Έχουν, λοιπόν, τη σημασία τους όλες αυτές οι πληροφορίες και οι υποθέσεις για το ειδικό ρωσικό ενδιαφέρον, τη Βόρεια Ελλάδα, το Μακεδονικό.
Δεύτερες Σκέψεις

Ελλάδα-Ρωσία συνωμοσία;

Tα ρεπορτάζ για τη ρωσική ανάμειξη στη χώρα με αφορμή τον ευαίσθητο μακεδονικό χώρο και τη συμφωνία με τα Σκόπια φαίνεται να σκάβουν ξανά ένα παράξενο παρελθόν

Οι πράκτορες είναι πάντα χρήσιμοι στο γράψιμο της Ιστορίας. Κάποτε και για πολλές δεκαετίες οι Αμερικανοί. Σπανίως οι Ρώσοι. Όχι, τουλάχιστον, στην Ελλάδα των μεταπολιτευτικών δημοκρατικών χρόνων, όπου το καυτό θέμα ήταν η Αμερική και όχι η τότε Σοβιετική Ένωση, για την οποία έσταζε μέλι ένα μεγάλο τμήμα του πολιτικού συστήματος και της διανόησης.

 

Μόνο στη μετεμφυλιακή εποχή το κράτος των νικητών του Εμφυλίου έψαχνε διαρκώς σλαβο-κομμουνιστές και κρυμμένα ρούβλια. Τα «ρούβλια» ήταν ακριβώς όπως τα «δολάρια» στη φαντασία του ελληνικού αντιαμερικανισμού: απόδειξη εκμαυλισμού και συνωμοτικής δράσης.

 

Τώρα, λοιπόν, τα ρεπορτάζ για τη ρωσική ανάμειξη στη χώρα με αφορμή τον ευαίσθητο μακεδονικό χώρο και τη συμφωνία με τα Σκόπια φαίνεται να σκάβουν ξανά ένα παράξενο παρελθόν. Οι περισσότεροι μιλούν για αμερικανο-ρωσική διένεξη μέσα από τις πρεσβείες, το υπουργείο Εξωτερικών, ομογενείς επιχειρηματικές φυσιογνωμίες ή αθωνικές διασυνδέσεις.

 

Η Ρωσία φαίνεται να ενισχύει ή να ενθαρρύνει όλες τις κινήσεις κατακερματισμού και αποδυνάμωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης: αποσχιστικές και ρετζιοναλιστικές κινήσεις, ριζοσπάστες εθνικιστές και «μεταφασίστες», όπως τους αποκαλεί ο ιστορικός Έντσο Τραβέρσο. Η επιδίωξη των Ρώσων είναι η ήδη κλονισμένη αυτοπεποίθηση της Δύσης να μην ξεπεραστεί σε μια νέα ενοποιητική δυναμική απαλλαγμένη από τα λάθη, τις στρατηγικές αμηχανίες και τα βαριά πολιτικά σφάλματα της προηγούμενης φάσης.


Αν όμως επιστρέψουμε για λίγο στον Ψυχρό Πόλεμο, η συζήτηση για τα παιχνίδια των Ρώσων είναι παλιά και όχι πάντα σημαδεμένη από το ξεπερασμένο, ψυχροπολεμικό πνεύμα και τους γραφικούς του. Τη δεκαετία του '70 άρχισε να κερδίζει σοβαρό έδαφος η ιδέα για σοβιετική και ανατολική ανάμειξη στην ένοπλη αριστερή βία δυτικών χωρών.

 

Βγήκαν βιβλία και έγιναν έρευνες που ενώθηκαν αργότερα με τα περιβόητα αρχεία της Στάζι και άλλων ανατολικοευρωπαϊκών υπηρεσιών. Κανείς όμως δεν είναι βέβαιος για το βάθος, την αξιοπιστία και την έκταση των πραγματικών σχέσεων της Μόσχας με την ένοπλη δράση στη Δύση.

 

Παρά τα στοιχεία από τα περίφημα αρχεία του πρώην πράκτορα Βασίλι Μιτρόχιν ή τις δικαστικές και δημοσιογραφικές έρευνες στην Ιταλία, στη Γερμανία και αλλού, το σκοτάδι είναι, εν τέλει, περισσότερο από τις όποιες αποδείξεις.

 

Μετά την πτώση της ΕΣΣΔ και ιδίως τα τελευταία δέκα χρόνια, έχει αναδειχτεί η αντίστροφη φορά: η προνομιακή σχέση της πουτινικής «μηχανής» με τη νέα ευρωπαϊκή δεξιά και ακροδεξιά.

