«Από την σχολήν του περιωνύμου φιλοσόφου»: Ο Mατ Ντέιμον ως ταλαντούχος κύριος Ρίπλεϋ.
Editorial

Μεγάλα ταλέντα. Από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο

Εκεί όπου συναντιούνται ο Νάρκισσος, ο Μακιαβέλι και ο Ρίπλεϋ, πίνει νερό η μοντέρνα Ελλάδα.

Στα χρόνια της ευφορίας, βρήκε έδαφος. Δεν είχε και μυαλό κανείς να τον τσεκάρει. Άρχισε να λέει διάφορα για τον εαυτό του. Ότι σπούδασε σε μέρη όπου δεν σπούδασε. Ότι υπήρξε σύμβουλος ενός μεγάλου οίκου στη Νέα Υόρκη.  Ότι έχει μοναδικές ικανότητες, που δυστυχώς δεν του ζητείται να τις εφαρμόσει.


Άλλαξε το όνομά του και του έδωσε μεγαλοαστική χροιά. Έδωσε συνεντεύξεις, όπου τα ισχυρίστηκε.  Άλλαξε πόλεις. Έχτισε μύθο. Και άρχισε να τον πιστεύει και αυτός.


Το γεγονός ότι η μπλόφα καταναλώθηκε αμάσητη τον αποθράσυνε. Περιοδικά «κύρους» αναπαρήγαν, δίχως να το τσεκάρουν, τα ψεύδη του. Άρχισε να πιστεύει ότι όλοι γύρω του είναι ηλίθιοι και ότι ένα έτσι να κάνεις, τους εξαπατάς, μπαίνεις στο σπίτι τους και τους ξαφρίζεις. Αυτό, σε συνδυασμό με την αγωνιώδη σπουδή που έχει ο κλέφτης όταν κλέβει, τον έκανε να βιαστεί ν' ανέβει πίστα. Στο τέλος, έλεγε τέρατα. Αν και υποψιασμένη πια, η κοινωνία τον άφηνε να παίζει. Ήταν ψάρι μικρό. 

 

Οι Έλληνες τρέφουν κρυφό θαυμασμό για τους μαφιόζους, τα γατόνια, τους αγαπούλες και τους τραμπούκους ενγένει, διότι δεν υπάρχει τίμιο κράτος να το πιστεύουν και να το σέβονται, ενώ μέσα στο θολωμένο τους μυαλό, εκεί έξω υπάρχει ακόμη κάτι σαν ευρωπαϊκή Τουρκοκρατία, κι αυτοί καλπάζουν λεύτεροι, με χιψτερογενειάδες στα βουνά, Αρματολοί και Κλέφτες, άπλυτοι ολημερίς στο φέισμπουκ.


Ώσπου, μια μέρα, πιάστηκε. Ο μεγάλος οίκος διέψευσε ότι τον είχε σύμβουλο.  Διάφοροι φτωχοδιάβολοι που τον φθονούσαν, έψαξαν και βρήκαν τι έχει σπουδάσει (Αριστοτέλειο). Ότι η καταγωγή του είναι λαϊκή και μάλλον ντροπιασμένη (οι γονείς του έβγαλαν κάτι λεφτουδάκια ως πρασινοφρουροί, λίγο ρουφιάνοι). Ότι τον είχε προωθήσει μια υπέργηρη πλουσία, επειδή της έκανε τον γελωτοποιό στη μοναξιά της και τη συνόδευε στα θέατρα. Ότι τον είχαν διώξει νύχτα από μια πόλη, από τα φέσια και τις ίντριγκες.


Ο ήρωάς μας κατέρρευσε. Είχε μάθει να ζει ως κάποιος άλλος. Ως ένα μιμητικό ολόγραμμα! Στον κακομαθημένο βίο του, που τον είχε στήσει ως θεατρική σκηνή ή, μάλλον, ως Βουλεβάρτο του Εγκλήματος, δεν υπήρχαν κανονικά σπίτια, κανονικοί δρόμοι, κανονικές δουλειές – κυρίως δεν υπήρχαν κανονικοί άνθρωποι. Υπήρχε μόνο Αυτός – και κάτι κουκκίδες: τα ανθρωπάκια.


Αυτές οι κουκκίδες (τα ανθρωπάκια) δεν είχαν χέρια, πόδια, μάτια, ούτε αυτό το θερμό κύμα αισθημάτων που φουσκώνει από μέσα προς τα έξω και το οποίο συμβατικά ονομάζουμε ψυχή. Ήταν απλώς κορόιδα. Τα πελατάκια του.


