UNFRIEND, BLOCK ΚΑΙ DELETE: Θυμάστε με τι illustration ορμή είχε φτάσει ο Τζήμερος από τον χώρο της διαφήμισης; Τι συνέβη και με την άλλη ηρωίδα της (μάταιης) πολιτικής μας καθημερινότητας, τη Ραχήλ Μακρή, που ήρθε ως Μπουμπουλίνα, είδε και ουσιαστικά απήλθε;
Πλαγιομετωπικά

Ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με... πλάκα.

Κάποιοι ήλπιζαν ότι η κρίση θα ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι - πλέον είναι σίγουρο ότι κι ο τελευταίος κόκκος σιταριού έχει εξολοθρευτεί

Λίγα χρόνια πριν, όταν ξεκινούσε η κρίση κι ήμασταν οι περισσότεροι κάπως αμέριμνοι ακόμα, κάναμε με τον Νίκο Πορτοκάλογλου μια συζήτηση. Κι εκείνος, ίσως γιατί εξασκούσε τον εαυτό του στο παιχνίδι της χαράς, ίσως ακριβώς γιατί ήταν ανυποψίαστος για το μέγεθος της καταστροφής, έκανε μια αισιόδοξη πρόβλεψη: «η κρίση», επέμεινε, «είναι μια ευκαιρία να ξεκαθαρίσει οριστικά η ήρα από το σιτάρι».


Λίγα χρόνια μετά δεν είμαι καθόλου σίγουρη ότι η ήρα δεν έχει αγκαλιάσει και τον τελευταίο εναπομείναντα κόκκο σιταριού. Όσο για τα ξεκαθαρίσματα, ασφαλώς δεν έγιναν όπως τα εννοούσε ο Πορτοκάλογλου. Γίνονται, όμως, καθημερινά και με άγριους όρους: ποτέ η πληροφορία δεν ήταν αμεσότερη και μεγαλύτερη, ποτέ η πληροφορία δεν ήταν πιο χαώδης και ακαριαία αμφισβητήσιμη. Κυρίως, ποτέ δεν πυροδοτούσε τόσο άμεσες και ακραίες διαφωνίες, τόσο ταχείες και πλήρεις αποκαθηλώσεις, τόσα ερείπια. Μάλλον μόνο ερείπια.


Κι ακριβώς αυτό συμβαίνει όσο ο καβγάς του πεζοδρομίου, η αντίδραση του δρόμου, η συζήτηση του καφενείου, η κινητοποίηση του συνόλου, η αντίσταση της πλατείας, η οργή της πόλης, η θλίψη της οικογένειας, η διαφωνία της εφημερίδας, η αντιπολίτευση, η συμπολίτευση, η άποψη, η επιχειρηματολογία, η παπάτζα, η οργή και η σύμπνοια έχουν όλα μετακινηθεί από το κεφάλι, τη σκέψη, τα πόδια και την κινητοποίηση στα ακροδάχτυλα που πληκτρολογούν παρορμητικά και ά-λογα, αναζητώντας μάταια ανακούφιση. Όσο ερημώνει αυτή η πόλη τα βράδια, τόσο αναδίδει την υπόκωφη βουή μιας ακραίας διαφωνίας εσωτερικού χώρου που εξελίσσεται διαρκώς με φρενήρεις ρυθμούς, σαν σεισμός πολλών Ρίχτερ που ισοπεδώνει τα πάντα.

 

Τι συνέβη και στη διαδρομή όλοι αυτοί οι εκλεκτοί κι εκλεκτικοί παράτησαν το «νέο ήθος» κι άρχισαν να σκούζουν σαν τη Μαντάμ Σουσού που άφησε τα γαλλικά κι έπιασε τα «αγιούτε, χριστιανοί» όταν αντιλήφθηκε ότι πνίγεται;


Η ταχύτητα της αποδόμησης, της αποκαθήλωσης και της πανωλεθρίας αυξάνεται σε παράλληλη διαδρομή με την ταχύτητα των εγχειρημάτων ανέγερσης νέων ειδώλων, κομμάτων, κομματαρχών, μικρών πρωταγωνιστών μιας τραγικά βραχείας, σχεδόν θνησιγενούς και πύρρειας νίκης εντυπώσεων: τα τελευταία χρόνια πόσοι εκμεταλλεύτηκαν, συνειδητά ή ασυναίσθητα, στον δημόσιο βίο αυτό που εξέφραζε η ουτοπία του Πορτοκάλογλου, πιστεύοντας ότι ήρθε η ώρα οι ίδιοι να συλλέξουν το σιτάρι, να ξεκαθαρίσουν ό,τι καθείς θεωρούσε ήρα και να φτιάξουν το χωραφάκι τους ωραίο-ωραίο, έτσι όπως το είχαν φανταστεί; Και πόσο γρήγορα αποκαθηλώθηκαν, όχι μόνο γιατί η διαδρομή από την ύβρη στη νέμεση γίνεται πια με υπερηχητικά τζετ αλλά και διότι αυτή η ταχύτητα δεν τους επέτρεψε να είναι πιο διπλωματικοί; Πιο προσεκτικοί. Πιο «ντυμένοι». Στο βασίλειο της παρόρμησης και των λάθος αντανακλαστικών, στο βασίλειο των social media, όλοι θέλουμε να υποδυόμαστε τον ωραιότερο, πιο προοδευτικό, πιο ευτυχή και νοήμονα, πιο χιουμορίστα και σκεπτόμενο, πιο πολιτικό και ηρωικό, τον καλύτερό μας εαυτό, αλλά όλοι την πατάμε και βρισκόμαστε ολόγυμνοι, βορά στην αμείλικτη δημόσια έκθεση. Και μετά... unfriend, block και delete.