 

Για την ακρίβεια, η Ρωσία φαίνεται να ενισχύει ή να ενθαρρύνει όλες τις κινήσεις κατακερματισμού και αποδυνάμωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης: αποσχιστικές και ρετζιοναλιστικές κινήσεις, ριζοσπάστες εθνικιστές και «μεταφασίστες», όπως τους αποκαλεί ο ιστορικός Έντσο Τραβέρσο.

 

Η επιδίωξη των Ρώσων είναι η ήδη κλονισμένη αυτοπεποίθηση της Δύσης να μην ξεπεραστεί σε μια νέα ενοποιητική δυναμική απαλλαγμένη από τα λάθη, τις στρατηγικές αμηχανίες και τα βαριά πολιτικά σφάλματα της προηγούμενης φάσης. 

 

Με αυτή την έννοια, δεν είναι χωρίς αντίκρισμα πρακτορολογία το να υπολογίζει κανείς σοβαρά κι αυτού του είδους τη σκοτεινή χειραγώγηση. Άλλωστε, δεν έχει τα χοντροκομμένα χαρακτηριστικά των προηγούμενων εποχών και, φυσικά, δεν σχετίζεται με τα σοβιετικά σχέδια προ τριακονταετίας.

 

Μόνο στο κεφάλι κάποιων αστείων Ελλήνων αριστερών και δεξιών η Ρωσία σήμερα είναι άλλη μια ενσάρκωση της Σοβιετίας και του «κομμουνισμού» της. Στην πραγματικότητα, τα ιδρύματα, οι πολιτιστικές δομές και η ιδεολογία πίσω από το νέο ρωσικό ενδιαφέρον παραπέμπουν στην τσαρική κληρονομιά και ενσωματώνουν επιλεκτικά πτυχές του σοβιετικού παρελθόντος, ιδίως τις πατριωτικές και σοβινιστικές όψεις της σταλινικής περιόδου.


Έχουν, λοιπόν, τη σημασία τους όλες αυτές οι πληροφορίες και οι υποθέσεις για το ειδικό ρωσικό ενδιαφέρον, τη Βόρεια Ελλάδα, το Μακεδονικό. Η αντίληψη πως κάθε αναφορά στη δράση υπηρεσιών και στην αφανή πολιτική μάχη είναι «πρακτορολογία» και αστυνομική εκδοχή της Ιστορίας είναι λάθος. Γιατί, φυσικά, είναι μια διάσταση υπαρκτή και κατά καιρούς ικανή να δημιουργεί γεγονότα.


Το πρόβλημα αρχίζει όταν κάποιοι πάνε να ερμηνεύσουν ολόκληρα φαινόμενα της πολιτικής και της ιδεολογίας σαν να είναι «αστυνομικές ιστορίες». Το λάθος είναι να νομίσει κανείς πως η ΚGB (ή η GRU) «κατασκεύασε» τρομοκρατίες, εξεγέρσεις, εθνικιστικές συγκρούσεις, τα ίδια τα πάθη των ανθρώπων στη μία ή στην άλλη εποχή.

 

Το να βλέπει κανείς σε μια ιστορική συγκυρία και στις αντιθέσεις της μόνο ή κυρίως το αποτύπωμα πρακτόρων, μασονικών στοών ή άλλων μυστικών εταιρειών. Που έτσι παρουσιάζονται σαν γίγαντες μιας παντοδυναμίας τρομακτικής και εξωπραγματικής.

 

Αυτή είναι η αυταπάτη και συχνά η απάτη μιας λαϊκιστικής δημοσιογραφίας που έγινε κομμάτι των σύγχρονων αστικών μας μύθων και πέρασε στο μαζικό κοινό: η ιδέα ότι ιστορίες με εκατοντάδες και χιλιάδες συμμετόχους μπορεί να εξηγηθούν με βάση τη θεωρία του πιονιού και της μαριονέτας.

 

Λόγου χάρη, η αντίδραση πολλών πολιτών στη Βόρεια Ελλάδα εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών να αποδοθεί συνοπτικά σε ένα μάτσο ακροδεξιούς, εκκλησιαστικούς και άλλους επιχορηγούμενους από τα ρωσικά κονδύλια.