Αλλά Αυτός, ως νάρκισσος (σπανίως είσαι απατεώνας, εάν δεν είσαι νάρκισσος), ποτέ δεν είχε νιώσει τι είναι αυτό το «κύμα». Μέσα του υπήρχε το Κενό, παγερό και άδειο, που το σαρώνανε πού και πού μικρές πολεμόχαρες κραυγές κι ανήκουστοι αναστεναγμοί από κάτι πολύ παλιό, παιδικό, που αρνιόταν να τ' ακούσει.


Αρχικά, το θέαμα τον σόκαρε.  Δεν είχε δει ποτέ το πρόσωπό του στον καθρέφτη –εννοώ το αληθινό του πρόσωπο– αλλά το ατσάλινο μπλοκμπάστερ της «μηχανής» που ενσάρκωνε, της μηχανής που εν τέλει ήταν. Όταν ετίθετο, σπανίως, μια διερώτηση ηθική, την έλυνε με την ίδια κατασκευαστική ευκολία: όχι, δεν εξαπάτησε αυτός την κοινωνία – η κοινωνία ήταν ξεχαρβαλωμένη κι απλώς την επιδιόρθωσε! («τους ξέρουμε τους προκομμένους: να τα λέμε τώρα;»). Όχι δεν ήταν ψεύτης- ήταν απλώς ρεαλιστής. Και άλλα ηχηρά παρόμοια.

 

Αλλά το πρώτο σοκ, διαδέχτηκε η παλιά λύσσα. Η παλιά εφευρετικότητα. Σύντομα βρέθηκε άγνωστος σε άλλες αγορές, μικρότερου βεληνεκούς, με άψογο νέο κουστούμι, και φρεσκοτυπωμένες κάρτες. Αλλά έπληττε. Η σκηνή ήταν μικρή, οι θεατές άξεστοι. Έπαιζε το ρόλο του παπαγαλία, βαρυεστημένος. Μαράθηκε και γέρασε πικρός, σε ωραίο σπίτι, με τα ταξίδια, τα καφενεία, τα αυτοκίνητα. 

 

Τι με έπιασε όμως και ασχολούμαι με αυτό τον τύπο ανθρώπου; Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι ο μετα-Κοσκωτάς, ένα χαρμάνι ναρκισσισμού, μακιαβελισμού και ευδαιμονικής χοντροκοπιάς, ήταν κυρίαρχο στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ και του Χρηματιστηρίου. Και ότι η κρίση μάς έφερε στα ίσα μας. Και θάψαμε τον μακαρίτη με τις δέουσες ύβρεις.


Αμ δε. Το μοντέλο αυτό, εξακολουθεί να είναι το κυρίαρχο μοντέλο Έλληνα πολιτικού και λίγο πολύ το ένοχο role model των περισσότερων Νεοελλήνων. Ειδικά ο Έλληνας πολιτικός, έχει γίνει πια ηθοποιός ολκής- μεγάλο ταλέντο! Ρίχνει τους ψηφοφόρους στη φωτιά, όπως ρίχνει ο Άγγελος Αντωνόπουλος τα κούτσουρα στο τζάκι... Με συνειδητό κυνισμό και ενώ είναι καταφανές ότι περιφρονεί ό,τι κινείται, ο Βασιληάς - κωλόπαιδο τάζει καλύτερες συνθήκες σφαγής και τινάζει την μπάνκα στον αέρα. Τι σενάριο!

 

Θα το δεχόμουν, όπως δέχτηκα την ανεπανάληπτη παρακμή της Ελλάδας του ΠΑΣΟΚ, αν ανάμεσα σε αυτό το ό,τι κινείται δεν υπήρχαν σήμερα, λόγω της κρίσης, άνθρωποι στα όρια. Δεν είναι τα χρόνια του Χρηματιστηρίου, που είχες το περιθώριο να αφήσεις κάποιον να παίξει το ρολάκι του (όπως στην ιστορία της εισαγωγής). Τώρα, κάθε ψέμα ίσον νεκροί. Ειδικά στο θέμα της Υγείας και των Συντάξεων.

 

Αλλά είναι και θέμα ελληνικής ψυχοπαθολογίας. Που κατά βάθος ελκύεται από τους καταφερτζήδες. Που διασκεδάζει με τους Πολάκηδες. Που νοιώθει οικειότητα και μια κρυφή συμπάθεια για τους κλέφτες, τους απατεώνες, τους χαριτωμένους υποκριτές. Οι Έλληνες τρέφουν κρυφό θαυμασμό για τους μαφιόζους, τα γατόνια, τους αγαπούλες και τους τραμπούκους ενγένει, διότι δεν υπάρχει τίμιο κράτος να το πιστεύουν και να το σέβονται, ενώ μέσα στο θολωμένο τους μυαλό, εκεί έξω υπάρχει ακόμη κάτι σαν ευρωπαϊκή Τουρκοκρατία, κι αυτοί καλπάζουν λεύτεροι, με χιψτερογενειάδες στα βουνά, Αρματολοί και Κλέφτες, άπλυτοι ολημερίς στο φέισμπουκ. 

