν και μερικες μερικες που τους ταχω μαζεμενα.. δυο χρονια τωρα ερχεται και τρωει, μου λεει τα δικα της, της λεω τα δικα μου, επεμενα οτι μια τιμη την εχεις προσεχε, αυτο ειναι το προικιο σου, αλλα αυτη τιποτα. δεν αγγιζομασταν ποτε. απλα κοιταζομασταν, καθοταν διπλα οτα επινα ενα ποτο στο μπαλκονι, ετρωγε την ξηρα τροφη της.. μολις την πλησιαζα εφευγε ταχιστα.. τρια αγορια και ενα κοριτσι.. ιδια η μανα τους, ιδιο χρωμα, ιδια γουνα, ιδιο σουλουπι, αγορομανα με την κορη την μονακριβη, την πολυαγαπημενη.. που την χασαμε σε δεκαπεντε μερες γιατι ειχε πει ο γιατρος οτι εχει κατι περιεργο και δεν γινεται καλα. το δεχτηκα και προσπαθησα να της κανω οσο πιο ομορφη γινοταν την συντομη ζωουλα της.. κριμα το μικρακι.. τωρα εχουν μεγαλωσει, εχουν γινει δυο μηνων κοντα και περιπου 350 γραμμαρια ο πιο αδυνατος που στο παρατσακ γλυτωσαμε το ματι του απο την ρινοτραχιτιδα, το αλλο δεν ειναι και πολυ ενταξει αλλα καθολου δεν τον πειραζει, μεχρι μισο κιλο ο "μεγαλος".. απο κοντα και η θεια, μια αλλη, πολυ καλες φιλεναδες με την μανα, στερφα η καημενη, τοσα χρονια ουτε ενα παιδι, τα γλυφει, τα καθαριζει, τα θηλαζει.. μετα απο τρια χρονια απο τον χαμο του θαναση και πριν απο αυτον του Αλη, της ειπα φερε τα μωρα σου να τα μεγαλωσω μια που εγω δεν εχω.. τωρα πια το σπιτι ειναι δικο τους.. κονσερβα καθε πρωι, ταψακι καθε απογευμα και ξηρα τροφη αναμεσα.. και της μανας το βυζι βεβαια.. αξια ανεκτιμητη.. το ξερω οτι θα φυγουν καποια στιγμη, ηδη ο "μεγαλος" αυτο δειχνει απο τωρα.. Εχουν καταλαβει οτι υπαρχει κατι μεταξυ μας και ας εχουν μυαλο μεγεθος μπιζελι.. Ας ειναι.. η μανα, η θεια, κατι θα μεινει.. μακαρι να μεινουν στο μπαλκονι που γεννηθηκαν, γιατι στη γειτονια μετα το 2004 εχουν γινει μοδα οι φολες.. Αν φυγουν, τι θα κανω..
και τελικα μετα απο τρια χρονια δεν εφυγε κανεις.. εκει, φυλανε το σπιτι, καμμια φορρα ο μεγαλος παει στο διπλα μπαλκονι εκει που γεννηθηκε, δεν ξερω αν γινεται αυτο, αλλα μετα απο λιγο πισω στο σπιτι.. η λυπη οταν φευγω, η χαρα οταν ερχομαι, η μερα σου που στην γεμιζουν.. σε καταλαβαινω απολυτα.. και ειναι πραγματικα κριμα αν καποιος δεν μπορει να σε καταλαβει και να νοιωσει την μεγαλοσυν της αγαπης που βρισκεται στο μικρο αυτο κορμακι..
avatar
Mooncild74 18.5.2016 | 13:52
Κανένας καγχασμός!
Όλοι όσοι είχαμε ζωντανά πλάσματα στη ζωή μας νιώθουμε τι θέλεις να πεις. Ταυτίζομαι με τον πόνο σου και μπορώ να σου πω, ότι ο πόνος θα γλυκάνει και θα μείνουν οι υπέροχες αναμνήσεις μας κοινής όσο και σύντομης πορείας: το μουσούδι στο πόδι σου, ο ήχος της αναπνοής τους, το πήγαινε έλα της ουράς, οι κουβέντες που μοιράστηκες μαζί τους, γιατί ήσουν σίγουρος ότι όχι μόνο σε άκουγαν, αλλά ένιωθαν όλα όσα τους έλεγες, απλώς και μόνο κοιτώντας σε.

Ο πόνος θα γλυκάνει, η αγάπη θα μείνει και αυτή είναι μία από τις ευλογίες που έτυχες να ζήσεις.
avatar
Ezel 18.5.2016 | 14:05
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη, αυτός ΕΙΝΑΙ ο ορισμός της αγάπης. Χάσατε το Σπίτι σας. Επιτρέψτε μου να ακουμπήσω νοερά το χέρι σας, καθώς λόγια δεν υπάρχουν.
avatar
Sole 18.5.2016 | 14:12
Έχετε γράψει και άλλα καλογραμμένα κείμενα, το συγκεκριμένο μου έσπασε την καρδιά. Να πω ότι το κείμενο "έμαθα τα χτυπήματα τους" με είχε εξαγριώσει όταν το διάβασα. Ήταν σαν ένα χαστούκι, ένα μάθημα πως αν νομίζω ότι έχω γνωρίσει παλιανθρωπους, πάντα κάπου υπάρχουν και χειρότεροι.

Όπως λέτε, έχετε το χάρισμα ή την καταρα να καταλαβαίνετε τον πόνο από τα μάτια. Εγώ βλέπω από το κείμενό σας πως όχι μόνο τον καταλαβαίνετε, αλλά απλώνετε το χέρι για να τον απαλυνετε. Μακάρι να υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι με την συμπόνια που έχετε κι εσείς.

Γι'αυτό σας παρακαλώ, δεχτείτε τα συλλυπητήρια μου για την απώλειά σας. Εύχομαι ο τρόπος που βλέπετε τον κόσμο να είναι προσωρινός και να ξανασυντονιστειτε με τον μοναδικό τρόπο που περιγράφετε στο κείμενό σας με κάποιον- λίγη σημασία έχει αν είναι ζώο ή άνθρωπος.

Ο Μέσος Έλληνας 18.5.2016 | 14:22
Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Εχω κλάψει για πολλά ζωάκια, που τις περισσότερες φορές έφυγαν άδικα λόγω της σκατοψυχίας κάποιων 'ανθρώπων'. Δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο πρέπει να ντρέπεσαι, τουναντίον με αυτές σου τις ευαισθησίες φαίνεται και η ανθρωπιά σου. Σου αφιερώνω την φράση του Νίκου Δήμου ("σπίτι χωρίς γάτα για μένα είναι νεκρό") απο το 'Ονειρο νέας ζωής' DONCAT
12

PRINT ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