Η εκδοχή αυτή θυμίζει τα όσα έγραφαν ή έλεγαν διάφοροι για γεγονότα όπως ο Μάης του '68 στη Γαλλία, η ιταλική τρομοκρατία, ο ελληνικός Δεκέμβρης του 2008, οι πυρκαγιές των δασών στη Μεσόγειο και πάει λέγοντας.

 

Για όλα αυτά βρέθηκε ένας απλουστευτικός μηχανισμός πυροδότησης, ένας κωδικός «Πυθία» ανάμεσα στον μύθο και την αλήθεια, στην υπερβολή και σε κάποιο αχνό στοιχείο. Για να επιστρέψω στο σήμερα και στο πρόβλημα με τη ρωσική δραστηριότητα.

 

Το όποιο κατασκοπευτικό-διπλωματικό της σκέλος είναι δουλειά του ελληνικού κράτους. Η άλλη διάσταση της ιστορίας αυτής, όμως, θίγει τον κάθε πολίτη που δεν θέλει να δει την ελληνική εκδοχή θρησκευτικής δεξιάς να κάνει πολιτική στις πλάτες άλλων. Αν ο απώτερος στόχος είναι εδώ η δημιουργία μιας πολιτισμικής συμμαχίας της «ανατολικής» Ελλάδας με κατεύθυνση τη Μόσχα και την αντιδυτική φαντασίωση, το πράγμα διαφέρει. Δεν είναι απλώς γεωπολιτική ή συγκυριακή ανωμαλία, ούτε μόνο μια υπόθεση διαρροών χωρίς βάθος.


Το ότι οι πράκτορες δεν γράφουν την Ιστορία (ούτε οι συνωμοσίες) δεν σημαίνει πως δεν επιχειρούν να τη χειριστούν προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Και όταν η κατεύθυνση είναι αυτή που διαμορφώνει η συμμαχία ορθοδοξίας, πατριωτικού λυρισμού και «ρωσικού κόμματος» δικαιολογούνται η ανησυχία και η αντίδραση. Όχι, πάντως, το να λογαριάζονται όλα αυτά σαν μικρογεγονότα με τοπική, κυρίως, σημασία.

 

Δεύτερες Σκέψεις
6 Σχόλια
Βαγγέλης 19.7.2018 | 11:47
Μετά το ακροδεξιό 80% των Ελλήνων, ήρθε το νέο φρούτο, οι ξανθοί πράκτορες. Μιλάμε για την απόλυτη κυβερνητική κατάντια. Οι Ρώσοι βέβαια μας δουλεύουν, αναγνώρισαν πρώτοι τα Σκόπια σαν Μακεδονία και τώρα ζητούν τα ρέστα. Η συμφωνία των Πρεσπών όμως πρέπει να ακυρωθεί. Έστω να εφαρμοστεί το erga omnes σε ιθαγένεια και γλώσσα. Ο κ Ζάεφ δεν βάζει στο στόμα του τη λέξη Βόρειος ούτε για να μιλήσει για τον Βόρειο Πόλο, κι ο Έλληνας θα πάει στην κάλπη με κριτήριο τις συντάξεις; Δεν θέλω να το πιστέψω.

Δεν υπάρχει θέμα κόμματος Βορείου Ελλάδος. Οι Μακεδόνες δεν είμαστε ηλίθιοι, δεν θα διχάσουμε τη χώρα, ούτε θα στηρίξουμε τους μύχιους εκλογικούς πόθους του ΣΥΡΙΖΑ.
avatar
Μαύρος Γάτος 20.7.2018 | 16:01
Οταν χρησιμοποιούμε αριθμούς πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και καλό είναι να το τεκμηριώνουμε.
Που το βρήκες το 80% ; (των σίγουρα μη ακροδεξιών στην πλειονότητά τους, οι οποίοι όμως συμμετείχαν σε εκδηλώσεις οργανωμένες κατά κύριο λόγο από ακροδεξιούς και στις οποίες ο κυρίαρχος λόγος ήταν ο ακροδεξιός)