 

Οπότε, το πρόβλημα είναι σύνθετο. Ενός άγουρου κράτους, με άπιστους πολίτες. Δεν θα λυθεί όσο ζούμε. Αλλά αυτο δεν είναι λόγος να μη προσπαθήσουμε...

 

 

 Μια πρώτη εκδοχή του άρθρου δημοσιεύτηκε στην έντυπη LIFO

 

 

9 Σχόλια
avatar
atman 19.10.2016 | 14:14
"Τώρα, κάθε ψέμα ίσον νεκροί. Ειδικά στο θέμα της Υγείας και των Συντάξεων. "

ακριβως, θα πρεπει να αποφασισουν επιτελους αυτοι οι πολιτες αν θελουν:
- το δημοσιο να προσφερει υπηρεσιες καθαριοτητες στον ευατο του, με καθαριστριες δημοσιες υπαλληλους
-- υπεραμοιβομενες σε σχεση με αυτες που πληρωνουν οι ιδιοι πολιτες (αυτοι που θα με πουνε φιλελε να μου πουνε ποσο πληρωνουν για υπηρεσιες καθαριοτητας στο γραφειο ή στο σπιτι τους και αν κολλανε ενσημα)
-- με απειρη γραφειοκρατια για να αγορασουν μια σφουγαριστρα, με αποτελεσμα να μην μπορουν να κανουν την δουλεια τους,
εξυπηρετωντας στην πραγματικοτητα κομματικα προνομια

Η΄ αν επιθυμει αντι για αυτο:
- νοσοκουμους και γιατρους
- ελεγκτες εργασιες, ωστε οχι μονον 500 προνομιουχες να παιρνουν μισθους ΥπΟικ, αλλα οι δεκαδες χιλιαδες εργαζομενοι σε υπηρεσιες καθαριοτητας να εχουν αξιοπρεπεις συνθηκες εργασιας.

Αρα ποιο ειναι κοινωνικη πολιτικη 500 καθαριστριες ΥπΟικ ή 50 επιθεωρητες εργασίας;;;
avatar
Fil Farmy 19.10.2016 | 16:05
"Άπλυτοι". Μια λέξη που ηχεί πια θετικά ή αρνητικά ανάλογα με τις ιδεολογικές τάσεις του καθένα. Αλλά είναι και μια λέξη - κατινιά, κάτι πολύ φθηνό, κάτι που δείχνει ότι προσπαθείς να χτυπήσεις κάτι βασισμένος σε κάτι -παραδεκτά- ασυγχώρητο από την κοινωνία. Άπλυτοι είναι μόνο αυτοί που δεν μπορούν να πλυθούν, για όποιους λόγους. Μάλλον ο αρθρογράφος το χρησιμοποίησε ως αντιδιαστολή προς το καθαρό/πλυμένο φέισμπουκ. ΤΟ φέισμπουκ είναι η κατεξοχήν "λέρική" ιστοσελίδα, όπου το κάθε ψεύτικο ή μη προφίλ ρίχνει χωλή και μίσος και καταπατά κάθε έννοια της δημόσιας σφαίρας αλά Χάμπερμας. Είναι μια ζούγκλα χωρίς νόμους και καθόλου αμόλυντη.
φιλη 19.10.2016 | 16:11
με το εξαίρετο σαφή γραπτό λόγο σας που διέπεται από παιδεία καλλιέργεια ευγένεια καυτηριάζετε αυτό που ζούμε καθημερινά, να είστε καλά και να συνεχίσετε γιατί με την πένα σας προσπαθείτε να πολεμήσετε το θηρίο που δυστυχώς είναι αξεπέραστο.... γιατί για θηρίο πρόκειται ανελέητο που παίζει στην πλάτη μας. ΝΑ ΤΟ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ!!!
avatar
ΛΑΜΠΡΙΝΗ G 19.10.2016 | 18:47
Η Εμμονή με την οποια επικεντρωνομασταν στην αποκτηση χρηματων και διαφορων υλικων αγαθων μας μας εκαβε βαθια εξαρτημενους απο τα παραπανω.
Εγινε νόημα ζωής το κέρδος και το μυαλό μας κατέβαζε διέφορα σενάρια ζωής με μοναδικό στοχό και επιδίωξη την συσώρευση. Βαθια εκμεταλευτικές οι σχέσεις με τους άλλους ανθρωπους και επιφανειακά τα αισθήματα. Κανιβαλισμός του απέναντι. Μας καθοδηγούσε ο φθόνος και η ζήλια, μας φόβιζαν οι σκέψεις μας ( ο άλλος τρώει) ενώ η επιφυλακτικοτητα μας έκλεινε σιγά σιγά στα φρούρια που είχαμε κτίσει ( οικογενεια,σπίτι παρέες). Τωρα δεν μας χωράνε τα παραπάνω και ψαχνούμε το αντίδοτο στην τέχνη που έχουμε ξεχάσει. Την συνάντηση με τον άλλον άνθρωπο.