Να θυμηθούμε πόσα είχαν ξεκινήσει ωραία; Θυμάστε με τι illustration ορμή είχε φτάσει ο Τζήμερος από τον χώρο της διαφήμισης στον πολιτικό μας βίο ως μία μη πολιτικογενής περίπτωση εναλλακτικού πολιτικού λόγου και μίας κοσμιότητας όσο lifestyle χρειαζόταν; Πώς εκείνο το clean cut χαμόγελο συνετρίβη σε έναν ωκεανό απολιτίκ ανοησίας, δείχνοντας τελικά τα δόντια τσοπανόσκυλου και τα αντανακλαστικά φιλοβασιλικής θείτσας; Θυμάστε με τι πνευματική ανωτερότητα και αστικό εκλεκτικισμό είχε εκρεύσει το Ποτάμι ως άλλη εναλλακτική, πλουραλιστική, ψύχραιμη λύση, προερχόμενη από τον νου υγιών πολιτών; Και πώς έγινε και το Ποτάμι έφτασε από την υψηλή φιλοσοφία του Στέλιου Ράμφου στα κακόγουστα τηλεοπτικά σποτάκια κάκιστης επιθεώρησης («Η Πολιτικάντισσα», «Το Φασιστάκι» κ.λπ.), στα ανορθόγραφα tweets, στις ακατανόητης σύλληψης αφίσες υποστήριξης του Εμανουέλ Μακρόν, στις αγοραίες εξάρσεις του «Λουκά Σιδηρόπουλου» στο Facebook; Και πώς όλα αυτά τα φιλόδοξα και όλοι αυτοί οι «ξεχωριστοί» έφτασαν να καθίσουν τόσο χαμηλά στα ποσοστά, που ούτε οι fitballs να τους ανασηκώνουν; Θυμάστε πόσο καμαρώναμε και δικαιολογούσαμε τις αυταρχικές εξάρσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου, τις συντριπτικές της βεβαιότητες και το εισαγγελικό ύφος, όσο άτεγκτο χρειαζόταν, για να στηρίξουμε σ' αυτό την ελπίδα μιας αντικαπιταλιστικής κάθαρσης; Τι συνέβη κι αυτή η στιβαρή «Αθηνά» μετετράπη σε έξαλλη μαινάδα, έτοιμη να κατασπαράξει και τον Γερμανό πρέσβη και την documenta και τον Γλέζο μαζί; Τι συνέβη και με την άλλη ηρωίδα της (μάταιης) πολιτικής μας καθημερινότητας, τη Ραχήλ Μακρή, που ήρθε ως Μπουμπουλίνα, είδε (ξεκατινιάστηκε με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου) και ουσιαστικά απήλθε − αν και ευελπιστεί πως το Μέτωπό της είναι αυτό της Νίκης. Πώς οι καινούργιοι και άφθαρτοι που έφερναν τον φρέσκο αέρα, μαζί και πολλοί των «παραδοσιακών» κομμάτων, κατέληξαν να ξεμαλλιάζονται στα social media με εκφράσεις που θα ζήλευε ο «μπύθουλας» του Ψαθά; («το ρετάλι του τσίρκου», «λαμόγιο», «Η παρανοϊκή Σουργελότης», «οι τελειωμένοι βλάκες, οι στόκοι..»).


Τι συνέβη και ό,τι άρχισε ωραίο, τελειώνει με (χοντροκομμένη) πλάκα; Τι συνέβη και στη διαδρομή όλοι αυτοί οι εκλεκτοί κι εκλεκτικοί παράτησαν το «νέο ήθος» κι άρχισαν να σκούζουν σαν τη Μαντάμ Σουσού που άφησε τα γαλλικά κι έπιασε τα «αγιούτε, χριστιανοί» όταν αντιλήφθηκε ότι πνίγεται; Απλώς είναι κακό στην άμμο να χτίζεις παλάτια, πολλώ δε μάλλον κάστρα.