Μια που άρχισες τις γενναιοδωρίες, γιατί δεν το κα΄νεις και 90% ή και 95% ή και 99% ; Αμα δεν τεκμηριώνεις μπορείς να λες ό,τι θέλεις...
Βαγγέλης 20.7.2018 | 22:23
Ο Φραγκούλης υπήρξε προσωπική επιλογή του Παπούλια για το Άμυνας. Γνωστός ακροδεξιός ο Παπούλιας. Και ο Μίκης. Και ο Γλέζος. Και ο Α.Παπανδρέου, που κράτησε στο Σκοπιανό την πιο σκληρή στάση. Δεν λέω περισσότερα. Σέβομαι τον άχαρο ρόλο σου της υπεράσπισης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
avatar
Γράφων 19.7.2018 | 11:48
Δεν χρειάζεται ο ντάμπλ όου σέβεν για να πειστείς ότι οι Ρώσοι σπονσοράρουν, χρόνια τώρα, "μεταμεσονύκτιες εκπομπές τηλεπωλήσεων φασιστικών βιβλίων" που έλεγε κι ο Τζιμάκος. Εκπομπές οι οποίες παρήγαγαν για χρόνια best sellers. Εκπομπές για τις οποίες το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου, στην καλύτερη των περιπτώσεων, τηρούσε σιγή ιχθύος αν δεν τις αντιμετώπιζε με σοβαρότητα ως -σχεδόν- ακαδημαΐζουσες. Ουδείς κατήγγειλε την χρηματοδότηση του ελληνικού εθνικισμού απ' έξω όταν άνοιγαν οι business. Τι; Να κάνει Έλλην δημοσιογρίφος πουτινιά;

Το χειρότερο από όλα δεν είναι ότι έχουν πείσει μια δράκα homo erectus για τις αγαθές προθέσεις του ξανθού γένους αλλά το ότι έχει εθιστεί το σύνολο των 'συνελλήνων' σε μια συνωμοσιολογική αισθητική. Οι Ελλοχίμ, οι Εβραίοι, οι Μασώνοι, η κούφια γη, η Τράπεζα της Ανατολής, η έρημος της Τάκλα Μακάν, η Χρεοκρατία, το σχέδιο "Πυθία", οι Γερμανοί που θέλουν να κλέψουν τον ήλιο μας και τις παραλίες μας, τα IOUs...

Όλα έχουν γίνει ένας λογικός αχταρμάς, ένας πολτός παραλογισμού και συνωμοσιολογίας έτσι ώστε ποτέ τα πράγματα να μην είναι αυτό που βοά ότι είναι αλλά να υπάρχει μόνιμα κάτι άφατο, άρρητο, ανείπωτο. Κάτι μας κρύβουν...

Ντροπή σε όλους μας, μα πιο πολύ "σε εκείνους", που λέει κι ο τροβαδούρος της νέας εθνικής αντίστασης (ειρωνικό το τελευταίο για τους αχιούμορους).

Ο μεγαλύτερος φασίστας είναι ο δολοφόνος της λογικής. Η απουσία της ανοίγει δρόμο για πολλά κακά.
avatar
Μαύρος Γάτος 19.7.2018 | 16:13
Μια που -πράγμα σπάνιο- συμφωνώ μαζί σου 100%, δίχως την παραμικρή ένσταση ή παρατήρηση, να σου προτείνω να αναζητήσεις και να διαβάσεις το μεγάλο αφιέρωμα στο φαινόμενο της συνωμοσιολογίας που είχε δημοσιευτεί πριν μερικά χρόνια (δεν έχω πρόχειρα ακριβή στοιχεία του)στην ελληνική έκδοση της Le Monde diplomatique.

avatar
Ανώνυμος/η 22.7.2018 | 10:58
Η Ρωσία σήμερα σαφώς και δεν είναι η Σοβιετική Ένωση όπως και η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν η Τσαρική Ρωσία. Όμως σε θέματα εξωτερικής πολιτικής υπάρχουν φιλοδοξίες διαχρονικές που υπηρετήθηκαν (πάντα φυσικά στα πλαίσια των εκάστοτε κυρίαρχων ιδεολογιών, διότι όλοι χρειαζόντουσαν, χρειάζονται και θα χρειάζονται μια ιδεολογία οδηγό ικανοποίησης των συμφερόντων τους) από όλους. Ως προς τα δικά μας θέματα, αποδεικνύεται από τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, τον αλυτρωτισμό που καλλιεργήθηκε στην πΓΔΜ μετά το 1945, στους ρώσους που σήμερα υποδαυλίζουν τη μη υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών, μιας τίμιας συμφωνίας που σέβεται αμφότερους τους αντισυμβαλλόμενους και βάζει φρένο σε όλων των ανιστόρητων φανατισμένων τις φαντασιώσεις, αμφότερων πλευρών των συνόρων.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια

PRINT ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

ΘΕΜΑΤΑ ΔΗΜΟΦΙΛΗ

CITY GUIDE ΔΗΜΟΦΙΛΗ