Μεγάλωσα
Στο τέρας της πόλης
Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα
Κατάπια λόγια λιπαρά
Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω
Κορόιδεψα την δίψα μου να δω ... γιατί είμαι εδώ
Μεγάλωσα
Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας
Με βλέμματα συμπάθειας και άσκοπης προσπάθειας

Μεγάλωσα θα πει να κάνεις το παπί
Να ζεις στην απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις με αυτό που σ' αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους στα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ' άλλους τα άδικα
Να βλέπεις πρωινάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες yew να λες no
Να συνηθίσεις τα πορνό Να πολεμάς στον καναπέ
Να μη μπορείς χωρίς φραπέ

Πάντα για άλλους μιλάμε ...
Δάκρυα καφτά μου δάκρυα
Ο πόνος μαλακώνει
Δάκρυα ... Καλά μου δάκρυα- Βιολογικός καθαρισμός


Πάντα γι άλλα μιλάμε- Πάντα γι άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε έτσι ξεχνάμε
avatar
martha perdiki 19.10.2016 | 19:48
ένας άλλος "oscar wilde"!....τον γνωρίζετε?
avatar
Mooncild74 20.10.2016 | 17:29
Ένα μικρό λαθάκι της κατά τα άλλα αξιοπρεπούς δημοσίευσής σας: μόνο στα μυθιστορήματα οι νάρκισσοι και οι απατεώνες πεθαίνουν μόνοι, γερασμενοι και πικραμενοι.
Στη θλιβερή πραγματικότητα της ελληνικής επικράτειας, ζουν καλά και χαίρονται τη ζωή τους όσο δεν μπορείτε να φανταστείτε! Καμία πίκρα, Όλα δουλεύουν για αυτούς. ...
Ο Μέσος Έλληνας 21.10.2016 | 18:53
Το εξαιρετικό αυτό αρθρο μου έδωσε μία ιδέα. Ας ψηφίσουν Ναι ή Οχι όσοι είναι έτοιμοι να αντισταθούν ενεργά στην μιζέρια του δήθεν, του αεριτζή, του 'πονηρούλη', του 'γνωστού', σε οσους τα πέρνουν κάτω απο το τραπέζι, στους τζαμπατζίδες, σε όσους φοροδιαφεύγουν, σε αυτούς που περνούν με κόκκινο, σε όσους μπαίνουν πρώτοι στο φανάρι, στους γονείς με τα παιδιά στο μπροστινό κάθισμα, στους κληρικούς με ταρίφα ανάλογα το μυστήριο, στους επίορκους γιατρούς, στους επίορκους δικαστές, .... * αν εστω και ένα απο τσ παραπάνω δεν έχει πέσει στην αντίληψη σας παρακαλώ ψηφίστε Οχι.
avatar
delmar3 22.10.2016 | 17:25
Αυτό που με ενοχλεί στην περίπτωση των "ταλέντων" είναι ότι βρίσκουνε και τα κάνουνε. Έχουν το θράσος να υποδυθούνε κάποιους που δεν είναι λόγω ανάγκης για επιβίωσης σε συνδυασμό με ελλιπές σύστημα αξιών αλλά όσοι "αθώοι" τους ακολουθήσουνε είναι κάπως άξιοι της μοίρας τους. Θέλει συνεχή διερώτηση και κριτική για το ποιον να πιστέψεις και γιατί. Μοιάζει λίγο με το κανάλι της τηλεόρασης. Όσο αθώα είναι η αλλαγή ενός κουμπιού τόσο αθώα είναι και η συναναστροφή μαζί τους. Αν υποθέσουμε ότι είμαστε οι επιλογές μας. Αλλά αν δεν είμαστε τόσο αυστηροί, τότε δικαιολογείται και το χαλαρό ζάπινγκ στο "Ε" - και όποιος αντέξει- ή η ανοχή αυτών των ανθρώπων στις ζωές μας. Αλλά ως φίλο θα τον ήθελε κανείς έναν δήθεν; Η θα τον άκουγε χωρίς χλευασμό σε ένα κανάλι;
mr. pinkeyes 27.10.2016 | 13:42
"Μέσα του υπήρχε το κενό, παγερό και άδειο...που το σαρωνανε που και που ...ανήκουστοι αναστεναγμοί από κάτι παλιό, παιδικό, που αρνιόταν να τ' ακούσει"..

ποιητικός γραπτός λόγος, τόσο ιαματικός,
τον έχω μεγάλη ανάγκη,
ευχαριστώ πολύ

PRINT ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