(Διότι ως γνωστόν στη ζωή ξεκινάμε με όνειρα χίλια/ Τα γκρεμίζει ο πόνος, η φτώχεια κι η ζήλια.)

 

To άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Πλαγιομετωπικά
24 Σχόλια
12
Lucretius 15.6.2017 | 08:20
Πολιτικοί που υπάρχουν όχι για να εκφράσουν τους ψηφοφόρους τους αλλά τα υπέρμετρα εγώ τους.
avatar
foodinspector 15.6.2017 | 18:13
Συμφωνώ μαζί σας ότι εκφράζουν τα υπέρμετρα εγώ τους, εκφράζουν ωστόσο και σύνολο ψηφοφόρων (ελπίζω πλέον όχι πολυάριθμα). Είναι ενδεικτικό της κατάστασης στην οποία βρίσκεται η πολιτική ζωή στη χώρα, όταν μπροστά στους αναφερόμενους -Κωνσταντοπούλου, Μακρή και Τζήμερο- και σε κάποιους που λείπουν από το άρθρο (Βαρουφάκης, Λαφαζάνης, Στρατούλης και άλλοι της ΛΑΕ), ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν ... όαση σιγουριάς.
avatar
vag1976 17.6.2017 | 16:53
αυτούς τους θεωρείται πολιτικούς;
ΤΣΟΛΙΑΣ 15.6.2017 | 09:09
Νομίζω ότι πιο μεστό έχω διαβάσει εδώ και μήνες εδώ. Μπράβο.
avatar
agosto 15.6.2017 | 10:21
Ε τι να κάνουμε; Δεν μπορούν να είναι όλοι σαν το Σύριζα που όχι μόνο δεν σας διέψευσε, αλλά απέδειξε και στην πράξη το ηθικό του πλεονέκτημα.
Ο Μέσος Έλληνας 15.6.2017 | 11:20
Διαφωνώ με την προς τα κάτω ισοπεδοτική κριτική πολιτικών με διαφορετικό ειδικό βάρος και πολιτικό λόγο.
avatar
σαλιγκάρι 15.6.2017 | 11:21
συνέβησαν δύο πράγματα
πρώτον ότι αυτοί που ήρθαν δεν ήταν το νέο αλλά ήταν το παλιό μεταμφιεσμένο σε νέο
δεύτερον ότι ο κόσμος (εμείς δηλαδή) δεν θέλει το νέο (το νέο το βρίζει, το στιγματίζει, το χαρακτηρίζει καπιταλιστικό, το φτύνει) αλλά θέλει το παλιό μεταμφιεσμένο σε νέο, με καλύτερη φορεσιά δηλαδή
αυτό που έγινε και που είναι η μίξη των δύο αυτών πραγμάτων είναι αυτό που ζούμε σήμερα. δηλαδή κανείς να μην καταλαβαίνει γιατί και πώς.
κανονικά όλοι θα έπρεπε να ξέραμε ήδη και το γιατί και το πώς.
Vernedead 18.6.2017 | 11:39
Ο Μπρεχτ στριφογυρίζει στον τάφο του με τις ερμηνείες που κάνετε.
avatar
Psineas 15.6.2017 | 13:01
Δεν είναι το Ποτάμι το πρόβλημά μας, κ. Χατζηαντωνίου, ούτε τα υπόλοιπα κόμματα μας παρουσίασαν κάτι που δεν ξέραμε. Είναι αυτός ο αντιαισθητικός, αμόρφωτος και υψιπετής εσμός που κυβερνά και πολιτεύεται ανερυθρίαστα. Η Ζωή και η Ραχήλ είναι ψυχοπαθολογικές, κραυγαλέες περιπτώσεις. Τον τόνο δίνουν όλοι οι υπόλοιποι, οι καθημερινοί (μα ούτε ένας;), πού όταν δεν μας διαολίζουν, μας βγάζουν από τα ρούχα μας και μας ντροπιάζουν με τον αμοραλισμό τους.
avatar
kuf_dam 22.6.2017 | 11:35
Πες τα χρυσόστομε. Και επίσης, δεν βλέπαμε όλοι το σωτήρα στο πρόσωπο των ανωτέρω γραφικών. Μην γενικεύει η κυρία Χ/αντωνίου!!!
avatar
Metathron 15.6.2017 | 14:44
Ωραίο άρθρο, αλλά κρίμα που μένει μόνο στην (ορθή κατά τη γνώμη μου) παρατήρηση και στο ερώτημα, αλλά δεν προσφέρει μια απάντηση (έστω ως αφορμή συζήτησης).

Θα έλεγα πως φταίει (ανάμεσα σε άλλα) η mediοποίηση της πολιτικής. Τα πάντα για το φαίνεσθαι - η πολιτική είναι απλά ένα σώου. Όλα αυτά τα tweets του Τζήμερου, τα επικοινωνιακά τρικ του Ποταμιού, οι γραφικότητες της Κωνσταντοπούλου και της Μακρή, είναι κενές χειρονομίες, τις περισσότερες φορές καταδικαστέες. Δεν είναι δύσκολο για κάποιον που κατακλύζεται από πληροφορίες, να καταλάβει πως όση δημιουργική δύναμη είχαν όλοι αυτοί (και μαζί και οι Συριζαίοι, και οι Νεοδημοκράτες) αναλώθηκε σε μια κενή επικοινωνιακή πολιτική.

Φταίνε μόνο αυτοί; Όχι, φταίει και ο ψηφοφόρος. Όταν αντιμετωπίζεις την πολιτική του τόπου, όπως αντιμετωπίζεις το Survivor, λογικό είναι πως κάθε τι νέο θα παρακμάζει γρήγορα ή θα αποδεικνύεται πως ήταν χαλασμένο ξαναζεσταμένο φαγητό. Όταν ψηφίζεις Χρυσή Αυγή ως αντίδραση, χωρίς να σκέφτεσαι το "πώς ένας αγράμματος τραμπούκος, θα μπορέσει να διαχειρισθεί την πολυπλοκότητα της οικονομίας;" τότε η ίδια η κοινωνία πάσχει και απλά ο Τζήμερος και η Ζωή είναι καθρέφτης μας.

Δυστυχώς η πολιτική γίνεται με αριθμούς. Με σχέδιο. Με πρόγραμμα. Με εφικτούς στόχους. Ένα βήμα τη φορά. Γίνεται με μετριοπάθεια, σύνεση, ψυχραιμία. Ούτε "με ένα νόμο κι ένα άρθρο", ούτε με tweets, ούτε με γραφικότητες. Ο πολιτικός που χρειαζόμαστε (και πιστεύω πως θα είχε έρεισμα, όχι στους ψηφοφόρους, αλλά στο ποσοστό της αποχής), θα έπρεπε να δίνει την μάχη του, όχι τουιτάροντας όλη μέρα, αλλά στο πόστο του, ήσυχα και αθόρυβα, κι ας μην μάθουμε ποτέ στο facebook τα κατορθώματά του.
Living_in_a_material_world 15.6.2017 | 16:23
Tόση χολή για το Ποτάμι κα Ναταλί;;;
Γιατί άραγε;;;
avatar
ΕΛΠΟ 15.6.2017 | 16:35
Κατ' αρχήν, δεν θα έβαζα το Ποτάμι στην ίδια κατηγορία με Τζήμερο, Κωνσταντοπούλου και Μακρή.

Άλλο η πολιτική αδυναμία και οι λανθασμένες κινήσεις και άλλο η πολιτική χυδαιότητα και βαναυσότητα.

Κατά τα άλλα, νομίζω τα τελευταία 40 χρόνια επικράτησε σταδιακά στην πολιτική μας ζωή το "φαίνεσθαι" από το "είναι".

Και αυτό συνέβη γιατί και κοινωνικά-οικονομικά συνέβη το ίδιο για πολλούς, αφού οι συνθήκες το ευνοούσαν. Νομίζω οι περισσότεροι εξηντάρηδες καταλαβαίνουν γιατί το λέω.

Μόνο που το "φαίνεσθαι" έχει τίμημα. Μοιραία γίνεται η κοινωνία πιο "ρηχή", χωρίς κριτική σκέψη και αισθητική.

Και έτσι φτάνουμε στο επίπεδο των πολιτικών που δημιουργούν τα "σώους". Στην "ρηχή" κοινωνία απευθύνονται αυτοί και σε αυτό το επίπεδο θέλουν να μείνει, για να είναι χειραγωγήσιμη.

Πρέπει να γυρίσουμε στην οξύνοια που είχαν οι παππούδες μας και ας μην είχαν ακαδημαϊκή μόρφωση.

Να μην "τσιμπάμε".

Haifischnet 16.6.2017 | 18:51
Ούτε τον Τζήμερο θα έβαζα μαζί με Κωνσταντοπούλου και Μακρή. Μπορεί κάποιες φορές να παρασύρεται με συναισθηματικές εξάρσεις ή να τσιμπάει με προκλήσεις, αλλά δεν έχει το ακαταλόγιστο ούτε τραμπουκίζει τους άλλους όπως οι εν λόγω κυρίες.
avatar
pro9 15.6.2017 | 17:29
Το να εξομοιώνει κανείς το Ποτάμι με τις "ανισόρροπες" Ζωή και Ραχήλ συνιστά πολιτική ύβρη.
12
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

PRINT ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